Categorie: The Flying Dutch Family

Zo. Ik ben er weer. Het duurde een paar dagen om uit de slachtofferrol te kruipen en m’n oerkracht terug te vinden en toe te laten. Die oerkracht om te kunnen dealen met wat er nu is het hoe het nu gaat. Die oerkracht om sh*t op te s*cken en de hele toestand minder groot te maken dan dat ‘ie is. Door die oerkracht door m’n lijf en hoofd te laten stromen voel ik mij niet normaal sterk. Ik krijg een beetje een déjà-vu van een jaar geleden, toen ik na 2 heftige gebeurtenissen ook sterker dan ooit terug’bouncete’. Ik neem de regie in handen. Ik kies voor blij. Ik kan dit en ga dit rocken. Hoppakee.

Samenvatting: Watskeburt???

Tien jaar geleden werd ik na m’n kruisbandoperatie heel erg ziek. Ik hield geen voedingsstoffen meer vast (ik liep gewoon leeg, wat hels was), viel ontzettend af en bleek te hoge suikerwaarden te hebben. De artsen gaven mij pillen om voedingsstoffen vast te houden en lieten mij insuline spuiten. Na een paar maanden had ik de pillen en insuline niet meer nodig en ging alles weer prima. De artsen stonden voor een raadsel en gaven het na 3 jaar lang onderzoeken en overleggen op.

Al die tijd daarna heb ik nooit meer ergens last van gehad en waren m’n bloedsuikerwaarden normaal. Ook tijdens de zwangerschappen van Jools en Pippa. Maar tijdens Sol was een nuchtere ochtendwaarde net iets te hoog. Met een slim advies van de diëtiste (door ’s avonds voor het slapen gaan iets met koolhydraten te eten, zodat m’n lijf dat kan gebruiken om te herstellen ipv verkeerde dingen te verbranden waardoor m’n waardes stegen) kreeg ik die prima onder controle. Voor de zekerheid hield ik m’n waardes scherp onder controle, maar bleef zo goed gaan dat het meetapparaatje in de kast belandde.

Tot afgelopen maandag. Ik voelde me zo raar na een ochtend zwemmen met Sol. Zelf had ik tijdens zijn middagslaapje baantjes getrokken en ik dacht dat ik de duizeligheid te danken had aan de late lunch en m’n ondergewicht door het geven van borstvoeding. Toch maar even het bloedsuikermetertje erbij pakken, want ik zal vast super laag zitten na zoveel inspanning en zo weinig eten. Maar wat er op het metertje te zien was, was allebehalve laag: M’n bloedsuikerspiegel was SKY HIGH. FYI: 31,8.

Mega schrikken. Hoe kan dit? Ik heb helemaal niets raars gegeten; zelfs te weinig. Hoe ga ik deze waarde omlaag krijgen?

Uit paniek ben ik ieder kwartier gaan checken of het al wat lager was geworden. Met kleine sprongen ging het wel al iets naar beneden, maar m’n bloedsuikerspiegel bleef veel en veel te hoog. Hopelijk was het de volgende ochtend beter.

Nope. Rond de 18. Nog steeds veel en veel te hoog. Gauw de poli interne geneeskunde gebeld om een afspraak te maken met de internist die ik tijdens m’n zwangerschap ook gezien had. Gelukkig kon dat op zeer korte termijn, namelijk de volgende ochtend. Deze dag moest ik maar op karakter zien te overleven, want ik begon me steeds vreemder te voelen met die hoge waardes. Het lukte me niet om ze overdag onder de 19 te krijgen. En heel bizar: na de lunch zat ik lager dan ervoor.

Het gesprek bij de internist was duidelijk: er moest nu iets gebeuren om de waardes te verlagen. Dat is insuline. Viermaal daags gaat de spuit erin. Een kortetermijnoplossing, want achter een oorzaak gaan we voorlopig niet komen. Volgens de internist ben ik een uitzonderlijk geval. Dat zegt mijn moeder ook altijd: het is een bijzonder kind en dat is het.

Een paar uur later zat ik bij de diabetesverpleegkundige die uitleg gaf over het gebruik van insuline. Met een betraande snotterkop probeerde ik met alle macht deze belangrijke informatie in me op te nemen.

Van maandagmiddag tot en met donderdagochtend was ik in zak en as. Ik voelde me verdrietig, boos, gefrustreerd, wazig, duizelig en doodop. Standje B100 ‘waarom-moet-dit-mij-nou-overkomen-ze-moeten-ook-altijd-mij-hebben’. Maar toen vanochtend de internist super lief belde om te vragen hoe het gaat en hij tijdens dat gesprek ontzettend met mij meeleefde (“Ja, het is allemaal ook behoorlijk heftig voor je hè?”), vond ik die eerder beschreven oerkracht zo ineens terug. Ik dacht en zei: “Ik kan voor 3 kinderen zorgen, een huishouden runnen, heb het voor elkaar gekregen dat vriendlief al bijna 10 jaar verliefd op me is en leef op opgeteld 5 uur slaap per nacht, dus die 4 prikjes per dag kunnen daar net zo gemakkelijk bij. Zo erg is dat nou ook weer niet.”

