Auteur: Annette de Graaf

Voordat je zwanger bent begint de onzekerheid al: zal het lukken? Is alles in orde met mijn vruchtbaarheid en die van mijn partner? En als dat magische wonder zich dan voltrokken heeft en er bewijs te zien is in de vorm van een positieve zwangerschapstest, dan kan het echte ademhalen pas beginnen na het zien van een kloppend hartje en een rondzwemmend lijfje met armpjes en beentjes. Daarna leef je uit naar de 20 weken echo en hoop je met heel je hart en ziel dat je daar een lekker gemiddelde baby te zien krijgt. Kortom: tijdens de gehele zwangerschap (en dus daarvoor) kun je je behoorlijk onzeker voelen. Er blind op vertrouwen dat alles maar goed gaat zou een hele geruststellende oplossing kunnen zijn, maar dat vind ik zelf gemakkelijker gezegd dan gedaan. Zelfs nu, in de laatste fase van mijn zwangerschap van ons derde kindje, vloog de angst mij gisteren opeens naar de keel….

’s Morgens had ik nog wat heerlijke wiebelbillen- en trappelvoetenmomentjes gehad met onze baby boy in mijn buik. Toen ik ’s avonds in bed lag, realiseerde ik mij opeens dat in die gehele tussenliggende periode, ik de baby helemaal niet meer gevoeld had. Ik deelde deze beginnende en nog redelijk lichte zorgen met Thaddeus. Met zijn hand en mijn hand op m’n buik hoopte ik van harte dat meneertje wat zou gaan bewegen en we gerustgesteld in slaap konden vallen.

Thaddeus had weinig moeite met in slaap vallen. Het kostte hem een minuut of 5. Bij mij daarentegen, groeide de onrust doordat ik nog steeds niets voelde in mijn buik. Normaal gesproken begint de baby gelijk lekker te bewegen zodra ik rustig ga liggen of zitten. Aangezien liggen niets scheen op te leveren, ben ik rechtop gaan zitten. Handen strategisch geplaatst op de bol en wachten maar.

Tijdens dat wachten in het donker -wat als mega lang voelde- kwamen allerlei donkere gedachten m’n hoofd doorspoken. Zó niet Annette Style, maar er was geen houden aan: ik bleef maar niets voelen en dat gebeurt nooit. Mijn meneertje is altijd actief als ik rust. Kom op, doe iets. Iets!

Waarschijnlijk duurde het niet langer dan een half uur, maar voor m’n gevoel heb ik daar uren als een boeddha met de meest ongunstige scenario’s m’n hoofd doorkruisend en m’n handen om m’n buik gevouwen in het donker gezeten.

Tot ik voorzichtig wat beweging voelde en in 1 klap ALLE duisternis verdween. Pffffffffffffffffewwwwww. WAT een opluchting. Wat een geruststelling. Hij doet het nog. Hij beweegt. Hij leeft. Dank dank dank!

Zo, tijd om Thaddeus zijn voorbeeld te volgen. Tijd om ontspannen in slaap te vallen. Zelfs dat steeds actiever wordende getrappel in m’n buik weerhield mij daar niet van. Trappel jij maar lekker door, lief klein meneertje.

liefs,

Annette

PS: Ik zit dit hier nu -tijdens m’n verlof en 37 weken zwanger- op de bank te typen onder het genot van een kop thee én een gezellig actieve baby. Zo, zo, zo, ZO fijn!

Geen idee hoe/wat/waarom, maar rond een uur of 13 vanmiddag veranderde ik in een opgefokte draak. De ochtend was gezellig met de meisjes: we hadden geschilderd en waren gestart met afscheidscadeautjes maken voor de kleuterjuffen. Thaddeus vergezelde ons om 11 uur, nadat hij eerst lekker gesport had in de duinen en op het strand. Twee uur later veranderde mijn bui als donderslag bij heldere hemel: de muren leken op mij af te komen en m’n lontje kon niet korter. WHHHAAAAA!!!!

Heb je dat ook wel eens? Dat je echt NIETS, maar dan ook niets kunt hebben. Waar je normaal gesproken de 100e ‘MAMAAAA’ in een uur met liefde beantwoordt, zat ik nu bij ieder hulpgeroep tegen het plafond. Oké, misschien gaat frisse buitenlucht helpen. Laten we naar het bos gaan ofzo.

