Auteur: Annette de Graaf

Maandagochtend staat voor ons gelijk aan zwemmen in het SKWA Hoofddorp. Net zozeer als de paus katholiek is en een olifant een slurf heeft. Oh nee, niet waar: we zijn er 14 maanden tussenuit geknepen vorig jaar. Toen splashten we zo goed als dagelijks in allerlei exotische watertjes in Zuidelijk Afrika en Zuid Amerika. Helemaal niet vervelend. Maar, terug naar Hoofddorp: dit is dus ‘normaal gesproken’ onze vast prik. Al vanaf dat Jools 4 maanden was en naar babyzwemles mocht, komen we hier op maandagochtend voor de BPK zwemles. Toen Pippa geboren werd, gingen we daar vrolijk mee door. We zijn dus kind aan huis in het SKWA.

Afgelopen maandagochtend was weer zo’n gouden ochtend. Quality Time To The Max met m’n nu nog even peutermeisje Pippa. Tenminste, in de tijd die ze boven water besteedt, want tijdens de BPK les is ze voornamelijk onder water te vinden: Dingen van de bodem opduiken en haar eigen invulling geven aan de bewegingen van het lied ‘de wielen van de bus’ (= koprollen onder water). Na de les zoeven we samen van de glijbaan, genieten we van gezellige koffietijd met ons vaste kluppie, dobbert Pippa met haar zwemopa en -oma in het bubbelbad en gaan we samen op in één of ander fantasiespel. Dit keer gingen we helemaal op in een gevaarlijke situatie waarbij het zwembad van de dolfijnen bijna leegliep en wij fanatiek water moesten pompen en bijvullen met heel wat emmertjes. En toen gebeurde het.

Een vrouw en kindje die mij niet bekend waren, kwamen naar ons toe gelopen. De vrouw duwde het kindje in onze richting en zei tegen haar:

“Oma gaat nu even alleen douchen. Blijf jij maar bij die mevrouw daar.”

‘Die mevrouw daar’ bleek ik te zijn. Er waren namelijk geen andere mevrouwen binnen een straal van 20 meter.

En weg was de oma. Ze verliet de zwembadruimte door de deuren naar de douches. Sowieso heb ik een beetje moeite met mensen die in de derde persoon over zichzelf spreken (sorry, persoonlijk dingetje ;-)), maar dat was nu niet het euvel. UHHHH watskeburt?? Nou dit:

• Er werd niets aan mij gevraagd. Anders had ik met liefde even opgepast! 
• We waren niet bekend met dit meisje en zij niet met ons. Ik schatte haar op een jaar of 2,5 of net 3.
• De oma laat haar kleindochter alleen achter in een zwembad, wat levensgevaarlijke situaties op kan leveren.

Eigenlijk was ik net van plan om met Pippa naar een ander gedeelte van het zwembad te gaan, maar ik kreeg het niet over mijn hart om het meisje alleen te laten. Ik had niet de ballen en woorden gehad om de verantwoordelijkheid die mij in de schoenen was geschoven terug te duwen naar de oma, dus stond ik voor het blok: ik kon geen kant op.

Het meisje stond er nogal verloren bij en keek mij hulpeloos aan.

Ach, arm schaap, jij kunt er ook niets aan doen. Ik let wel op jou.

Dus speelden Pippa en ik door met de pompen, het rad en de sluizen terwijl het meisje op een afstandje toe bleef kijken.

Totdat het meisje zin kreeg in…. een duik in het diepe. En ik….. een sprintje moest trekken om dit te voorkomen. 

Gelukkig bleef ze daarna wel in de buurt en zag ik haar oma een keer haar hoofd vol shampoo om de hoek steken om te kijken of alles goed ging.

Toen de oma afgedroogd en wel klaar was, deed ze de deur die vanuit de douches toegang geeft tot het zwembadgedeelte een stukje open en riep naar haar kleindochter dat ze moest komen douchen. Natuuuuurlijk had ik op dit moment eindelijk moeten reageren door de oma aan te spreken op de onverantwoordelijke en zelfs gevaarlijke situatie die zij zojuist gecreëerd had, maar ik stond werkelijk waar aan de grond genageld met m’n mond vol tanden. Ja, I know: ik ben een watje.

Wat zou jij hebben gedaan? Zou op de oma afgestapt zijn? Of ben je net als ik en weet je achteraf heel goed wat je allemaal gezegd zou willen hebben? 

