Auteur: Annette de Graaf

About Annette de Graaf: - Born on 17 augustus 1983 - Loves to learn about learning - Spreads kindness like confetti - Never stopped playing - Nature admirer - Big believer of 'it's the little things that matter the most' - Wife of Thaddeus Knops - Mother of Jools (2013), Pippa (2015) & Sol (2019) - Proud founder of Flow School Norway - Author of 'Let's Grow: Raising Children with a Growth Mindset' - Designer of My Learning Story & Flow Learning - Travel Blogger (The Flying Dutch Family & KLM) - Norway Lover - Mindset Coach (for families & schools) - Connection, Engagement & Flow Workshop Leader (for schools)

Wie zijn eigenlijk jouw vriendinnen?

Oké. Dit geloof je misschien niet, maar het is echt waar: Tessa, Marjolijn, Anouk en ik zijn dikke vette vriendinnen. Figuurlijk dan hé. Oh, kan beter ‘niet-letterlijk’ zeggen misschien. Of? Nou, uh, laat maar. Sorry girls. Het wordt er nog niet veel beter op. Maar wat ik dus zeggen wilde is dat wij viertjes heel close zijn. Dat ook niet letterlijk, want we zien elkaar vrij weinig. Jeetje, echt een goed verhaal dit. Begrijp jij het nog? Van wie ik wel weet dat ze het sowieso begrijpen, dat zijn Tessa, Marjolijn en Anouk. Dit chaotische geklets is namelijk exact wat ons typeert. We kunnen blind de belangrijke boodschap tussen de regels doorlezen. Heb jij ‘m al gevonden in dit eerste stuk tekst? Zo ja: YEAH! Zo nee: dan volgt nu de minder cryptische omschrijving van mijn idee van vriendschap.

Vroegah, toen we nog jong en onbezonnen en heeeeeel veel vrij waren, hadden we mega veel sociale contacten. Althans ik wel. Op wie z’n verjaardag kwam ik niet? Bij mensen uit korfbalteams, collega’s van bijbaantjes, vrienden van vrienden van vrienden, studiegenoten van kennissen en de zoon van de buurvrouw haar vader (oh wacht, dat is dus haar broer). Nou, bij iedereen dus ongeveer van wie ik de naam wist. En met plezier hè. Net als allerlei andere feestjes. We reden met gemak naar Voorburg om daar een legendarisch korfbalfeest bij te wonen of gingen met ALO klasgenoten beljatten in Tilburg op donderdagavond. Vrijdagochtend zaten we dan -zo brak als een tientje- weer in Amsterdam bij het college Biomechanica te doen alsof we aan het opletten waren. Bij de judoles die hierop volgde moesten we flink ons best doen alle versnaperingen van die nacht netjes binnen te houden. Ja jongens, dat was vroegah. Ik had energie voor 10.

Mijn hemel, daar moet ik nu toch echt niet meer aan denken. HELP. No way José. De laatste 2 keer heb ik met Oud en Nieuw niet eens de jaarwisseling gehaald. Dat is nu de stand van zaken.

En met de sociale contacten ligt het á la moment ook efkes heel, heel anders. Toen Jools nog een baby’tje was hopten we samen nog best van hot naar her en dat was helemaal prima. Heel langzaam maar zeker werd dat steeds een stukje minder. Heel geleidelijk en natuurlijk werd onze kring van belangrijke mensen en dingen kleiner. Duidelijker ook. Zeker toen Pippa erbij kwam en we nog minder tijd en energie hadden voor allerlei externe factoren. We gingen heel, heel goed nadenken over wat we willen en vooral ook wie we willen.

Ja, we willen elkaar. Gelukkig! En onze familie. Ohhhh we houden zoveel van onze familie.

Waar ik ontzettend veel over na heb gedacht op reis en tijdens het Mom in Balance Be The Best You Weekend is: wie zijn eigenlijk mijn vriendinnen? Ik heb letterlijk een lijstje gemaakt: Wie zijn mijn vriendinnen en waarom?

Dat ‘waarom’ was enorm verhelderend. Deze vriendinnen (naast Tessa, Marjolijn en Anouk ;-)) hebben namelijk allemaal iets met elkaar gemeen:

Ze zijn van nature positief ingesteld
Ze denken oplossingsgericht
Ze geven mij energie
Ik hoef nooit na te denken over hoe ik een verhaal vertel, hoe ik een berichtje typ of hoe ik mij in hun bijzijn gedraag: de manier waarop iets overkomt is ook precies zoals ik het bedoel en dit is zoooo relaxed
Ze gunnen mij het allerbeste
Ze durven eerlijk tegen mij te zijn, wetende dat ik dan ten zeerste waardeer. Draai er niet omheen, zeg precies wat je voelt, denkt en wilt. Dan komen we ergens.
Ze inspireren mij. Gewoon met hoe ze zijn. Wat dan juist helemaal niet gewoon is.
Mijn rare en zelfs idiote karaktereigenschappen en trekjes weten zij om te buigen in iets waar ik dan opeens trots op leer te zijn.
Bij hen voel ik mij gewoon mentaal groeien
Zij zijn er voor mij wanneer ik ze nodig heb. Ze voelen precies aan wanneer dat is.
We hoeven elkaar niet persé vaak te spreken of zien om onze vriendschap in stand te houden.
Wanneer we samenzijn is het magisch…. Een liefdevolle knuffel, ogen die stralen… Yes! Ik ben zo blij met jou in m’n leven!