Het bos haalden we niet, want een afslag daarvoor stond namelijk een bord met ‘Mercado de Ibiza – linksaf’. TOP, doe mij die maar. Jools, Pippa en ik belandden dus bij Strandplaats Nederzandt, waar we een warme stroopwafel scoorden, een Ibiza Style naambordje beschilderden en in de nieuwe speeltuin speelden. Yesssss. Dit was fijn. Ik kon weer een beetje rustig ademhalen.

Toch bleef het opgefokte gevoel. M’n lontje had vrij weinig vuur nodig om tot ontploffing te komen. Wat ik dan natuurlijk met alle kracht onder controle probeerde te houden. Wat dan weer dat opgefokte gevoel vermenigvuldigde.

AHHHH is deze dag al voorbij??

Thaddeus bracht de meisjes naar bed, zodat ik wat mindful vaatwasseropruimdingen kon doen. Dat is waar ik op hoopte. Normaal vind ik dat heerlijk. Maar nu werkte het niet: Als een Woeste Willem droogde ik de plastic bordjes en bakjes af (waarom stoppen we die dingen uberhaupt in de vaatwasser, want ze komen er altijd weer zeiknat uit) en propte de koffiebekers terug in de kast (doe de deur niet open, want dan vallen ze er allemaal weer uit).

Boven aangekomen zaten Thaddeus, Jools & Pippa in een tegenovergestelde mood super cute een boek te lezen. Ik smolt.

Dit bleek hét wapen om de draak weg te jagen. Liefde. Liefde is altijd het antwoord.

Oh en koffie, chocola en wijn. Die helpen ook.

(in dat laatste heb ik trouwens echt zin > nog maar 2,5 week: Yes!)

liefs en welterusten,

Annette

Och jongens, dat had best een mooi verhaal geweest: wij gaan op reis en nemen mee terug naar huis….. een baby broertje! Tot twee keer aan toe in Portugal én afgelopen zaterdag in het vliegtuig had ik zeer regelmatige weeën die ik flink moest wegpuffen. Uiteindelijk bleken het voorweeën en zit ik hier -36 weken en gewoon in Lisse- hetgeen wat een mooi verhaal had kunnen worden te typen.

Weeën wegpuffen deel 1: aan de rand van het zwembad in Sintra

Harde buiken zijn mij niet vreemd. Tijdens de zwangerschappen van Jools, Pippa en de baby boy had ik al vanaf een week of 20 harde buiken. Niets om je zorgen over te maken zei de verloskundige. Met de baby’s en mij ging verder steeds alles goed. Bij de ene vrouw komt dat gewoon wat vaker voor dan bij de ander. Blijkbaar hoort het bij mijn zwangerschappen.

Maar…. daar aan de rand van het zwembad bij Quinta Verde Sintra aan de Costa de Lisboa (geboekt via Eliza was here), merkte ik dat het geen ‘vertrouwde’ harde buiken meer waren. Dit was een aantal tikkies heftiger. Ze kwamen zeer regelmatig en ik kon geen woord meer uitbrengen. Puf, puf, puf it was…..

Ik hoorde Thaddeus tijdens een pufsessie zeggen: “Schat, je klinkt alsof je weeën hebt.” Waarop ik terugsnauwde: “JA! STIL!”

Of ik iets wilde eten of drinken: “NEE!”

Waarvoor mijn excuses. Alles wat ik tijdens de vorige bevallingen en dit gepuf heb uitgekraamd neem ik terug.

’s Nachts ging het feest vrolijk door. Sliep ik even in, dan werd ik vanzelf wel weer gewekt door eerst een soort kortademigheid en daarna een wee die weggepufd diende te worden.

Mensen, wat is dit?

Maar de volgende ochtend was alles weer volkomen rustig. Het feest was over. De baby zal niet als geboorteplaats ‘Sintra’ of ‘Lissabon’ krijgen.

Weeën wegpuffen deel 2: in het winkelcentrum van Tavira

Yes! Ik had er zin in! Lekker shoppen in de sale in het grote winkelcentrum van Tavira! En in winkel 1 ging het shoppen top. We kozen nieuwe outfits voor Thaddeus en de meisjes. Voor mezelf kijk ik momenteel niet echt. Ik heb voor nu echt genoeg en ga wel weer los wanneer de baby geboren is.

