Auteur: Annette de Graaf

Ik zit op een stoel met mijn bijna naakte baby op schoot. Hij draagt een luiertje en is in een warme doek gewikkeld. Tegenover mij, aan de andere kant van een bureau met daarop een computer, zit de jeugdverpleegkundige. Na een vriendelijke “goedemorgen!” start ons consult met de vraag: “Hoe gaat het met Sol? Goed?”

Ik, die normaal gesproken echt wel m’n woordje klaar heb, kan eigenlijk alleen maar een soort van knikkend antwoord geven op deze al voor mij ingevulde vraag. Er komt wel nog een stamelende “uh, ja” uit en dan gaat ze door met de volgende vraag: “En hoe gaat het met jou? Ook goed?” Alles wat er bij mij uitkomt is hetzelfde ‘antwoord’ als hiervoor. De jeugdverpleegkundige gaat door: “En hij is in goede gezondheid?” Er is nog net tijd voor nog zo’n “uh, ja” van mijn kant en dan typt ze al pratend in ons dossier: “Moeder geniet.”

WAT gebeurt hier? Ik ben te ontsteld om van dit gesprek een gesprek te maken en hoor de jeugdverpleegkundige melden dat ze nu even een checklist af moet gaan: Of ik nog steeds gewoon volledige borstvoeding geef (“want je hebt verlof, toch?”), of er geen heftige gebeurtenissen hebben plaatsgevonden, of Sol een voorkeurshouding heeft (“nee, toch? ik denk het niet, hè?”) etc. Werkelijk alle vragen bleven gesloten/werden ingevuld, dus na veel ja’s en een paar nee’s is het tijd om te controleren of Sol kan volgen en of hij z’n hoofdje op kan tillen. De jeugdverpleegkundige zegt dat ze de prikjes gaat halen en of ik Sol z’n armpjes vast kan houden.

Meneertje wordt eventjes flink woest van de prikjes in zijn bovenbenen, maar laat zich gelukkig al snel door mij kalmeren.

Ik kleed hem aan en we gaan.

Buiten aangekomen laat ik ons bezoekje aan het consultatiebureau op mij inwerken. Wat vind ik van het ‘gesprek’ waarbij de antwoorden al voor mij door de verpleegkundige werden ingevuld? Hoe voel ik mij na het consult met de jeugdverpleegkundige? Stel nou dat het eigenlijk helemaal niet goed met mij ging? Dat ik helemáál niet aan het genieten was. Was het mij dan gelukt om dit ter sprake te brengen?

En het rare is ook: ik voel me een heel stuk minder heppie dan dat ik mij voelde voor ik het consultatiebureau binnen liep. Ik ben hier best wel van in de war geraakt. Gelukkig helpt dit ‘van-mij-af-typen’ goed. Één van mijn (Happy) Life Hacks: tijd voor mezelf pakken om dingen op een rijtje te schrijven. Dan kan ik daarna weer verder met genieten.

Goh, had de jeugdverpleegkundige dus wel gelijk 😉

liefs,

Annette

Toen ik nog zwanger van Sol was, schreef ik een blog over het feit dat ik best opzag tegen het geven van borstvoeding. Ik had er eerlijk gezegd weinig oren (of eigenlijk borsten) naar. Borstvoeding et moi? Not a good match. Bij Jools en Pippa had ik het namelijk als zeer onprettig ervaren. Het leek mij zeer onwaarschijnlijk dat het een derde keer anders zou verlopen. Maarrrr hier is het levende bewijs dat de wonderen de wereld nog niet uit zijn: Sol is bijna 4 maanden en ik voed hem nog steeds met ontzettend veel plezier (bijna) helemaal zelf. Hoe deze ervaringen zo enorm kunnen verschillen? Dat is heel simpel te verklaren en zal ik hieronder uitleggen.

Je MOET doorzetten met borstvoeding geven: het is het beste voor je kind

Toen ik zwanger was van Jools nam ik deel aan een cursus over het geven van borstvoeding. Dit werd georganiseerd door de verloskundigepraktijk. Als mom-to-be leek het mij dat een slimme meid goed op haar toekomst voorbereid moest zijn, dus ik liet me volop informeren. Bij iedere bijeenkomst werden alle voordelen van borstvoeding op een rijtje gezet tov van kunstvoeding. Deze professionals weten waar ze het over hebben, dus zo gaan we het doen: borstvoeding geven is het beste voor je kind. Geen twijfel mogelijk.