Ohhhh m’n hartje klopt. M’n hartje klopt zo blij. Wát een rijkdom om meiden vriendinnen te mogen noemen die al bovenstaande punten -en deze TE GEKKE quote- keihard rocken. Ja echt, ze bestáán!

Zo…. die quote komt in een lijstje in ons nieuwe huis te hangen. L O V E!!!

Wat is voor jou belangrijk op het gebied van vriendschap? Zijn bovenstaande punten ook belangrijk voor jou, of kijk je daar totaal anders tegenaan? Deel het met ons op Facebook, Instagram of hieronder.

liefs,

heel veel liefs,

Annette

5 september 2018

Annette de GraafPlaats een reactie

En mag ik dan nu even janken???

WOW. De eerste school- + werkweek en ons eerste ‘echte’ weekend zit er bijna op. Heremetiet, dat heeft er aardig ingehakt. Deze week was voor ons allemaal heftiger dan een heel jaar op reis. Want om zoveel niet samen zijn en op vaste tijden op vaste plekken verwachten worden, dat strijkt enorm tegen onze haren in. Dat zijn we helemaal niet meer gewend. We hebben echt nog wat meer tijd nodig om onze weg daarin te vinden. En vooral ik. Want ik ben deze hele week echt een wandelend vergeetachtig emotiebommetje. Geef me 1 vuurtje en ik ontplof.

M’n gevoelens gingen de hele week alle kanten op: trots op Jools en Pippa en schoolpleinpapa Thaddeus, verdrietig dat we elkaar zo weinig zien en ik zoveel mis van de meiden, gefrustreerd zoekend naar een nieuw ritme, blij dat Jools het zo leuk vond deze eerste week op school, verward dat ik het opeens verschrikkelijk vind om een werkende moeder te zijn die bijna nooit haar kinderen naar school kan brengen en op kan halen, boos op mezelf dat ik de babyshower van een lief vriendinnetje vergeten ben en het niet kon brengen om alsnog de auto in de stappen en naar haar toe te scheuren, schuldig dat ik zo weinig aandacht voor vriendlief heb gehad, verliefd op Jools & Pippa wanneer ze elkaar -na een dag zonder elkaar- in de armen vliegen, in de wolken van ons allereerste nichtje die dinsdag geboren is, oliedom vanwege m’n allerslechtste communicatie skills ooit deze week (SORRY DAARVOOR!), dankbaar voor de liefste vriendinnetjes die de hele week al checken hoe het met me gaat en begrijpen dat dit een hele bijzondere + intensieve week in ons leven is, dankbaar voor de liefste schoonouders die ons overal mee hebben geholpen én moe, heel moe in m’n koppie van al deze verschillende gevoelens die zich in razend tempo afwisselen.

Hemeltjelief, ik ben kapot.

En wanneer er dan zoiets gebeurt als vandaag: dat ik er opeens achterkom dat ik dus de babyshower van m’n vriendinnetje vergeten ben…. Dan is dat het vuurtje die de emotiebom laat ontploffen in de vorm van dikke vette tranen, gepaard met schaamte en een enorm schuldgevoel.

En wanneer er dan zoiets gebeurt als vrijdag: dat ik in m’n hoofd alles keurig geregeld heb (dat we na werktijd naar m’n broertje en schoonzus zouden gaan), maar dat ik vergeten ben dit ook daadwerkelijk naar alle deelnemende partijen te communiceren….. Dan is dat het vuurtje die de emotiebom laat ontploffen in de vorm van heftige woorden naar vriendlief toe, gevolgd door schaamte een enorm schuldgevoel.

Zo. Je kunt wel zien wie er een jaar lang in een cocon en zonder agenda geleefd heeft. Dat werkt prima wanneer je met niemand anders rekening hoeft te houden, maar dus niet in ‘de echte wereld’.

Hoe ga ik m’n draai vinden? Hoe ga emotioneel stabieler worden? Hoe ga ik meer en beter rekening houden met de mensen om mij heen?

