Auteur: Annette de Graaf

About Annette de Graaf: - Born on 17 augustus 1983 - Loves to learn about learning - Spreads kindness like confetti - Never stopped playing - Nature admirer - Big believer of 'it's the little things that matter the most' - Wife of Thaddeus Knops - Mother of Jools (2013), Pippa (2015) & Sol (2019) - Proud founder of Flow School Norway - Author of 'Let's Grow: Raising Children with a Growth Mindset' - Designer of My Learning Story & Flow Learning - Travel Blogger (The Flying Dutch Family & KLM) - Norway Lover - Mindset Coach (for families & schools) - Connection, Engagement & Flow Workshop Leader (for schools)

In deze winkel ga ik dus nooit meer shoppen….

Mijn mening: Personeel is het visitekaartje van je bedrijf. Of het nu om een hotel, winkel of restaurant gaat, een warm welkom en persoonlijke aandacht is wat mij betreft het halve werk. Mee eens? Dus wanneer ik in een winkel kom die een compleet tegenovergestelde boodschap uitstraalt, ben je aan mij een potiëntele klant kwijt.

De inspiratie voor dit blog komt door een ervaring die gisteren plaatsvond in een kinderkledingwinkel in Sassenheim. Jools groeit als kool en heeft nieuwe broeken nodig. Dus toen ik gisteren boodschappen ging doen en een kinderkledingwinkel spotte, móést ik daar natuurlijk even naar binnen hoppen. (du-uh) Nou, eigenlijk eerst buiten, want daar stond een rek met afgeprijsde kleding. (du-uh) Heerlijk om daar even doorheen te scannen. Maar, niet voordat ik de medewerkster (of eigenaresse?) eerst met een ‘gedagje’ liet weten er te zijn. Er kwam een ‘gedagje’ terug en mijn oog viel op een leuke broek in Jools haar maat. Dacht ik. Want Jools was er niet bij en dan probeer je op allerlei manieren je kind te projecteren in de broek. Dus terwijl ik dat aan het doen was (de broek, hoog en laag houden – aan de stof trekken – dat soort dingen) stak de mevrouw haar hoofd om de hoek en zei: “Je krijgt geen geld terug en er mag niet geruild worden, want ze zijn al zo sterk afgeprijsd. Dan moet je het maar op Marktplaats zetten of aan iemand anders geven.”

Oh, oké. Prima. Duidelijk.

Ik legde uit dat het voor mijn dochter is die 1 meter 10 is, maar dat ik twijfelde of het model van de broek bij haar lange en dunne benen zou passen. Op mijn vraag of ze ook nog andere broeken of leggings in maat 110 of 116 had, haalde ze een stapeltje tevoorschijn en liet mij daarvan 2 leggings zien. De rest van het stapeltje legde ze weer terug. Maar….. Ik had al gespot dat daar leggings met 2 soorten panterprint bij waren. Toen ik daarna vroeg zei ze: “Ja, maar die zijn wel duurder.”

Oh, oké. Prima. Duidelijk.

Toch wilde ik ze wel even zien. Want: Kan zij in mijn portemonnee kijken? En: Met 2 dochters dicht op elkaar wordt ieder kledingstuk vaak gedragen en kiezen we vaak voor kwaliteit boven kwantiteit. Dus een goede legging van E25,- die een jaar of 2 wekelijks gedragen wordt is z’n geld wel waard.

Tijdens het bekijken van de panterprintjes gingen bovenstaande gedachten door m’n hoofd. In uitleggen aan de mevrouw had ik 0,0 zin. In iets bij haar aanschaffen nog minder. Daarom bedankte ik haar vriendelijk voor de fijne hulp en wenste haar nog een prettige middag.

Morgen rijden we wel naar LissKids in Lisse. Dezelfde soort producten, maar met de allerliefste verkoopsters. Inclusief een leuke speelhoek én gelegen vlakbij Panini en Qoffee & More. Oh en om de hoek van Lievelingetjes! Zijn we ook al zo lang niet geweest.

Nu al zin in.

Liefs,

Annette

PS1: Thaddeus is nu naar de markt in Sassenheim en ik heb hem gevraagd om toch nog even naar die afgeprijsde broek te gaan kijken met Jools. Benieuwd hoe hij onthaald wordt!

PS2: Ben jij ook gevoelig voor het gedrag van personeel in een winkel, restaurant of hotel? Of vind je dat ik me aanstel ;-)? Haha mag je eerlijk zeggen hoor!

3 mei 2018

Annette de Graaf1 reactie

MAMASTÉ: the mom in me honors the mom in you!

