Auteur: Annette de Graaf

About Annette de Graaf: - Born on 17 augustus 1983 - Loves to learn about learning - Spreads kindness like confetti - Never stopped playing - Nature admirer - Big believer of 'it's the little things that matter the most' - Wife of Thaddeus Knops - Mother of Jools (2013), Pippa (2015) & Sol (2019) - Proud founder of Flow School Norway - Author of 'Let's Grow: Raising Children with a Growth Mindset' - Designer of My Learning Story & Flow Learning - Travel Blogger (The Flying Dutch Family & KLM) - Norway Lover - Mindset Coach (for families & schools) - Connection, Engagement & Flow Workshop Leader (for schools)

Mijn Mama. Mijn Rots. Mijn Rolmodel.

Hoe te gek dat The North Face mij heeft uitgekozen als rolmodel voor de ‘She Moves Mountains’ Campagne? Zeer vereerd voel ik mij. Maar, in diezelfde mail waarin dit vermeld werd, stond ook een vraag: Wie mijn rolmodel is. Wie voor mij echt iemand is die bergen verzet. Over deze vraag hoefde ik exact 0,0 seconden na te denken. Mijn moeder. Mijn mamsie. Mijn mooie mammie Marijke. Natúúrlijk. She Moves Mountains. For Real.

Zo jammer dat dit enorme respect voor degene die mij op deze wereld heeft gezet pas écht keihard tot leven is gekomen op het moment dat ik zelf een mensje op de wereld zette. Niet op het moment zelf (ik had nog een dag of 3 nodig om bij te komen van de bevalling from hell), maar toen ik daar thuis op de bank met mijn mini-me zat en alleen maar overlopend van liefde naar haar kon kijken dacht ik:

Ohhhh, maar zo was het dus denk ik ook voor jou!!! Zoveel hield en houd je dan ook van mij! Nu begrijp ik het pas.

Ik weet nog dat ik mijn mama als kersverse oma belde en vroeg of bovenstaande gevoelens een beetje overeen kwamen. Toen ze daarop antwoordde dat het alleen nog maar sterker en sterker wordt als de tijd verstrijkt, moest ik zo huilen.

Huilen van spijt van alle lelijke dingen die ik tegen haar gezegd heb. Spijt van alle gemene dingen die ik gedaan heb. Spijt van veel te weinig liefdesbetuigingen. Spijt van wel 100000000 dank-je-wels die ik nooit uitgesproken heb.

Oh mammie. Ik luf joe de puf joe.

Jij, die altijd, maar dan ook altijd voor mij klaar staat.

Jij, die mij steunde om op m’n 18e in Spanje en 19e in Canada te gaan wonen. (maar dat toch eigenlijk ook vreselijk vond)

Jij, die de beste mama is die Michel en ik maar kunnen wensen.

Jij, die papa’s rots in de branding, liefde van zijn leven en Meisje met Rode Haren is.

Jij, die de allerliefste, zorgzame en koopgekgrage pannenkoekenbakker, uhhhh oma Morijke is.

Jij, die jezelf compleet weg kan cijferen om wie dan ook te helpen of een blij moment te kunnen geven.

Jij, die je eigen mama nog zo graag bij je had gehad.

Jij, die je nooit te oud zal voelen om te leren.

Liefste mama. Ik ben ZO trots op jou.

kus kus kus,

Annette

PS 1: Wie er in mijn ogen nog meer Mountains Moven? En wie er ook een The North Face Shirt hebben gekregen?

Dat zijn:

Marjolein Ravensbergen (Zij verliet -met een pasgeboren baby- huis en haard om voor de baan van haar vriend Chris te verhuizen naar Dublin. Ondanks dat het een behoorlijk pittige stap en periode was, bleef ze positief en rockte haar tijd als Dublin Mama. Zo trots op jou!). >>> Het TNF shirt fotomoment is er compleet bij ingeschoten tijdens onze laatste meet…. We hadden het te druk met kletsen.

Elles Janssen (Zegde haar 9-5 kantoorbaan op om haar droom te volgen als franchise-neemster van Mom in Balance Duin- en Bollenstreken: hiermee motiveert en inspireert ze nu al 5 jaar lang zeer succesvol honderden moeders om energiek in het leven te staan. Zo trots op jou!) Het TNF shirt fotomoment is er compleet bij ingeschoten tijdens onze laatste meet…. We hadden het te druk met kletsen.

Lisa van der Geest (Combineert marathon- en langebaanschaatsen met haar studie rechten aan de universiteit in Leiden, is een heerlijk positief en oprecht mens en won (hoe stoer?!) vorig jaar de Alternatieve Elfstedentocht op de Weissensee. Zo trots op jou!) Het TNF shirt fotomoment is er wel van gekomen, maar we hebben allebei wel eens beter op de foto gestaan. Dusssss. Een dilllllietje werd dat.

PS 2: Ik mag 3 keer 2 We Move Mountains shirts weggeven namens The North Face. Eentje voor jou en eentje voor diegene die jouw rolmodel is. Wie verdient er volgens jou een We Move Mountains shirt?? Reageer op Instagram @theflyingdutchfamily of op MOMspiration’s Facebookpagina op de post over dit bericht met een ode aan jouw rolmodel. Wie weet krijgen jullie dan allebei een ‘We Moves Mountains’ The North Face shirt toegestuurd.

liefs

Annette

30 mei 201830 mei 2018

Annette de GraafPlaats een reactie

Zonder papa Thaddeus op vakantie: Hoe overleven we dat??