Toen Jools geboren werd (na een spoedkeizersnede na een bevalling van 27 uur) hapte ze al gauw vrij goed aan. Er bleek weinig melk uit te komen, dus ik werd aangekoppeld aan een kolfapparaat. Met heel veel pijn en moeite kwamen daar een paar druppeltjes melk uit. Tussendoor namen de verloskundigen en een lactatiekundige mijn borst in de hand en knepen deze als een pannenkoek fijn in de mond van Jools. Ik wist niet wat me overkwam, maar dacht dat dit erbij hoorde. Mijn lichaam en vooral m’n borsten leken niet meer van mij. Onaangekondigd werden ze in de mond van Jools gepropt en aan het kolfapparaat gekoppeld. Ondertussen kreeg ze kunstvoeding uit een plastic bekertje, maar werd wel duidelijk aangegeven dat dit echt een noodoplossing was tot de borstvoeding beter ging.

Een paar weken later kreeg ik borstontsteking nummer 1 en kort daarop nummer 2. Het advies was om te blijven doorzetten. Borstvoeding is echt het beste voor je kind.

Na drie maanden gaf ik het op. Ik was er zo, zo, zo klaar mee.

Borstvoedingsavontuur nummer 2: we gaan op herhaling

Net als het bevallingsverhaal, kun je ook de borstvoedingservaringen van Pippa kopiëren van die van Jools. Er werd weer aangegeven dat ik moest doorzetten, doorzetten, doorzetten. Bijna drie maanden hield ik het vol. Later zei een vriendin van een vriendin hierover op een verjaardag:

Oh, heb je maar 3 maanden borstvoeding gegeven? Ik dacht dat jij ook het beste voor je kind wilt.

Gelukkig stond ik op dat moment -als moeder van 2 peuters- wat steviger in m’n schoenen en kon ik haar teruggeven dat mijn kinderen echt niet minder (gezond) waren dan de hare. Net zoals de vele kinderen die ik kende die vanaf dag 1 kunstvoeding hebben gekregen. Zij zijn ook allemaal helemaal oké. En de band met hun ouders is top.

Relax mama. Relax.

Toen ik mij steeds meer in the world of motherhood ging begeven, kreeg ik een veel beter beeld van alle mogelijkheden die er zijn om je kind op verantwoorde wijze groter te laten groeien. Tijdens het zwanger zijn van Jools liet ik mij in een bepaalde richting duwen door verloskundigen en andere professionals en had zelf nog geen mening. Door struikelen en opstaan leer je het meest en daardoor ging ik opVOEDEN wat minder zwart wit zien: Er zijn 1001 wegen die naar Rome leiden.

Borstvoedingsavontuur nummer 3?

Dat ik Sol borstvoeding zou gaan geven was voor mij helemaal niet zeker. Ik maakte dit keer geen plannen. Ik schepte geen verwachtingen. Dus toen de verloskundige bij een check-up mij een foldertje in de handen duwde over borstvoeding en zei: “Ik neem aan dat je weer borstvoeding gaat geven?” durfde ik te zeggen: “Nou, dat weet ik nog niet. Ik ga het na de bevalling wel aankijken.”

In het ziekenhuis gaf ik aan dat ik wilde dat niemand zich met het voeden mocht bemoeien. We stonden open voor kunst- en borstvoeding. We vonden het allebei even prima. We wilden geen druk. We zouden aankijken hoe het ging lopen.

Geen druk = the key

Na de keizersnede keerde ik terug op de kamer. Sol had voor die tijd lekker bij Thaddeus gelegen. Eindelijk kreeg ik hem bij me. Huid op huid, op mijn borst. Als vanzelf kroop Sol naar de goede plek. Als vanzelf legde hij zichzelf aan. Hij wist waar hij moest zijn. Hij wist hoe het moest. Het was magisch.

Er kwam gelijk genoeg melk en we vonden al snel een fijn ritme. We waren vanaf seconde 1 een geweldig team.

En dat zijn we nog steeds. Borstvoeding geven voelt voor ons allebei als een feestje. Het voelt zo natuurlijk en zo heerlijk! We genieten er samen ontzettend van. Wat een niet normaal verschil met hoe het bij Jools en Pippa ging!

Sol krijgt ook een aantal keer per week een flesje kunstvoeding op de momenten dat ik er niet ben. Dat flesje hebben we al vanaf de tweede week gegeven, zodat Sol daar gewend aan kon raken. Wel zo fijn wanneer ik ook even iets voor mezelf wil doen.

Hoe nu verder?

