Auteur: Tessa

Vandaag was een leuke dag. Nee, vandaag was een super leuke dag! Vandaag was mijn Q-time dag met Lauren. Mijn oudste dochter van 2. En wat had ik uitgekeken naar deze dag. Uhmmm, zo’n 2 jaar denk ik!? Toen Lauren geboren werd wíst ik waar ik heul heul HEUUUL graag naar toe wilde gaan zodra ze een peuter zou zijn. En vandaag was het dan eindelijk zover.

We vertrokken vanochtend al vroeg. Samen brachten Lauren en ik Pips naar het kinderdagverblijf. Het voelde even een beetje gek om haar daar alleen te brengen en vervolgens met Lauren de hort op te gaan. Maar ik wist dat Pippa óók een heerlijke dag zou hebben. De hé-le dag knuffelen met haar lieve juffen! Kleine bofkont. Het beetje schuldgevoel wat ik had omdat ik haar niet mee zou nemen op deze dag, was al snel over toen ik Pippa heel blij zag lachen toen ze haar juf zag.

Sinds de geboorte van Pippa heb ik eigenlijk weinig qualitiy time gehad met Lauren. Ja samen even een boodschap doen of een fietstochtje maken, maar meer dan dat zat er nog niet in. Vaak zijn we als gezin druk. Druk met werken, familie, vrienden. Daardoor hebben we vaak mensen om ons heen. Wat heel leuk is natuurlijk! Maar ik denk dat het ook goed is om één op één tijd te besteden met m’n kids. Even écht aandacht hebben voor elkaar. Lekker kletsen, dingen bekijken, gek doen. Wanneer ik even écht tijd heb met Lauren en niet afgeleid kan worden door de dagelijkse verplichtingen, merk ik dat ons gedrag naar elkaar toe anders is. Sinds de geboorte van Pippa vraagt Lauren veel aandacht. Aandacht waar ze recht op heeft natuurlijk. Maar met een klein zusje erbij die ook haar aandacht nodig heeft, zal Lauren soms toch echt even moeten wachten. En daar is niks mis mee denk ik. Maar zo’n dag als vandaag is dan extra fijn!

Anyway genoeg hierover en terug naar onze feestdag! Want, WAT hebben we voor leuks gedaan vandaag!? Nadat we Pippa op het kinderdagverblijf hadden gebracht begon onze trip. Woezel en Pip hard aan in de auto en lekker meezingen! Gekke geluiden maken. (‘Wat doen de koeoeoeoe?? Wat doet een pauw??’) Alles benoemen wat voorbij komt! (‘Vrachtwagen mama!’ ‘Welke kleur is de vrachtwagen Lauren?’ ‘Yewwow!! WAUW!’) Halverwege de rit viel Lauren in slaap. Eenmaal aangekomen in Utrecht had ik al snel een parkeerplek en wel praktisch vóór ‘the place to be’! Je betaalt dan ook wel €4,85 per uur aan parkeerkosten maar dan heb je ook wat.

Toen Lauren wakker werd pakte ik de spullen uit de auto. Ik vertelde Lauren waar we naar toe gingen en ze keek wat om haar heen. Rustig liepen we naar de ingang van het gebouw. Ik zei niks, wachtte op haar reactie. Nou die kwam. EN HOE!! Twee grote ogen keken recht vooruit. Lauren haalde adem en schreeuwde zo hard als ze kon: ‘NIJNTJEEEE!!! Nijntje Nijntje NIJNTJEEEEE!!’ Ik denk dat heel Utrecht nu weet dat er voor het Nijntje museum een mega Nijntje staat.

Wij waren als eerste maar al snel ontstond er een rij voor het museum. Gelukkig hadden we de kaarten online besteld (helemaal gratis door mijn museumjaarkaarten, whoop whoop!) en konden we direct naar binnen. En toen begon het feest.

Lauren wist niet waar ze het zoeken moest. Nijntje, opa Pluis, oma Pluis en aaaaalle andere figuren kwamen voorbij. Ze rende rond, ging overal kijken, knuffelde met een grote Nijn, wees alles aan en riep alle kleuren ( in het engels, raar maar waar) die ze zag. Zij genoot, ik genoot nog meer! Wat was er een hoop te zien en te beleven. Het huis van Nijntje, de tuin van Nijntje inclusief grasmaaiers en schuur, een ruimte met allemaal spelletjes gerelateerd aan Nijntje (natuuuurlijk), een ziekenhuis waar kids een zuster -of dokterpakje aan kunnen trekken, een ruimte met allemaal boekjes! (Die overigens heel cool zijn opgehangen). Maar ook een picknickruimte en een dierenruimte. Je kunt er knutselen én je kunt helemaal los gaan in het verkeerspark! (Pas wel op dat je niet aangereden wordt door een peuterpuber die met de bus langs zoeft).

Maar toen… toen gebeurde het. Ik zag dat het al snel erg druk begon te worden. Overal krioelden kleine, snelle, driftige peuterpubers. Ouders deden hun best hun kids een beetje in het gareel te houden. Ik zag Lauren steeds verstijven wanneer kinderen rakelings langs haar heen renden. Ze raakte wat geïrriteerd. Ik probeerde haar een beetje te helpen door een wat rustigere plek op te zoeken. Ze dook de keuken in van het Nijntjehuis. In a blink of an eye zag ik een meisje op haar af stiefelen. Nog voordat ik het door had deed het meisje Lauren pijn en greep de pan met groenten uit haar handen. Lauren begon boos te piepen en probeerde de pan terug te trekken. Er ontstond een heuse catfight. Het meisje had inmiddels de pan weten te bemachtigen en zette het op een hollen.

Okay, dit soort dingen gebeuren bij peuters. Ook Lauren moet leren hoe ze hiermee om moet gaan. Ik probeerde Lauren te helpen door het uit te leggen en te troosten maar ik had GEEN SCHIJN VAN KANS. Lauren kreeg een turbo mental break down. Ze begon keihard te gillen en krijsen en huilen. Ik tilde haar op maar ze slingerde met haar armen en benen. En het volume was ook op stand 60 ofzo (ik had serieus een piep in m’n oren). Terwijl ik haar probeerde rustig te krijgen en te troosten keek ik voorzichtig om me heen. Alle kids speelden onverstoord door. De ouders daarentegen waren vooral druk met mij en Lauren. En in plaats van dat ik bemoedigende blikken kreeg van “We know what you are going through”of “I feel you sister”, kreeg ik geïrriteerde blikken. Maar dan écht geïrriteerde blikken. Ik dook met m’n gezicht snel in Lauren haar haren en intussen schoot “zag ik dat nou goed?” door mijn hoofd. Ik keek weer op en zag een oudere man zijn hoofd schudden. “Serious people, I could use some support here!!” Maar nee hoor… Ik wist niet hoe snel ik moest weg komen. Intussen waren we aangekomen bij de picknickruimte. Lauren snikte nog na, wilde spelen, eten, niet spelen, niet eten, huilen en knuffelen tegelijk.