Terwijl ik dit typ, durf ik eindelijk pas echt na te denken over wat ik er eigenlijk van vind: Dat we voor het eerst sinds een jaar niet met ons complete gezinnetje op reis zijn. Er is al een week voorbij en nu ben ik er klaar voor om de gevoelens toe te laten die horen bij op vakantie zijn zonder mijn lieve boyfriend aka Thad the Dad. Uit pure zelfbescherming heb ik dat allemaal keihard geblokkeerd, maar vandaag gooi ik het er gewoon even lekker uit. En dat dankzij ons fijne reismaatje Kirsten. Zij is deze week mijn spiegeltje, Master Chef, Doornroosje, manicure, Tiep Miep, luisterend oor en Mother of Unicorns. Maar bovenal rockt zij in het overzicht voor mij te pakken. Precies wat ik zelf vaak lastig vind, maar juist zo nodig heb.

Maandagochtend 21 mei om 5.00 uur zet Thaddeus zijn 3 meisjes af op Schiphol. Ik hou me sterk, laat even geen gevoelens en pak Thaddeus nog een keer stevig vast. Het zijn maar 9 dagen, dat valt best mee. Wij kunnen dit. Ik zie dat hij even moet slikken en besluit met ferme passen en 2 enthousiaste guppen Schiphol in te lopen. Voor de meisjes is dit korte afscheid het beste afscheid. No Drama Llama. Hop hop op avontuur met Eliza was here in Andalusië.

En dan zit ik nu op dag 7 naar de zonsondergang te kijken op een prachtige plek in het zuiden van Spanje en kom er meer dan ooit achter hoe waardevol Thaddeus is in mijn leven. Hoe cliché ook: Thaddeus is niet mijn opvulling maar mijn aanvulling. Ik word een beter mens van hem en weet de balans te bewaren als hij bij me is. We redden het prima nu hier met dit gezellige gelegenheidsteam. De meiden zijn gek op Kirsten en ik heb zo nu en dan zelfs een momentje om naar de wc te gaan. Ik realiseer me wat zo’n jaar reizen met je doet. Wat het je brengt en hoe je relatie dichter bij elkaar komt. Ik ken hem, hij kent mij en we denken met elkaar mee. Daar waar ik balans zoek pakt Thaddeus het op. Zo vanzelfsprekend. En dan kom je er dus achter dat dat het helemaal niet is. Die vanzelfsprekendheid.

Ik realiseer me nu nog meer dat ik alles voel wat er met de meiden gebeurt. Ik weet wanneer tranen echt zijn, ik zie wanneer de kindjes even niet weten wat ze met hun gevoel aanmoeten. Kirsten rent achter Pippa aan met een zwembroek en haalt onderweg een stuk lolly uit Jools haar haar. Ze kijkt zo nu en dan verschrikt op als Pippa koppie onder gaat in de jacuzzi of midden in het zwembad zonder vleugeltjes van de opblaaseenhoorn valt en ik schater het uit van het lachen. She’s okay.

Thaddeus en ik zijn het niet altijd met elkaar eens, maar ik realiseer me dat we een goed geoliede machine zijn. We willen hetzelfde. We willen onze meiden opvoeden zodat ze straks klaar zijn voor ‘de grote mensenwereld’. We draaien niet om zaken heen, zijn open en leggen alles uit aan de guppen. We houden als een team met dezelfde kleur shirt aan hun handjes vast en nu, deze week, doe ik dat alleen. Dat maakt me soms enorm onzeker. Als ik consequent ben en streng moet zijn -omdat bijvoorbeeld Jools iets geks heeft uitgehaald- kijk ik toch even met een schuin oog naar Kirsten. Ik zoek bevestiging of ik het zo wel goed doe. Het fijne is dat deze ‘invalster’ non verbaal een hoop zegt, al wil ze zich absoluut niet met de opvoeding bemoeien. ’s Avonds zitten we samen met een wijntje en nemen we de dag door. Ik vind het heerlijk om het over mijn keuzes te hebben en vraag soms hoe zij dat zou doen. Ik besef me hoe Thaddeus en ik op elkaar ingespeeld zijn. We nemen de keuzes die we maken niet aan het einde van de dag door want we hebben hetzelfde voor ogen. Maar misschien zouden we het hier wel wat vaker over moeten hebben. Dit soort gesprekken over opvoeden zouden ons als team juist nog sterker kunnen maken. Het zijn gesprekken waarin je jezelf heel kwetsbaar opstelt: als grootmens die verantwoordelijk is voor het leven van een kleinmens. Doodeng vind ik dat eigenlijk, maar ik heb deze week geleerd dat ik het kan en juist fijn vind. Ik heb geleerd om me niet aangevallen te voelen wanneer een ander hardop meedenkt. En nu wil ik juist dit met Thaddeus bespreken. Ik mis hem. Ik mis ons. Ik mis mijn balans.

Dat is het. Thaddeus is mijn balans. Mijn aanvulling in de weg die we willen dat de meiden gaan bewandelen. Ik ga zonder hem nog steeds in de goede richting maar wankel zo nu en dan ook.

Ik weet dat ik mag wankelen maar jeetje, wat ben ik straks blij als we weer staan als een huis (zonder huis) en voortborduren op waar we samen gebleven waren.

Tijd om de computer te sluiten en een zelluf gezet bakkie koffie in de zon te drinken. Wat waardevol is deze reis. Het besef hoe gelukkig ik ben met Thaddeus en onze fijnste (b)engeltjes, het besef dat ik het kan, het besef dat wankelen juist je core versterkt én een prachtig cadeau in de vorm van de vriendschap met Kirsten die waardevoller is gebleken dan we beiden ooit hadden gedacht… >>>> lucky me!

