Hoe mijn dochter mij aan het huilen bracht…

We zijn deze week te gast op Recreatiepark Terspegelt en glamperen in een prachtige luxe Outbacklodge. Dit is alweer thuisje nummer 78 in 10 maanden tijd en we genieten volop met ons gezinnetje. We hadden de afgelopen dagen ook logeetjes. Thaddeus zijn zus Anouk en haar 2 zoontjes Moos & Joep genoten heerlijk met ons mee. Wanneer je zoveel op reis bent geweest is deze familietijd extra fijn! We deden samen een speeltuinmarathon in het park én gingen los op/in/onder het Sterrenstrand. En daar is waar het gebeurde. Hier bracht Jools mij aan het huilen…

Het eerste half uurtje was het nog erg stil op het Sterrenstrand (een overdekt speelstrand met een kasteel, huisjes, schip, glijbanen en enorm veel andere speeltoestellen). Nadat Anouk en ik ons gesetteld hadden aan een picknicktafel konden de kindjes zich vrijuit vermaken en kennismaken met het recreatieteam. Maar al snel was het gedaan met de stilte en de 1-1 aandacht, want er kwamen een grote groep kinderen binnen. Hun schoolreisje was op het Sterrenstrand! Jools, Pippa, Moos & Joep keken hun ogen uit naar hoe deze kinderen uit groep 5 zoveel plezier beleefden.

Toen Anouk en ik rond 12.30 uur plaatsnamen op het terras om een bakkie (koffie) te doen zag ik dat Jools in een speelhuisje zat met een meisje in een zwart badpak. Ze waren samen aan het praten en speelden met onze strandspeelset waarmee je ijsjes en cupcakes kunt maken. Na een tijdje kwam Jools (4,5 jaar) met een bedroefd gezicht naar mij toe. Ze vertelde:

“Mama, dat meisje in dat zwarte badpak is 9 jaar zit al de hele tijd helemaal alleen daar in het huisje en ze moet ook huilen, omdat niemand met haar wilt spelen en ze wordt gepest door alle kinderen. Maar ik wil wel met haar spelen en ik heb tegen haar gezegd dat het niet leuk is dat die kinderen dat doen en dat ik vind dat ze een heel leuk meisje is.”

WOW. Wat voor wijsheid komt daar uit het hoofd en de mond én het hart van ons kleine guppie?? Ik was er stil van en er stroomde een traantje langs mijn wang. Van verdriet voor het meisje en van trots op mijn dochter omhelsde ik Jools. Ik zei haar dat dit ontzettend lief van haar was en dat ze dan maar weer gauw lekker verder moest gaan spelen met het meisje: “Geef haar maar een leuk schoolreisje!”

Niet veel later waren niet alleen Jools en het meisje in het speelhuisje ijsjes aan het maken, maar werd het al drukker en drukker om de 2 heen. Het speelhuisje werd een IJssalon en de medewerkers voerden de gezelligste gesprekken. Over ijsjes natuurlijk, maar ook over reizen. Jools had namelijk uitgelegd dat ze eigenlijk in groep 1 zou moeten zitten, maar dat we een jaar op reis zijn en ze daardoor pas in groep 2 naar school zal gaan. Het meisje en de groeiende belangstellende groep vroeg Jools het hemd van het lijf en ze konden hun oren niet geloven dat wij geen huis hebben en ‘gewoon alleen maar van vakantiehuisje naar vakantiehuisje gaan’. Jools vertelde verhalen over Zuid Afrika en Brazilië en de monden van de kinderen hingen wijd open. Het meisje riep trots uit: “Gaaf he! En dat is nou mijn vriendin!” Een jongen reageerde hierop: “Echt? Zijn jullie vriendinnen?” Waarop Jools zei: “Ja. Want ik vind haar superaardig en ze heeft hele goede ideeën en ze heeft mooie haren en ik vind het superleuk om met haar te spelen.”

Er werd daarna nog ontzettend leuk verder gespeeld en de IJssalon werd zelfs een IJsfabriek. Maar er werden ook cupcakes gemaakt en verkocht. Met water als slagroom en stokjes als geld.

— Note: Juf Annette heeft hier stiekem een beetje een vinger in de pap, uhhh het zand gehad. Tja, soms hebben kiddies een extra push nodig om tot tof spel te komen 😉 —

Toen het voor ons tijd was om te lunchen (broodjes gerookte zalm en carpaccio + Fristi + tosti’s = yummm!) speelden de kinderen van groep 5 vrolijk naast ons verder. Het meisje was het stralende middelpunt die in charge was van de toko én nieuwe smaken bedacht. Haar stralende gezicht was goud waard.