En mijn hart ging tekeer. Ik voelde me ongemakkelijk, had het gevoel dat iedereen naar ons keek. In mijn hoofd had ik al van alles geroepen naar de starende mensen maar in de praktijk durfde ik dat niet. In de praktijk knuffelde ik Lauren en besefte ik me dat dit misschien toch wat te heftig was voor haar. Intussen kwam er een hele lieve werknemer van het museum naar ons toe. Ze vroeg aan Lauren waarom ze zo moest huilen. Lauren snikte, zei niks en kroop in mijn nek. Het meisje vertelde dat het beneden nu heel rustig was dus we vertrokken gauw naar beneden. Wat lief dat de werknemers zo betrokken zijn en meedenken!

Na het Nijntje museum was het tijd voor lekker eten, frisse lucht en bos. We vertrokken naar Rhijnauwen in Bunnik. Een plek waar ik 10 jaar lang iedere week wel 3 a 4 keer kwam. In de tijd dat ik in Utrecht woonde, woonde ik vlak achter Rhijnauwen. Een prachtig bos. Je kunt er zo fijn wandelen en spelen en er is veel ze zien en te ontdekken. Maar waar ik het meeste van hou is Theehuis Rhijnauwen. Een prachtig thee -en pannenkoekenhuis met een mooie buitentuin, een speeltuin en ezels in een weide. Een prachtige rustgevende plek waar je heerlijk kunt zitten en je kroost heerlijk kan spelen. Maar waar ze ook de aaaaller lekkerste pannenkoeken hebben én appeltaart van Dudok. Lauren kwam weer helemaal tot haarzelf. Ze was weer aan het zingen en kletsen en was weer lekker vrolijk. Niks fijners dan zien dat je kind happy is. Happy kid, happy mommy!

Wat was het een fijne dag! Allebei hebben we genoten van de één op één tijd samen. Wat is het toch belangrijk om even écht tijd te hebben voor elkaar. En moet dat nou altijd met een uitje? Welnee, dat kan ook door lekker samen te lezen of voor te lezen, spelletjes te spelen of te puzzelen. Maar ik merk wel dat wanneer we er echt even op uit gaan, we ook niet afgeleid kunnen worden door ander dingen.

Of dit voor herhaling vatbaar is? De foto’s zeggen genoeg denk ik!

 

Volgen jullie al onze avonturen al via Instagram? Kijk op lieve_lauren_en _pippa

Over de schrijfster van dit artikel:
Tessa Bonhof-Regnerus (37 jaar) is echtgenote van Henk Bonhof, moeder van Lauren (2) en Pippa (0). Woonachtig in Lelystad. Zij gaat na de zomer een nieuw avontuur starten als leerkracht groep 5/6.  Tessa vormt samen met Annette de Graaf en Marjolijn Vreeburg Team Momspiration.nl; een blog voor (wannabe) heppie mama’s.
Door positief in het leven te staan en vooral te focussen op de mooie en dankbare dingen in het leven inspireert zij moeders (en overige geïnteresseerden) om op een vrolijke, enthousiaste, nuchtere, smakelijke, gezonde en gezellige manier door de dag te fietsen. ‘What you see is what you get’ is volledig van toepassing op Tessa. Niks meer, niks minder. Gewoon precies zoals het is. Daar horen natuurlijk ook minder leuke dingen bij maar met een positieve insteek in het leven gaat het zonnetje altijd weer schijnen!

Deze week is de campagne ‘Laat jij jouw jongen genoeg jongen zijn’ gelanceerd door SIRE (Stichting Ideele Reclame). In deze campagne wil SIRE opvoeders aan het denken zetten over hoe ze met jongens omgaan. Hun slogan ‘jongens en meisjes zijn gelijk maar niet hetzelfde’, willen zij duidelijk maken waarom het zo belangrijk is om jongens ook daadwerkelijk de ruimte te geven om jongens te zijn. Maar is het wel zo nodig of is dit puur één of andere anti-feministische campagne?

Hoewel ‘de jongen’ niet bestaat, is volgens gedragsdeskundige Louk Woltring er een tendens gaande dat ‘jongensgedrag’ minder wordt gewaardeerd in onze maatschappij. We remmen jongens soms zoveel af in hun gedrag, zo leren zij minder uit eigen ervaring en dat remt hun ontwikkeling.

Als leerkracht met jaren ervaring in het basisonderwijs begrijp ik goed wat de heer Woltring zegt. Ook in het onderwijs zie ik deze tendens terug. Spelen op het schoolplein? ‘Voorzichtig jongens!’ Glijden van de glijbaan? ‘Op je billen, niet lopen!’ Scheuren met de karren? ‘Oooohw pas op, niet te hard! Niet duwen!’ Lekker keihard en hoog schommelen? ‘Nee dat mag niet, dat is gevaarlijk hoor, straks val je!’ En dan heb ik het hier nog gewoon over jongensgedrag buiten op het plein. Als ik kijk naar jongensgedrag in de klas dan zie je ook daar een hele andere manier van leren.

Voorbeeldje: toen ik les gaf in mijn kleutergroep, kregen de kinderen een homp klei. Als opdracht kregen ze mee: ‘Leef je uit, maak er wat moois van!’ Geen gestuurde opdracht maar lekker zelf iets bedenken en je creativiteit de ruimte geven (dat vind ik ook nog een puntje in onderwijsland, maar daar kom ik een andere keer wel op terug). Het groepje kids zat onder een speelbalkon. Een groot balkon in de klas met een speel/huishoek. Daaronder had ik mooi de ruimte voor andere activiteiten en deze keer was dat dus een kleiactiviteit. De meisjes aan de tafel gingen druk aan het werk. Met hun tong uit hun mond begonnen ze driftig te kleien. Schaaltjes, potjes, een dier, je kon het zo gek niet bedenken en ze maakten het. De jongens daarentegen keken een beetje om zich heen, rommelden wat met hun klei, draaiden balletjes en rolden rolletjes. Ze kletsten wat. Eén van de jongens zag ik omhoog kijken naar het speelbalkon en toen weer naar zijn klei. Hij herhaalde dit en begon toen wat te lachen. Ik zag hem tegen zijn vriendjes kletsen en ook zij keken naar hun klei en omhoog. Samen begonnen ze te schaterlachen. De meisjes gingen onverstoord verder met hun werk. Ik ging bij de jongens zitten en vroeg wat ze aan het maken waren. Eén van de jongens zei: ‘juf, wat gebeurt er als ik mijn klei naar boven gooi? Tegen het speelbalkon?’ De andere jongens lachten stiekem in hun vuistjes. Ik zei: ‘Nou Luuk, dat weet ik niet. Geef eens een stukje?’ Hij gaf mij een stukje en ik smeet het omhoog. Het bleef natuurlijk plakken aan het balkon. Met grote ogen vol verbazing keken ze me aan. Enerzijds omdat de klei bleef plakken, anderzijds omdat de juf met klei aan het smijten was. Ze vonden het geniaal, wilden het natuurlijk allemaal zelf ook eens proberen. Samen keken we naar wat er nou eigenlijk gebeurde. Hoe komt het dat de klei blijft plakken? Hoe lang blijft het plakken? Waarom valt het weer naar beneden? Hoe komt het dat het zo goed aan hout blijft plakken? Zou het ook goed blijven plakken aan papier?  De kereltjes hebben genoten van deze creatieve klei les. Niet zoals een doorsnee klei les, maar een les waarin ze waarschijnlijk meer geleerd hebben dan wanneer ik ze een dier of iets dergelijks had laten kleien.