Hoppakee: uit die slachtofferrol en into ‘I GOT THIS’.

Damn, wat voelt dat lekker! Lekker om weer m’n eigen zelf te zijn. Lekker om weer die kracht te voelen.

LIFE IS TOUGH
AND SO AM I

liefs,

Annette

PS 1: Om in de positieve sferen te blijven heb ik nog meer goed nieuws…. Ik mag gewoon borstvoeding blijven geven! Het afvallen (b)lijkt niet hiermee te maken te hebben. Dat komt door die hoge bloedsuikerwaardes. Als het goed is ga ik met normale waardes weer wat aankomen. Bij 60 kg is het feest. En mocht iemand nog wat af willen staan >>> kom maar door met die extra kilo’s!

PS 2: Dat ik doodsbenauwd voor naalden ben laat ik voor de positieve sfeer wel even achterwege… Want wat zei ik?? I GOT THIS. Ook die creepy needles.

Ik zit op een stoel met mijn bijna naakte baby op schoot. Hij draagt een luiertje en is in een warme doek gewikkeld. Tegenover mij, aan de andere kant van een bureau met daarop een computer, zit de jeugdverpleegkundige. Na een vriendelijke “goedemorgen!” start ons consult met de vraag: “Hoe gaat het met Sol? Goed?”

Ik, die normaal gesproken echt wel m’n woordje klaar heb, kan eigenlijk alleen maar een soort van knikkend antwoord geven op deze al voor mij ingevulde vraag. Er komt wel nog een stamelende “uh, ja” uit en dan gaat ze door met de volgende vraag: “En hoe gaat het met jou? Ook goed?” Alles wat er bij mij uitkomt is hetzelfde ‘antwoord’ als hiervoor. De jeugdverpleegkundige gaat door: “En hij is in goede gezondheid?” Er is nog net tijd voor nog zo’n “uh, ja” van mijn kant en dan typt ze al pratend in ons dossier: “Moeder geniet.”

WAT gebeurt hier? Ik ben te ontsteld om van dit gesprek een gesprek te maken en hoor de jeugdverpleegkundige melden dat ze nu even een checklist af moet gaan: Of ik nog steeds gewoon volledige borstvoeding geef (“want je hebt verlof, toch?”), of er geen heftige gebeurtenissen hebben plaatsgevonden, of Sol een voorkeurshouding heeft (“nee, toch? ik denk het niet, hè?”) etc. Werkelijk alle vragen bleven gesloten/werden ingevuld, dus na veel ja’s en een paar nee’s is het tijd om te controleren of Sol kan volgen en of hij z’n hoofdje op kan tillen. De jeugdverpleegkundige zegt dat ze de prikjes gaat halen en of ik Sol z’n armpjes vast kan houden.

Meneertje wordt eventjes flink woest van de prikjes in zijn bovenbenen, maar laat zich gelukkig al snel door mij kalmeren.

Ik kleed hem aan en we gaan.

Buiten aangekomen laat ik ons bezoekje aan het consultatiebureau op mij inwerken. Wat vind ik van het ‘gesprek’ waarbij de antwoorden al voor mij door de verpleegkundige werden ingevuld? Hoe voel ik mij na het consult met de jeugdverpleegkundige? Stel nou dat het eigenlijk helemaal niet goed met mij ging? Dat ik helemáál niet aan het genieten was. Was het mij dan gelukt om dit ter sprake te brengen?

En het rare is ook: ik voel me een heel stuk minder heppie dan dat ik mij voelde voor ik het consultatiebureau binnen liep. Ik ben hier best wel van in de war geraakt. Gelukkig helpt dit ‘van-mij-af-typen’ goed. Één van mijn (Happy) Life Hacks: tijd voor mezelf pakken om dingen op een rijtje te schrijven. Dan kan ik daarna weer verder met genieten.

Goh, had de jeugdverpleegkundige dus wel gelijk 😉

liefs,

Annette

Toen ik nog zwanger van Sol was, schreef ik een blog over het feit dat ik best opzag tegen het geven van borstvoeding. Ik had er eerlijk gezegd weinig oren (of eigenlijk borsten) naar. Borstvoeding et moi? Not a good match. Bij Jools en Pippa had ik het namelijk als zeer onprettig ervaren. Het leek mij zeer onwaarschijnlijk dat het een derde keer anders zou verlopen. Maarrrr hier is het levende bewijs dat de wonderen de wereld nog niet uit zijn: Sol is bijna 4 maanden en ik voed hem nog steeds met ontzettend veel plezier (bijna) helemaal zelf. Hoe deze ervaringen zo enorm kunnen verschillen? Dat is heel simpel te verklaren en zal ik hieronder uitleggen.