Geen idee. Nu gaat het fijn en nu denk ik nog niet aan stoppen. In januari ga ik weer werken en misschien ga ik dan wel kolven op m’n werk om de productie op gang te houden. Maar nu is nu. Over morgen weten we nog niets.

Wat is jouw borstvoedingsverhaal? Vertel je het mij in een reactie op Facebook of Instagram?

liefs,

Annette

• 

• 

• 

Het is zaterdagochtend. Thaddeus is beneden aan het ontbijten met Jools. Sol maakt vrienden met de parkieten. Pippa slaapt uit. Ik zie mijn kans SCHOON: yessss ik ga lekker douchen. In m’n eentje. Zo’n fantastisch home spa moment die je normaal alleen in fillums ziet. Kom. Maar. Door.

Alleen douchen = te mooi om waar te zijn

Het idee van een home spa moment was ontzettend leuk. De eerste 3 minuten ook. Maar toen had Pippa vanuit haar bed de douche gehoord. En als Pippa de douche hoort, dan is ze sneller dan het licht en staat ze in een flits naast/voor/achter je. Of zit ze onder je. Je kunt Pippa letterlijk wakker maken om te douchen.

Super gezellig. Maar wel even schakelen van een zen mama moment naar kletskousen met Pips.

Alle niet zo charming mama dingen op een rijtje

Dat er heel, heel veel dingen zijn die totaal absoluut compleet niet aantrekkelijk zijn aan een net-bevallen moeder…?! > dat weet ik. Ik probeer er alleen niet teveel aandacht aan te besteden en neem ze gewoon voor wat ze zijn. Focus on the good, dat werkt voor mij het allerbeste. Als ik echt stil zou staan bij wat er allemaal met mijn lijf gebeurd is en nog steeds gebeurt + mij in die zwaar onaantrekkelijke vrouw-onterende zaken zou verliezen: dan jank ik wel een uurtje of wat. Maar hé, daar schiet niemand wat mee op en dus suck ik het up en lach erom.

Tot het moment komt dat je kind bij je onder de douche staat en je aan alllll die punten herinnert.

Pippa in al haar eerlijkheid:

Kijk, en daarom wil ik dus nooit een baby!

Pippa wijst naar het doucheputje. Een eigenaar van een pruikenwinkel zou er een goed bod op doen. Er ligt genoeg haar om een hoofd mee te vullen. Al weken doe ik mijn best om de aandacht niet om mijn steeds kaler wordende koppie te leggen, maar er is geen ontkennen aan. Het is heftig. Het is heel heftig. Zo heftig zelfs dat het Pippa ervan afschrikt om ooit kinderen te willen krijgen.

Maar je krijgt er heel veel voor terug!

…. moedig ik Pippa aan om haar van gedachten te veranderen. “Sol is toch een superlieve baby?” “Ja mam, ik vind een broertje ook heel leuk. Dan hoef ik tenminste geen nietjes in mijn buik en mag ik gewoon altijd blijven zwemmen. Want als je een baby hebt gekregen mag je heel lang niet zwemmen en ik hou zo van zwemmen. En mam, je ziet ook nog aan je buik dat er een baby in heeft gezeten. Wanneer word je buik weer normaal? En bij je liftteken zitten ook bobbels. Gaan die nog weg?”

Tja, geen speld tussen te krijgen. Helder. Logisch. Wat is het toch fantastisch om een kijkje in het koppie van mijn kind te krijgen. Ondanks dat ze keihard alle punten aanstipt die ik liever niet onder ogen zie. Ik kan dat hebben. Ik kan dat aan.

Want voor al die ongemakken (het zijn er nog veel meer dan de dingen die Pippa opnoemde ;-)) heb ik -zoals al eerder vermeld- zoooooveel teruggekregen: mijn drie allerliefste kindjes voor wie ik dit allemaal opnieuw zou doen!

liefs,

Annette

PS: Zijn mijn onaantrekkelijke apres-baby dingen herkenbaar? Hoe ga jij daar mee om? Klets mee op Facebook of Instagram 😀

Serieus, what was I thinking toen ik om 13.55 uur voorstelde om op rolschaatsen en skeelers naar de atletiektraining te gaan. Nou ja, ik zelf hield het gewoon bij gympies, maar de meiden konden dan eindelijk allebei los op hun nieuwe speeltjes. Jools kreeg een paar weken geleden skeelers en Pippa ‘verdiende’ deze na het behalen van haar A-diploma afgelopen zondag. Maar eigenlijk had ik gelijk na dat enthousiaste voorstel al spijt. Kon ik m’n woorden nog terugnemen? Want: de atletiektraining startte om 14.30 uur en om 13.55 uur zaten allebei de meiden nog in Pietenpakjes op de bank. Ik zag na m’n voorstel de bui al hangen: dit ging een hele lange kilometer worden.