En dit is nog maar enkel één voorbeeldje van de zovelen. Door de jaren heen zag ik hoeveel ruimte jongens nodig hebben om te leren en te ontwikkelen. Rennen, klimmen, klauteren, stoeien, vies worden, vallen, gek doen en dat alles met een hoop geluid. Wanneer ik merkte dat ze hun energie kwijt moesten dan legden we het werk neer en knalde ik er een Energizer tegenaan. Op vrijdagmiddag gingen we naar het bos. Op de fiets, samen eten en dan aan de slag. Klimmen in bomen, hangen aan touwen, samenwerken wanneer er een bal in het water was gekomen. ‘Dit was de leukste dag ooit juf’, hoorde ik dan regelmatig voorbij komen. En dat snap ik!! Want jongens hebben deze ruimte nodig. Niet alleen jongens trouwens (ook niet ALLE jongens) maar ook meisjes vinden dit fijn.

 

Ook had ik een ‘sloophoek’. Een hoek met oude radio’s, videorecorders (ja, I know, ik kom uit het jaar kruik, toen hadden ze nog videorecorders). De jongens (maar natuurlijk ook de meisjes) gingen los! Wat was er een hoop te ontdekken. Schroefjes, draadjes, plaatjes, plastic, ijzer, van álles. De kinderen genoten! En eigenlijk was het zo simpel. Door de DOEN leerden ze zoveel. Kleuren, vormen, materialen, in elkaar zetten en uit elkaar halen.

“Jongens leren van nature door te proberen. Daar moet ruimte voor zijn. Die manier van ontwikkelen komt van pas zodra ze volwassen zijn”, zegt evolutionair psycholoog Mark van Vugt hierover. Als je jongens niet genoeg ruimte geeft, gaan ze misschien wel erg hun best doen om te doen wat er van hen gevraagd wordt, maar komen ze niet toe aan hun eigen ontwikkeling (citaat Lauk Woltring).

Okay, dus onze jongens hebben ruimte nodig. Nou dan doen we dat toch!? Sure, go ahead! Maar ook ruimte geven gaat natuurlijk wel binnen grenzen. Wat SIRE wil is opvoeders stimuleren om na te denken over HOE ze hun jongens de ruimte geven en binnen welke grenzen dit gebeurt. Tips hierover kun je vinden op de website van SIRE (www.sire.nl/jongens).

Dus JA! Wat zou het fijn en goed zijn wanneer jongensgedrag meer gewaardeerd zou worden. Dus wanneer je heerlijk buiten met je vriendinnen koffie zit te drinken, je elkaar niet goed kunt verstaan doordat je little dudes al schreeuwend als Ninja of Superman op hun fietsjes door de bocht scheuren, of wanneer je ventje als Bob de Bouwer druk in de weer is met modder en stenen, weet dan dat dit goed voor hem is! Dat hij hiervan groeit en bloeit. Dat hij hierdoor ontwikkelt en het nodig heeft om een grote vent te worden. Want dat is tenslotte toch wat we allemaal graag willen?

 

80 procent van de ouders met jongens vindt dat levendig gedrag van kinderen te snel als ‘druk’ wordt bestempeld. 45 Procent met jongens vindt dat jongens onvoldoende de ruimte krijgen om zichzelf te kunnen zijn (cijfers SIRE).

Hoe denken jullie hierover??

Volgen jullie al onze avonturen al via Instagram? Kijk op lieve_lauren_en _pippa

Over de schrijfster van dit artikel:
Tessa Bonhof-Regnerus (37 jaar) is echtgenote van Henk Bonhof, moeder van Lauren (2) en Pippa (0). Woonachtig in Lelystad. Zij gaat na de zomer een nieuw avontuur starten als leerkracht groep 5/6.  Tessa vormt samen met Annette de Graaf en Marjolijn Vreeburg Team Momspiration.nl; een blog voor (wannabe) heppie mama’s.
Door positief in het leven te staan en vooral te focussen op de mooie en dankbare dingen in het leven inspireert zij moeders (en overige geïnteresseerden) om op een vrolijke, enthousiaste, nuchtere, smakelijke, gezonde en gezellige manier door de dag te fietsen. ‘What you see is what you get’ is volledig van toepassing op Tessa. Niks meer, niks minder. Gewoon precies zoals het is. Daar horen natuurlijk ook minder leuke dingen bij maar met een positieve insteek in het leven gaat het zonnetje altijd weer schijnen!

 

Waar zal ik eens beginnen… Het is de hele week stil geweest van mijn kant. Soms kan dat natuurlijk. Je hebt andere dingen aan je hoofd, bent druk met werk of gezin of andere leuke dingen. Hoort erbij! In mijn geval was het een beetje anders. Op z’n zachtst gezegd was dit wel een heueueueueule rare week. En nu ik zo op de bank zit en terug denk aan de afgelopen week dan krijg ik weer zo’n onbestemd gevoel. Zo’n kronkel in m’n maag.

Maandag: de dag begon vroeg. Pippa was al een paar dagen ziek. zo’n 3 weken geleden had ze een buikgriep. We waren in de tussentijd al bij de huisarts geweest. Het leek wat beter te gaan maar de buikgriep kwam terug. De nacht had Pippa hele hoge koorts. Ze sliep al een paar dagen onrustig en was veel wakker. Terwijl ik Pippa in de verte hoorde kermen zat ik met één oog open rechtop in mijn bed. Ik dacht nog ‘wat maakt ze rare geluiden’ en ik liep gauw naar haar toe. Ze was bloedheet en huilde met een soort van kreunend geluid. Ik checkte haar temperatuur en ontdekte al snel dat ze echt niet okay was. 40 C koorts. Ik deed haar gauw in een lauw badje en gaf haar een zetpil. Maar de koorts zakte niet. Pippa begon steeds meer te huilen. Ze wilde graag drinken maar spuugde haar flesje met grote golven weer uit.