Ze kwam even later naar onze tafel toe om te vragen of Jools mee wilde naar het grote strand om zandkastelen te bouwen, maar we waren helaas nog niet klaar met lunchen. Daarna hebben we haar niet meer gezien.

’s Middags sprak ik met Jools over wat er die ochtend gebeurd was met het meisje. Ze had 1001 vragen over pesten en zei dat ze het jammer vond dat ze het meisje daarna niet meer gezien had. Jools hoopte dat ze toch nog een leuk schoolreisje had gehad en dat ze niet meer hoefde te huilen. Waarop ik met tranen in mijn ogen zei:

Lieve Jools, ik denk dat jij ervoor hebt gezorgd dat ze een te gék schoolreisje heeft gehad!

liefs van een hele trotse mama,

Annette

PS: Ik vroeg het meisje nog of ze al haar juf had verteld over dat ze gepest wordt. Ze zei dat ze dat wel gedaan had, maar dat de juf had gezegd dat ze het niet gezien of gehoord had en er dus niets aan kon doen. Mijn hart brak. Of het nu wel of niet echt is wat de juf gezegd heeft: dit is dus hoe het meisje zich voelt. Hoe verschrikkelijk?!

Over de schrijfster van dit artikel
Annette de Graaf (34 jaar) is vriendin van manueel en sportfysiotherapeut Thaddeus Knops (32) en mama van dochters Jools (4) en Pippa (2,5). Zij is naast lerares Nederlands en Engels op de Internationale School van Amsterdam (waar ze momenteel een jaar onbetaald verlof van heeft gekregen), KLM Blogger en onderdeel van Team Canon Photography Nederland ook oprichtster van MOMspiration.nl; sinds februari 2015 een blog voor (wannabe) heppie mama’s.

Door te laten zien dat het leven veel leuker is met The Sunny Side Up inspireert zij moeders (en overige geïnteresseerden) om blij, gek, gezellig, genietend, luchtig, sportief, reizend, fashionable en gezond de dagen door te brengen. Maarrrr het is helemaal oké om soms even keihard te klagen. Hoort er ook bij! Zolang het niet te lang duurt….

Annette en haar gezinnetje zijn op dit moment samen een jaar aan het reizen. Van juni tot en met december 2017 reden ze in een Jeep met daktent Zuidelijk Afrika door (Zuid Afrika, Namibië en Botswana). Op 9 december vlogen ze -na een korte stop in Amsterdam- door naar Argentinië om vanuit hier Zuid Amerika te ontdekken per bus, taxi, trein, en boot. Met z’n viertjes probeerden ze op een relaxte manier zoveel mogelijk te zien en beleven van deze prachtige landen (Argentine, Uruguay, Brazilië, Paraguay en Chili). Op dit moment doen ze een ‘Rondje Nederland’ waarbij ze o.a. zullen verblijven op het ss Rotterdam, in de Efteling op vakantiepark Het Loonsche Land, Recreatiepark Terspegelt, WILDLANDS Emmen/CenterPark Sandur.

Over dit alles wordt uitgebreid gerapporteerd op MOMspiration.nl, blog.klm.com en Instagram onder de naam @theflyingdutchfamily

Disclaimer
Annette & haar collega’s Tessa & Marjolijn bloggen alleen over dingen die ze zelf meemaken of producten die zij zelf (hebben) gebruikt. Zij geven hierover ‘slechts’ hun persoonlijke mening.

18 april 201820 april 2018

Annette de Graaf2 reacties

4 Nadelen van Lang op Reis zijn met Kinderen

Begrijp mij niet verkeerd: Wij genieten als een malle van dit jaar op reis met onze dochters Jools & Pippa. De band die we door het meemaken van talloze avonturen samen opbouwen wordt iedere dag sterker. De verhalen die we straks aan de familie te vertellen hebben steeds mooier. De lessen die we allemaal leren steeds waardevoller. Maar…. het is niet altijd even gemakkelijk. Aan reizen met kinderen kleven zeker ook nadelen.

1 Weinig tot geen tijd voor jezelf

Een ieder die kinderen heeft weet dat de tijd die je voor jezelf hebt minimaal is.