Ik kon m’n woorden niet terugnemen. De meisjes hadden aan de woorden rolschaatsen en skeelers al genoeg en waren al de gang ingeschoten om zichzelf te behangen met beschermers. Het tij nu nog keren zou heel wat drama opleveren. Oeps. Het gaat dus gewoon gebeuren. We gaan dit doen.

Om 14.10 uur sloot ik de deur van ons huis achter mij. Ik reed de kinderwagen met Sol erin de steeg in en de meisjes kwamen ‘skeelerend’ en ‘rolschaatsend’ achter mij aan. In vergelijking met deze twee girls on wheels was Bambi een ster op het ijs. Dan heb je een beetje een idee van hoe het eruit heeft moeten zien. Niet best. Niet best.

Dus liet ik ze allebei de kinderwagen vastpakken. Allebei aan 1 kant van mij. Jools gehoorzaamde keurig en vond het wel prima. Pippa niet. Die vond dat ze het zelluf kon. Het werd -zoals ik al verwachtte- een hele lange kilometer. Het moet er wel hilarisch hebben uitgezien: een moeder die een kinderwagen voortduwt met twee wannabe Bambi’s on Ice hangend, vallend en struikelend aan de stang.

Toch haalden we onze bestemming nog best op tijd. In een razend tempo transformeerden we Jools van skeeler girl naar atletiekster. Whoppa. Time to breath op de tribune. Nou ja, een soort van. Want Pippa had nog steeds haar rolschaatsen aan. Gelukkig kon ik haar aan het verstand brengen dat rolschaatsen op een tribune het aller-aller-allerslechtste plan ooit was en kocht ze m’n horrorverhalen. Pippa bleef redelijk keurig naast mij zitten om naar Jools te kijken.

Tja, en toen de terugweg:
> We verloren Jools haar achterwiel + schroef van haar skeeler. Check.
> Pippa ging al kruipend op handen en knieën op zoek naar Jools haar verloren wiel + schroef en haar gloednieuwe rolschaatsen hebben nu al versleten neuzen. Check.
> De remdop van Pippa haar rolschaats viel eraf. Check.
> We kregen een mega regen- en hagelbui op onze koppies. Check.
> Pippa viel languit in een plas. Check.
> Jools viel languit in een plas. Check.
> Pippa probeerde hagels van de straat te pakken om op te eten. Check.

Jools probeerde geheel in mama Annette style de boel nog op te vrolijken:

Zo erg is het allemaal niet, mam. Oorlog is erger.

Doe mij maar een open haardje en een glas wijn.

liefs,

Annette

In Huize Knops-de Graaf hebben wij best een tijd een soort haat-liefde verhouding gehad met de iPad. De positieve en negatieve momenten volgden elkaar in rap tempo op: de iPad zorgde voor een ontspannen momentje op de bank, maar zodra we zeiden dat het tijd was om hem uit te zetten leken we met 2 verslaafden te dealen. Hier schrokken we van en spraken hier met de meisjes over. Waar kwam die reactie nou precies vandaan? Waarom raakten ze zo overstuur? Zelf begrepen ze het ook niet en dus ik ging op onderzoek uit.

YouTube versus Netflix, Zappelin of Videoland

Laten we eens kijken wat het verschil is in reactie wanneer de iPad uitgaat na het kijken van YouTube, in vergelijking met Netflix, Zappelin of Videoland. Mijn reden om dit te onderzoeken is voortgekomen uit het feit dat ik hier al een voorgevoel over heb. Eens kijken of dit klopt.

Tijdens het kijken op YouTube volgen allerlei verschillende filmpjes over de meest uiteenlopende onderwerpen elkaar in razend tempo af. Als zombies staren onze dochters naar het beeldscherm. Tijdens het kijken van het ene filmpje zijn ze alweer bezig met een nieuwe uit te zoeken in de rechterbalk waar de suggesties worden aangegeven. De meiden willen liever niet dat het filmpje op het vergrote scherm wordt afgespeeld, want dan kunnen ze niet gemakkelijk doorklikken naar een nieuw filmpje. Sowieso is communiceren met de kijksters zeer ingewikkeld wanneer ze IN YouTube zitten. Antwoorden komen in de vorm van een soort snauw. Áls ze überhaupt komen. En als het tijd is om de iPad uit te zetten, herkennen we onze kinderen amper. Ze zijn boos (lees: woest) en alles is stom.