Tips voor mezelf om beter met deze nieuwe situatie om te gaan:

De focus blijft op ons gezin, school en werk > meer kan ik nu even niet aan. Allerlei extra activiteiten zeg ik voor de komende tijd af: reken de komende tijd niet op mij. Duidelijk voor ons, duidelijk voor anderen. Dit geeft rust.
Ik geef het tijd > we hebben dit nog nooit gedaan, dus we weten niet hoe lang het duurt voordat we ons ritme gevonden hebben. We kunnen nog niet zeggen wanneer dat zal zijn en dat hoeft ook niet.
Alle wisselende gevoelens herkennen en accepteren > blijkbaar hoort dit nu even bij mij en bij deze nieuwe situatie. Het is oké. Ik voel dit en neem die gevoelens serieus. Belangrijk ook om deze gevoelens te delen met de mensen die dichtbij mij staan, zodat ze weten wat er speelt.
Momenten voor mezelf pakken waarbij ik m’n hoofd kan legen en batterij op kan laden > even uit de situatie stappen om overzicht te pakken. Lekker sporten, een film kijken, in m’n eentje koffie drinken, keihard dansen en meezingen op lekkere muziek, yoga’en, een vriendin bellen, sauna bezoeken of een blog typen (zoals nu!). Shake off, I shake it off!
Hulp vragen > ik kan niet alles alleen. Gisteren zei vriendlief nog tegen mij dat ik echt meer om hulp moet vragen. Ik hoef me niet overal verantwoordelijk voor te voelen.
Stoppen met mij schuldig te voelen over het feit dat ik Jools & Pippa maar 1 keer per week naar school kan brengen en op kan halen > zo is het nu eenmaal. Gelukkig is de allerliefste papa van de meisjes er wel voor hen iedere dag. Hij doet dit namens ons. Wij zijn een team.

Zo. Dat helpt al. Alles op een rijtje. Ik ga dit uitprinten en boven m’n bed hangen. Als een NOTE TO SELF.

Heb je nog andere tips voor mij die ook aan de muur kunnen? Zo ja, kom maar door! Je kunt ze posten op Facebook, Instagram of hieronder het blog. Alvast enorm bedankt hiervoor.

Zo en nu is het borreltijd. Even luchtig een drankje doen met een hapje erbij. Samen met m’n schoonouders, vriendlief en de meisjes de afgelopen week evalueren. Misschien hebben Jools & Pippa advies voor hun moeder die de minste Flexie Lexie van het gezin blijkt te zijn…!

liefs,

Annette

PS: Pippa geeft net DE gouden tip: “Mam, mijn tip is dat je lekker vaak moet gaan sporten, want dan hoef je niet aan andere dingen te denken en daar word je blij van.” Oké. Behoorlijk wijs voor een driejarige. Ga ik doen Pips. Ga ik doen. Dank je wel.

2 september 2018

Annette de GraafPlaats een reactie

Move over, ‘perfectly happy people’: Ik ga voor oké!

Waar denk jij aan bij het woord ‘gelukkig’? Voel je je wel eens écht gelukkig? Wanneer, hoe vaak en hoe lang? Als je dit aan mij zou vragen, zou ik je daar niet direct antwoord op kunnen geven. Wel kan ik gelijk denken aan een aantal momenten uit mijn leven waarop ik mij intens gelukkig voelde. Die haal ik met gemak terug en begin daar gelijk bij te stralen. Maar zo voel ik mij niet altijd. Écht niet! Die gouden momenten zijn hoge pieken in mijn 35 jarige leventje. Mijn leven dat ik zou kunnen bestempelen als ‘zeer oké’ en daar ben ik heel tevreden over. Ik zal je proberen uit te leggen (en misschien te inspireren) hoe ik state of being bereikt hebt.

—————————-

STAP 1 > van GROOT naar klein

Wanneer je je ergens druk over aan het maken bent, je aan iets irriteert of je boos voelt, zoom dan eens uit en kijk naar jezelf: Is dit probleem nu echt zo erg? Is het het werkelijk waard om mijn kostbare energie aan te verspillen?

Relativeren kun je leren

En: Bedenk of je zelf iets aan de situatie kunt veranderen. Ja? Hup, regel het dan. Nee?

Let it go…. Let it goooooo….

Een voorbeeld:
Je kind heeft er vandaag of al dagen geen zin in. Niets is goed, alles is fout. We zouden het liefkozend een ‘Ongezellig Donderwolkje’ kunnen noemen. Of het nu een baby, dreumes, peuter, kleuter, pre-puber of puber is: alle kinderen hebben dit soort dagen wel eens. De een wat vaker dan de ander. Maar hé, guess what? Dat hebben wij zelf toch ook?! De één heeft op dat soort dagen behoefte aan lieve knuffels en de ander wil met rust gelaten worden, maar het is sowieso niet het einde van de wereld. Het hoort er gewoon bij. Laat het niet ook jouw humeur bepalen, want dan wordt het echt een onweersbui in de gehele familie.

– Jij bepaalt zelf je eigen stemming –

Natuurlijk kun je wel duidelijk grenzen aangeven, maar daarbinnen mag je kid heus wel eens in zijn of haar eigen sop (of jouw veilige armen gaarkoken). Part of Being a Human Being…..

Adem in, adem uit. It is what it is en het komt goed. Echt.

STAP 2 > Van klein naar GROOT

En nu precies andersom. Ook voor deze stap geldt dat oefening kunst baart, maar op een gegeven moment gaat het heerlijk vanzelf. Dan kom je in een happy flow waarbij er weinig dingen zijn die jou van je stuk kunnen brengen. Stap 2 gaat op op den duur zó in je lijf en hoofd zitten dat ook de mensen om je heen dit op zullen merken. Hoe tof is dat??