Maar…. er zijn normaal gesproken genoeg mogelijkheden om dit toch voor elkaar te krijgen en jezelf/je partner te voorzien van wat me-time. Normaal gesproken zijn babysitters, familieleden en het kinderdagverblijf DE uitkomst om gewoon even (met) jezelf te zijn. Ja, normaal gesproken kan dat. Wanneer je op reis bent kan dat niet.

TIP 1: Gun jezelf en je partner dagelijks de me-time die je allebei nodig hebt. Moedig elkaar aan om een rondje te gaan hardlopen, een uur te lezen, zwemmen, koffie te gaan drinken of eens fijn alleen een ijsje te kopen. Daarna is de batterij weer voldoende opgeladen.

TIP 2: Drie dagen geleden gunde ik mijzelf een half uur me-time om bovenop Cerro Otto -in Bariloche, Argentinië- te luisteren naar KLM’s allereerste #TheJourneyPodcast. Dat was maximaal genieten: van het uitzicht én het bijzondere verhaal van Linda Nijlunsing die vertelt over (over)leven in Alaska. Zeker een aanrader om naar te luisteren bijvoorbeeld wanneer je onderweg bent. Op 2 april komt de 2e aflevering online op podcast.klm.com. Nu al zin in!

Klik hier om deze eerste podcast te beluisteren.

2 Weinig tot geen tijd voor jou en je partner

De gehele bovenstaande tekst kun je kopieren en plakken, maar dan betreft het een ander (niet geheel onbelangrijk) gebied: je relatie. Jij en je partner moeten goed beseffen dat er gedurende de reis weinig to geen tijd voor jullie samen is. Ja, misschien wanneer de kinderen ’s avonds naar bed gaan, maar over het algemeen ben je zelf dan ook toe aan rust. Of tijd voor jezelf om lekker te Instagrammen, Netflix te kijken en (reis)blogs te lezen of schrijven.

TIP 1: Wees creatief om de romantiek levend te houden. Bijvoorbeeld: Toen wij kampeerden in Camp Olifantsrus (Etosha National Park, Namibië) was er een waterpoel vlakbij onze kampeerplaats. Op het moment dat onze dochters ’s avonds in de tent op het dak van de auto afreisden naar Dromenland, gingen wij samen op date naar de waterpoel. Ondanks dat het nog geen 100 meter verderop was, genoten we voor 10. Letterlijk en figuurlijk: wij 2, een witte neushoorn, 2 stoeiende olifanten, 4 zebra’s en een giraf. Geen slechte voorstelling!

TIP 2: Wanneer de opa’s en oma’s op bezoek komen en ze bieden aan om een dagje op te passen: GRIJP DIE KANS! Echt, de kids kunnen heus wel even zonder jullie.

3: Zeg maar DOEI tegen je ‘Must See/Go/Do List’

“Wat? Hebben jullie Sossusvlei in Namibie overgeslagen? En Ushuaia in Argentinië? Ook niet naar het Kruger Park in Zuid Afrika geweest?” De verbaasde blikken zijn niet te tellen wanneer mensen horen dat we heel wat hotspots hebben overgeslagen tijdens onze reis. En bewust nog wel. Ons reistempo ligt namelijk heerlijk laag. We go with the flow en plannen zo goed als nooit vooruit. Wanneer we zonder kinderen hadden gereisd was dit hoogstwaarschijnlijk heel anders geweest en hadden we een hoger tempo aangehouden. Meerdere excursies per dag en langere busreizen hadden dan wel een optie geweest. Dit alles hebben we nu aangepast aan de gemoedstoestand van de kinderen. We bekijken steeds per dag waar we allemaal zin in en hier rollen we goed op. En al die hotspots die we nu ‘gemist’ hebben? Daar slapen we echt niet minder om. We zien en beleven genoeg andere geweldige dingen!

De hele ochtend kleuren in de keuken? Waarom niet? Voor de tweede keer naar die te gekke bierbrouwerij met speelruimte voor de meiden en grandioos uitzicht? Yeahhh! Een middagje bloemen plukken en schikken? Heeeeerrrrlijk.

No need to rush. At all.

4: Rustig genieten bovenop een berg? Vergeet het maar!

Dankzij de Vaude Sport rugdragers die we mee hebben op reis, kunnen we heel wat gave hikes maken met onze dochters. Nu ze wat ouder (3 en 4,5 jaar) worden vinden ze het steeds leuker om ook zelf te lopen, maar 5 uur achter elkaar is nog te lang voor hun korte beentjes. Vandaag heeft Jools in 1,5 uur helemaal zelf Cerro Llao Llao in Bariloche beklommen. Ze was enorm trots op zichzelf!