Lieve mama. Dit bericht is voor jou. Want ik wéét wat je denkt wanneer je een andere moeder in actie ziet. Ik wéét dat je haar vergelijkt met jezelf. Ik wéét dat je een oordeel hebt over de manier waarop zij met haar kinderen, partner en zichzelf omgaat. Waarom ik dat weet? Newsflash! We doen het allemaal….. Yup. Ook ik….

En dat moet stoppen!

Want:

De moeder die 2 jaar borstvoeding geeft & De moeder die kunstvoeding geeft

De moeder die 5 dagen per week werkt & De moeder die (bewust) thuisblijft

De moeder die haar kind draagt & De moeder die haar kind duwt

De moeder van 1 kind & De moeder van 8 kinderen

De moeder met een flubberbuik & De moeder met een sixpack

De moeder die kant-en-klaar ‘kookt’ & De moeder die 5-sterren maaltijden bereidt

De moeder met een kloffie aan & De moeder gehuld in een mantelpakje

De moeder wonend in een villa & De moeder op 7 hoog achter

De moeder met nieuwe borsten & De moeder met leeggezogen theezakjes

De moeder in een dip & De moeder op een roze wolk

De moeder in een burkini & De moeder in een string

De moeder die getrouwd is & De moeder zonder ring

De moeder die op stap gaat & De moeder achter de geraniums

De moeder die haar kind laat huilen & De moeder die haar kind gelijk oppakt

De moeder die alleen op reis gaat & De moeder die altijd bij haar kids is

De moeder die trots foto’s deelt & De moeder die angstvallig alles beschermt

De moeder die haar kind cola laat drinken & De moeder die kiest voor water

De moeder met een ontploft huishouden & De moeder met een strak en schoon huis

De moeder met een nanny & De moeder die alle zorg en schoonmaak zelf doet

De moeder die overal bovenop zit & De moeder die haar kind vrij opvoedt

De moeder die haar kind viertalig opvoedt & De moeder die 1 taal prima vindt

De moeder die haar kind Ksjychinjo noemt & De moeder die Bas prachtig vindt

De moeder die op wereldreis gaat met kids & De moeder die Nederland niet uit wilt

en alles hier tussenin:

IT’S ALLLLLL GOOOOOODDDD!

ALLE mama’s, echt ALLE mama’s doen hun allerbeste best.

Ze/We doen maar wat, want niemand heeft ons ooit geleerd hoe het nou precies moet. Er is geen vaste handleiding hoe je kinderen op moet voeden. Het enige wat alle kinderen écht nodig hebben is eten, drinken, liefde en een veilige leefomgeving. Dat is de basis. De rest mag een ieder zelf invullen. En dat doen we allemaal op onze eigen manier. Gelukkig mag dat!

Lieve mama’s, heb respect voor elkaar. Schenk een glimlach en zeg ‘hallo!’ wanneer je elkaar op straat tegenkomt. Al ken je de andere mama niet eens, een lieve groet kan zomaar iemands dag zonniger maken. GO FIRST. Misschien had diegene dat nét even nodig. Want het leven van een mama is best pittig. En wij als mama’s onderling moeten elkaar hierin steunen.

Support elkaar, maak elkaar sterker. Vertel een andere mama dat ze het goed doet. Kijk een andere mama in de ogen aan en geef een gulle lach waardoor je herkenning voelt overspringen.

Verspreid de MAMASTÉ gedachte: The mom in me, honors the mom in you!

liefs,

Annette

PS: Hoe te gek is dit MAMASTÉ t-shirt? Je kunt het bestellen via Salty Unicorn: Mama Brianna probeert dé boodschap de wereld in te sturen dat wij mama’s liever voor elkaar moeten zijn:

It’s that knowing nod. It’s the secret handshake conducted with just a look. We are mama. We are one. As we raise our warriors, our angels, our rockstars, our hearts – let us women raise each other up and support the greatest mission we have by supporting each other.

Let us say – the mom in me honors the mom in you.

Spread the love. Spread the word.

Prachtig toch? En ik, Annette, doe graaaaag met haar mee! Stop de mommy wars en wees lief!

1 mei 20181 mei 2018

Annette de GraafPlaats een reactie

Totaal in shock: Maddox heeft een levensbedreigende voedselallergie

Op het eerste gezicht is Maddox een lief, vrolijk en energiek mannetje, waaraan niets mankeert. Gevaar ligt echter altijd en overal op de loer. Hij heeft een voedselallergie, met mogelijk een dodelijke afloop.

Door: Melissa Jedeloo-Lewensztain
Uitgelichte afbeelding: @Lewensztain Photography

Onze dochter Fiji Romé (zes jaar) was allergisch voor ei tot en met haar derde. Rode vlekken in haar gezicht, overal jeuk en braakneigingen. Uit voorzorg kregen we een EpiPen van de allergoloog, zonder strikte gebruiksregels. Als het nou echt een keer misging, zouden we deze injectie met adrenaline moeten zetten. Hoe zo’n situatie eruit zou zien, was ons eigenlijk onduidelijk.