Je MOET doorzetten met borstvoeding geven: het is het beste voor je kind

Toen ik zwanger was van Jools nam ik deel aan een cursus over het geven van borstvoeding. Dit werd georganiseerd door de verloskundigepraktijk. Als mom-to-be leek het mij dat een slimme meid goed op haar toekomst voorbereid moest zijn, dus ik liet me volop informeren. Bij iedere bijeenkomst werden alle voordelen van borstvoeding op een rijtje gezet tov van kunstvoeding. Deze professionals weten waar ze het over hebben, dus zo gaan we het doen: borstvoeding geven is het beste voor je kind. Geen twijfel mogelijk.

Toen Jools geboren werd (na een spoedkeizersnede na een bevalling van 27 uur) hapte ze al gauw vrij goed aan. Er bleek weinig melk uit te komen, dus ik werd aangekoppeld aan een kolfapparaat. Met heel veel pijn en moeite kwamen daar een paar druppeltjes melk uit. Tussendoor namen de verloskundigen en een lactatiekundige mijn borst in de hand en knepen deze als een pannenkoek fijn in de mond van Jools. Ik wist niet wat me overkwam, maar dacht dat dit erbij hoorde. Mijn lichaam en vooral m’n borsten leken niet meer van mij. Onaangekondigd werden ze in de mond van Jools gepropt en aan het kolfapparaat gekoppeld. Ondertussen kreeg ze kunstvoeding uit een plastic bekertje, maar werd wel duidelijk aangegeven dat dit echt een noodoplossing was tot de borstvoeding beter ging.

Een paar weken later kreeg ik borstontsteking nummer 1 en kort daarop nummer 2. Het advies was om te blijven doorzetten. Borstvoeding is echt het beste voor je kind.

Na drie maanden gaf ik het op. Ik was er zo, zo, zo klaar mee.

Borstvoedingsavontuur nummer 2: we gaan op herhaling

Net als het bevallingsverhaal, kun je ook de borstvoedingservaringen van Pippa kopiëren van die van Jools. Er werd weer aangegeven dat ik moest doorzetten, doorzetten, doorzetten. Bijna drie maanden hield ik het vol. Later zei een vriendin van een vriendin hierover op een verjaardag:

Oh, heb je maar 3 maanden borstvoeding gegeven? Ik dacht dat jij ook het beste voor je kind wilt.

Gelukkig stond ik op dat moment -als moeder van 2 peuters- wat steviger in m’n schoenen en kon ik haar teruggeven dat mijn kinderen echt niet minder (gezond) waren dan de hare. Net zoals de vele kinderen die ik kende die vanaf dag 1 kunstvoeding hebben gekregen. Zij zijn ook allemaal helemaal oké. En de band met hun ouders is top.

Relax mama. Relax.

Toen ik mij steeds meer in the world of motherhood ging begeven, kreeg ik een veel beter beeld van alle mogelijkheden die er zijn om je kind op verantwoorde wijze groter te laten groeien. Tijdens het zwanger zijn van Jools liet ik mij in een bepaalde richting duwen door verloskundigen en andere professionals en had zelf nog geen mening. Door struikelen en opstaan leer je het meest en daardoor ging ik opVOEDEN wat minder zwart wit zien: Er zijn 1001 wegen die naar Rome leiden.

Borstvoedingsavontuur nummer 3?

Dat ik Sol borstvoeding zou gaan geven was voor mij helemaal niet zeker. Ik maakte dit keer geen plannen. Ik schepte geen verwachtingen. Dus toen de verloskundige bij een check-up mij een foldertje in de handen duwde over borstvoeding en zei: “Ik neem aan dat je weer borstvoeding gaat geven?” durfde ik te zeggen: “Nou, dat weet ik nog niet. Ik ga het na de bevalling wel aankijken.”

In het ziekenhuis gaf ik aan dat ik wilde dat niemand zich met het voeden mocht bemoeien. We stonden open voor kunst- en borstvoeding. We vonden het allebei even prima. We wilden geen druk. We zouden aankijken hoe het ging lopen.

Geen druk = the key

Na de keizersnede keerde ik terug op de kamer. Sol had voor die tijd lekker bij Thaddeus gelegen. Eindelijk kreeg ik hem bij me. Huid op huid, op mijn borst. Als vanzelf kroop Sol naar de goede plek. Als vanzelf legde hij zichzelf aan. Hij wist waar hij moest zijn. Hij wist hoe het moest. Het was magisch.