Stap 2 is dus ontzettend leuk. Eerst moet je goed opletten, want je moet zelf op zoek gaan naar mooie momenten. Hoe klein ze ook zijn, ze mogen gezien en gewaardeerd worden. Ze zijn voor iedereen anders, maar ze zijn er wel. Ook voor jou. Echt!

De kunst is om zo op te gaan in deze kleine mooie momentjes dat ze uitgroeien tot ware geluksmomenten die je hart verwarmen.

Je moet jezelf aanleren om door een andere bril te kijken waardoor je deze momenten gemakkelijker herkent en uitvergroot. Op den duur gaat dat vanzelf.

Mijn voorbeelden:

Pippa die een frietje met mij wilt delen
Een lekker liedje op de radio wanneer ik ’s ochtends naar m’n werk rijd
Een lief berichtje van the boyfriend waaruit spreekt dat hij nog helemaal verliefd op mij is (en ik op hem!!!)
M’n directrice op school die zo’n inspirerend verhaal verteld over waarom we het werk doen dat we doen
Een nieuwe MOMspiration collega die achter de schermen snoeihard werkt aan het verbeteren van de site en Social Media kanalen
Jools & Pippa die elkaar na een dag school zo gemist hebben en zo blij zijn om samen te kunnen spelen met de PlayMobil
Mijn schoonmoeder die een heerlijke avondmaal bereid heeft
M’n schoonzusje die na haar uitgerekende datum helemaal naar Lisse gereden komt om m’n verjaardag te vieren
M’n vriendinnen die de allerliefste kaartjes schrijven en stiekem met elkaar bekofstoofd hebben dat ze mij het diner niet gaan laten betalen
Een gedichtje van Tessa waar ik van moet huilen
Een lieve vriendin die juist door afwezig te zijn niets te doen heel veel doet (je weet wie je bent! ik ben zo trots op jou!)
Een bizar prachtige lucht
Een workout die gedaan is
Voorbijgangers die blij verrast reageren wanneer ik ze al voorbijrennend/fietsend/wandelend een: “FIJNE ZONDAG!” toewens

Zo kan ik nog wel even doorgaan. Ik ben een enorm dankbaar mens en vier al deze heerlijke momenten groots in m’n hoofd en hart!

—————————

YOU.CAN.DO.THIS.

Wat vind je van deze twee stappen? Wil je je daaraan wagen? Laat je ons weten of je hier inspiratie uit kunt halen? Praat mee op Facebook, Instagram of laat een berichtje hieronder achter.

liefs,

Annette

28 augustus 201828 augustus 2018

Annette de GraafPlaats een reactie

En dan gaan -na een jaar reizen- opeens de kinderen naar school… Hoe voelt dat voor The Flying Dutch Family?

Oh mijn hemeltjes. Zit ik hier dan in het Barista Café in Lisse. Een beetje te typen. Bij te komen. Op m’n stoel te wiebelen. Mega onrustig te zijn: Ik probeer namelijk te bedenken wat ik nou van deze situatie vindt. Wat ik voel. Of ik nou moet huilen of niet. Want: na een jaar met elkaar op reis te zijn geweest loopt ons gezinnetje weer keurig in de maat. YEAH of HELP???

Een jaar geleden schreef ik nog een blog vanuit Zuid Afrika over waarom onze vierjarige dochter Jools groep 1 over ging slaan. En nu, een jaar later, stapt ze dan toch die kleuterklas in. Groep 2 it is. De eerste stappen waren stoer en vol goede moed. Maar toen ging de schoolbel. Best hard raakte dat ons recht in het hart. Een HELLLPPPP gevoel bij ons hele gezin. Dikke tranen bij Jools en zusje Pippa. Ook Thaddeus en ik moesten even flink knijpen en knipperen met de ogen. Jools haalde diep adem, veegde haar tranen weg, rechtte haar rug, gaf ons kussen en knuffels en nam vervolgens plaats op haar stoeltje in de kring met een sticker met ‘Jools’ erop. Ze zwaaide met twee armen en had een voorzichtig doorbrekende glimlach om haar mond. Dag grote meid. Heel, heel veel plezier.

Pippa had iets langer de tijd nodig om bij te komen van dit afscheid. Ze bleef maar vol verdriet zeggen dat ze haar grote zus zo miste. Schatje toch…. Gelukkig hielp het feit dat ze daarna met de Shopkins van Jools kon spelen zonder iets te hoeven delen.

Niet heel veel later was het ook voor Pippa zo ver om grote stappen te gaan maken. Thaddeus en ik brachten haar naar de Speelschool om hier 2,5 uur te oefenen. Wij hielden een gesprekje met de juf en lieten ook haar niet veel later achter. Zonder blikken of blozen nam ze met een paar dikke knuffels en kussen afscheid van ons en speelde vrolijk verder met een kinderkoffieapparaat. Dag grote meid. Heel, heel veel plezier.

Daar stonden we dan. Buiten op het schoolplein. Onze vleugels leeg. Ik kuste Thaddeus gedag en wenste hem veel plezier op zijn werk.

Oké, nu was ik dus nog ‘allener’. Is dat een woord?