Totdat Maddox (drie jaar) op z’n tweede heftige voedselallergieën vertoonde. Hij had bijna dagelijks rode plekjes in zijn gezicht, maar daar maakten we dan niets van. Zijn zusje reageerde heftiger op ei, dus zou het allemaal wel meevallen. Het was pas toen hij acuut galbulten, hoestbuien en een loopneus kreeg dat we ons zorgen maakten. Met sterke twijfel over het wel of niet zetten van de EpiPen van zijn zusje, besloten we naar de huisartsenpost te rijden. Eenmaal in het ziekenhuis aangekomen, leek de allergische reactie weggetrokken. De behandelend arts hoorde ons verhaal plichtmatig aan en stuurde ons snel weer de nacht in.

De maanden daarna belandden we nog een paar keer met Maddox in het ziekenhuis en telkens nam het dienstdoend personeel ons niet serieus. Bij het zoveelste voorval besloten we een allergietest af te dwingen. Daaruit bleek dat onze zoon een heftige voedselallergie heeft, voor onder andere noten, pinda’s peulvruchten, witvis, kiwi, tomaat. Daarnaast heeft hij het paraberksyndroom en het parabijvoetsyndroom, wat vooral te maken heeft met allergie voor in bloei staande bomen, planten en bloemen. En, alsof dat allemaal nog niet genoeg is, mogen we daar ook nog astma voor hem bij noteren. We waren in shock.

Anafylaxie

Als Maddox een voedingstof binnenkrijgt, waarvoor hij allergisch is, dan kan zijn lichaam binnen enkele minuten in een anafylactische shock raken. Kort gezegd, zijn immuunsysteem valt het allergeen aan. Noem het anafylaxie. In dat proces wordt in hoog tempo histamine geproduceerd. Grijpen wij niet meteen in met een anti-histamine drankje, of in een iets verder gevorderd stadium met een EpiPen (adrenalineshot), dan kan hij in een shock raken en betekent dit al snel zijn dood. En als dat hem niet fataal is, dan zou de allergische reactie door zijn astma op zijn luchtwegen kunnen slaan, waardoor hij sowieso zou kunnen stikken.

Hoe groot is de kans nou helemaal dat Maddox iets binnenkrijgt waarvoor hij allergisch is, als wij te allen tijde alert zijn? Ja, je zou denken dat je het risico kunt wegnemen door goed op te letten. Helaas is het niet zo makkelijk als het misschien lijkt. Als onze zoon een kruimel binnenkrijgt van bijvoorbeeld een pinda, dan gaat het al mis. Stel je voor: Een kindje dat een broodje pindakaas eet, de handen niet wast, van de glijbaan gaat, er daardoor pindakaas op de glijbaan komt en Maddox daar vervolgens mee in aanraking komt… Of bedenk je maar eens wat zo’n licht ontvlambare allergie doet bij kruimels van noten in eetcafés, restaurants, verjaardagen, vliegtuigen, scholen, dagopvang, etc… En neem een rondje supermarkt, angstvallig leiden we hem langs de schappen met noten en zaden, alle verpakkingen spellen we van voor tot achter om er zeker van te zijn dat er niets inzit wat hij niet verdraagt…

Basiskennis

Maddox is niet de enige die aan zo’n heftige voedselallergie lijdt. Zo’n vijfhonderdduizend mensen kampen in Nederland met een voedselallergie, ongeveer tienduizend daarvan hebben kans op een anafylactische shock. Jaarlijks sterven er nog steeds onnodig veel kinderen en volwassenen, doordat zij in een anafylactische shock raken. Hoe komt het dat zij niet meer te redden waren? In sommige gevallen komt het doordat ze het zelf niet zo nauw nemen met hun allergie. Ze vergeten hun EpiPen of denken dat het niet meer nodig is om hem mee te nemen, omdat het in het verleden altijd goed is gegaan. Of ze zijn niet goed ingelicht zoals wij in het begin er niet genoeg van af wisten. Of ze lichten hun omgeving onvoldoende in.

In andere gevallen ontbreekt het de omgeving aan basiskennis over voedselallergie. In de huidige samenleving lijkt bijna iedereen wel een vorm van voedselovergevoeligheid of voedselintolerantie te hebben, waardoor mensen met een voedselallergie vaak onvoldoende serieus worden genomen.

Laatst vlogen wij naar Spanje. Het cabinepersoneel riep om dat er geen pinda’s en noten aan boord zouden worden uitgedeeld, vanwege de heftige voedselallergie van een van de passagiers. De mensen om ons heen wisten niet dat het ons zoontje betrof. We schrokken van de reacties en het onbegrip van de medereizigers.