Tijdens de hikes zorgen we voor genoeg speel- en ontdekmomentjes om de afwisseling erin te houden. Er is zoveel te zien in de natuur! Maar… Dat is best een ‘ding’ wanneer je bovenop een berg bent zonder veiligheidshekjes. Totaal onveilig voor peuters en kleuters die geen gevaar zien. We zijn altijd enorm opgelucht wanneer onze bengeltjes weer veilig in de rugdrager zitten.

———————–

We hebben er lang en goed over nagedacht, maar meer nadelen kunnen we niet bedenken. Zeker geen dingen die specifiek met reizen te maken hebben. Want huilbuien, struikelpartijen, zussenruzies en de ‘ik-ben-twee-en-ik-zeg-nee’ fase heb je thuis ook. Al die uitdagende momenten gaan gewoon gezellig mee op reis. Dat is nu eenmaal part of the deal van het ouderschap.

Voordelen opnoemen gaat een stuk gemakkelijker: je kunt je kinderen van heel dichtbij zien groeien en mist niets, je ziet de wereld door hun ogen (zo puur, mooi en bijzonder), wanneer je rustig reist zie je eigenlijk veel meer, je maakt heel gemakkelijk contact met andere mensen, je leert dat álles een speeltuin kan zijn (zelfs de ellenlange rij bij de grensovergang), komt op plekken waar je al jaren niet geweest bent (pret- en waterparken) en eet veel, heel veel ijsjes.

Voor ons is reizen met kinderen een enorm succes. Een verrijking van ons leven.

Vind je het leuk om onze avonturen digitaal mee te beleven? We schieten dagelijks fijne plaatjes met onze Canon EOSM5 camera en plaatsen die onder de naam @theflyingdutchfamily op Instagram. Het volgende deel van de reis zal dichter bij huis plaatsvinden, namelijk in Nederland (Yay! De Keukenhof, Efteling, ss Rotterdam, Recreatiepark Terspegelt, WILDLANDS Emmen en CenterParks Sandur!), Duitsland (hiken en rodelen in Hochsauerland), en misschien Frankrijk (surf’s up), Spanje (yummmmy tapas) en Portugal (nog meer surfen)! En in juli vlieg ik nog voor een dag of 10 naar LA en San Francisco voor een Amerikaans-Franse bruiloft van een van m’n beste vriendinnen. Whoop whoop!!!

liefs,

Annette

26 maart 201826 maart 2018

Annette de GraafPlaats een reactie

Kan het hier nou nooit eens normaal gaan?

Serieus. Ik denk dat we maar een cd’tje moeten opnemen met alle teksten die we tijdens het diner uitkramen als ouders zijnde: “Blijf zitten op je stoel”, “Volgende hap,”, “Ook je groenten eten”, “Niet van tafel voordat iedereen klaar is”, “Pas op! Je bord valt zo van tafel!”, “Pas op! Je beker valt zo van tafel!” “Haal die vinger eens uit je neus”, “Haal die vinger eens uit je….”, “Neem nou een ha-ap”, “Van eten word je heel groot en sterk, dus kom op: eet je bord leeg.” Zetten we die om 18.00 uur op repeat wanneer het eten geserveerd wordt. Kunnen wij in de tussentijd lekker in bad ofzo. Want écht, het is iedere avond hetzelfde liedje. Compleet met broccoli in de oren, vork in de haren en snot op je vlees. Kan het hier nou nooit eens normaal gaan??

Nope. Dat kan het niet.

DIT is het nieuwe normaal.

Part of the deal wanneer je met (kleine) kinderen in huis leeft.

En weet je: Wij vinden het eigenlijk heerlijk hilarisch. We hebben geleerd om regelmatig even uit te zoomen en onszelf vanaf een afstandje te observeren. Een aanrader. Echt! Wanneer je het zo bekijkt, is het keihard genieten en kun je een goed potje gieren om jezelf en je kids.

Meestal dan hè. De kans bestaat ook dat het lontje niet lang genoeg is om de benodigde afstand te pakken. Dan hoeft er maar 1 vork te vallen om het lontje aan te steken en de bom te laten ontploffen.

En die kan KNALLUH!!!

Ook DAT is heel normaal.