Gelukkig waren daar Anouk en Elles die precies aanvoelden wat ik nodig had op dat moment en appten of ik zin had in koffie, taart en tranen. En: een computer om dit verhaal van me af te schrijven. Thanks lieve ladies!!!

Al typend en koffiedrinkend ben ik de dag doorgekomen. Pffff. Heavy en gaaf en alles tegelijk. Zo benieuwd hoe de meiden het hebben gehad en welke verhalen we te horen gaan krijgen.

En jij? Zijn jouw kids ook naar school gegaan vandaag? Of vorige week al? Of nog een weekje vrij? En herken je mijn mixed feelings over deze nieuwe fase? Dat ik nog steeds niet weet of ik YEAH of HELP voel. Laat maar weten op Facebook, Instagram of hieronder. Dan klets we daar verder!

liefs,

Annette

27 augustus 201827 augustus 2018

Annette de GraafPlaats een reactie

Hoe ik mijn eigen ‘burn out’ tot nu toe heb weten te voorkomen…

Om me heen vallen ze bij bosjes: jonge, intelligente vrouwen die te veel hooi op hun vork genomen hebben en nu met een burn out kampen. Ik schrik er iedere keer weer van. Zo van: “Neeeee, dat had ik echt niet zien aankomen!” Och, ik leef zó met hen mee, omdat ik van dichtbij heb meegemaakt hoe intens zo’n periode kan zijn. Hoeveel impact het op je leven heeft. Alles komt letterlijk stil te staan. Het diepe dal is daar. Een andere reden waarom het mij zo raakt, heb ik nog niet eerder met jullie gedeeld. Want iedere keer wanneer ik iemand over een burn out hoor spreken, dan ben ik mij heel bewust van het feit dat het mij ook zou kunnen overkomen.

Hoe een burn out ontstaat? Door het overschrijden van je eigen grenzen en onterechte prioriteiten. Grenzen die je niet duidelijk genoeg gesteld hebt. Grenzen die langzaam maar zeker te ver verlegd worden. Grenzen die vergeten, versleten of vervaagd zijn. Prioriteiten die de naam geen eer aandoen. ‘Prioriteiten’ die onterecht een belangrijke plek hebben ingenomen in je leven. ‘Prioriteiten’ die energie uit je zuigen. ‘Prioriteiten’ die je liever kwijt dan rijk bent.

Voel je je burned out? Trek de -spreekwoordelijke- stekker eruit!

Tijd voor een reset-moment. Die stekker moet er echt even helemaal uit. Tijd om opnieuw duidelijke grenzen te stellen die jou beschermen. Tijd om haalbare en realistische prioriteiten te stellen. Wat wil jij en wat kun je aan?

En ja, ik ben ook zo’n mens die van nature heeeeeeeel van alles en iedereen leuk vindt. Ik kan van heeeeeeeel veel dingen ontzettend enthousiast worden. En ik heb ook een jaar of 30 lang heeeeeeeel veel gedaan. Ik had energie voor 20. Ik wenste dat er 10 dagen in de week zaten en plande altijd alles van uur tot uur vol. Heerlijk vond ik dat. Toen. Als ik datzelfde tempo aan had gehouden, me om dezelfde dingen druk had gemaakt en dezelfde gevulde agenda had gehad toen de kinderen geboren werden, was ik daar keihard aan onderdoor gegaan. Maar zover is het gelukkig (nog) nooit gekomen. Al tijdens mijn zwangerschap van onze oudste dochter Jools voelde ik aan dat mijn prioriteitenlijstje zou (lees: moest) gaan veranderen. En tijdens de zwangerschap van onze jongste dochter Pippa gingen diezelfde gedachten door m’n hoofd, want ook zij zou zo’n knalbelangrijke plek innemen op de Lijst der Lijsten.

Wie ben ik nu eigenlijk? Welke rollen vervul ik?

Ik ben heel, heel goed gaan nadenken over wie ik ben:

ik ben een vrouw
ik ben een moeder
ik ben de geliefde van Thaddeus
ik ben een (schoon)dochter
ik ben een (schoon)zus en tante
ik ben een vriendin
ik ben een collega en juf
ik ben een schrijfster

Hoe wil ik deze rollen invullen?

ik wil iedere dag energiek opstaan en het beste uit het leven halen
ik wil de de belangrijke mensen in mijn leven ongestoorde aandacht geven wanneer we samen zijn (naar ze luisteren, van hen genieten en positieve energie uitwisselen)

Bovenstaande dingen heb ik tijdens het Be The Best You Weekend van Mom in Balance afgelopen juni opgeschreven en met een gouden randje omlijst. Dit kunstwerkje staat op een opvallende plek in onze slaapkamer waardoor ik er iedere dag even naar kan kijken. Dit helpt mij herinneren aan wat écht belangrijk is. Alles wat hier niet opstaat is niet echt belangrijk en kan ik ook prima zonder. Ga/doe/rol ik liever zonder zelfs. Want:

Door te minimaliseren, maximaliseer ik de kostbare tijd met deze goudomrande prioriteiten.