In veel gevallen kunnen de sterfgevallen voorkomen worden, als er meer kennis was geweest over voedselallergie. Net als dat veel mensen weten hoe ze moeten handelen bij een hartaanval, zo zou het ook moeten zijn bij het toedienen van een EpiPen (adrenaline autoinjector) en zouden mensen op de hoogte moeten zijn van de symptomen.

Toekomst

De voedselallergie van onze zoon gaat niet weg. Nu en in de toekomst zullen we daar constant mee bezig zijn. Dan liggen we samen te knuffelen en dan realiseer ik me dat hij zich nu nog niet beseft wat voor beperking hij heeft. Het zal zijn hele leven bepalen. Zijn voedselallergie heeft z’n effect op alle gezinsleden. We moeten met z’n allen altijd rekeninghouden met het gevaar dat Maddox loopt. Spontaan bij vriendjes spelen kan hij niet alleen, er zal altijd een van ons mee moeten tot hij oud genoeg is zelf de verantwoordelijkheid te dragen. Feestjes, partijtjes, schoolreisjes, etentjes… we kunnen niets aan het toeval overlaten.

Nu nog is hij de meeste tijd thuis. Maar we vinden de komende fase erg spannend. Scholen zijn vaak maar deels op de hoogte hoe heftig zo’n allergie is en hoe je dan moet handelen. Aan ons de taak om dit goed over te brengen aan alle docenten. We zullen ze goed moeten instrueren, zodat ze allemaal weten hoe ze moet handelen bij een anafylactische shock.

Gelukkig staat het in voedselallergie gespecialiseerde team van het VUMC te Amsterdam ons geweldig bij in onze strijd tegen allergenen en in onze missie meer bekendheid en begrip te genereren voor mensen met een voedselallergie. Dit artikel heeft als doel de lezers in te laten zien wat een voedselallergie inhoudt, waarmee weer een stap zetten in ons streven naar een makkelijker en veiliger wereld voor mensen met een voedselallergie.

Dankjewel en liefs,

Melissa Jedeloo

Graag genereer ik meer aandacht voor voedselallergie. Dat doe ik via een lifestyle-blog en een Instagram-account. Hier zal ik mijn leven delen als mama van een kindje mét en zonder voedselallergie, onze healthy lifestyle met bourgondische touch 😉 en mijn werk als KLM stewardess. Blog: melissajedeloo.nl Instagram: @melissajedeloo.

Een PS-je van Annette:

Toen wij op 28 juni 2017 vertrokken voor onze jaar op reis, was Melissa stewardess aan boord van de vlucht van Amsterdam naar Kaapstad. Ik maakte een foto van Melissa en Pippa die samen warme doekjes aan het uitdelen waren en deze foto kwam niet alleen op het Instagram account van KLM, maar zelfs ook in het inflight magazine Holland Herald!

30 april 2018

Annette de Graaf1 reactie

“Mag ik even schelden?” “Nee schat, neem jij straks maar gewoon het grootste ijsje.”

ROOOOAARRRRRRR. GRRRRRRROMMMMM. Adem in, adem uit. AHHHHHHHHHHH. PFFFFFFFFFF. RRRRRRRRAAAAAAA. 1,2,3,4,5,6,7,8,9,10. Oké. Ik kan dit. Rustig worden. Geen woorden uit je mond laten komen waar je later spijt van krijgt. Het zijn kinderen. Kinderen doen nu eenmaal dingen die in jouw ogen volslagen idioot, belachelijk, te raar voor woorden enzo zijn. Ennnn het is een fase, het is een fase, het is een fase, het is een fase…..

Hemeltje lief. Wat wordt ons geduld iedere dag (wat zeg ik? ieder uur!) toch getest. En vaak, heel vaak slagen we met vlag en wimpel (YOU GOOOO MOMS!!! WHOOP WHOOP!!). Maar…. vaak, héél vaak failen we BIG time. BIG time. Factoren als moeheid, deadlines op het werk, een volle emmer die maar een druppel verwijderd is van overlopen of ‘gewoon’ even zonder reden een ouderwets kort lontje helpen niet echt mee om altijd maar de lieve vrede te bewaren. Tot 10 tellen voelt regelmatig als een zware wiskundige opgave.