Cheers, op nieuwe avonturen, bijzondere mensen en vriendschappen.

Ik geef de meiden als ontbijttoetje een stukje chocola. Ssssst: Niet tegen papa zeggen.

liefs,

Annette

Over de schrijfster van dit artikel
Annette de Graaf (34 jaar) is vriendin van manueel en sportfysiotherapeut Thaddeus Knops (32) en mama van dochters Jools (4) en Pippa (2,5). Zij is naast lerares Nederlands en Engels op de Internationale School van Amsterdam (waar ze momenteel een jaar onbetaald verlof van heeft gekregen), KLM Blogger en onderdeel van Team Canon Photography Nederland ook oprichtster van MOMspiration.nl; sinds februari 2015 een blog voor (wannabe) heppie mama’s.

Door te laten zien dat het leven veel leuker is met The Sunny Side Up inspireert zij moeders (en overige geïnteresseerden) om blij, gek, gezellig, genietend, luchtig, sportief, reizend, fashionable en gezond de dagen door te brengen. Maarrrr het is helemaal oké om soms even keihard te klagen. Hoort er ook bij! Zolang het niet te lang duurt….

Annette en haar gezinnetje zijn op dit moment samen een jaar aan het reizen. Van juni tot en met december 2017 reden ze in een Jeep met daktent Zuidelijk Afrika door (Zuid Afrika, Namibië en Botswana). Op 9 december vlogen ze -na een korte stop in Amsterdam- door naar Argentinië om vanuit hier Zuid Amerika te ontdekken per bus, taxi, trein, en boot. Met z’n viertjes probeerden ze op een relaxte manier zoveel mogelijk te zien en beleven van deze prachtige landen (Argentine, Uruguay, Brazilië, Paraguay en Chili). In april deden zij een ‘Rondje Nederland’ waarbij ze verbleven op het ss Rotterdam, in de Efteling op vakantiepark Het Loonsche Land, Recreatiepark Terspegelt, WILDLANDS Emmen/CenterParks Sandur. Eind mei gaan ze met Eliza het zuiden van Spanje ontdekken én gaat Annette in juli met een vriendin door Californië reizen.

Over dit alles wordt uitgebreid gerapporteerd op MOMspiration.nl, blog.klm.com en Instagram onder de naam @theflyingdutchfamily

Disclaimer
Annette & haar collega’s Tessa & Marjolijn bloggen alleen over dingen die ze zelf meemaken of producten die zij zelf (hebben) gebruikt. Zij geven hierover ‘slechts’ hun persoonlijke mening.

28 mei 201828 mei 2018

Annette de Graaf1 reactie

Nooit meer inpakstress vlak voor je vakantie? Check dit dan!

Voor sommige mensen (of misschien wel veel meer dan dat) is hun vakantie als een soort sandwich: de fantastische vakantie wordt ingeklemd door vooraf én achteraf stress. Vooraf maken ze zich druk over het inpakken. Denk aan rood aanlopende gezichten, klotsende oksels en een hartslag tot aan het plafond: “Leuk man, vakantie. Ik zal blij zijn wanneer we er zijn.” En dan achteraf wel kunnen janken om alle was die hen lijkt aan te vliegen: “Leuk man, vakantie. Ik heb weer een vakantie nodig om hiervan bij te komen!”

Mensen, het kan dus ook anders hè. Levend voorbeeld: ik zit hier nu behoorlijk relaxed dit bericht te typen. Kop thee erbij, koffer + 3 rugzakken op de gang naast de voordeur, vliegtuigoutfits paraat naast de bedden van de meiden en de belangrijkste dingen op de eettafel: paspoorten, toestemmingsformulieren voor reizen met minderjarigen naar het buitenland en portemonnee met creditcard.

Want weet je: als we die laatste reisdocumenten en betaalmiddelen maar bij ons hebben, dan komt alles goed. De rest is allemaal prima te koop op de plek van bestemming.

In dit geval is de bestemming Malaga in Zuid Spanje. Daar vliegen we morgenochtend vroeg heen. Thaddeus gaat niet mee, want hij kon de kans om een te gekke baan aan te nemen niet laten lopen. In plaats van Thaddeus gaat lieve leuke vriendin Kirsten mee. op deze 9 daagse reis (vandaar die toestemmingsformulieren, want Thaddeus en ik zijn niet getrouwd en ik heb niet dezelfde achternaam als onze dochters). We hebben er superveel zin in en die zin is totaal niet ondergesneeuwd door inpakstress. In tegendeel zelfs: het ging heerlijk relaxed. Ik heb vanmiddag binnen een uurtje 1 koffer op de bedden van Jools en Pippa gelegd en 1 helft hiervan gevuld met:

4 badpakken/bikini’s
2 uv shirts
2 badcapes
2 paar zwemvleugels
1 tasje met strand/zwembadspeelgoed
1 tubes zonnebrandcrème van Vision Kids SPF 50+
2 tandenborstels + tandpasta
1 droge huid zalf van Naïf
en dan van onder naar boven:
2 paar Teva sandalen
4 paar sokken
6 korte broeken
4 lange broeken
20 onderbroeken (we gaan 9 dagen)
12 t-shirts/hempjes/longsleeves
4 jurkjes
2 truien
2 vesten

De andere helft van de koffer is gevuld met spullen voor mij:

3 bikini’s
1 badhanddoek
1 tube zonnebrandcrème van No Ad SPF 30
1 tandenborstel + tandpasta
shampoo + conditioner + douchegel (om te delen met de meisjes)
1 tasje met (kaart)spelletjes
1 Aeropress koffieapparaat + pak DE koffie
1 Nespresso melkopschuimer
1 tas met snoeren voor de Canon EOS camera, laptop en telefoon
en ook weer van onder naar boven:
2 paar Teva sandalen (netjes en sportief)
1 paar hardloop/trainingsschoenen
6 paar sokken
4 korte sportbroeken
3 korte broeken
1 rokje
1 lange rok
1 spijkerbroek
1 lange sportbroek
ondergoed + bh’s + sportbh’s
7 t-shirts/hempjes
5 sportshirts/hempjes
2 jurkjes
2 truien
1 vest

Samen hebben we 21 kg bagage in 1 Eastpak koffer. We zouden 3 x 20 kg mee mogen nemen, maar zoveel spullen heb je echt niet nodig.