Valkuilen herkennen om een burn out te voorkomen

Maar valkuilen blijven verleidelijk lonken. Gelukkig zie ik ze aardig goed aankomen en houd ik ze op afstand: Een leuke samenwerking met een mooi bedrijf, meer schrijven voor KLM, lid worden van de Social Committee bij ons op school, een festival met vriendinnen op de vrijdag na de eerste volle werkweek van mij en Jools haar eerste schoolweek, een middagje shoppen met een vriendin terwijl ik eigenlijk nog andere dingen eerst af wilde maken…. Nee, jammer, helaas: dat gaat niet gebeuren. Die grenzen worden met schild en zwaard beschermd. Hoe leuk en gezellig alles ook klinkt. No is the answer.

Tja, dan ben ik maar weer die Party Pooper die er alweeeeeer niet bij is….

Dit hele less is more gebeuren is niet van de een op de andere dag klaargespeeld. Daar is een heel proces aan vooraf gegaan. Voordat we een jaar op reis gingen werd het al langzaam in gang gezet. We begonnen na te denken over alle dingen die we deden, maar eigenlijk stiekem best wel veel te veel waren. Dingen die er ingeslopen waren en we als vaststaande routine hadden ingecalculeerd in de agenda, waardoor het lastig was om er vanaf te komen. Omdat we onszelf uit konden zoomen van de situatie en op onze afspraken/activiteiten heel rigoreus en zakelijk stempels gingen zetten in de categorie: “Hoe belangrijk is dit nu echt?”, bleken er heel veel dingen af te vallen en er veel meer tijd voor elkaar vrij te komen. Ohhhh… wat een ademruimte én liefde leverde dat op!

Tijdens ons jaar op reis was er wat betreft prioriteiten stellen geen vuiltje aan de lucht. We hadden natuurlijk ook nul komma nul verplichtingen of andere mensen waar we rekening mee hoefden te houden. Toen we weer terug in Nederland kwamen vloog dit enorme verschil in de manier van leven ons best wel even aan. Dit zette ons weer even op scherp wat betreft het duidelijk stellen van onze grenzen en prioriteiten. Als kers op de taart ging ik bij terugkomst naar het al eerder genoemde Be The Best You Weekend van Mom in Balance. Bij het presenteren van mijn Goudomrande PrioriteitenSchilderij kon ik wel janken van geluk en trots. Of nee: dat dééd ik dus gewoon -dat janken- en het voelde nog heerlijk ook die ConfettiTranen!

Dus, steeds wanneer een verleiding op m’n pad kom, tast ik met al m’n vezels in m’n lijf af of dit binnen de grenzen past. Kan ik dit aan? Wil ik dit echt? Lopen mijn prioriteiten hierdoor gevaar op? Word ik hier heel blij van? Levert het energie op? Check, check, double check voordat er een ja of nee komt. En bij twijfel? No is the answer.

BOEIENNNN wat anderen daarvan vinden!

Oh jongens, dit helpt mij ZO. Die duidelijke grenzen en prioriteiten heb ik zwaar nodig om me daarbinnen vrijuit te kunnen begeven. Met heel veel adem te kunnen leven. Met heel veel energie om te delen. Met heel veel liefde te kunnen dansen met de mensen van wie ik giga intens houd. Dit gun ik mezelf en mijn dierbaren.

Dit is mijn manier om mijn shizzle bij elkaar en het koppie boven water te houden. Of liever gezegd: op m’n luchtbedje met een cocktail in de hand op dat woelige water te drijven.

En soms komt er een golf en verdrink ik (met cocktail en al) nog net niet. Maar daarna klim ik met al m’n kracht dat luchtbed weer op en voel ik me na die worsteling net een stukje sterker.

I GOT THIS.

‘Got jij this’ ook? Heb jij je eigen trucs om je koppie boven water te houden? Of heb je het gevoel een snorkel nodig te hebben?

Die snorkel zou bijvoorbeeld een fijne coach -zoals vrouwencoach Marianne Kroezen- of een psycholoog kunnen zijn. Vraag eens aan anderen in je omgeving die hier ervaring mee hebben of zij iemand aan kunnen raden.

Oké, mijn grens zit er bijna aan te komen voor vandaag. Genoeg getypt, genoeg nagedacht en genoeg mezelf afgezonderd achter dit beeldscherm. Tijd om te spelen met m’n guppies!

liefs,

Annette

26 augustus 201826 augustus 2018

Annette de Graaf1 reactie

“Haha ja dág! Dat houd jij nog geen twee weken vol!”