Tijdens het kijken op Netflix, Zappelin of Videoland hebben we compleet andere kinderen. Ze zijn aanspreekbaar, kletsen gezellig over wat ze zien en stellen vragen over wat ze niet begrijpen. Ze kijken een film of aflevering af voordat ze doorklikken naar iets nieuws. Wanneer we zeggen dat het tijd is om de iPad uit te zetten, slaan bij niemand de stoppen door.

En nu dan? Geen YouTube meer?

Sowieso kijken onze meiden weinig filmpjes. Op maandagavond na school en zwemles is een er vast kijkavondje en ’s ochtends in het weekend chillen ze graag met de iPad op de bank. Op alle andere momenten dat ze thuis zijn ligt de iPad ergens bovenin een kast (samen met onze telefoons). Doordat we altijd knutselen, een spelletje spelen en buiten spelen positief gestimuleerd hebben, associeren de meiden vrije tijd niet gelijk met naar een schermpje turen.

En als ze dan iets mogen kijken, kunnen ze kiezen uit Netflix, Videoland of de Zappelin app. Nope, geen YouTube. Geloof het of niet, maar dit is een gezamenlijk besluit geweest. Na een heerlijk open gesprek met de meiden, gaven ze zelf aan dat ze inderdaad wel vreemd gedrag vertoonden tijdens en na het kijken van YouTube. Ze vonden het ook irritant dat ze het er vaak niet over eens konden worden welk filmpje ze wilden kijken. Ook vonden ze elkaars ‘doorklikgedrag’ op ongewenste momenten niet zo tof. Ze begrepen dat zonder al die afleiding een wat langere show kijken veel meer gezelligheid en rust met zich meebrengt.

Vakantie zonder iPad

Grappig weetje: wij zijn het afgelopen jaar vaak naar Duitsland geweest met de auto. Dit is een ritje van vier uur en voorheen brachten de meiden deze tijd door met het kijken naar een gedownloade film. De laatste twee keer hebben we dat anders gedaan. De iPad zat wel in een tas, maar werd bewaard als noodoplossing. De meiden hadden allebei een eigen tas met kleurpotloden, activiteitenboeken, post-its, Stringz (zo’n touw om figuren mee te maken met je handen) en een knuffeltje. Ze hebben zich hier zo heerlijk mee vermaakt dat we de iPad lekker in de tas hebben kunnen laten zitten. Tijdens de vakanties in Duitsland (en in Portugal ook) bleef ‘ie daar zonder dat iemand er naar gevraagd heeft.

Zo fantastisch om te zien dat ze creatief genoeg zijn om zelf iets te verzinnen om te spelen. Nog fantastischer om te zien dat ze soms even helemaal op kunnen gaan in niets doen. Lekker dagdromen en een beetje turen naar wolken, bomen of water. Liefde daarvoor!

Maar áls het dan filmpjeskijktijd is, dan maken we er ook echt een feestje van! Heerlijk onder een dekentje op de bank met z’n allen in het weekend. Ennnnn op maandagavond aan tafel tijdens het eten. Een mega bonus vinden ze dat.

De favoriete shows van de meiden:

• Sugar Rush op Netflix
• Piet Piraat Wonderwaterwereld op Videoland
• Full House op Netflix
• Jul & Julia op Videoland
• Zapp Sport op Zappelin
• de film Full Out op Netflix
• de film Meester Kikker op Netflix
• Lassie op Zappelin
• Sammy Paramaribo op Zappelin
• Sien van Sellingen op Netflix en Zappelin
• de film Dancing with the Birds op Netflix
• Tales by Light op Netflix
• Spirit – Samen vrij – op Netflix
• Alles Mees Kees films op Netflix
• Wonderschool: Wonder van de Dag op Videoland
• BoekenWurm TV op Netflix
• De musicals Roodkapje, Assepoester, Rapunzel en Hans & Grietje op Videoland

Daarnaast staan er een aantal films op onze iPad die we gekocht hebben via iTunes. Favorietjes zijn Coco, Superjuffie en Huisdiergeheimen. Nijntje de Film hebben ze jaren geweldig gevonden en staat daar ook nog bij. Super leuk om samen te kijken wanneer Sol wat groter is.

Als jij nog leuke aanraders hebt: kom maar door!

liefs,

Annette

PS: Ben jij tevreden over de schermtijd bij jou thuis? Praat mee op Facebook of Instagram onder de post over dit blog!