“Uh, maar ik bedoelde dus niet dat hier haast bij is. De baby mag nog een paar weekjes veilig blijven zitten.”

Dit pufte ik uit nadat we winkel 1 verlieten. De pasjes die ik zette waren een paar centimeter per stuk en vaak moest ik zelfs helemaal stil blijven staan. Och hemeltje, de weeën waren terug.

Maar ik gaf niet op en zei dat het wel ging. (puf puf)

Op naar de volgende winkel. Daar shopten we 2 mega schattige en heerlijk tuttige Portugese outfits voor le baby boy. Volgens Jools leken het universiteitsoutfits. En ze had helemaal gelijk. Haar broertje zal er ontzettend ‘smart’ in uitzien straks in z’n hippe blouse-romper.

Thaddeus zag me strompelen, puffen en af en toe zelfs wegtrekken. Hij plantte mij in een stoel bij een koffiebar. Dat was wellicht een zeer verstandige beslissing. Hij en de meiden doken gauw de supermarkt in om lunch te scoren en daarna mocht ik verder puffen aan de rand van het zwembad van ons huisje bij Fazenda Grande.

De hele nacht gingen de weeën door, maar waren -net als de vorige keer- ’s ochtends volledig verdwenen.

Weeën wegpuffen deel 3: in het vliegtuig

Zo, die kan ik ook van m’n bucket list wegstrepen: weeën wegpuffen in het vliegtuig. Inmiddels was ik wel gewend geraakt en had er het volste vertrouwen in dat de baby heus nog wel zou blijven zitten.

Dat deed ons meneertje ook. Zoals gedacht, zoals verwacht. All = good.

Waarom ik niet over de weeën verteld heb op social media….

Dat heeft één heel, heel belangrijke reden: mijn moeder. Ik denk niet dat zij nog normaal had kunnen functioneren wanneer ze dit allemaal geweten had. Ze trok het al behoorlijk slecht dat ik met 12 weken zwangerschap de Halve Marathon van Egmond rende. Dikke tranen van opluchting bij de finish waren daarvan het bewijs. Ze had zich zo zorgen gemaakt of het wel goed zou gaan met mij en de baby. Het leek mij dus beter om pas in geur en kleur over deze avonturen te vertellen wanneer we weer voet op Hollandsche bodem hadden gezet.

De geboorteplaats van le baby boy wordt dus ‘gewoon’ Haarlem. Alhoewel ik stiekem Lissabon behoorlijk gaaf had gevonden. Dat had best een mooi verhaal geweest, toch? Of vind je dit al avontuurlijk genoeg?

liefs,

Annette

PS: Tijdens het uitpakken van onze koffers gisteren, zei Thaddeus ineens tegen mij: “Lief, waarom heb je dít meegenomen op reis??” In zijn handen had hij het eerste pakje van de baby…. Tja, die had ik voor alle zekerheid toch maar ingepakt. Samen met wat hydrofiele luiers en een dekentje. En we hadden het nog bijna nodig gehad ook!

Goedemorgen! Hier even een vluchtig berichtje vanuit Sintra, Portugal. Ik typ dit op m’n telefoon, nog liggend in bed. Het is 8.30 uur en de rest van de familie is nog diep in slaap: we leven het Portugese leven. Er komen veel ontzettend lieve berichtjes van jullie binnen om te vragen hoe het gaat met mij en de inmiddels 34 weken ‘oude’ baby bump. En ik kan je geruststellen: het gaat super! Kijk maar mee naar wat we tot nu toe allemaal beleefd hebben tijdens onze eerste vakantieweek bij Quinta Verde Sintra aan de Costa de Lisboa (via Eliza was here).

De fijne vlucht met Transavia

Zwembad- en tuinpret bij Quinta Verde Sintra – Casa de Campo

Oceanário – Lissabon

Beach Fun op Praia Grande, Sintra

Zelluf hiken naar Palácio da Pena, Sintra

Er begint leven in de brouwerij te komen. Tijd voor een yummmmmy (en zoet….) Portugees ontbijt!

Liefs,

Annette

PS: Vandaag neem ik het Instagram account van Eliza was here over. Kijk je mee?