Daarnaast hebben we alle 3 1 rugzak met daarin (voor)leesboeken, magazines, een puzzelboek (ik HOU van WIN!) kleurpotloden, Spaanse (eigenlijk Uruguyaanse/Argentijnse/Chileense/Paraguyaanse) leer/activiteiten/stickerboeken, knuffels, laptop, Canon EOSM5 camera, krentenbollen, een bidon, Liga Evergreens, extra onderbroeken, extra setje kleding en een cadeautje van m’n moeder voor de meisjes voor in het vliegtuig.

Geheel in T Style zal ik een heuptas dragen met daarin mijn portemonnee, telefoon, de paspoorten en toestemmingsformulieren. Thaddeus ging stuk van het lachen toen hij zag dat ik dit klaargelegd had. In Chili had ik hem namelijk keihard uitgelachen toen hij dit zooooo niet fashionable accessoire kocht. Maarrrr…. hij had gelijk dat het super handig is én had maanden geleden zelfs een vooruitziende blik: de heuptas is weer helemaal hip.

Ik zeg: check, check, double check. Ik ben er klaar voor. No stress at alllll. Wat we vergeten zijn is vast ook op de plaats van bestemming te koop. En anders niet. We overleven het wel.

Thaddeus brengt Jools, Pippa en mij vannacht om 4.40 uur naar Schiphol en daar meeten we met Kirsten. Laat die Spaanse Meiden Negendaagse maar beginnen!

Wil je alvast zien waar we de eerste 4 nachten zullen verblijven? Check dan appartementen Cantueso in het zuiden van Spanje op de site van Eliza was here.

Daarna reizen we met onze eigen huurauto verder naar een ander schattig dorpje in Andalusië: Alhaurin de la Torre. Ook hier slapen we 4 nachten. We hebben een 4 kamer villa met zwembad erbij op een kleinschalig complex (wat zeer typerend is voor Eliza was here. Klik hier om meer informatie te krijgen over Villas de la Torre.

Op dinsdag 29 mei vliegen we van Malaga weer terug naar Amsterdam. Ja en dan zal er was zijn. Maar dat? Dat zien we dan wel weer. En zo erg is het toch ook weer niet? Aan ieder kledingstuk dat gewassen moet worden zit een vakantieherinnering: “Waar hebben de meisjes of ik dat gedragen? Wat deden we daar toen? Hoe voelden we ons toen? Ohhhh die vlek komt van een ijsje in…” Zie je: Zo erg is het toch ook weer niet. Wees blij dat je op vakantie bent geweest en wees blij dat je zulke mooie kleding hebt.

TIP: heb je écht geen zin in een berg was na je vakantie? Breng het dan 1 of 2 dagen voor het eind van je vakantie naar een wasserette. Dan vlieg je met een koffer vol schone was weer terug.

Volg je ons al op Instagram? Wij zijn @theflyingdutchfamily en zullen op dit account dagelijks foto’s en video’s plaatsen van alle Spaanse avonturen. Zin, zin, zin in!

Voor nu: welterusten. Het wordt een kort nachtje, maar dat is voor een goed doel natuurlijk.

liefs,

Annette

Over dit alles wordt uitgebreid gerapporteerd op MOMspiration.nl, blog.klm.com en Instagram onder de naam @theflyingdutchfamily

20 mei 201820 mei 2018

Annette de GraafPlaats een reactie

Ik ben woedend, teleurgesteld en ontzettend verdrietig….

Gisteren stuurde een vriendin van mij een whatsapp berichtje met daarin een link naar een nieuwsbericht. Ze schreef erbij dat ik waarschijnlijk het nieuws nog niet gehoord had en dat het mij zou kunnen shockeren. En dat deed het ook. Bij het lezen van de titel al: Er stond geschreven dat Mr Peter Dalgish -die ik ken door vrijwilligerswerk en gezamenlijke vrienden in Nepal, van wie ik groot fan ben en enorm waardeer en bewonder- beschuldigd wordt van pedofilie.

WAT????????

Dit kán niet waar zijn. Hier geloof ik niets van. Geen haar op mijn hoofd die hier iets van geloofd. En na het lezen van meerdere artikelen (NY Times, The Globe and Mail, Global News, etc) werd dat gevoel alleen maar versterkt. Wat een onzín! Wat kunnen journalisten dingen compleet uit hun verband trekken en álle fantastische dingen die deze held gedaan heeft voor kinderen in oorlogsgebieden en ontzettend arme landen nu tegen hem gebruiken. Al Peter’s werk voor Street Kids International, de Verenigde Naties in Afganistan, Mission for Ebola Emergency Response, allerlei educatieve centra en dorpen in Nepal en een lange, lange lijst met nog veel meer moedige daden als een soort Moeder Theresa. Ondanks dat hij afgestudeerd was aan Dalhousie Law School, besteedde hij zijn leven tot voor kort aan het helpen van kinderen in de allerergste en gevaarlijkste omstandigheden.