Weet je wat nog meer helpt om dit soort situaties met een korreltje zout te nemen? Door te beseffen dat het OVERAL hetzelfde gaat. Tijdens het reizen hebben we bij heel wat gezinnen (thuis) kunnen zien dat allerlei uitdagende zaken van het ouderschap helemaal universeel zijn. We zouden de ‘Aan Tafel Met Kids CD’ ook in het Spaans, Afrikaans, Engels, Xhosa en Japans op kunnen nemen. En we hebben al inspiratie voor een ‘Aan- en Uitkleed CD’ (Met de hits: “Sta nou toch eens stil”, “Kom hier als ik je roep” en “Niet wegrennen! Kom terug. NU!”), een ‘Niet Je Broertje Of Zusje Pesten CD’ (“Voorzichtig!”, “Laat dat haar los!”, “Lief zijn voor elkaar” en “Dat mag écht niet!”).

Screen Shot 2018-03-19 at 22.45.17 — SMILE!!!!

Oh lieve mama’s en papa’s. Het is niet altijd even makkelijk. Moeilijk zelfs. Maar maak het allemaal niet erger dan het is. De dagelijkse uitdagingen horen erbij. Dit maken we allemaal mee. Ook het gevoel van falen. Dat maken we allemaal mee. Ook het gevoel dat je even werkelijk geen enkel idee hebt waar je mee bezig bent. Dat maken we allemaal mee.

Dit is normaal.

Jij bent normaal.

Je doet het SUPER!

liefs,

Annette

PS: Gisteren tijdens het avondeten vroeg ik aan Jools & Pippa of ze ‘niet normaal’ konden poseren voor de camera, omdat ik foto’s nodig had voor een blog. En wat denk je??? Gingen ze opeens braaf hun bordje leegeten. Ja doeiiiii!! Dat is dus dan weer NIET normaal.

Annette en haar gezinnetje zijn op dit moment samen een jaar aan het reizen. Van juni tot en met december 2017 reden ze in een Jeep met daktent Zuidelijk Afrika door (Zuid Afrika, Namibië en Botswana). Op 9 december vlogen ze -na een korte stop in Amsterdam- door naar Argentinië om vanuit hier Zuid Amerika te ontdekken per bus, taxi, trein, boot en camper. Met z’n viertjes proberen ze op een relaxte manier zoveel mogelijk te zien en beleven van deze prachtige landen (Argentine, Uruguay, Brazilië, Paraguay en Chili). In april doen ze een ‘Rondje Nederland waarbij ze o.a. zullen verblijven op het ss Rotterdam, in de Efteling, Recreatiepark Terspegelt, WILDLANDS Emmen/CenterPark Sandur.

Over dit alles wordt uitgebreid gerapporteerd op MOMspiration.nl, blog.klm.com en Instagram onder de naam @theflyingdutchfamily

20 maart 201820 maart 2018

Annette de GraafPlaats een reactie

HELP! Ik ben (alweer!) mijn geduld kwijt…

Wanneer je mij vraagt wat ik het moeilijkste vind aan moeder zijn? Dan zeg ik: Geduld bewaren…. Och. Tot 10 tellen zou toch zo simpel kunnen zijn. Maar op zoveel momenten lukt het mij niet om de rust te bewaren en geduld op te brengen om samen rustig een oplossing te bedenken voor bijvoorbeeld zeer ongewenst gedrag van onze kinderen… HELP! Hoe kan ik mijzelf verbeteren op dit gebied?

Om je een idee te geven van een voorbeeldsituatie:

Jools heeft een ballon en Pippa wil daar ook mee spelen. Ze loopt naar Jools toe en probeert de ballon uit haar handen te trekken. Jools laat dat niet toe en geeft Pippa een duw waardoor ze met haar rug tegen de muur knalt. Ik zie dat gebeuren en word WOEST. Ik trek Jools aan haar arm weg bij Pippa en breng haar naar haar vader toe, omdat ik te boos ben om normaal te praten. Ik pak Pippa op, beoordeel de schade, probeer haar te troosten, vraag haar wat er precies gebeurd is en hoe het anders had gekund. Pippa: “Ik moet aan Jools vragen of ze samen wil spelen met de ballon en dan zegt ze nee, dus dan pak ik het gewoon en dan kan ik ermee spelen.”

I know… Ik had Jools niet aan haar arm weg moeten trekken en er ook met haar rustig over moeten praten. Maar de aanblik dat de één de ander pijn doet maakt iets in mij los waardoor er wat lijkt te ontploffen. Alle rust, orde en redelijkheid in mijn hoofd is op slag verdwenen en ik spring er als een leeuwin op af.