Er kwam gelijk genoeg melk en we vonden al snel een fijn ritme. We waren vanaf seconde 1 een geweldig team.

En dat zijn we nog steeds. Borstvoeding geven voelt voor ons allebei als een feestje. Het voelt zo natuurlijk en zo heerlijk! We genieten er samen ontzettend van. Wat een niet normaal verschil met hoe het bij Jools en Pippa ging!

Sol krijgt ook een aantal keer per week een flesje kunstvoeding op de momenten dat ik er niet ben. Dat flesje hebben we al vanaf de tweede week gegeven, zodat Sol daar gewend aan kon raken. Wel zo fijn wanneer ik ook even iets voor mezelf wil doen.

Hoe nu verder?

Geen idee. Nu gaat het fijn en nu denk ik nog niet aan stoppen. In januari ga ik weer werken en misschien ga ik dan wel kolven op m’n werk om de productie op gang te houden. Maar nu is nu. Over morgen weten we nog niets.

Wat is jouw borstvoedingsverhaal? Vertel je het mij in een reactie op Facebook of Instagram?

liefs,

Annette

Het is zaterdagochtend. Thaddeus is beneden aan het ontbijten met Jools. Sol maakt vrienden met de parkieten. Pippa slaapt uit. Ik zie mijn kans SCHOON: yessss ik ga lekker douchen. In m’n eentje. Zo’n fantastisch home spa moment die je normaal alleen in fillums ziet. Kom. Maar. Door.

Alleen douchen = te mooi om waar te zijn

Het idee van een home spa moment was ontzettend leuk. De eerste 3 minuten ook. Maar toen had Pippa vanuit haar bed de douche gehoord. En als Pippa de douche hoort, dan is ze sneller dan het licht en staat ze in een flits naast/voor/achter je. Of zit ze onder je. Je kunt Pippa letterlijk wakker maken om te douchen.

Super gezellig. Maar wel even schakelen van een zen mama moment naar kletskousen met Pips.

Alle niet zo charming mama dingen op een rijtje

Dat er heel, heel veel dingen zijn die totaal absoluut compleet niet aantrekkelijk zijn aan een net-bevallen moeder…?! > dat weet ik. Ik probeer er alleen niet teveel aandacht aan te besteden en neem ze gewoon voor wat ze zijn. Focus on the good, dat werkt voor mij het allerbeste. Als ik echt stil zou staan bij wat er allemaal met mijn lijf gebeurd is en nog steeds gebeurt + mij in die zwaar onaantrekkelijke vrouw-onterende zaken zou verliezen: dan jank ik wel een uurtje of wat. Maar hé, daar schiet niemand wat mee op en dus suck ik het up en lach erom.

Tot het moment komt dat je kind bij je onder de douche staat en je aan alllll die punten herinnert.

Pippa in al haar eerlijkheid:

Kijk, en daarom wil ik dus nooit een baby!

Pippa wijst naar het doucheputje. Een eigenaar van een pruikenwinkel zou er een goed bod op doen. Er ligt genoeg haar om een hoofd mee te vullen. Al weken doe ik mijn best om de aandacht niet om mijn steeds kaler wordende koppie te leggen, maar er is geen ontkennen aan. Het is heftig. Het is heel heftig. Zo heftig zelfs dat het Pippa ervan afschrikt om ooit kinderen te willen krijgen.

Maar je krijgt er heel veel voor terug!

…. moedig ik Pippa aan om haar van gedachten te veranderen. “Sol is toch een superlieve baby?” “Ja mam, ik vind een broertje ook heel leuk. Dan hoef ik tenminste geen nietjes in mijn buik en mag ik gewoon altijd blijven zwemmen. Want als je een baby hebt gekregen mag je heel lang niet zwemmen en ik hou zo van zwemmen. En mam, je ziet ook nog aan je buik dat er een baby in heeft gezeten. Wanneer word je buik weer normaal? En bij je liftteken zitten ook bobbels. Gaan die nog weg?”

Tja, geen speld tussen te krijgen. Helder. Logisch. Wat is het toch fantastisch om een kijkje in het koppie van mijn kind te krijgen. Ondanks dat ze keihard alle punten aanstipt die ik liever niet onder ogen zie. Ik kan dat hebben. Ik kan dat aan.

Want voor al die ongemakken (het zijn er nog veel meer dan de dingen die Pippa opnoemde ;-)) heb ik -zoals al eerder vermeld- zoooooveel teruggekregen: mijn drie allerliefste kindjes voor wie ik dit allemaal opnieuw zou doen!

liefs,

Annette

PS: Zijn mijn onaantrekkelijke apres-baby dingen herkenbaar? Hoe ga jij daar mee om? Klets mee op Facebook of Instagram 😀