Gelijk heb ik contact opgenomen met mijn vrienden uit Nepal, die Peter als een vader beschouwen en ik heb leren kennen tijdens vrijwilligerswerk in Nepal. Peter (die overigens 60 jaar is en oorspronkelijk uit Canada komt) heeft heel veel jongens uit arme gezinnen in Nepal geholpen door hun opleiding te betalen. Hij leerde ze hoe discipline en hard werken je ver kan brengen. Jongens die nu mannen zijn, zoals mijn vrienden Prabin en Bikram hebben goede banen en zelfs eigen bedrijven dankzij Peter. Peter heeft een huis in Nagarkot, maar is hier niet vaak te vinden. Hij reisde de afgelopen jaren de wereld over om als spreker studenten te inspireren over leiderschap. In april 2016 deed hij dat ook in Amsterdam en al onze studenten en docenten waren zeer onder de indruk. Peter heeft het talent om je door zijn woorden en vragen over zaken des levens na te denken zoals je dat nooit eerder gedaan hebt. Het leven en het helpen van een ander wordt daardoor nog leuker!

Terug naar het verschrikkelijke verhaal.

Begin april werd Peter in zijn huis gearresteerd (met een pistool op zijn hoofd) door de Nepalese politie. Sindsdien zit hij vast in een cel in Kathmandu, de hoofdstad van Nepal. Hij is door een vader uit een dorp in de buurt van zijn huis beschuldigd van sexueel misdrijf met een zoon en een neef van die vader. Deze man werkte jarenlang als tuinman voor Peter. Door Peter beschuldigen van misdrijf, hoopte hij veel geld uit de zaak te slepen. De politie heeft zonder enig bewijs de man gelijk geloofd en Peter op vreselijke wijze gearresteerd. Zijn huis werd daarna doorzocht en er werden foto’s van kinderen gevonden, sommigen met ontbloot bovenlijf. Dat dit foto’s van kinderen uit o.a. Ethiopië zijn, waar Peter heeft gewerkt, is in alle krantenartikelen achterwege gelaten.

Peter zit nu in een kleine cel met 10 andere gevangenen. Prabin en Bikram hebben hem hier meerdere malen opgezocht. Ze schreven mij dat Peter mentaal er goed aan toe is, maar dat hij lichamelijk steeds meer afzwakt. Peter vertelde hen dat hij samen met zijn celgenoten een team vormt en dat ze er samen proberen het beste van te maken. Over zijn aanklacht zegt hij: “Ja, dat zoiets ooit zou kunnen gebeuren is het risico van mijn werk -als man zijnde- met kinderen.” Zó krachtig! Ik heb hen gevraagd of ze alsjeblieft tijdens een volgend bezoek hem willen vertellen dat ik aan hem denk en hem positieve vibes stuur. En dat ik er alles aan zal doen om zoveel mogelijk mensen ter wereld te laten weten dat hij onschuldig is.

Maar: zijn reputatie zal voor altijd verwoest zijn. Google zijn naam en het gaat alleen maar over de aanklacht. Zelfs de Wikipedia pagina over hem staat er vol mee.

Wat een hel voor deze fantastisch lieve man. Ik hoop zo, zo, zo dat hij volgende week vrij wordt gesproken. Er is namelijk 0,0 bewijs. Maar al komt hij vrij, dan gaat zijn leven nooit meer hetzelfde zijn. En dat allemaal door een man die hier een slaatje uit wilde slaan. Een man die door interviews aan allerlei kranten te geven goud geld verdiend. BLEGHHH!

Ja, ik ben dus woest, teleurgesteld en ontzettend verdrietig. Tranen met tuiten. Maar, ik weet ook dat Peter dat niet zou willen en dat dit hem niet helpt. Daarom zal ik proberen alleen maar positieve dingen te denken en deze op wat voor manier dan ook naar hem te sturen. Want ondanks dat hij mentaal zo sterk is, hij kan alle steun gebruiken aangezien de halve wereld tegen hem is.

GO PETER! Je bent nog steeds mijn held.

13124804_1172868536077013_3119105422916680563_n

liefs,

Annette

Over dit alles wordt uitgebreid gerapporteerd op MOMspiration.nl, blog.klm.com en Instagram onder de naam @theflyingdutchfamily

17 mei 201817 mei 2018

Annette de GraafPlaats een reactie

Het Wondere Westen van Argentinië

Er zijn van die ontzettend bijzondere plekken op aarde die je na één aanblik al kunnen betoveren: Daar sta je dan. Met je ogen en mond wijd open van bewondering. Het enige wat je uit kunt brengen is: “Wow….” Herken je zo’n moment? In het Westen van Argentinië zijn er van dat soort plekken zelfs meerdere. Tijdens onze rondreis per bus, vliegtuig en huurauto bleven we van de ene in de andere verbazing vallen. Het ene landschap nog mooier dan het andere én de fijnste accommodaties om volop van de indrukwekkende views te genieten. We nemen je mee op reis van het Noordwesten naar het Zuidwesten door het land van gaucho’s, empanada’s, de tango én allerliefste inwoners.

Salta

Wij vinden het heerlijk om tijdens het reizen niet te veel vooruit te plannen. We laten ons graag leiden door tips van de lokale bevolking. Hierdoor komen we bijna altijd op verrassende plekken uit. Zo ook in Salta, bekend om haar bier en empanadas salteńas. Met de bus reisden we een dag en een nacht van de hoofdstad van Paraguay (Asuncíon: een aanrader!) naar de grote stad Salta. We hadden via Airbnb een kamertje gehuurd in het huis van Carolina, Claudio en hun kinderen. Een ware Argentijnse ervaring was dat. We maakten deel uit van hun gezin en leerden nog beter Spaans spreken. Carolina en Claudio vonden het leuk om ons ‘hun’ stad aan ons te laten zien en hierdoor leerden we fijne minder toeristsche plekken kennen, zoals de heuvels en bossen van San Lorenzo.