Ik kreeg een raar gevoel. Een onbestemd gevoel. Een gevoel van ‘hier klopt iets niet’. Ik besloot de huisarts te bellen. Gelukkig konden we al vrij snel komen. Pippa bleef maar huilen en kermen. Ik hield haar dicht tegen me aan maar of ik haar nou oppakte of neerlegde, ze bleef maar huilen. Mijn altijd zo vrolijke lieve Pips. Ik herkende mijn eigen kindje niet meer. Al snel viel het me op dat ze geen tranen had wanneer ze huilde. Mijn moeder kwam binnen om op Lauren te passen. Ze aanschouwde alles en zei: ‘Niet langer wachten Tess, je moet NU gaan’. En dat deden we.

Al snel waren we aan de beurt bij de huisarts. Pippa werd gecheckt. De huisarts keek me aan en zei: ‘Hou haar maar lekker tegen je aan. Ik ga nu het ziekenhuis bellen. Pippa is uitgedroogd en moet opgenomen worden’.

De angst sloeg me om mijn hart. Emoties en gedachten vlogen door me heen. ‘Oef wat ben ik blij dat ik de huisarts gebeld heb!’ ‘Waarom heb ik de huisarts niet veel eerder gebeld, waarom ben ik nu pas gegaan?’ ‘Waarom heb ik niet eerder opgelet, misschien had ik al veel eerder kunnen zien dat Pippa aan het uitdrogen was’. ‘Wat nu? Wat gaat er gebeuren?’ ‘Mijn arme meisje, ik zou willen dat ik het nu direct kon verhelpen’. ‘Had ik maar dit, had ik maar dat…’. Het gevoel van angst, zorgen, falen, verdriet, het kwam allemaal voorbij. Wat voel je je dan ineens intens kwetsbaar.

De huisarts liep mee naar mijn auto en nam de maxicosi mee. Ze zei dat ik Pippa zo lang mogelijk tegen me aan moest houden. We moesten direct naar de spoedeisende hulp. In de auto werd Pips steeds stiller. Ik hoorde haar alleen nog maar zachtjes kreunen. Ze keek vermoeid van haar af. De angst sloeg me weer opnieuw om het hart. Gelukkig waren we al snel bij de eerste hulp. En ook daar werden we erg goed geholpen. Zo fijn! (Even los van de vrouw achter de balie die maar bleef vragen om het ID bewijs van Pippa en haar Pons plaatje. ‘Neeeeee mevrouw, deze heb ik niet bij me, ik kom rechtstreeks van de huisarts en was totaal niet van plan hier uit te komen. En ja ik begrijp dat dit de regels en formaliteiten zijn en dat u gewoon uw werk doet.’

Inmiddels was manlief ook aangekomen. Wat was ik blij hem te zien. Terwijl we Pips knuffelden liet ik mijn tranen lopen. Niks erger dan je kleintje zo ziek te zien. We werden geroepen en mochten naar de kinderafdeling waren we een eigen kamertje kregen in verband met besmettingsgevaar. De verpleegkundige was super lief. Wat een fijne vrouw. Alle verpleegkundigen trouwens.

De vrouw nam alle vragen door en vertelde dag ze Pippa een sonde ging geven. Mijn eerste reactie was ‘Ohw dat kan ik echt niet aanzien…’ De verpleegkundige gaf aan dat meer ouders dat heel naar vinden en zei dat we in de koffiekamer konden wachten… Mijn leeuwinnenhart sprong op en ik zei: ‘Ja maar dat gaat niet gebeuren! Omdat ik het eng vind om te zien laat ik Pippa alleen achter!? Nooit niet!’ Terwijl zij en een andere verpleegkundige de sonde inbrachten, krijste Pippa het uit. Mijn hart brak en ik huilde met haar mee. Wat was dit naar.

Niet veel later lag Pippa in haar bedje. Steeds als ze bijna sliep dan schrok ze weer wakker en begon weer te huilen. Ook had ze last van koortsstuipen. Ik hield haar vast, gaf haar kusjes en neuriede liedjes in haar oor. Mijn tranen vielen op haar blote lijfje. Langzaam voelde ik haar ontspannen, ze viel in slaap.

Henk ging naar huis en ik zat op mijn bedje naar buiten te staren. Wat voelde ik mij kwetsbaar. Het mooiste wat ik heb gekregen, waar ik voor mag zorgen ligt nu hier en is zo ziek. Wat had ik kunnen doen? Had ik wat kunnen doen? Wat als ik niet had gebeld? Alle vragen gaan weer door mijn hoofd…Ineens is dan alles om me heen niet meer belangrijk. Sterker nog, ik sta er niet eens meer bij stil. Ik bid dat mijn lieve meisje snel beter wordt en dat ze weer het vrolijke meisje wordt dat ze altijd is. Pippa is moegestreden en is in een diepe slaap. Ik de tussentijd krijgt ze steeds vocht toegediend via haar sonde. Ze merkt er niks van.

07.00 uur. Ik hoor gestommel op de kamer. Doe één oog open en ik zie een verpleegkundige bij het bedje van Pippa staan. Ik zeg ‘goedemorgen’ maar ze kijkt me niet aan. Met een brede lach zegt ze: ‘Kijk eens aan, dat is nog eens een mooie begroeting! Wat kan jij prachtig lachen mooi meisje!’

Nou ik kan jullie vertellen; alsof er 100 kilo van me af viel toen ze dat zei. Dàt is onze Pippa! Onze altijd vrolijke baby! Ze begroet je met een grote lach en gaat slapen met een grote lach. WAT-EEN-OPLUCHTING! Bizar hoe het toedienen van vocht je kindje weer zo kan laten opknappen. Het eerste wat ik dacht was ‘Ooooh hopelijk mogen we nu heel snel naar huis’. Alsof de verpleegkundige mijn gedachten kon lezen. Ze zei: ‘Eerst even afwachten wat de kinderarts zegt en nog de nodige controles uitvoeren’. Om 15.00 uur mochten we naar huis. Pips had nog wel koorts maar ze was good to go! Zo fijn!! Ik slikte me emotie van blijdschap weg en pakte gauw onze spullen in.

Eenmaal thuis was daar een heeeele blije Lauren! Ze had steeds gevraagd waar mama en zusje nou toch waren. Ze snapte er helemaal niks van. En dat hebben we de dagen daarna geweten. Lauren was ontzettend boos, verdrietig, euforisch, knuffelig en dan weer heel boos. Ze wilde niet slapen, huilde veel, ging slaan en schoppen en dan weer heel veel knuffelen. Maar ook Pippa was van slag. Ze droomde veel en huilde in haar slaap. Eigenlijk waren we allemaal van slag. Emoties wisselden elkaar af.