Gelukkig konden Jools en ik iets later rustig praten over wat er gebeurd was en waarom we allebei boos waren. Ik bood mijn excuses aan haar aan dat ik zo fel reageerde op de situatie en zij haar excuses dat ze Pippa hard had geduwd. Het was niet de bedoeling geweest om haar pijn te doen. Ze wilde gewoon niet dat Pippa de ballon van haar afpakte. Ze deelde mogelijke opties met mij over hoe ze het een volgende keer beter op kan lossen: “Eerst samen met woorden en als dat niet lukt, dan vraag je papa of mama erbij voor hulp.”

Ze zei daarna nog: “Je was boos op wat ik heb gedaan, hè mam? Maar je houdt nog steeds van me. Je hield alleen niet van wat ik deed.”

En zo is het. Dat weet ze gelukkig heel goed!

Andere momenten waarop ik regelmatig mijn geduld verlies:

tijdens het eten (zitten blijven, dooreten, zitten blijven, dooreten….)
niet luisteren (wanneer je al een stuk of 10 keer lief, gezellig en normaal gezegd en gevraagd heb om een jas aan trekken of wat dan ook)
huilen/schreeuwen om (in mijn volwassen ogen) ‘niets’

Ik denk dat er wat Brain Training moet gebeuren. En wat meer inlevingsvermogen in de koppies van onze kids die het heus niet zo kwaad bedoelen, nog hartstikke jong zijn en misschien zelfs onmacht ervaren. Schat ik hun kunnen te hoog in? Moet ik dit bijstellen? Zo ja? Do it. Zo nee? Chilllll en pak het rustiger aan.

Belangrijkste: Bewustzijn voorafgaand aan het moment in plaats van achteraf. Alhoewel je dit soort momenten meestal niet aan ziet komen, probeer ik er nu al op voorbereid te zijn.

Ik wil het anders, ben mij er bewust van en ga er aandacht aan besteden.

Kom op. Ik KAN dit. Eerst leren (dat is gaande), dan evolueren.

liefs,

Annette

PS: Is dit herkenbaar voor jou? Laat het mij weten in een reactie op Facebook of hieronder. Gedeelde smart is halve smart!

Over de schrijfster van dit artikel
Annette de Graaf (34 jaar) is vriendin van manueel en sportfysiotherapeut Thaddeus Knops (32) en mama van dochters Jools (4) en Pippa (2,5). Zij is naast lerares Nederlands en Engels op de Internationale School van Amsterdam (waar ze momenteel een jaar onbetaald verlof van heeft gekregen), KLM Blogger en onderdeel van Team Canon Photography Nederland ook oprichtster van MOMspiration.nl; sinds februari 2015 een blog voor (wannabe) heppie mama’s.

Annette en haar gezinnetje zijn op dit moment samen een jaar aan het reizen. Van juni tot en met december 2017 reden ze in een Jeep met daktent Zuidelijk Afrika door (Zuid Afrika, Namibië en Botswana). Op 9 december vlogen ze -na een korte stop in Amsterdam- door naar Argentinië om vanuit hier Zuid Amerika te ontdekken per bus, taxi, trein, boot en camper. Met z’n viertjes proberen ze op een relaxte manier zoveel mogelijk te zien en beleven van deze prachtige landen (Argentine, Uruguay, Brazilië, Paraguay en Chili). Hierover wordt uitgebreid gerapporteerd op MOMspiration.nl, blog.klm.com en Instagram onder de naam The Flying Dutch Family.

5 maart 20185 maart 2018

Annette de Graaf1 reactie

Een lesje loslaten: Wat durf jij je kind zelluf te laten doen?

Wanneer je na het lezen van de titel denkt dat je van mij een lesje loslaten gaat krijgen vandaag, dan moet ik je helaas teleurstellen. Want diegene die dat lesje nodig heeft ben ik. Als een ware miss #fearless dacht ik dat ik noooooit ‘een helikoptermoeder’ zou worden. Zo’n moeder die haar guppen non-stop in de gaten houdt: of ze zich netjes gedragen of niet bezeren. Wanneer ze zich dan bezeren dat ‘ze’ er dan binnen een nanoseconde bij is om het probleem op te lossen. En het is heel ernstig, maar ik begin steeds meer helikoptertrekjes te vertonen.

Really really?

Really really.