Maar toch. Onze kinderen verdienen het wel dat wij de weg van 1 tot 10 afleggen. Al is het puffend, steunend en kost het alle moeite van de wereld… Al reageer je het later dan maar af door een rondje te rennen… Al droom je al tellend even weg naar je nieuwe Netflix serie die je vanavond in alle rust zult gaan kijken…. Want: Onze kinderen verdienen een ouder die het goede voorbeeld geeft. Onze kinderen verdienen een ouder die niet om het minste of geringste ontploft. Ze mogen best zien dat je je best doet om tot rust te komen en dat er even iets aan de hand is. Uitleggen is zelfs fantastisch, zoals Thaddeus gisteren deed toen het stoom uit mijn oren kwam:

“Oké meiden, zien jullie dat mama op het punt staat om erg boos en verdrietig worden? Ze heeft net voor de 3e keer broeken, t-shirts, truien, sokken, schoenen en jassen bij jullie aangetrokken en nu trekken jullie alles voor de 3e keer weer uit. Mama heeft erg haar best gedaan om jullie te helpen, zodat we naar de kinderboerderij kunnen. Maar nu is alle hulp voor niets geweest.”

MAAR IK WIL EEN JULLEK AAN, WANT DAAR KAN IK ZO GOED IN PIROEWETJES MAKEN! (Pippa 3 jaar)

En ik wil liever m’n lievelingsjurk aan en dan met een vestje erover en een legging eronder. (Jools 4,5 jaar)

Waarop ik aan Thaddeus vroeg: “Mag ik even schelden?” En hij zei: “Nee schat, neem jij straks maar gewoon het grootste ijsje.”

Oke. Dat lijkt me een goede deal. En ik moest ook lachen om z’n antwoord. Alles was weer goed. De zon scheen weer.

liefs,

Annette

PS1: Nu ik het teruglees denk ik ook: Was ik nu bijna uit m’n slof geschoten om een stel kleren die uitgetrokken werden? Dat was het toch echt niet waard geweest? Even maar wat vaker uit de situatie zoomen en mezelf vanaf een afstandje bekijken. Dan zie ik vanzelf dat het eigenlijk helemaal zo erg nog niet is. (note to self!!)

PS2: Het is ons tot nu toe gelukkig gelukt om nooit scheldwoorden te gebruiken waar de kinderen bij zijn. Voor onverwachte pijnlijke of vervelende momenten zeggen we bijvoorbeeld shipppppperdepips, ffffffflalalala of verrrrrjongens. Geen idee waar dat vandaan gekomen is, maar het werkt. Uiteindelijk zullen de meiden op een dag heus wel blootgesteld worden aan woorden die we liever niet uit hun mond horen, maar dat zien we dan wel weer. Zolang wij maar degenen zijn die (naar onze maatstaven) het goede voorbeeld geven. Hoe gaan jullie om met scheldwoorden binnen je gezin of familie?

Over de schrijfster van dit artikel
Annette de Graaf (34 jaar) is vriendin van manueel en sportfysiotherapeut Thaddeus Knops (32) en mama van dochters Jools (4) en Pippa (2,5). Zij is naast lerares Nederlands en Engels op de Internationale School van Amsterdam (waar ze momenteel een jaar onbetaald verlof van heeft gekregen), KLM Blogger en onderdeel van Team Canon Photography Nederland ook oprichtster van MOMspiration.nl; sinds februari 2015 een blog voor (wannabe) heppie mama’s.

Door te laten zien dat het leven veel leuker is met The Sunny Side Up inspireert zij moeders (en overige geïnteresseerden) om blij, gek, gezellig, genietend, luchtig, sportief, reizend, fashionable en gezond de dagen door te brengen. Maarrrr het is helemaal oké om soms even keihard te klagen. Hoort er ook bij! Zolang het niet te lang duurt….

Annette en haar gezinnetje zijn op dit moment samen een jaar aan het reizen. Van juni tot en met december 2017 reden ze in een Jeep met daktent Zuidelijk Afrika door (Zuid Afrika, Namibië en Botswana). Op 9 december vlogen ze -na een korte stop in Amsterdam- door naar Argentinië om vanuit hier Zuid Amerika te ontdekken per bus, taxi, trein, en boot. Met z’n viertjes probeerden ze op een relaxte manier zoveel mogelijk te zien en beleven van deze prachtige landen (Argentine, Uruguay, Brazilië, Paraguay en Chili). Op dit moment doen ze een ‘Rondje Nederland’ waarbij ze o.a. zullen verblijven op het ss Rotterdam, in de Efteling op vakantiepark Het Loonsche Land, Recreatiepark Terspegelt, WILDLANDS Emmen/CenterParks Sandur.

Over dit alles wordt uitgebreid gerapporteerd op MOMspiration.nl, blog.klm.com en Instagram onder de naam @theflyingdutchfamily

Disclaimer
Annette & haar collega’s Tessa & Marjolijn bloggen alleen over dingen die ze zelf meemaken of producten die zij zelf (hebben) gebruikt. Zij geven hierover ‘slechts’ hun persoonlijke mening.