Ik ga er niet vanuit dat dit nog een keer gaat gebeuren -want: te bizar dit!?!-, maar dan zal ik zeker proberen wat assertiever te zijn!

 

liefs,

Annette

11-2-2019 (15 weken)    4-2-2019 (14 weken)  29-1-2019 (13 weken)

 

Gisteren gingen wij met z’n viertjes naar Dokter Papa in Amsterdam om te kijken hoe het met onze baby gaat. Ook zou hij ons gaan vertellen of het een jongetje of een meisje is. Bij Jools en Pippa zijn we ook bij hem geweest toen ze een week of 14 jong in m’n buik rondzwommen, dus het is een echte traditie geworden. Dokter Elvin Papa herkende ons nog, wat het helemaal gezellig maakte. Hij vond het tof om de meisjes zo groot (en uit de buik!) te zien. Ik mocht gaan liggen, kreeg wat gel op mijn buik en toen kon de echo beginnen.

Als eerste viel het mooi kloppende hart op. Dokter Papa liet het zelfs even aan ons horen. Dat klonk als muziek in de oren!

Ook liet hij wat andere prachtige beelden zien van ons kindje.

Fantastisch om te weten dat het zo goed gaat!

Toen er vanaf andere hoeken gekeken werd, viel ons direct al ‘iets’ op:

“Hé! Wat is dat daar tussen de beentjes?! Is het wat we denken dat het is?!”

Haha er was inderdaad geen twijfel mogelijk. Dokter Papa vertelde ons dat wij inderdaad een zoon zullen krijgen!

Wowwwww wat een verrassing! Dat had ik niet verwacht.

!IT’S A BOY!

Haha ik moet nog even bijkomen van dit nieuws: kan mezelf nog niet voorstellen als jongensmama. Maar ik vind het natuurlijk echt te leuk! Zo anders, maar zo leuk! Wat een geweldige verrassing.

Op reis door Zuid Amerika werd het door allerlei mensen die we tegenkwamen al ‘voorspeld’: er werd ons namelijk regelmatig gevraagd wanneer de ‘baron’ toch eens kwam….!?! Nou, dat gaat nu dus écht gebeuren.

De reactie van Pippa, op ‘jullie krijgen een broertje’, was trouwens legendarisch:”Ja en wij gaan straks naar een verjaardagsfeestje.”

Haha zo van: boeien…. De meiden waren allebei duidelijk niet bepaald onder de indruk. Ze hadden vooral trek in taart op het feestje van opa en oma.

’s Middags zijn we nog naar Babypark geweest om ideeën op te doen. Heel schattig om te zien dat de meiden het idee van een broertje toen wat meer hadden laten bezinken. Ze waren druk op zoek naar mooie babykamers en kleertjes voor hun broertje. Maar dat was ook best lastig, want: al die blauwe en mintgroene dingen zijn toch ook leuk voor meisjes?

Uiteindelijk liepen we met lege handen, maar een hoofd vol ideeën weer naar buiten.

De ideeën:

• Een wandelwagen/buggy waar we achter kunnen hardlopen (bijvoorbeeld van Thule, EasyWalker of Mountain Buggy)
• Een babybedje dat om te bouwen is tot peuterbed én bureau
• Een (half)hoogslaper voor Pippa waar ze onder kan spelen. We vonden de Flexa Popsicle bedden erg mooi.
• En deze jungledieren van Childhome! Hoe gaaf? Denk dat we de olifant voor Pippa’s verjaardag gaan geven….! Ze was verliefd en verzon gelijk samen met Jools een heel rollenspel. Tja en dan kunnen we misschien met/voor Jools sparen voor de giraf. Te leuk toch? De kamertjes van de meiden gaan sowieso erg werelds worden met alle souvenirs van onze wereldreis. Een kunstenaar uit Stellenbosch, Zuid Afrika, heeft op de Blaauwklippen Family Market hele mooie schilderijen voor ze gemaakt, dus daar zouden deze mega grote knuffels perfect bij passen.
  

  

  

Het duurt niet lang meer voordat we ons nieuwe huis in kunnen gaan richten. Nog 1,5 maand te gaan! Na bijna 2 jaar eigen-huisloos te zijn geweest en kijken daar enorm naar uit. We hebben nog wel 2 containers vol met spullen uit ons oude huis, maar eigenlijk hebben geen idee wat daar ook al weer in zit…. Nou ja, de grote spullen weten we nog wel, zoals ons bed, Jools haar bed, de bank en de eettafel. Maar verder: dat wordt een grote verrassing. Waarschijnlijk komen heel wat spullen het huis niet eens in en gaan rechtsomkeert naar de kringloop. We willen ons nieuwe huis zo prullariavrij mogelijk houden. Haha eens kijken hoe lang dat zal lukken!