Wat was het een rare week. Dinsdag zou ik mijn teamuitje hebben, een afscheidsuitje. Ik was er niet bij, was natuurlijk bij Pippa in het ziekenhuis. Woensdag moest ik werken. Ik had allemaal oudergesprekken. Om 17.30 uur stond ik bij de deur, alleen. Mijn collega’s waren er niet. Ik besefte me ineens dat dit het laatste moment bij het Studiecentrum was en dat ik zo voor de laatste keer de deur achter mij dicht zou trekken. En ik heb eigenlijk geen afscheid kunnen nemen van mijn collega’s. Op donderdagmiddag had ik mijn wenmiddag bij mijn nieuwe werkgever. Het was een heerlijk uur met mijn nieuwe klas! Maar de onzekerheid overviel me ineens. Alles leek ineens zo nieuw, terwijl ik jaren ervaring heb. Vrijdag kwam Omroep Flevoland bij mij langs. Ze kwamen me interviewen voor een zomerspecial die volgende week uitgezonden zal worden! Een interview over MOMspiration en het bloggen. Maar ook over moederschap en mijn peuterpuber. Lauren had het goed begrepen en als echte peuterpuber besloot ze dat een heerlijke driftbui wel een goede toevoeging zou zijn aan het interview. Maar het was LEUK!!

’s Middags was ik gesloopt. Ik kon niet meer. Niks meer. Gelukkig was daar mijn lieve grote nichtje van 4 waar ik op paste. Zij hield me wakker en kwam gezellig tegen me aan zitten kletsen en vragen stellen.

Het moment om alle emoties van die week te parkeren en een plekje te geven. Tijd voor positiviteit en gezelligheid! Tijd voor genieten met mijn gezin, familie en vrienden. Tijd voor VAKANTIE want deze is nu echt begonnen!! En deze hebben we super goed ingeluid met lieve vrienden, een bbq, gin-tonic, prosecco en een hoop gezelligheid en verhalen. Ik kan er weer tegenaan!!

Alles komt goed. Nee, alles ís goed!

Fijne week allemaal! Liefs ❤

 

Volgen jullie al onze avonturen al via Instagram? Kijk op lieve_lauren_en _pippa

Over de schrijfster van dit artikel:
Tessa Bonhof-Regnerus (37 jaar) is echtgenote van Henk Bonhof, moeder van Lauren (2) en Pippa (0). Woonachtig in Lelystad. Zij is naast studiecoach bij Studiecentrum Lelystad ook werkzaam als docent Plustijd op vier verschillende basisscholen. Tessa vormt samen met Annette de Graaf en Marjolijn Vreeburg Team Momspiration.nl; een blog voor (wannabe) heppie mama’s.
Door positief in het leven te staan en vooral te focussen op de mooie en dankbare dingen in het leven inspireert zij moeders (en overige geïnteresseerden) om op een vrolijke, enthousiaste, nuchtere, smakelijke, gezonde en gezellige manier door de dag te fietsen. ‘What you see is what you get’ is volledig van toepassing op Tessa. Niks meer, niks minder. Gewoon precies zoals het is. Daar horen natuurlijk ook minder leuke dingen bij maar met een positieve insteek in het leven gaat het zonnetje altijd weer schijnen!

 

 

 

 

 

 

 

Jaaaa voor heel wat mensen in Nederland is de zomervakantie al begonnen. Voor regio Noord is het dan ook bíj-na zover. Whoop whoop! Tijd voor rust, niks doen, heel veel leuke dingen doen, op vakantie gaan of gewoon lekker op pad in eigen land.

Ik woon en werk in regio Noord dus ik mag nog één weekje bikkelen en dan heb ik ook VAKANTIEIEIEIEIEIE. En my oh my wat heb ik daar veel zin in! Wel zal het anders zijn dan anders, om verschillende redenen. 1. Dit is mijn laatste werkweek bij mijn werkgever! Ik ga deze week afscheid nemen omdat ik na de zomervakantie start aan een nieuw avontuur. Ik ga weer voor de klas en daar heb ik reuzzzzze veel zin in. Maar dan ga je toch wel een beetje anders je vakantie in. Ik vind het lastig om afscheid te nemen en vind het spannend om weer ergens nieuw te starten. (Maar daarover zal ik een andere keer schrijven). 2. Wij gaan deze zomervakantie NIET op vakantie. Oh my, am I serious? Yep, ik ga deze vakantie niet op vakantie. En dat vind ik minderrrrr. Ik ben namelijk dól op vakantie. Twee weken naar Italië, hup met man, kids en sleurhut naar het Gardameer. Lekker genieten van het mooie weer, ijsjes, het Gardameer, pizza’s (oh man, I LOVE pizza’s), door dorpjes slenteren etceeeetera. Nou niks van dat dus. Nada. Noppes. I know, ernstig vind ik het… (verwèèèèènd!)

Nee, alle gekheid op een stokje. We gaan niet op vakantie omdat we een huis aan het bouwen zijn. En je weet misschien wel hoe dat gaat. In a blink of an eye vliegen de euro’s aan je voorbij. (‘zag jij ze? Nee ik ook niet. Ze liggen alweer bij de keukenboer/badkamerspecialist/ whatever’). En dat geeft niet. Helemaal niet. We krijgen er nl een geweldig mooi huis voor terug. Een mooie plek waar we onze kinderen veel ruimte kunnen bieden om lekker te spelen. Dus het is het al-le-maal waard.

Dus dit jaar niet op vakantie. Maar wat dan wel? Ik heb de luxe dat ik 6 weken zomervakantie heb (nou ja, eigenlijk 5 want in de laatste week ga ik aan de bak voor mijn klas) dus wat ga ik dan allemaal doen in het oh zo mooie en gezellige Nederland!?

Omdat ik iemand ben die absoluut niet houd van thuis hangen op de bank en de dagen voorbij ziet vliegen, ben ik natuurlijk gaan googlen. En ik kan je vertellen dat er ontzettend veel leuks te doen en te beleven is in Nederland! Nu heb ik van mijn werkgever een FANTASTISCH afscheidscadeau gekregen. Nou eigenlijk twee fantastische afscheidscadeaus. Een Museum jaarkaart voor mezelf maar ook één voor Lauren! Hoe tof is dat!? Pippa mag overal nog gratis naar binnen dus hoeven we alleen entree te betalen voor manlief. Nou dat scheelt toch behoorlijk! We gaan deze kaarten dan ook volop gebruiken deze zomer.

