Vijf jaar geleden viel de wereld van Daphne in duizend stukjes. Zij en haar vriend kwamen erachter dat samen natuurlijk zwanger raken niet mogelijk zou zijn. Ze voelde zich leeg en kon nergens meer plezier uit halen. Daphne stortte zich op haar werk, schrijven voor FITGIRLS, korfballen en haar sociale leven. Naar de buitenwereld toe leek zij een heerlijk blij leventje te lijden, maar niets was minder waar. 

Als je een stempel krijgt…

De afgelopen vijf jaar waren voor Daphne vooral een periode van verwerking in verschillende stadia. De eerste drie jaar was zij zichzelf alleen maar voorbij aan het lopen en wilde ze niet dealen met de real world, want die was voor te pijnlijk. Tijdens de afgelopen twee jaar kon ze het niet meer negeren en was het tijd om het aan te pakken: Stilstaan bij de feiten en er het beste van proberen te maken.

Vijf jaar geleden durfde Daphne absoluut niet te praten over haar infertiliteit:

Ik schaamde me, was bang, boos en enorm verdrietig. Nu, heel wat tranen en jaren later, wil ik er júíst over praten en mijn verhaal met de wereld delen. Awareness creëeren, opstaan voor de Daphne die vijf jaar geleden dit nieuws te horen kreeg. Maar ik wil vooral ook opstaan voor alle vrouwen die zich nu voelen zoals ik er toen aan toe was. En dat zijn er veel… Heel veel meer dan we denken….

Het was voor Daphne onwijs spannend om met dit verhaal naar buiten te komen en een aantal mensen die erg close bij me staan wisten het al, maar nu zegt ze het hardop:

Ook ik ben één op de zes.

Eén op de zes vrouwen kan niet op een natuurlijke manier zwanger worden. Vier jaar geleden kreeg Daphne de officiële diagnose POF, Prematuur Ovarieel Falen. Door een genetische afwijking, waardoor zij een fout in haar chromosomen reeks heeft, is ze in een vervroegde overgang geraakt. Haar hormoonwaarden waren enorm laag, menstruatie bleef uit en ze kreeg de bijkomende klachten, zoals opvliegers.

Struisvogelpolitiek

Omdat de dokters door middel van een DNA-onderzoek precies zagen wat er aan de hand was, konden ze ook precies vertellen wat Daphne moest doen om nog wel zwanger te kunnen raken: hormonen slikken en op den duur IVF met een eiceldonatie. Top, hier
zat ze op te wachten natuurlijk… Laat maar!

Zoals zij dat als de beste kan, stopte ze haar kop in het zand en knalde alle energie in feesten, leuke dingen doen.

Alles om vooral niet denken aan wat ze te horen had gekregen. Stiekem bleef ze hopen dat het allemaal een vergissing was. Die hormonen konden haar gestolen worden. Die opvliegers kon ze wel mee leven en ze liet het voor wat het was.

Ik wilde niet zielig gevonden worden, dus ik praatte altijd gewoon vrolijk mee met alle babypraatjes om me heen. Als iemand voor de zoveelste keer de domste opmerking maakte: ‘Nou Daph, voor jou wordt het ook al tijd hè?’, dan lachte ik. Vanbinnen kon ik wel janken. Ik zorgde ervoor dat ik het vooral heel druk had met vanalles, maar natuurlijk hield ik dat niet lang vol.

Uiteindelijk kwam Daphne vorig jaar thuis te zitten. Moe, overwerkt, teveel met anderen bezig en totaal niet met zichzelf. Er moest iets veranderen. Ze moest die doorn die haar al jaren irriteerde eindelijk eens gaan aanpakken en onder ogen komen. Daphne wist dat het tijd was en kon er niet meer omheen. Met beide handen heeft zij het aangepakt en nu, ruim een jaar later, is zij een ander mens. Ze is beter voor zichzelf gaan zorgen, heeft haar gevoelens een plekje gegeven en is van die gevoelens gaan houden. Ze horen bij haar en zullen de komende tijd nog vaak aanwezig zijn, maar ze stopt ze niet meer weg:  Ze laat ze juist toe.

Daar gaan we dan

Al vier jaar weet ze precies wat er moet gebeuren om wel zwanger te raken. Haar vriend heeft altijd gezegd dat hij klaar is wanneer zij dat ook is en die tijd is nu. Het IVF traject is nu begonnen. Er heerst helaas een enorm taboe op en in de afgelopen jaren heeft zij ervaren hoe moeilijk het is om hier informatie over te vinden of vrouwen te vinden waar zij er over mee kan praten.

Het lijkt alsof iedereen doet alsof het niet bestaat, maar uit de cijfers blijkt dat veel kinderen in Nederland juist door IVF worden geboren. Daphne wil de stilte doorbreken en juist open zijn over haar behandeling. Deze behandeling gaat iets verder dan de standaard behandeling omdat zij ook een eiceldonatie nodig heeft. Daphne is gezegend met een zusje die haar eicellen wil doneren. Ze heeft twee prachtige kinderen en zij vindt het nu tijd om mij te helpen. Dit maakt het proces nog specialer en in plaats van bang te zijn, is ze enorm dankbaar dat ze dit samen doen.

Natuurlijk is er een kans dat ze niet zwanger wordt, maar niks doen omdat het niet kan bestaat voor Daphne niet. Ze wil er in ieder geval alles aan hebben gedaan.

Mijn droom, waarin ik mezelf met vijf kinderen aan tafel zie, is niet meer… Dat realiseer ik me heel goed. Ik leef bij de dag en ben al zielsgelukkig als ik één kind op de wereld mag zetten. Al houd ik er rekening mee dat zelfs dit misschien niet voor mij weggelegd is, maar dat zien we dan wel. Voor nu zijn we positief, ben ik keihard aan het trainen om mezelf sterk te maken en ben ik vooral bezig met wat wel kan.

Ben je benieuwd hoe het inmiddels (10 maanden na het publiceren van dit verhaal) met Daphne gaat? Check haar Instagram account @fitforivf. 

Met haar verhaal wil ze jou laten zien dat niet alles is wat het lijkt. Met de #letsgetreal campagne wil Team FITGIRLS (waar Daphne deel van uitmaakt) samen met jou taboes doorbreken en laten zien wie we echt zijn. Want daar helpen we elkaar pas mee!

Liefs,

Annette
(& Daphne!)