25 april 201825 april 2018

Annette de GraafPlaats een reactie

Groots Genieten bij Recreatiepark TerSpegelt

Van maandag 16 tot en met vrijdag 20 april zaten wij op een roze wolkje. In de zevende hemel. We zagen regenboogjes en eenhoorns. Ja, écht. Met andere woorden: we hebben als een malle onbezorgd vakantie gevierd. En we hoefden er niet eens het land voor uit. Nope, we waren ‘gewoon’ in Eersel. Net iets buiten dit leuke Brabantse dorp en aan de rand van bos en heide ligt daar Recreatiepark TerSpegelt. Onthoud die naam goed, want hier wil jij na het lezen van dit artikel óók heen!

Wij (Thaddeus, Annette, Jools & Pippa aka The Flying Dutch Family) zouden het liefst 365 dagen per jaar buiten zijn. Wanneer dat niet kan, dan maar gewoon zoveel mogelijk. Dat is ook de voornaamste reden waarom wij zo dol op kamperen zijn. Maar…. we hebben niet altijd zin om helemaal back to basic te gaan. Recreatiepark TerSpegelt heeft hier DE oplossing voor: GLAMping in te gekke huuraccommodaties. Wij verbleven in de Outbacklodge Comfort. Alle voordelen van kamperen, maar dan met een luxe touch: fijne bedden en ander prachtig meubilair, een eigen keuken én een eigen toilet. Mocht je wel met je eigen tent of caravan willen komen, dan zijn er ook meer dan genoeg ruime groene kampeervelden.

Wanneer ik terugdenk aan onze 5 dagen bij TerSpegelt gaat mijn hart weer sneller kloppen. En dat gecombineerd met een warm gevoel door m’n hele lijf. Als een soort verliefdheid; zó fijn hebben we het gehad. Man, man, man, wat wás het te gek! We zijn ook eigenlijk al die dagen het park niet af geweest. Wel natuurlijk om (aan de overkant van de weg) het Kabouterpad van Staatsbosbeheer te lopen (super cute!) en te sporten door het prachtige bos het over de mooie Cartierheide. Maar we vinden dat dit natuurschoon ook bij TerSpegelt hoort. Het loop zo heerlijk vloeiend in elkaar over!

Ik zou een boek kunnen schrijven over alle heerlijk momenten die we beleefd hebben. Bijvoorbeeld over toen we eindeloos van de glijbaan in het binnenzwembad zoefden, toen we een knus slaapfeestje vierden met Thaddeus zijn zus en haar zoontjes, toen we ontzettend leuke waterpretspelletjes deden met het recreatieteam, toen we de hele middag de speeltuin niet uit zijn geweest, toen we na het Kabouterpad bij de Keizer broodjes Aap gingen eten, toen we bij LekkerMakkelijk het grootste ijsje met discodop óóit aten, toen we visite kregen van een allerliefst vriendinnetje van mij die ik al 8,5 jaar niet gezien had (dat was geweldig, lieve Ali(nda)!), toen ik tijdens een rondje hardlopen door het bos spontaan vergezeld werd door 2 lokale bewoonsters die mij een Grand Tour -met allerlei informatie over de flora en fauna- gaven (bedankt lieve Lilian en Mieke!) en toen we een zandkastelenwedstrijd hielden op het speelstrand.

Dit zijn voor ons zeer dierbare herinneringen geworden, maar voor jou als lezer ‘enkel’ woorden waar je je een beeld bij probeert te vormen. Hopelijk helpt deze video je om een gevoel te krijgen bij hoe fantastisch de sfeer was:

Een nog niet eerder genoemd punt wat ons opgevallen is tijdens ons verblijf bij TerSpegelt: het bijzonder (behulpv)aardige personeel. De liefde voor TerSpegelt spat ervan af en je merkt aan alles dat het park voor hen veel meer is dan werk.

Na alle bovenstaande tekst en beelden kun je wel begrijpen dat we Recreatiepark TerSpegelt van harte aanbevelen. Ga het lekker zelf beleven en laat ons weten of je net zo enthousiast bent als wij!

liefs,

Annette

PS1: Bekijk hier de mogelijkheden voor een Dagje TerSpegelt.

PS: Je kunt bij TerSpegelt ook terecht met een groep familie of vrienden. Bijvoorbeeld in de mooie 12-persoons Bosvilla, omringd door een prachtige tuin.

Over dit alles wordt uitgebreid gerapporteerd op MOMspiration.nl, blog.klm.com en Instagram onder de naam @theflyingdutchfamily

25 april 201825 april 2018

Annette de Graaf1 reactie

Gaëlle’s taboedoorbrekende verhaal: “Ik zal nooit een dochter hebben.”