Voorbeeldje: DE speeltuin.
Sinds kort laten we de meisjes wel eens ‘alleen’ spelen. We zorgen er wel voor dat we precies weten waar ze zijn, maar we geven ze genoeg ruimte om zonder ons hun gangetje te gaan. Het is een heel geleidelijk proces geweest om hier naartoe te werken. Opbouwen van wederzijds vertrouwen dat er geen gekke dingen gebeuren. Niet dat je dat ooit zeker zult weten natuurlijk, maar een soort van.

Bij aankomst scannen we alle toestellen en categoriseer ze op kleur:

GROEN: Hier mogen ze zonder ons op/af/van/in/aan/onder

ROOD: Hier mogen ze alleen met onze hulp op/af/van/in/aan/onder

En natuurlijk wordt de omgeving gecheckt:

– Is er een hek (of iets dergelijks) om de speeltuin heen?

– Wat voor soort kinderen/volwassenen lopen er rond wat eventueel vervelende situaties op kan leveren?

– Wanneer er een terras/bankje is: Kun je vanaf hier de gehele speeltuin zien?

Eerst doen we samen met de meiden een rondje op/af/van/in/aan/onder alle toestellen. Daarna laten we ze zelf spelen en druipen wij langzaam af naar bijvoorbeeld een terras. Maar niet voordat we heel duidelijk afspraken hebben gemaakt over wat ze wel of niet zelf mogen doen. Ik laat het ze zelf ook nog een keer aanwijzen en herhalen wat wel en niet mag. (check check double check)

En dan hoop je natuurlijk dat je ze goed genoeg ‘getraind’ hebt om op den duur zelluf de juiste keuzes/inschattingen te maken wanneer je er niet bij bent. We houden ze nu nog continue in de gaten om te bekijken/bewonderen hoe ze (samen) spelen. En natuurlijk het allemaal veilig gaat, want dat is vooral in het geval van Pippa een ‘dingetje’. Zij waant zich meestal een stuk sterker en groter dan ze in werkelijkheid is. Ook is ze snel afgeleid en vergeet dan even dat ze ergens bovenop een speelkasteel staat waar je nogal hard vanaf kunt vallen. Wat dus ook laatst gebeurde.

Gelukkig stond ik onderaan het speeltoestel en kon haar in een reflex nog net grijpen voordat ze de grond raakte. Serieus, ik was net een ninja. Maar dan wel eentje met heftige hartkloppingen.

Hoe zijn jullie hierin? Herken je jezelf in mijn verhaal? Of ben jij juist compleet anders? Tips om relaxter te zijn? Yes please!!!

liefs,

Helikoptermama Annette

8 februari 2018

Annette de GraafPlaats een reactie

Een wensmoeder in het IVF traject: Het verhaal van Daphne

Vijf jaar geleden viel de wereld van Daphne in duizend stukjes. Zij en haar vriend kwamen erachter dat samen natuurlijk zwanger raken niet mogelijk zou zijn. Ze voelde zich leeg en kon nergens meer plezier uit halen. Daphne stortte zich op haar werk, schrijven voor FITGIRLS, korfballen en haar sociale leven. Naar de buitenwereld toe leek zij een heerlijk blij leventje te lijden, maar niets was minder waar.

Als je een stempel krijgt…

De afgelopen vijf jaar waren voor Daphne vooral een periode van verwerking in verschillende stadia. De eerste drie jaar was zij zichzelf alleen maar voorbij aan het lopen en wilde ze niet dealen met de real world, want die was voor te pijnlijk. Tijdens de afgelopen twee jaar kon ze het niet meer negeren en was het tijd om het aan te pakken: Stilstaan bij de feiten en er het beste van proberen te maken.

Vijf jaar geleden durfde Daphne absoluut niet te praten over haar infertiliteit:

Ik schaamde me, was bang, boos en enorm verdrietig. Nu, heel wat tranen en jaren later, wil ik er júíst over praten en mijn verhaal met de wereld delen. Awareness creëeren, opstaan voor de Daphne die vijf jaar geleden dit nieuws te horen kreeg. Maar ik wil vooral ook opstaan voor alle vrouwen die zich nu voelen zoals ik er toen aan toe was. En dat zijn er veel… Heel veel meer dan we denken….

Het was voor Daphne onwijs spannend om met dit verhaal naar buiten te komen en een aantal mensen die erg close bij me staan wisten het al, maar nu zegt ze het hardop:

Ook ik ben één op de zes.