Je snapt wel dat ik eens goed op zoek ben gegaan naar leuke kindermusea. Ik ben er ontzettend veel tegen gekomen. Ik zou ze allemaal wel willen bezoeken maar dat gaat ‘m niet worden. Daarom heb ik een top 10 samengesteld en die wil ik natuuuurlijk met jullie delen! Komt ie!

1. NEMO Science museum. NEMO Science Museum in Amsterdam is het grootste science museum van Nederland en is voor iedereen die nieuwsgierig is. Iedere bezoeker, van jong tot oud, kan hier zelf de wereld van wetenschap en technologie ontdekken. NEMO neemt je mee in de wereld van die alledaagse dingen die toch heel bijzonder zijn. Ga zelf aan de slag met de interactieve opstellingen en ontdek bijvoorbeeld hoe bruggen werken, waarom je soms dingen ziet die er niet zijn en hoe bliksem ontstaat. http://www.nemosciencemuseum.nl
   

   
2. Marinemuseum. In het Marinemuseum in Den Helder neem je een kijkje in de keuken van de Nederlandse marine. In een onderzeeboot vertellen oud-opvarenden sterke verhalen. Avontuurlijk is het bezoek aan het 150 jaar oude zeilstoomschip dat gebouwd was om andere schepen te rammen. In het hoogseizoen en in vakanties zijn het kombuis en het restaurant aan boord geopend. In de nieuwe vaste expositie Schip en Werf kruip je in de huid van ambachtslieden en technici. Je wordt zelf aan het werk gezet en kunt klinken, lassen, een schip de haven uitvaren of een boordkanon bemannen. http://www.marinemuseum.nl/ 
   

   

   MarineMuseum Den Helder

3. Nederlands Bakkerijmuseum.  Dit is het leukste en grootste bakkerijmuseum van Nederland: hier zijn kinderen de ere- bezoekers! In dit museum leren ze alles over de geschiedenis van brood en banket. Saai? Welnee! Want er liggen speurtochten voor de kinderen klaar, er is een computerkelder waar ze hun kennis kunnen testen en in alle schoolvakanties leren kinderen als een echte bakker de lekkerste dingen maken! Dit museum ligt in Hattem. http://www.bakkerijmuseum.nl

   

   

4. Aviodrome Lelystad Airport. Aviodrome Lelystad Airport biedt jong en oud een educatief en plezierig dagje uit op een super toffe locatie. Je ontdekt hier hoe het eerste vliegtuig eruit zag en kunt de hele ontwikkeling tot en met de toestellen van nu langslopen. Je kunt er zelfs een speurtocht bij doen. Hartstikke leuk om te doen! http://www.aviodrome.nl

   

   

5. Villa Zebra. Villa Zebra (Rotterdam) is een kindermuseum voor hedendaagse beeldende kunst. In de tentoonstellingen doen kinderen met hun ouders aan de hand van uitdagende vragen en opdrachten verrassende ontdekkingen. Daarna kunnen kinderen zelf als kunstenaar aan de slag in een gratis workshop. http://www.villazebra.nl

   

   

6. Space Expo (Noordwijk). Ruimtevaart is spannend en avontuurlijk. Bijna net zo spannend als een bezoek aan Space Expo. Hoe werkt zwaartekracht? Wat is een zwart gat? Welke functie hebben satellieten? En aan welke ruimtemissies wordt nu gewerkt? Ontdek het zelf op het zwaartekrachtplein, het satellietenplein of met de gravitatieput. Beleef een lanceringssimulatie of lanceer je eigen satelliet in de ruimte. Een bezoek aan Space Expo is een adembenemende én leerzame ervaring voor jong en oud. http://www.space-expo.nl

   

   

7. Nijntje museum. Kruipen, zoeken, ruiken, dansen, spelenderwijs leer je zoveel meer! Het aller leukste museum voor peuters en kleuters vind je in Utrecht! Het nijntje museum is de wereld in het klein. In tien themaruimten ontdekken peuters en kleuters stap voor stap de wereld om hen heen. De prentenboeken van Dick Bruna zijn de inspiratie voor deze werelden. Zo is er het huis van nijntje, de dokter, de dierentuin, noem maar op. Kinderen stappen hier écht in de wereld van nijntje en haar vriendjes. http://www.nijntjemuseum.nl

   

   

8. Zuiderzeemuseum Enkhuizen. Je kunt zó veel leuke dingen doen in het Zuiderzeemuseum dat een dag eigenlijk veel te kort is! Wat dacht je van een kijkje in een oud schooltje of in een snoepwinkel van honderd jaar oud? Of van een speurtocht? Of kom je eens verkleden ‘in het verleden’. Bezoek in het buitenmuseum de werkplaatsen van de zeven kernambachten: zeil maken, touw slaan, netten breien, smeden, kuipen, manden maken, vis roken en stoken. De ambachtslieden vertellen je er graag alles over. Ga ook creatief aan de slag in het doe-het-zelf-paviljoen. Hier word je uitgedaagd te ontdekken wat je met ambachtelijke materialen uit het Zuiderzeegebied en je eigen handen kunt maken. http://www.zuiderzeemuseum.nl

   

   

9. Nieuw Land Erfgoedcentrum. Nieuw Land  (Lelystad) vertelt het verhaal van de grootste polder ter wereld, Flevoland! Sta oog in oog met de prehistorische Swifterbantman in de tentoonstelling OER!. Kom alles te weten over het Zuiderzeeproject. Kinderen kunnen spelen met water in het ‘Watertheater’ of zij zijn een echte archeoloog in ‘Ondergronds’ en graven naar bodemvondsten. In het spectaculaire schip van de ‘Watermensen’ maken kinderen aan de hand van een sprookje kennis met de geheimen van de Zuiderzee. Kinderen kunnen een leuke speurtocht maken door de tentoonstelling OER! http://www.nieuwlanderfgoed.nl

   

   

10. Steenkolenmijn Valkenburg. Ontdek de wereld van de mijnbouw in een mysterieuze omgeving onder de grond bij Steenkolenmijn Valkenburg. Na een film neemt een ex-mijnwerker je mee in de wereld van de steenkoolwinning. Beleef die harde, maar indrukwekkende wereld van de mijnwerkers. Je maakt een reisje door het verleden, geschikt voor jong en oud. http://www.steenkolenmijn.nl

    Mochten jullie ook een aantal weken vakantie voor de boeg hebben én op zoek zijn naar een leuk, educatief, gezellig gezinsuitje, sla deze 10 super leuke musea dan gauw op! Heb je zelf nog leuke ideeën? Deel ze dan met ons! Geniet allemaal! 🙂 