EMPANADA TIP 1:
Heerlijke empanada’s in een prachtige omgeving eet je bij El Duende de la Quebrada in Quebrada San Lorenzo.

De binnenstad van Salta heeft ook veel te bieden. Je kunt kennis opdoen over de Llullaillaco Kinderen in het MAAM Archeologisch Museum, met een gondeltje de San Bernardo berg op, struinen langs marktkraampjes, speeltuin hoppen én een boottochtje maken in Parque San Martin.

EMPANADA TIP 2:
Restaurante Doña Salta is the place to be voor heerlijke empanadas salteñas. Getipt door Carolina en Claudio en geproefd door ons!

Wij werden via Instagram aangeraden om de bijzondere bergdorpen ten noorden van Salta te bezoeken. Dat bleek een fantastische tip te zijn. Met een huurauto bezochten we de 14 kleurige berg genaamd Hornocal (boven Humahuaca op 4350m hoogte) en de schattige dorpjes Tilcara en Purmamarca. Oogverblindend mooi!

Cafayate

Liefhebbers van wijn, ruige landschappen, aandoenlijke dorpjes, outdoor activiteiten én de Dakar Rally opgelet. Sla alsjeblieft Cafayate niet over. De busreis van Salta naar het allerschattigste plaatsje Cafayate is al een excursie op zich. Je weet gewoon niet waar je moet kijken: zó prachtig.

Wij verbleven een week in Cafayate en hadden nog wel langer willen blijven. Het dorpsplein is té leuk. Dit is zo’n plek waar je je al heel snel thuisvoelt. Wat voor ons aan dat gevoel aan bijdroeg was het hotel, op dat moment ons 54e ‘thuisje’, genaamd Grace Cafayate. Dit hotel is één van de pareltjes van de Grace Hotels keten en is daarnaast ook opgenomen in de AndBeyond Travel collectie (which we LOVE!). We konden geen genoeg krijgen van de belachelijk prachtige vergezichten all around, de buiten- en binnenzwembaden, het eten, het lieve personeel en de te gekke activiteiten die aangeboden werden.

WIJNGAARD TIP: We hebben fijne wijnen geproefd en lekker geluncht bij Finca Las Nubes. Ja, ook hier word je weer verwend met zo’n prachtig uitzicht.

San Martin de los Andes – Ruta de 7 Lagos

We hadden weinig concrete plannen of wensen tijdens onze rondreis door Zuid Amerika, maar manlief Thaddeus had zoveel gehoord en gelezen over de Route van de 7 Meren in het Zuidwesten van Argentinië… Dat konden we dus niet overslaan!

De plek waar de meeste mensen deze route starten is San Martin de los Andes. Maar wanneer je hier bent, wil je eigenlijk helemaal de auto niet instappen. Wát een leuk dorp en wat is er veel te beleven! Wij zijn zelfs dagen het hotel (Sieteflores Hostería de Montaña) niet eens uitgeweest, aangezien we ons daar zo goed vermaakten én fantastisch konden eten.

SHOP TIP: Bij Niño Bosque verkoopt Victoria Soto met heel veel liefde de leukste kinderkleding en -hebbedingen. Wij kochten er een cute broekje voor ons eerste nichtje-to-be!

Bariloche

De weg van San Martin de los Andes naar Bariloche is fantastisch. Perfect om al die 7 mooie meren te bewonderen én tussendoor te lunchen of shoppen in het luxueuze Villa l’Angostura. Ons favoriete strandje daar is Bahia Manzano. Er is maar een klein stuk openbaar strand, maar je kunt hier SUP boards of kano’s huren en daarna bij een leuk café taartjes eten.

Oké, dan is het nu echt tijd voor Bariloche. Onze happy place. Ons basisstation. Hier hebben we 3 keer een week doorgebracht. We begrijpen wel dat koningin Maxima hier een graag geziene gast is. Zij komt van origine uit dit gedeelte van Argentinië. Dat gaf ons verblijf een extra bijzonder (Oranje) gevoel!

Het hotel waar we steeds weer naar terugkeerden is Nido del Condor: het nest van de condor. Onze dochters waren niet uit de Kids Club en het zwembad te krijgen. Wij konden vanuit de hotelkamer uren turen over het Nahuel Huapi meer. De allerliefste receptioniste Sofia voorzag ons dagelijks van lokale tips.

De leukste uitjes vonden wij: een ochtendje shoppen in Colonia Suiza, biertjes proeven bij Patagonia Beer Brewery, thee drinken in het Llao Llao Hotel, dineren bij Alta y Fuego, de Circuito Chico fietsen, spelen op het fijnste strand van Península San Pedro (voor Fabula Lake House), koffie drinken en taart eten bij Restaurante Chiado en het beklimmen van Cerro Campanario en Cerro Otto (kan allebei ook met een gondel of stoeltjeslift) en schaatsen en warme chocomelk drinken bij Rapa Nui. Het letterlijke hoogtepunt: Cerro Llao Llao beklimmen en condors spotten samen met Sofia en haar man Santiago. Onze nieuwe vrienden voor het leven!

momspiration.nl blogger reizen met kinderen

Namibie

EMPANADA TIP 3: De stoofvlees empanadas bij Pachimama (vlakbij Lago Gutierrez en Arelauquen Lodge) zijn de beste ever.