All right. Tijd om aan te kleden en voor te bereiden op de Groet Uit Schoorl Run. Ik ga meedoen met de 10km wedstrijd en heb er zin in. Lekker buiten. Lekker door de regen en wind bikkelen. En de baby boy hobbelt mee. Zo gezellig!

Een hele fijne zondag, lieve jij.

 

liefs,

Annette

Zeer regelmatig vliegt bovenstaande vraag Jools & Pippa om de oortjes. Zodra het gesprek over mijn bolle buik gaat, willen mensen van onze dochters weten of ze liever een broertje of een zusje willen. Er wordt gevraagd: “Waar hopen jullie het meest op?” Het grappige is, is dat wij (Thaddeus en ik) zelf deze vraag nog nooit hebben gesteld aan hen. Dus iedere keer wanneer dit vraagstuk door andere mensen aan de meiden wordt voorgelegd, zijn ook wij ontzettend benieuwd naar de reactie van de aanstaande grote zussen! 

Nou, nu moet ik zeggen dat ik het antwoord inmiddels wel kan voorspellen. Hun reactie is steevast hetzelfde. Hun reactie maakt ons niet normaal trots. Want wat denk je dat de meiden zeggen?

Ik wil een broertje of een zusje. Het maakt niet uit wat het is. Als het maar goed gaat met de baby. En als het maar goed gaat met mama en haar buik waar de baby nu woont.

Wow! Dat is toch te lief en mooi?! Dat hun hartjes al groot genoeg zijn om op deze manier te denken en zich hierover uit te spreken. We hebben ze in al die weken niet één keer iets over een voorkeur horen zeggen. Over welke kleding iedere dag aangetrokken moet worden (glitters, een rokje  en welk kleur bordje ze bij het ontbijt krijgen hebben ze een zeeeeer duidelijke mening, maar blijkbaar begrijpen ze bij dit soort veel belangrijkere zaken hoe onbelangrijk een persoonlijke voorkeur voor het een of ander is. Knap!

Ondanks dat we oprecht alle vier geen voorkeur hebben voor het geslacht van de baby, zijn we wel ontzettend nieuwsgierig! Het maakt de baby voor ons nog weer een stukje realistischer. Dan is het een hij of een zij in plaats van een het. Onze zoon of dochter of broertje of zusje in plaats van ‘de baby’. Zo leuk!

Maar wat we al eerder zeiden en waar Jools en Pippa zich ook zeer bewust van zijn is het allerbelangrijkste dat het goed gaat met de baby. Dat gaan we morgen (!) op zaterdag 9 februari allemaal zien en horen in de echoscopiepraktijk van dr Papa in Amsterdam. Hij zal al een groot deel van de 20 weken echo doen, terwijl ik dan nog niet eens 15 weken zwanger ben. Spannend! Oh en Jools & Pippa gaan gezellig mee 🙂

Wij doen (zoals je vast al doorhad) niet echt aan geheimen. Ik zal jullie dus morgen na de echo laten weten hoe het is gegaan op Instagram en/of MOMspiration.nl. Even kijken hoe de dagen verder loopt en in hoeverre ik aan typen toekom 😉

Fijn weekend lieve jij! Heb je ook leuke, spannende, gekke of juist geen plannen??

 

liefs,

Annette

 

 

 

Tijdens de zwangerschappen van Jools & Pippa ging ik vol vertouwen de bevallingen in. Ik voelde me sterk, had me goed voorbereid dankzij allerlei bevallingscursussen én goed geluisterd naar alle adviezen van ervaren moeders. Samen met Thaddeus schreef ik voor de geboorte van Jools een bevallingsplan waarin onze wensen genoteerd stonden. Het voelde als een fijne voorbereiding en ik had serieus zin om te baren. Ook top: bij mijn moeder was het tweemaal heel makkelijk gegaan. Dat schepte nog meer vertrouwen. Ik zou dit gaan rocken. Zo van: “I got this!” Later bleek dat in de verste verte waar te zijn. Bevallen bleek niet ‘mijn ding’. 

