Categorie: BABYspiration

Ik zweef. Op een bontgekleurde wolkje. Want: gisteren hebben we een kijkje binnenin mijn buik mogen nemen. Een half uur lang wegzwijmelen bij iedere beweging, zijn kloppende hartje en bij het zien van een minivoetje van 4 centimeter. Gevolg: ik ben nóg verliefder op ons heerlijk gemiddelde mannetje!

Doe mij alstublieft een heerlijk gemiddelde baby….

Mijn gevoel over de zwangerschap werd gisteren een heel stuk onbezorgder na het horen van heel, heel goed nieuws. Ik vroeg de echoscopiste van echocentrum Studio Spruit of ze ook de buikomvang van de baby wilde meten. Daar maakte ik mij namelijk toch wat zorgen over. Zou het wel gemiddeld zijn? Door de bloedsuiker-zelftester én gezonde voedingspatroon weet ik dat m’n waarden prima zijn. Maar de woorden van de gynaecoloog zitten nog steeds in m’n koppie:

Als we er na 22 weken achterkomen dat je baby een te grote speklaag heeft ontwikkeld, dan is het al te laat. Je moet wel aan je baby blijven denken, niet alleen aan jezelf.

Dit zei ze nadat ik had aangegeven niet in het ziekenhuis onder controle te willen blijven en er vertrouwen in had dat het bij de verloskundigepraktijk icm zelfcontrole goed zou komen. Ik ontkende de stempel zwangerschapsdiabetes die werd gegeven na 2 ietwat verhoogde gemeten ochtendwaarden (die simpel op te lossen waren door ’s avonds voor het slapen gaan een koolhyrdraatrijke snack, zoals een volkoren cracker met kaas, te nemen).

DE bevestiging: geen suikerbaby

Dus toen de buikomvang van de baby gisteren heerlijk gemiddeld bleek te zijn, kon ik wel een gat in de lucht springen. Daar was eindelijk de bevestiging: Zie je wel! Geen suikerbaby! Ik kan dit. Zelluf!

Dat gat in de lucht was zeer figuurlijk. Want, ik bleef lekker liggen: de echo ging vrolijk verder. Na dat hele goede nieuws kon ik pas echt genieten van het bewonderen van ons wondertje. Dat hij 25 van de 30 minuten zijn handen, voeten én de navelstreng voor z’n gezicht had, kon de pret(echo). De kiekeboetjes waarbij we wel z’n snoetje konden zien waren goud waard. Oh, en die beentjes. Te geweldig om naar te mogen kijken!

Trotse grote zus

Dat vond Jools ook. Ze was zo blij dat ze bij dit speciale moment aanwezig mocht zijn. Pippa was uit logeren, dus het was een heel fijn uitje voor 3. Wat het nog specialer maakte, was dat gisteren Thaddeus en ik ons negenjarig samenzijn vierden. Eerst romantisch uit eten bij Panini in Lisse en daarna kijken naar ons zoontje. Dat onze oudste dochter daar allemaal bij was, voelde heerlijk.
’s Avonds voor het slapen gaan zei Jools: “Oh, ……… is toch zoooo schattig!” (Jools weet de naam van haar broertje al ;-))

Negen jaar geleden: hoe het allemaal begon. En kijk ons nu…. Bijna een gezin van vijf! 

Ja, ik zit hier ongegeneerd even lekker al m’n zegeningen te tellen. Voel me een heel rijk mens vol liefde.

Oké, genoeg zwijmeldezwijmel hihi. M’n middagpauze is om. M’n grade 4 kids komen zo binnen om Nederlands te leren. Nog even gauw wat laatste dingen voorbereiden. Zin in!

liefs,

Annette

PS: Toen ik gisteren een blij berichtje over de goede echo naar de familie app stuurde, had mijn moeder niet helemaal in 1 keer door over wie z’n buikomvang ik het had….

Hahaha, goooo mam!

Bij alle echo’s deze zwangerschap voelde ik me zo anders dan bij Jools en Pippa. Waar ik bij hen behoorlijk onbezorgd door de negen maanden heen vloog, voel ik nu bij iedere echo weer een spanning opkomen. Wanneer ik met andere mama’s van 3 kinderen spreek, leer ik dat ik zeker niet de enige ben. Je zit nu helemaal middenin motherhood en bent honderden ervaringen rijker. Je kent de mooie verhalen, maar bent je nu nog bewuster dan ooit van alle risico’s. En hoe positief ik ben ingesteld, dit is toch in m’n koppie gaan zitten. Daarom voel ik voor de 3D/4D Pretecho van vanavond best wel wat spanning.

Natuurlijk heb ik er ook enorm veel zin in. Kan niet wachten om het snoetje van onze zoon te mogen bewonderen! Zal hij op zijn zussen lijken? En: kom maar door met die handjes, voetjes, beentjes en billetjes. Wanneer hij eind juli geboren is, ga ik die zeker weten opvreten! Zo’n echo gaat mij helpen om het bizarre abstracte idee van een levend wezentje in m’n buik net weer even wat realistischer te maken. Zo van: Ja! Het is een echte baby die ik steeds voel rondzwemmen! Dit jongetje wordt over 3 maanden onderdeel van ons gezin!

De grootste reden van mijn spanning is doordat ik rond 15 weken zwangerschap de stempel zwangerschapsdiabetes kreeg. Uiteindelijk ben ik door de internist ontslagen uit het ziekenhuis: hij was het met mij eens dat de stempel onjuist was. Toch blijven de woorden van de ongezellige gynaecoloog door m’n hoofd spoken:

Na 22 weken zullen we pas kunnen zien of hij een extra speklaag ontwikkeld heeft door jouw te hoge suikerwaarden.

De laatste echo die ik gehad heb, was de 20 weken echo. Alles was goed, de baby zat zelfs een beetje net onder het gemiddelde lijntje qua lengte en geschat gewicht (exact hetzelfde als Jools & Pippa), maarrrrrr we waren de 22 weken nog niet voorbij. Nu wel, vanavond wel. Ik ben 26 weken en 1 dag zwanger. Op de echo van vanavond zullen we kunnen zien of mijn zo nu en dan afwijkende suikerwaarden invloed op de baby hebben gehad. De echo wordt gedaan door een medische echoscopist bij echocentrum Studio Spruit in Zoetermeer. Duim duim duim duim dat zij ons goed nieuws gaat brengen.

Wish me luck! Ik houd je op de hoogte.

Liefs,

Annette