De plek in Bariloche waar we de meeste tijd door hebben gebracht is Casita La Solita. Eigenaren Sofia en Santiago zijn bezig om hier een Airbnb accommodatie van te maken. Het huisje is meer dan 100 jaar oud en was het allereerste huisje op Península San Pedro. Wij waren op slag verliefd en hebben er in totaal 3 weken gelogeerd. Hier voelden we ons zooooo happy.

El Bolsón

Op 2 uur rijden van Bariloche ligt het leuke plaatsje El Bolsón. De voornaamste reden dat mensen dit bezoeken is de Artesenal Feria (markt met handgemaakte producten) op dinsdag, donderdag, zaterdag en zondag. In het weekend staan de meeste kraampjes uitgestald en is de kans groot dat je niet met lege handen de markt verlaat. Wij zijn 3 keer 4 dagen in El Bolsón geweest. De accommodatie die we het meest aan zouden kunnen raden is Hostería Morada del Sol. Het begint een beetje eentonig te worden, maar ook weer hier konden we geen genoeg krijgen van de mooie vergezichten. We hebben hier 4 dagen niets anders gedaan dan zwemmen, zonnen, sporten, grillen en keihard chillen. Het ultieme vakantiegevoel!

Nog iets zuidelijker ligt het plaatsje El Hoyo. Hier kun je heel tof een Tree Tops Parcours doen bij (zelfs vanaf 3 jaar oud), er is een prachtig doolhof (Laberinto Patagonia) en een oogverblindend meer: Lago Puelo.

Trevelín

De rit van El Bolsón naar Trevelín (of andersom natuurlijk) is ook weer zo bijzonder. Lanschappen die niet in foto’s te vangen zijn. Eindeloze vlaktes en gebergten die 360 graden om je heen opdoemen.

In het ieniemienie dorpje Treveliín heb je op zich niet veel te zoeken. Geef een paar keer gas en je bent er voorbij. Dus dat moet je dan ook doen: rijd voorbij Trevelín over een onverharde weg richting de Chileense grens en je komt bij een parel van een verblijfsaccommodatie: Sendero Lodge. Gelegen aan de Rio Grande en omgeven door bossen en bergen was dit voor ons één van de hoogtepunten van de reis. Vier keer per dag werden we aan tafel verwacht voor ontbijt, driegangenlunch, hora de té (theetijd) en driegangendiner. Ter compensatie van al deze calorieën maakten we prachtige wandelingen, bouwden hutten, knuffelden met honden, kittens en paarden, deden trail runs en visten met een zelfgemaakte hengel op forel in de rivier.

Om je een beter idee te geven van onze fijne tijd bij Sendero Lodge hebben we deze film voor je gemaakt. Dat spreekt vaak meer dan woorden!

Uitstapjes naar Chili

Chili is in principe heel dichtbij, maar je kunt niet zomaar van land naar land hoppen. Dat tussenliggende Andesgebergte vormt daarvoor nogal een uitdaging. Een grensovergang die veel gebruikt wordt door toeristen (want: geasfalteerde weg) is die bij Villa l’Angostura. De controles zijn heel streng en je moet de complete inhoud van je auto legen op tafels. Reken erop dat je heel wat uurtjes kwijt bent aan het oversteken van de grens.

In Chili genoten wij van het plaatsje Las Cascadas en de gelijknamige Lodge (kanotochtjes op het Llanquihue meer met uitzicht op de Osorno vulkaan), het beklimmen van de Osorno vulkaan en houten kerken bewonderen op het idyllische eiland Chiloé, logeren op het strand bij Pilolcura Lodge net buiten Valdivia.

Conclusie:

We hebben zwaar, zwaar genoten van onze tijd in het westen van Argentinië. We kunnen het ten zeerste aanraden voor allerlei verschillende doelgroepen. Mocht je nog meer vragen hebben naar aanleiding van dit blog, dan weet je mij te vinden via email: info@MOMspiration.nl of Instagram: @theflyingdutchfamily.

liefs,

Annette

Annette op de Osorno Vulkaan - MOMspiraiton & Kari Traa

Over dit alles wordt uitgebreid gerapporteerd op MOMspiration.nl, blog.klm.com en Instagram onder de naam @theflyingdutchfamily

15 mei 201815 mei 2018

Annette de GraafPlaats een reactie

Hoe Moederdag voor mij al om 00.00 uur begon….

Eigenlijk begon Moederdag al op zaterdagochtend. Ik werd door Jools, Pippa en Thaddeus de keuken en eetkamer uitgestuurd. Daar mocht ik absoluut niet komen kijken. Het was beter dat ik ver weg zou gaan. Heeeeeel ver weg. Dit klonk als muziek in de oren: even helemaal alleen zijn is voor een moeder al een enorm cadeau!

Daar zat ik dan bij Het Tussenstation in Lisse. Voor onze jaar op reis was dit al een van m’n favoriete werkplekken en het was al lang geleden dat ik hier geweest was. De laatste keer was met de Saense vriendinnetjes tijdens m’n Good Bye High Tea. Oh, wat was dat hilarisch en gezellig gecombineerd met wat verdrietige uitzwaaitraantjes….
Dit keer geen tranen: alleen maar genieten van rustig alleen kunnen werken aan MOMspiration.nl en 2 nieuwe KLM blogs. Heeeeerrrrlijk.

De rest van de zaterdag werd alleen nog maar mooier. Varen met opa Ruud aka Kapitein Pannenkoek van Wormer naar Zaandam was goud. Daarna bbq-en met de rest van de familie de Graaf/Oeldrich/Teuthof gaf de dag een diamanten randje.