De prachtige Vlaamse Gaëlle Boterdaal -van het Mamablog Best Kid Ever- twijfelde sterk of ze haar gevoelige verhaal online wilde zetten. Haar openhartige artikel gaat namelijk over een onderwerp dat vaak als taboe wordt gezien. Toch bracht ze het de wereld in omdat ze vindt dat ze zich niet hoeft te schamen voor haar gevoelens. Hier is het verhaal van een gelukkige mama met een onbeantwoord verlangen.

Het is taboe, vele mensen horen het niet graag, anderen zitten er stiekem mee… maar ik heb nood om het van me af te schrijven. Ik schrijf het van me af, voor mezelf maar ook voor al die andere mama’s die er zich voor schamen: ik had een voorkeur.

Je leest het goed, ik had een voorkeur… wij hadden een voorkeur. Ik en mijn man zijn ondertussen bijna 15 jaar samen. 15 is ook de leeftijd waarop ik mijn man leerde kennen. We spraken al vroeg over onze toekomst. Eerst zouden we een huis kopen, dan zouden we trouwen en vervolgens zouden we kindjes maken. Twee kindjes leek ons een mooi aantal (hoewel ik nu wel heel graag 3 kindjes zou hebben maar dat ziet mijn man absoluut niet zitten).

Ik zag het zo voor mij: we zouden een jongen krijgen en hem daarna een klein zusje schenken. Onze namen lagen al vast, wij hadden een top 3 voor elk geslacht en die is zo goed als onveranderd gebleven.

Hoop op een meisje

Toen ik zwanger bleek van ons tweede kindje had ik niet echt een voorgevoel maar mijn zwangerschapssymptomen leken meer uitgesproken waardoor de hoop op dat meisje stiekem groeide. Het ging zelfs zo ver dat ik mezelf bijna had overtuigd dat het kindje in mijn buik een meisje was. En zo gingen die eerste weken voorbij.

Tijdens ons tweede bezoek aan de gynaecoloog gebeurde er iets waar we niet meteen op voorbereid waren. We zouden die dag de NIPT test afnemen en zouden het geslacht ten vroegste over 2 weken te horen krijgen. Ik was 12 weken ver en dat is vaak te vroeg om met zekerheid het geslacht te weten te komen. Alleen besloot onze kleine naturist er anders over. Hij presenteerde gewillig zijn “mooiste” kant aan ons. Geen geheimen meer, de blik op ieder gezicht sprak boekdelen… er bengelde wel degelijk iets tussen die mini beentjes van ons ukje. De gynaecoloog vroeg meteen: “ willen jullie het geslacht kennen?”… En wij antwoorden in koor “ik denk dat we het al weten… dit is overduidelijk opnieuw een jongetje”. Ze lachte even en bevestigde ons vermoeden met de woorden “80% kans inderdaad”. Er was in mijn hoofd toch nog kans op een meisje, de NIPT test zou uitsluitsel geven maar diep vanbinnen wist ik het wel… ik was wel zeker van wat ik gezien had.

We vertrokken naar huis en ik was blij… blij dat ik geen al te grote teleurstelling voelde.

De teleurstelling en een knagend schuldgevoel

“Het voelde als rouwen om het meisje dat ik nooit zal hebben.”

De dag erna sloeg mijn blijheid al om. Ik besefte dat het wel eens definitief zou kunnen zijn, dat ik nooit een dochter zal hebben en ik begon te wenen. Mijn man begreep het niet goed, hij besefte niet dat het zo diep zat maar hij troostte me zoals hij alleen dat kan. Hij had er zich al bij neergelegd en zag het volledig zitten met zijn twee zonen. De NIPT test bevestigde een dikke week later ons vermoeden, wij kregen een jongen. Ik heb het een plaats moeten geven. Het voelde als rouwen om het meisje dat ik nooit zal hebben. Het leek erop alsof iedereen rondom mij wel een meisje kreeg na die eerste jongen en dat deed zeer. Ik was jaloers en werd elke keer opnieuw geconfronteerd met de voor mij harde realiteit.

Waarom het zo een pijn (deed)?

Ik ben gewoon een meisje-meisje. Niet als het op mijn humor aankomt, want dan ben ik ‘one of the guys’ 😉 . Maar urenlang speelde ik als kind met mijn poppen en Barbies (allemaal meisjes toen). Ik kon me ontelbare uren bezighouden met hun haartjes en koos zorgvuldig hun kleertjes uit. Ik was altijd diegene waar de vriendinnen naartoe kwamen om hun haren te doen, hun te schminken. Mijn mama en ik gingen vaak samen shoppen, daar kon ik zo hard van genieten. Ik fantaseerde over die shopnamiddagjes en wellness momentjes met mijn eigen dochter. Nu besef ik dat ik nooit de haren van mijn dochter zal vlechten. Nooit zal ik veel te veel geld uitgeven aan rokjes, laqué schoentjes, strikjes, kniekousjes en mooie glitterspullen voor mijn dochter. Ik zal geen mama-dochter moment kennen, geen nagels lakken en ook nooit de typische gesprekken hebben die een dochter met haar mama voert.