    Volgen jullie al onze avonturen al via Instagram? Kijk op lieve_lauren_en _pippa
    Over de schrijfster van dit artikel:
    Tessa Bonhof-Regnerus (37 jaar) is echtgenote van Henk Bonhof, moeder van Lauren (2) en Pippa (0). Woonachtig in Lelystad. Zij is naast studiecoach bij Studiecentrum Lelystad ook werkzaam als docent Plustijd op vier verschillende basisscholen. Tessa vormt samen met Annette de Graaf en Marjolijn Vreeburg Team Momspiration.nl; een blog voor (wannabe) heppie mama’s.
    Door positief in het leven te staan en vooral te focussen op de mooie en dankbare dingen in het leven inspireert zij moeders (en overige geïnteresseerden) om op een vrolijke, enthousiaste, nuchtere, smakelijke, gezonde en gezellige manier door de dag te fietsen. ‘What you see is what you get’ is volledig van toepassing op Tessa. Niks meer, niks minder. Gewoon precies zoals het is. Daar horen natuurlijk ook minder leuke dingen bij maar met een positieve insteek in het leven gaat het zonnetje altijd weer schijnen!

Gisterenavond was ik bij een bijeenkomst van Propel Woman. Allemaal verschillende vrouwen bij elkaar. Werkende moeders, niet werkende moeders, zoekende moeders, enthousiaste moeders, moeders die willen leren, ontdekken en verder willen kijken dan hun neus lang is. Het was een super gezellige avond met een workshop die gegeven werd door Janine Barelds. De focus  in deze workshop lag op ‘dromen‘. Want, durf jij nog te dromen? Kom jij nog toe aan je dromen tussen al die bergen was en stapels luiers?

Weten jullie waar een arend haar nest bouwt? Hoog, heel hoog. Soms wel 500 meter hoog. Haar jongen zitten veilig in het nest en worden beschermd tegen vijanden, weer en wind. Maar ze blijven hier niet altijd. Zodra moeder besluit dat het tijd is om uit te vliegen, doet ze dat op een hele mooie manier. Ze begint aan het nest te schudden. De jongen beginnen als een malle te klapperen met hun vleugels om balans te krijgen. Moeder arend bereid haar kinderen voor op de wijde wereld. Maar dan komt het moment dat moeder vindt dat het tijd is dat ze gaan vliegen. Ze wipt haar kroost er één voor één uit. Terwijl het kleintje als een malle haar vleugeltjes uit slaat, vliegt moeder met haar mee. Zodra ze ziet dat haar jong moe is en niet meer kan, neemt ze een duik en vangt haar op met haar enorme vleugels. Ze brengt haar jong weer terug naar het nest. En zo oefent ze keer op keer, totdat haar kleintje klaar is voor de grote wereld.

Wat vond ik dit een prachtige metafoor. Als ik dit voorbeeld verplaats naar mijn eigen leven en ik zie mezelf als moeder arend, dan ben ik vaak nog niet eens in het stadium van ‘schudden aan het nest’. Ik vind het lastig om mijn kinderen los te laten maar ik zal ze toch ook klaar moeten maken voor de grote wereld en de maatschappij waar wij in leven. Voorlopig schud ik af en toe met mijn pink even aan het nest maar wil ik ze ook nog graag beschermen.

Naast dat ik Tessa ben, ben ik ook moeder. Een prachtige rol voor het leven. Wat zorg ik met een hoop plezier en geluk voor onze meisjes. Deze rol kost veel tijd en energie. En dat is goed, daar heb ik bewust voor gekozen. Door alle bezigheden rond mijn rol als moeder, komen onze kids nu op de eerste plaats. Ik wil van ze genieten, ze begeleiden naar de grote wereld en ze wegwijs maken in de maatschappij waarin wij leven. Dit is de fase waar ik nu in leef.

Maar stel nou; ik ben niet moeder arend maar een arend jong. Moeder arend schud aan mijn nest, het is tijd voor beweging. Ze wipt mij eruit, de grote wereld in. Gauw strek ik mijn vleugels want ik wil niet vallen, ik wil vooruit. Heel in de verte zie ik een prachtig doel. Vlieg ik erop af of…?

Dromen. Dromen over mijn doelen. De dingen die ik nog graag zou willen doen en bereiken. Durf jij als moeder in de drukke tijden nog te dromen? Te dromen over wat je eigenlijk graag zou willen!? Een mooie nieuwe baan of een verre reis maken? Misschien wel verhuizen naar Afrika om je daar in te zetten voor mensen in nood? Of zou je vrijwilligerswerk willen doen met oudere mensen, of gewoon eens helemaal alleen twee weken op vakantie willen gaan om jezelf terug te vinden? Nu hoor ik je denken; “Ja maar hoe dan!? Ik heb een gezin met kleine kinderen, mijn verplichtingen, familie, werkzaamheden etc. Er is geen ruimte voor mijn dromen.” Op zo’n moment komt de keiharde realiteit weer om de hoek kijken. Of zijn het de geijkte ‘beren op de weg..?’

Dromen kun je vaak niet in één keer verwezenlijken. Ze zijn niet tijdgebonden. Ze kunnen een jaar van je af liggen maar ze kunnen ook 10 jaar van je af liggen. Maar stel nou dat je, ondanks de realiteit die al snel om de hoek komt kijken, tóch een stapje in de richting van je droom kunt zetten? Kleine stapjes zorgen ervoor dat je steeds dichterbij jouw droom kunt komen. En iedere stap is er één.

Ook ik droom. Ik droom veel. Altijd al gedaan. Als ik kijk naar 10 jaar geleden dan heb ik nu weer hele andere dromen dan dat ik toen had. Als ik nadenk over wat ik in de toekomst graag zou willen doen in mijn leven, als ik mijn droom mocht waarmaken, wat zou ik dan doen?

Wanneer ik om me heel kijk dan zie ik veel vrouwen worstelen. Worstelen met zichzelf, hun leven, hun lichaam en alle eisen waar deze maatschappij ons mee opzadelt. Veel vrouwen hebben het gevoel dat ze overal aan moeten voldoen: De perfecte moeder, de leuke echtgenote, de betrokken en lieve vriendin, de actieve hulpmoeder op school, de perfecte kok voor het gezin, de opgeruimde moeder met het huis keurig aan kant. En zo kan ik nog wel doorgaan. Vrouwen moeten zoveel ballen in de lucht houden en gaan volledig aan zichzelf voorbij. Raken uitgeput en gaan soms zelfs in de overlevingsstand. Wat ik zo graag zou willen is met mijn positiviteit en energie vrouwen bewust maken van dat ze goed zijn, precies zoals ze zijn. Dat ze mooi zijn, precies zoals ze zijn. Dat ze niet perfect hoeven te zijn maar dat ze perfect zijn zoals ze zijn. Want iedere vrouw is mooi, precies zoals ze is. Ik zou ze zo graag willen leren balans te vinden in hun drukke bestaan.