Mijn vriendinnen kennen mij een beetje. Een beetje goed. Een beetje te goed. Zij weten namelijk dat ik best wel belachelijk slecht voor mijn uiterlijke zelf zorg. Mijn haar, nagels en huid voelen voor mij niet als prioriteit, maar juist als een veel te tijdrovende bijzaak. Zo van: nou, laat ik maar weer eens naar de kapper gaan, want het is alweer een jaar geleden. Of: Ehh… die nagellak van 6 weken geleden heeft z’n beste tijd wel gehad, maarrrrr die paar extra dagen kunnen er heus nog wel bij. En dat m’n huid wel een crèmetje zou kunnen gebruiken weet ik écht wel, maarrrrr dat komt morgen wel. Dus, wanneer ik dan doodleuk aankondig dat ik VANAF NU iedere ochtend én avond mij aan een strak schoonheidsschema met 7 verschillende producten ga houden, dan begrijp je de hysterische reactie van mijn vriendinnen misschien wel. Ze plasten bijna in hun broek van het lachen toen ik bloedserieus vertelde dat ik er he-luh-maal voor ga en zélfs iedere ochtend een speciaal voedingssupplement ga drinken ter verbetering van mijn huid. Toen ik zei: “Ik wil dit, dus ik ga ervoor.” verbaasden m’n vriendinnen zich iets minder. Dat klonk iets meer als de Annette die zij kennen.

Even terug in de tijd

Hoe het nou zo gekomen is dat ik op m’n 35e (jaaa ik was vrijdag jarig!) ein-de-lijk echt voor m’n huid wil gaan zorgen? Dat ik zwaar gemotiveerd ben om voor verbetering te gaan? Dat is allemaal de schuld van Amanda. Nee hoor, grapje, dat is juist te danken aan Amanda. Amanda van Erna’s Beauty in Nieuw Vennep is mijn favoriete en vaste schoonheidsspecialiste. Al 4,5 jaar laat ik niemand anders aan m’n gezicht plukken, want haar vertrouw ik (letterlijk) blindelings. De eerste keer dat ik bij haar op de stoel -die beter voelt dan een bed- mocht plaatsnemen, was mijn allereerste moederdagcadeau van Thaddeus: een Matis Expert Gezichtsbehandeling. Dus eigenlijk is het Thaddeus zijn schuld, want tijdens deze behandeling werd ik verliefd op de handen van Amanda. Bedankt Thaddeus!

amanda-gezichtsbehandeling-stoom-ontspannen-ernas-beauty-huidverzorging-huidverbetering

Competitiedrang

Maar… na iedere behandeling die volgde voelde mijn huid echt zo fantastisch en wilde ik dat graag ook zo houden. Toch bleven de lotions en tonics en crèmes steeds met slechts een likje eruit in het badkamerkastje staan. Hallo discipline?? Waskeburt?? Dus…. bedacht Amanda iets nieuws zodat het beter vol te houden is: een soort HuidVolgSysteem die álle huidwaardes die Amanda bij je gemeten heeft in de computer bewaard. Zodat je de volgende keer kunt zien op welke wijze de goede zorgen hebben geholpen. Die waardes meet ze met geweldige (in mijn ogen) futuristische apparaten en een mega confronterend fotoprogramma. Ik was best wel in shock toen ik zag hoeveel zonschade m’n huid opgelopen heeft, hoeveel rimpels ik heb en het aantal rode vaatjes en gebieden die Amanda mij liet zien wanneer ze inzoomde. Al deze dingen zijn met het blote oog niet te zien en dat is maar goed ook. De cijfertjes die nu in het HuidVolgSysteem (mijn zelfverzonnen naam hiervoor) staan, schreeuwen om verbetering. Dat wil ik en dat kan ik. Dus vertrok ik afgelopen woensdag na een hemelse Matis Expert Behandeling van 90 minuten met 3 tasjes vol producten die er niet alleen prachtig uit zien, maar die keihard onderdeel uitmaken van Team Beautify Me. Samen gaan wij over 1,5 week eens even wat laten zien aan Amanda. Die gaat haar ogen niet geloven en het computersysteem al helemaal niet.

Hoe bedoel je fanatiek…?!?!

Ik ben nu 4 dagen op weg en verschillende mensen is het opgevallen dat mijn huid er heel goed uitziet. Of ze even mogen voelen. Ufkurssss. Lekker zacht hè?

Iets wat ik nooit verwacht had, is nu happening. Ik vind het LEUK om zo lekker te tuttelen voor de spiegel. Smeren met Matis Réponse Jeunesse Essential Cleansing Foam, wassen met een washandje, smeren met Matis Réponse Corrective Hyaluronic Performance Tonic, smeren met Matis Beauty Elixir Cell Expert, smeren met Matis Eye Contour Balm, smeren met Matis Réponse Corrective Hyaluronic Performance dag/nachtcrème en smeren met Matis Réponse Corrective Flash Gum. Smeren smeren smeren!

———————————————–

EN: Ik doe mee met de September Matiskin Maand: een kuur van 28 dagen waarbij je iedere ochtend een glas water drinkt met daarin een paar druppels drinkbare schoonheidsbehandeling. Stiekem ben ik al in augustus begonnen en I FEEL GOOD. Ik geef mijn huid van binnen uit een enorme boost dankzij de ingrediënten vitamine C (beschermt, neutraliseert en stimuleert de collageensynthese), collageen (voor versteviging) en hyaluronzuur (voor volume en hydratatie). Dit drankje is serieus lekker!
Bij Erna’s Beauty in Nieuw Vennep kun je deze Beauty from Inside Out kopen voor E33,50 voor sachets voor 14 dagen. Je krijgt er een kalender bij om je te helpen herinneren je schoonheidsdrankjes te drinken. Bel ( 0252-347749 ) of mail naar Erna’s Beauty om mee te doen met de September = MATISKIN Maand.