De meisjes hadden in Wormer al gedoucht samen met neefje Mason en werden in AZ pyjamaatjes gehezen (jaja, opa en oma zijn groot fan), zodat ze in Sassenheim aangekomen gelijk door naar bed konden. Bij opa en oma in Sassenheim sliepen ook neefjes Moos en Joep, dus dat het een bijzondere nacht zou worden waarbij alle volwassenen op de waakstand stonden was al duidelijk. Jools en Pippa kregen instructies om heel stil te zijn en wanneer ze de volgende ochtend wakker werden moesten ze maar naar zolder komen naar papa en mama. Niet naar opa en oma, want in die kamer sliepen ook Moos en Joep.

Maar…. Papa Thaddeus deed hier nogal geheimzinnig over, want hij had stiekem met Jools & Pippa al iets anders afgesproken over hoe de ochtend zou starten en hier mocht ik niets over weten….

Yes. Alle kindjes sliepen vredig. Niet veel later de meeste volwassenen ook. Maar ik nog niet. Ik had een nieuwe serie op Netflix ontdekt: The Let Down. Het gaat over een jonge moeder die struggelt met alles waar alle moeders met jonge kinderen mee te maken krijgen. Mega herkenbaar en ik zat er helemaal in. Om 00.00 uur besefte ik dat Moederdag was begonnen en deze Netflix serie daar wel goed bij paste. Precies op dat moment klonk er luid gehuil. Eerst was er nog even de twijfel of dit bij The Let Down hoorde, maar het klonk toch wel verdacht veel op het geluid van m’n eigen 3-jarige gup: Pippa. Omdat er nog 3 andere kinderen, een opa, een oma en een vriendlief lagen te slapen trok ik een sprintje de trap op om Pippa te troosten. Wat compleet zinloos was. Ze was overstuur en hoestte als een zeehondje. Daarom bracht ik haar mee naar beneden voor een slokje water.

Ze bleef maar huilen en hoesten. Minuten werden een half uur. We gingen samen zitten aan de eettafel en ze greep m’n telefoon. Vingervlug wist ze de toegangscode te ontcijferen en vroeg of ze Kindertube mocht kijken. Toen ze het vroeg stopte ze met huilen. Ik vond het best.

Met de telefoon in haar hand sukkelde ze in slaap. Toch wel heerlijk om zo met m’n meisje op de stoel te zitten en samen te knuffelen. Ik voelde mij nog meer moeder zo op Moederdag 😉

Voorzichtig bracht ik haar naar haar bedje toe, maar daar aangekomen begon ze weer hard te hoesten en huilen. Alle kalmeringstrucjes hielpen niet. Dan maar een paar uurtjes slaap meepakken in ons bed. I know: kortetermijnoplossing, maar so be it.

Wat resulteerde in:

een heerlijk slapende Pips met af en toe wat zeehondengeblaf
een heerlijk slapende Moos & Joep
een heerlijk slapende Jools
een beetje slapende opa en oma
een niet zo lekker slapende Thaddeus
een niet slapende Annette die door Pippa bijna uit bed geknuffeld/geduwd werd

Oh what a night.

En ochtend.

Jools (die normaal gesproken altijd flink uitslaapt) stond klokslag 6.00 uur naast mijn half naast het bed hangende hoofd en fluisterde met allerliefst stemmetje:

Mammmaaaaa…. Wakker worden. Het is Moooeeederdag……

In haar handen een zelfgemaakte ster van karton en versierd met glitters, stickers en stift. Er stond ook een gedicht op. Of ik die voor wilde lezen. Met alle kracht van de wereld probeerde ik m’n dichtgeplakte ogen (want ik was serieus nét even in slaap gevallen) open te doen. Met behulp van de zaklampfunctie van de iPhone (waarop dus ook te lezen was dat het 6.00 uur was) las ik het schattige gedicht voor. Na een dikke knuffel, kus en dank je wel woordjes vertelde Thaddeus Jools dat het nog echt heel vroeg was en dat we nog in ieder geval een uur in bed zouden blijven liggen. Maar dit bed lag al behoorlijk vol.

Samen zijn Jools en ik naar de kamer van haar en Pippa gegaan en in Pippa’s bed vielen we met z’n tweetjes weer in slaap. Tot Pippa samen met Thaddeus om 7.15 uur deze kamer binnen kwamen sluipen om mij te verrassen met Pippa haar cadeautje: een kartonnen hart versierd met glitters, stickers en stift. En een gedichtje dat voorgelezen diende te worden.

Oké. De dag was nu écht begonnen!

Later op de ochtend versierden Jools, Pippa & Moos verrukkelijke muffins met chocola en marshmallows voor hun mama’s en oma’s samen met opa.

’s Middags vierden we Moederdag met een champagnelunch bij (tante) Anouk en (ome) Sander thuis met de families Harmzen en Knops. Erg gezellig en lekker!

En nu? Nu spelen de meisjes in de ballenbak + bioscoop en zitten we aan een koffie-infuus bij Langs Berg en Dal in Noordwijkerhout. Want zo’n nacht niet slapen zijn we niet echt meer gewend…. Hoe deden we dat ook weer toen de meisjes kleiner waren en iedere nacht met dit soort shows kwamen?!

Fijne moederdag lieve allemaal! Benieuwd naar jullie verhalen over deze bijzondere dag 😉

liefs,

Annette

PS: Hoe lief?? Bij Langs Berg en Dal kreeg ik voor Moederdag een lief cadeautje: deze handcrème….