De eerste stap die ik heb gezet richting mijn droom is het bloggen voor MOMspiration. Door middel van blogs schrijven hoop ik vrouwen te inspireren. Want wat is er mooier dan er voor elkaar zijn en elkaar te steunen in het moederschap en alles wat daarbij komt kijken?

Wat is jouw droom? Wat zou jij nou heel graag willen doen? Neem die eerste stap en maak je dromen waar.

Volgen jullie al onze avonturen al via Instagram? Kijk op lieve_lauren_en _pippa
Over de schrijfster van dit artikel:
Tessa Bonhof-Regnerus (37 jaar) is echtgenote van Henk Bonhof, moeder van Lauren (2) en Pippa (0). Woonachtig in Lelystad. Zij is naast studiecoach bij Studiecentrum Lelystad ook werkzaam als docent Plustijd op vier verschillende basisscholen. Tessa vormt samen met Annette de Graaf en Marjolijn Vreeburg Team Momspiration.nl; een blog voor (wannabe) heppie mama’s.
Door positief in het leven te staan en vooral te focussen op de mooie en dankbare dingen in het leven inspireert zij moeders (en overige geïnteresseerden) om op een vrolijke, enthousiaste, nuchtere, smakelijke, gezonde en gezellige manier door de dag te fietsen. ‘What you see is what you get’ is volledig van toepassing op Tessa. Niks meer, niks minder. Gewoon precies zoals het is. Daar horen natuurlijk ook minder leuke dingen bij maar met een positieve insteek in het leven gaat het zonnetje altijd weer schijnen!

 

 

 

 

Piekeren. Voordat ik nog geen kinderen had, piekerde ik niet zo veel. Het leven was easy de peasy. Ik had de verantwoordelijkheid voor mezelf en de dingen die ik deed. En later ook voor mijn lieve man en onze relatie. Sinds twee jaar is daar verandering in gekomen. Ik kan piekeren als een malle. En dat heeft een prachtige reden. Nou eigenlijk twee prachtige redenen: onze lieve, mooie dochters.

’s Avonds als ik in bed lig kan ik uren nadenken. En die gedachten wisselen zich af in een rap tempo. Terwijl ik manlief hoor snurken denk ik terug aan de dag. Aan het geklets van Pippa, wat was ze vrolijk. Er komt een grote grijns op mijn gezicht als ik daaraan denk. Ik denk ook aan hoe slecht Lauren heeft gegeten. Ik vraag me of hoe dat nou toch komt. Intussen is de grijns veranderd in een dikke frons. Al snel vliegen mijn gedachten naar haar schaterlachen tijdens het stoeien voor het slapen gaan. Mijn hart vervult zich met oneindige liefde.

Maar er is één ding waar ik flink over piekeren kan. Ik heb lang nagedacht of ik hier een blog over wilde schrijven want het is een punt waar misschien wel wat taboe op heerst. Wanneer ik hier over wil schrijven kan ik niet anders dan me kwetsbaar opstellen. En laat ik dat nou best wel lastig vinden…

En toch ga ik het doen. Een brief aan mijn lieve Lauren.

Wat ik je graag zeggen wil…

Mijn lieve grote meisje, wat ik je graag zeggen wil.

Vanaf de eerste minuut dat jij in mijn leven bent, hou ik oneindig veel van jou.

Jij maakte mij mama en dat gevoel is onbeschrijfelijk. Het is het mooiste wat me ooit is overkomen.

Je bent een prachtig uniek eigen mensje, met je eigen pittige karaktertje. Je weet al zo goed wat je wilt. Je hebt mooie eigenschappen van je papa en gekke eigenschappen van je mama. Wat maak je ons gelukkig.

Wat vind ik het soms lastig, dat ik je niet altijd begrijp. Dat ik soms over je grenzen ga, je verdrietig maak. Waar ik denk ‘dat doen we even’, denk jij ‘help, wat overkomt me nou!’ En dan ben je overstuur omdat ik teveel van je vraag. Teveel van je verwacht. Ik kan het niet altijd goed inschatten.

Wat vind je het soms lastig, wanneer je in een omgeving komt waar het zo druk is, je geen overzicht hebt. Wat vind ik mezelf dan dom dat ik je niet goed voorbereid hebt omdat ik er op dat moment niet zo bij stilgestaan heb dat het misschien wel wat heftig voor je kan zijn. Wat voel ik me achteraf dan schuldig…want als mama moet je toch exact zien en weten wat je kind nodig heeft..?

Vaak vraag ik je papa om raad. Hoe kan ik jou geven wat je nodig hebt in bepaalde situaties zodat ik niet over je grenzen ga? Jouw papa weet dat precies. Jouw papa voelt jou zo goed aan, begrijpt jou volledig. Jullie kunnen samen stil zitten op de bank. Gewoon tegen elkaar aan, zonder een woord te wisselen. En wat vind je dat fijn. Jullie lijken zoveel op elkaar, jullie hebben dezelfde mooie eigenschappen. En dat maakt me trots.

Soms voelt het zo als falen.. Maar weet dat ik ontzettend mijn best doe. Dat ik iedere dag wil leren wat jouw behoeftes zijn, wat jij nodig hebt. Ik zal altijd blijven kijken en luisteren naar  jou. En bovenal zal ik je altijd plat blijven knuffelen, gek met je doen, grapjes met je maken en je vertellen dat ik van je hou, precies zoals je bent.

Liefs, jouw soms wat onzekere mama.

 

Volgen jullie al onze avonturen al via Instagram? Kijk op lieve_lauren_en _pippa

Over de schrijfster van dit artikel:

Tessa Bonhof-Regnerus (37 jaar) is echtgenote van Henk Bonhof, moeder van Lauren (2) en Pippa (0). Woonachtig in Lelystad. Zij is naast studiecoach bij Studiecentrum Lelystad ook werkzaam als docent Plustijd op vier verschillende basisscholen. Tessa vormt samen met Annette de Graaf en Marjolijn Vreeburg Team Momspiration.nl; een blog voor (wannabe) heppie mama’s.

Door positief in het leven te staan en vooral te focussen op de mooie en dankbare dingen in het leven inspireert zij moeders (en overige geïnteresseerden) om op een vrolijke, enthousiaste, nuchtere, smakelijke, gezonde en gezellige manier door de dag te fietsen. ‘What you see is what you get’ is volledig van toepassing op Tessa. Niks meer, niks minder. Gewoon precies zoals het is. Daar horen natuurlijk ook minder leuke dingen bij maar met een positieve insteek in het leven gaat het zonnetje altijd weer schijnen!