Matis huidverbetering drankje Erna's Beauty Nieuw Vennep

—————————————————-

Amanda heeft al laten weten trots op me te zijn. Ze begrijpt als geen ander dat tijd voor jezelf nemen een uitdaging is. Ze heeft zelf 3 kinderen (van bijna 1, bijna 3 en 4) en dat schept best wel een band. Wij jonge moeders begrijpen elkaar!
Wat ook leuk om te vermelden is: Amanda inspireert mij op beauty gebied en ik probeer op mijn beurt Amanda meer/weer aan het sporten te krijgen. As we speak is ze volgens mij een workoutje aan het doen en gaat deze week voor 3 keer 15 minuten ‘iets’ doen. En iets is altijd beter dan niets. Trots op jou, girl!

Ik zeg: we zijn behoorlijk goed bezig. Of in ieder geval van start gegaan. Wij kunnen dit!

M’n bezwete sportlijf en ik gaan lekker douchen. Daarna gaat het steeds normaler wordende ritueeltje om mijn gezicht te reinigen en te voeden weer beginnen. Het begint erbij te horen. Net als mijn tanden, krijgt mijn gezicht nu ook 2 keer per dag de volle aandacht en geef het zo een extra boost. FIJN!

Wil jij een vrijblijvend intake gesprek over huidverbetering of een gratis huidanalyse van 30 minuten? Neem dan contact op met Amanda of een andere fantastische medewerkster van Erna’s Beauty ( 0252-347749 of mail@ernasbeauty.nl ) . Ik beloof je: dit ga je geweldig vinden. Ondanks dat we nu niet meer in Nieuw Vennep wonen (waar Erna’s Beauty is), rijd ik met liefde heel wat kilometers extra voor een date op de Elemastraat 85.

liefs!

Annette

PS: En jij? Hoe goed zorg jij voor je huid? Gebruik je ook fijne producten? En ga je regelmatig naar de schoonheidsspecialiste om jezelf eens heerlijk in de watten te laten leggen? TIP: vraag dit cadeau voor je verjaardag of een andere feestdag.

PS2: Die toffe haarband die ik op de foto’s draag is van Elves + Wolves. Moet je ook even checken. Zo’n te gekke webshop!

Over de schrijfster van dit artikel
Annette de Graaf (34 jaar) is vriendin van manueel en sportfysiotherapeut Thaddeus Knops (32) en mama van dochters Jools (4,5) en Pippa (3). Zij is naast lerares Nederlands en Engels op de Internationale School van Amsterdam (waar ze momenteel een jaar onbetaald verlof van heeft gekregen), KLM Blogger en onderdeel van Team Canon Photography Nederland ook oprichtster van MOMspiration.nl; sinds februari 2015 een blog voor (wannabe) heppie mama’s.

Door te laten zien dat het leven veel leuker is met The Sunny Side Up inspireert zij moeders (en overige geïnteresseerden) om blij, gek, gezellig, genietend, luchtig, sportief, reizend, fashionable en gezond de dagen door te brengen. Maarrrr het is helemaal oké om soms even keihard te klagen. Hoort er ook bij! Zolang het niet te lang duurt….

Annette en haar gezinnetje zijn op dit moment samen een jaar aan het reizen. Van juni tot en met december 2017 reden ze in een Jeep met daktent Zuidelijk Afrika door (Zuid Afrika, Namibië en Botswana). Op 9 december vlogen ze -na een korte stop in Amsterdam- door naar Argentinië om vanuit hier Zuid Amerika te ontdekken per bus, taxi, trein, en boot. Met z’n viertjes probeerden ze op een relaxte manier zoveel mogelijk te zien en beleven van deze prachtige landen (Argentine, Uruguay, Brazilië, Paraguay en Chili). In april deden zij een ‘Rondje Nederland’ waarbij ze verbleven op het ss Rotterdam, in de Efteling op vakantiepark Het Loonsche Land, Recreatiepark Terspegelt, WILDLANDS Emmen/CenterParks Sandur. Eind mei heeft ze met Eliza het zuiden van Spanje ontdekt. In juni heeft ze 2 weken genoten van La Douce France en in juli reisde ze een vriendin door Californië. In augustus en de rest van 2018 gaan Annette en haar gezin zich focussen op wat meer rust en regelmaat terugbrengen in hun leven: ze gaan namelijk weer werken en naar school én hebben een huis gekocht waar ze begin 2019 in zullen gaan wonen.

Over dit alles wordt uitgebreid gerapporteerd op MOMspiration.nl, blog.klm.com en Instagram onder de naam @theflyingdutchfamily

Disclaimer
Annette & haar collega’s Tessa & Marjolijn bloggen alleen over dingen die ze zelf meemaken of producten die zij zelf (hebben) gebruikt. Zij geven hierover ‘slechts’ hun persoonlijke mening.