Weet je waar ik ook aan denk? Als mijn zoon later de kans krijgt om papa te worden, zal ik automatisch minder betrokken worden bij die zwangerschap. Het is nu eenmaal de vrouw die zwanger is en die zwangerschap zal ze logischer wijze met haar mama delen. Of wanneer mijn zoon trouwt zou het wel eens goed kunnen dat ik niet mee mag om het kleed van de bruid te kiezen. De bruid staat op zo een dag vaak iets meer in de schijnwerpers. Dat laatste zijn allemaal speculaties en dat kan zeker anders aflopen. Ik krijg er misschien 2 fantastische schoondochters bij en dat kan veel aan de zaak veranderen. Maar momenteel schrijf ik gewoon even mijn gevoelens neer. En dat zijn zaken die door mijn hoofd spoken.

Vooraleer ik bakken van kritiek over mij krijg, als het niet al te laat is:

Ja, ik heb getwijfeld of ik dit artikel wel zou publiceren. Mensen zouden me wel eens verkeerd kunnen begrijpen. Ik zit trouwens met een schuldgevoel tov. de baby in mijn buik. Maar ik weet ook dat dit schuldgevoel nergens voor nodig is.

“Ons tweede zoontje zal liefde in overvloed krijgen en niets tekort komen.”

Weet dat ik enorm blij en dankbaar ben dat ik een tweede jongen mag verwachten. Een broertje voor Mattéo, dat is het mooiste wat ik mijn eerstgeborene kan schenken denk ik dan. Dat wezentje in mijn buik is nu al perfect voor mij, voor ons. Die zal liefde in overvloed krijgen en niets tekort komen. Ik kijk er enorm naar uit om ze samen te zien opgroeien, te zien ravotten,… en trek me op aan het feit dat mama’s vaak op handen gedragen worden door hun zonen. Alles zal ik er aan doen om een sterke band op te bouwen met die twee mannen van mij.

Aan de mama’s met een voorkeur

En nog even deze laatste woorden aan de mama’s die ook een voorkeur hadden en met dezelfde gevoelens sukkelden. Een voorkeur hebben is menselijk. Dit heeft niets te maken met ondankbaarheid. Het gaat hier puur om gevoelens die je niet kan onderdrukken maar deze nemen niets af aan het feit dat je gelukkig bent dat je zwanger bent, een gezond kind op de wereld kan zetten en dat je dat kind ook enorm graag gaat zien.

Mensen die reageren met: “Wees blij dat je kinderen kan krijgen” of “als het maar gezond is” hebben het mis. Tuurlijk ben je blij en dankbaar dat je kinderen kan krijgen. Het is onmenselijk en het moet een enorm gemis en verdriet zijn als je een grote kinderwens hebt die niet vervuld wordt en een gezond kind is zeker het allerbelangrijkste. Maar het één staat los van het andere. Blijf je dus niet schuldig voelen over die gevoelens!

En, weet je wat? Mij kennende zal ik het ook nooit anders meer willen eens ik al mijn mannen in huis heb.

Ik heb nu officieel een titel!!! I’m a BOYSMOM. Hoe cool is dat!

Dank je wel, Gaëlle. Voor je openhartigheid en je moed. Dankzij jouw artikel ben ik dit onderwerp op een heel andere manier gaan bekijken. Het heeft mij geholpen om door jouw ogen ernaar te kijken en ik voelde jouw verdriet mee tijdens het lezen. Maar ook je liefde voor je zoons! Wat een geluksvogeltjes zijn zij met zo’n stoere, lieve en mooie mama!

Lieve MOMspiration vriendinnen,

Hopelijk heb jij het artikel net zo open minded en vol respect kunnen lezen als ik:

Wij mama’s moeten er zijn voor elkaar. Oordelen hoort daar niet bij.

EN: Als het ook maar 1 andere mama met vergelijkbare gevoelens als jij kan helpen die op deze manier geholpen kan worden door herkenning te lezen, dan is dat al enorm fijn.

Alle gevoelens die je voelt zijn echt en mág je voelen. Wegstoppen heeft geen zin, want vroeg of laat weten ze zich in welke vorm dan ook een weg naar buiten te banen. Erover praten (of schrijven, zoals Gaëlle) zorgt ervoor dat je de gevoelens op een geleidelijke manier een plekje kunt geven en supersterk uit een situatie kunt komen. Weten dat je je niet hoeft te schamen is daar ook een HUGE onderdeel van.

Wil je meer lezen van en over Gaëlle? Check dan haar website Best Kid Ever en volg haar op Instagram onder de naam @bestkidever.be .