Eén op de zes vrouwen kan niet op een natuurlijke manier zwanger worden. Vier jaar geleden kreeg Daphne de officiële diagnose POF, Prematuur Ovarieel Falen. Door een genetische afwijking, waardoor zij een fout in haar chromosomen reeks heeft, is ze in een vervroegde overgang geraakt. Haar hormoonwaarden waren enorm laag, menstruatie bleef uit en ze kreeg de bijkomende klachten, zoals opvliegers.

Struisvogelpolitiek

Omdat de dokters door middel van een DNA-onderzoek precies zagen wat er aan de hand was, konden ze ook precies vertellen wat Daphne moest doen om nog wel zwanger te kunnen raken: hormonen slikken en op den duur IVF met een eiceldonatie. Top, hier
zat ze op te wachten natuurlijk… Laat maar!

Zoals zij dat als de beste kan, stopte ze haar kop in het zand en knalde alle energie in feesten, leuke dingen doen.

Alles om vooral niet denken aan wat ze te horen had gekregen. Stiekem bleef ze hopen dat het allemaal een vergissing was. Die hormonen konden haar gestolen worden. Die opvliegers kon ze wel mee leven en ze liet het voor wat het was.

Ik wilde niet zielig gevonden worden, dus ik praatte altijd gewoon vrolijk mee met alle babypraatjes om me heen. Als iemand voor de zoveelste keer de domste opmerking maakte: ‘Nou Daph, voor jou wordt het ook al tijd hè?’, dan lachte ik. Vanbinnen kon ik wel janken. Ik zorgde ervoor dat ik het vooral heel druk had met vanalles, maar natuurlijk hield ik dat niet lang vol.

Uiteindelijk kwam Daphne vorig jaar thuis te zitten. Moe, overwerkt, teveel met anderen bezig en totaal niet met zichzelf. Er moest iets veranderen. Ze moest die doorn die haar al jaren irriteerde eindelijk eens gaan aanpakken en onder ogen komen. Daphne wist dat het tijd was en kon er niet meer omheen. Met beide handen heeft zij het aangepakt en nu, ruim een jaar later, is zij een ander mens. Ze is beter voor zichzelf gaan zorgen, heeft haar gevoelens een plekje gegeven en is van die gevoelens gaan houden. Ze horen bij haar en zullen de komende tijd nog vaak aanwezig zijn, maar ze stopt ze niet meer weg: Ze laat ze juist toe.

Daar gaan we dan

Al vier jaar weet ze precies wat er moet gebeuren om wel zwanger te raken. Haar vriend heeft altijd gezegd dat hij klaar is wanneer zij dat ook is en die tijd is nu. Het IVF traject is nu begonnen. Er heerst helaas een enorm taboe op en in de afgelopen jaren heeft zij ervaren hoe moeilijk het is om hier informatie over te vinden of vrouwen te vinden waar zij er over mee kan praten.

Het lijkt alsof iedereen doet alsof het niet bestaat, maar uit de cijfers blijkt dat veel kinderen in Nederland juist door IVF worden geboren. Daphne wil de stilte doorbreken en juist open zijn over haar behandeling. Deze behandeling gaat iets verder dan de standaard behandeling omdat zij ook een eiceldonatie nodig heeft. Daphne is gezegend met een zusje die haar eicellen wil doneren. Ze heeft twee prachtige kinderen en zij vindt het nu tijd om mij te helpen. Dit maakt het proces nog specialer en in plaats van bang te zijn, is ze enorm dankbaar dat ze dit samen doen.

Natuurlijk is er een kans dat ze niet zwanger wordt, maar niks doen omdat het niet kan bestaat voor Daphne niet. Ze wil er in ieder geval alles aan hebben gedaan.

Mijn droom, waarin ik mezelf met vijf kinderen aan tafel zie, is niet meer… Dat realiseer ik me heel goed. Ik leef bij de dag en ben al zielsgelukkig als ik één kind op de wereld mag zetten. Al houd ik er rekening mee dat zelfs dit misschien niet voor mij weggelegd is, maar dat zien we dan wel. Voor nu zijn we positief, ben ik keihard aan het trainen om mezelf sterk te maken en ben ik vooral bezig met wat wel kan.

Ben je benieuwd hoe het inmiddels (10 maanden na het publiceren van dit verhaal) met Daphne gaat? Check haar Instagram account @fitforivf.

Met haar verhaal wil ze jou laten zien dat niet alles is wat het lijkt. Met de #letsgetreal campagne wil Team FITGIRLS (waar Daphne deel van uitmaakt) samen met jou taboes doorbreken en laten zien wie we echt zijn. Want daar helpen we elkaar pas mee!