Het bevallingsplan het raam uit

Na 2 x ruim 24 uur flink gerockt te hebben, eindigden beide bevallingen in een spoedkeizersnede. Hé! Dat stond niet in m’n bevallingsplan. Zo wilde ik niet dat het zou gaan. Hoezo kan bijna heel de wereld zelf bevallen en ik niet? Hoezo kan mijn lichaam niet verder dan 5 centimeter ontsluiting komen? Wat doe ik fout?

Bah. Ik vond het maar stom. Vooral de eerste keer, toen Jools net geboren was. Een donkere wolk na de bevalling volgde. Ik was compleet van slag. Alle kraambezoeken die aan de lopende band volgden kregen een blij en gezellig hoofd, maar zodra zij weg waren kon ik alleen maar huilen. Ik was zo in shock van die traumatische bevalling. Ik kon de eerste periode amper genieten van m’n baby. Ook was ik gefrustreerd:

Waarom had niemand mij tijdens de bevallingscursussen op het hart gedrukt dat een bevalling ook héééél anders kan gaan dan gepland?

Met al deze feiten had ik 0,0 rekening gehouden: 

• dat ik het levensgevaarlijke HELLP syndroom zou krijgen (maar dat de artsen dit pas na 4 keer doorverwijzen van de verloskundigen doorhadden)
• dat artsen tijdens een inwendig onderzoek per ongeluk een buis van glas af lieten breken en dit tot een halve dag na de bevalling per ongeluk in mijn lichaam lieten zitten (een verpleegkundige kwam er bij toeval achter) – een maand later heeft de gynaecoloog met het schaamrood op de kaken haar excuses aangeboden 
• dat het kan zijn dat je niet genoeg ontsluiting krijgt 
• dat je door de morfine hele delen van je bevalling en wat er daarna gebeurde niet meer kunt herinneren (gelukkig zijn foto’s gemaakt van vlak voor en na de spoedkeizersnede)
• dat ik in een enorme dip zou raken na de bevalling 

Toch ging ik bij Pippa de bevalling met opgeheven hoofd in. Ik wilde zo ontzettend graag op natuurlijke wijze bevallen en die kans werd mij gegeven. Ik mocht kiezen tussen een geplande keizersnede of een natuurlijke bevalling. Ik koos optimistisch voor de natuurlijke bevalling, maar schreef dit keer geen bevallingsplan: Always expect the unexpected was mijn mantra. Weer lukte het niet op de natuurlijke manier. Dit keer had ik daar veel meer vrede mee, want ik had al rekening gehouden met dit scenario.

Het back up plan werd geactiveerd op het moment dat Pippa’s leventje in gevaar kwam. Ze had namelijk in het vruchtwater gepoept, haar hartslagje ging naar beneden en ik leek weer niet verder dan 5cm ontsluiting te komen.  

Elk nadeel heeft z’n voordeel

Na twee keer een keizersnede wordt de keuze je afgenomen: de derde bevalling zal sowieso een geplande keizersnede worden. Tenzij de baby besluit veel te vroeg te komen, dan wordt het alsnog een spoedkeizersnede. Oh ja, dat kan ook nog…. Maar, ik ga er dit keer vanuit dat we een minder idioot bevallingsavontuur mogen meemaken. Samen met de gynaecoloog een datum prikken waarop ons derde kindje geboren gaat worden, samen naar het ziekenhuis rijden en een paar dagen later weer naar huis met een broertje of zusje voor Jools en Pippa.

Ja, ik vind het oprecht jammer dat ik nooit een natuurlijke bevalling mee zal mogen maken. Stiekem ben ik gezond jaloers op iedereen met positieve bevallingsverhalen. Ik had dat ZO graag gewild! Ik vind dat ZO stoer! Naast de gezonde jaloezie gun ik het een ieder enorm en word heel blij van sterke en mooie bevallingsverhalen. Wat fijn dat het anderen gegund is!

Het is wat het is voor mij. En het is niet anders. Kan er niets meer aan veranderen. Ik prijs me gelukkig met 2 gezonde dochters en dat is natuurlijk het allerbelangrijkste.

Ik ga me nu gewoon zo goed mogelijk voorbereiden op de Gentle Sectio die een week voor de uitgerekende datum (5 augustus) gepland zal worden. Komt m’n bevallingsplan wellicht toch nog een keertje uit!

 

liefs,

Annette

PS: Heb jij van te voren een bevallingsplan gemaakt? Heeft de verloskundige jou gevraagd dat te schrijven? En hoe was het in werkelijkheid? Is het gegaan zoals je gehoopt had?