Eigenlijk vind ik dat je nooit een andere moeder aan het huilen mag brengen. Dat het vandaag toch gebeurde, vond ik behoorlijk shocking. Toch had ik er geen centje spijt van! Het werd juist een prachtig moment tussen twee moeders onderling.

De tranen vloeiden vanochtend in de gang van de language department bij mij op school. Net voor de lessen begonnen, kwam de klassenmoeder van mijn kleuterklas een afscheidscadeautje brengen. Morgen is namelijk al de laatste dag voor onze leerlingen op school. Het is bijna zomervakantie!

Deze moeder en ik hadden elkaar nog nooit ontmoet. Als ‘specialists teachers’ hebben wij maar heel weinig contact met de ouders. Super lief dus dat de moeder in kwestie naar mij toe kwam met een heerlijk pakketje met thee & chocola.

Ik had wel gelijk door wie z’n moeder dit was. De moeder van T. Ze vond het leuk dat ik de ogen van haar zoon herkende in die van haar. En ik wist gelijk dat ik een heel bijzonder moment, dat net voor moederdag plaatsvond, met haar wilde delen.

————————————–

Tijdens de Nederlandse les gingen we met de kinderen een kaart maken voor hun moeders. De meeste kinderen spreken maar een klein beetje Nederlands, dus voerden we eerst een gesprek in het Engels over de moeders van de kinderen. Ik vroeg welke woorden in hun hoofd kwamen wanneer ze aan hun moeder dachten. En vervolgens of ze het woord ook in het Nederlands konden zeggen.

Maar wat een gezellig gesprekje had moeten worden, liep uit op iets heel heftigs. Een jongetje, G, vertelde dat hij niets liefs over zijn moeder kon zeggen. Hij zei dat hij zijn moeder haatte. Zijn moeder was nooit lief voor hem.

De andere kinderen en ik waren daar in eerste instantie stil van.

Ik nam het jongetje even apart om 1-1 met hem te kunnen praten. Hij luchtte zijn hart over zijn moeder en ik heb hem daarna een knuffel gegeven. Ik gaf hem de keus om iets anders te gaan doen en dat wilde hij.

Daarna was het tijd om de andere kinderen aandacht te geven. Ik schoof bij 3 jongetjes, waaronder zoontje T, aan en hoorde dat zij het hadden over hun moeders. T zei: “Maar hoe kun je nou niet van je moeder houden? Ik hou echt heel veel van mijn moeder en ik ben zo blij dat zij mijn moeder is. Ik knuffel iedere dag met haar en ze zegt allemaal lieve dingen tegen mij. Ik vind het heel zielig voor G dat hij zijn moeder niet lief vindt. Ik begrijp niet hoe het kan dat hij niet van zijn moeder houdt. Dat is echt heel erg.

————————————–

Toen ik dit aan T zijn moeder vertelde, luisterde ze ademloos. Ik zag haar ogen steeds wateriger worden. Aan het einde van mijn verhaal stroomden de tranen over haar wangen.

Ze zei dat ze het ten eerste echt verschrikkelijk vond voor het andere kind. Ze zei dat ze geen idee had over wie het ging (ik had ook geen naam genoemd), maar dat het zo erg was dat een kind zo over zijn moeder spreekt is vreselijk. Maar ze zei ook dat ze zo blij was dat ik dit verhaal met haar had gedeeld. Om van mij te horen dat haar zoontje zo vol liefde over haar had gesproken was één van de mooiste complimenten die ze ooit had gekregen.

Ondanks dat we elkaar helemaal niet kenden, omhelsden we elkaar. Ze dankte mij en ik dankte haar voor dit bijzondere moment. En natuurlijk voor het ontzettend lieve cadeautje.

Toen de kleuters iets later naar mijn klas kwamen om afscheid te nemen, heb ik ze stevig geknuffeld. G extra lang. Hij gaat verhuizen naar een ander land.

T heb ik verteld dat ik zijn moeder ontmoet had en dat hij maar boft met haar. Wat een mooie en lieve moeder heeft hij! T glunderde van trots.

Toen ik vanmiddag thuiskwam heb ik Thaddeus, Jools & Pippa extra veel gekust en extra lang geknuffeld.

Laten we toch alsjeblieft lief zijn tegen elkaar.

liefs,

Annette

PS: Natuurlijk is er een follow-up gekomen wat betreft G. Ik heb met zijn leraar gesproken en er zijn stappen ondernomen.