Categorie: The Flying Dutch Family

Bij Jools en Pippa lag hun eerste outfitje al maanden klaar. Het was duidelijk: dit moest het worden. Over de maat had ik niet echt nagedacht, de rompers, broekjes, sokjes en het mutsje werden puur op gevoel gekocht. Nu, bij de baby boy, ben ik er nog helemaal niet uit. Helemaal geen wereldproblematiek natuurlijk, want er liggen heus wel al wat kleren klaar voor hem. Maar over hét eerste outfitje ben ik nog niet uit. Help jij mij kiezen tussen deze te zoete outfits van Noppies?

Ieder setje heeft een jongensnaam gekregen die het nét niet heeft gehaald voor ons zoontje. Onder het mom van: ‘Kan ik ze toch ergens voor gebruiken.’ 

Outfit 1 – Toby

Outfit 2 – Niko

Outfit 3 – Sam

Outfit 4 – Charlie

Outfit 5 – Lewis

Super nieuwsgierig naar jouw favoriet! En welke denk je dat de mijne is? Want stiekem heb ik wel al een beetje een voorkeur ontwikkeld….

Liefs,

Annette

PS: de outfits zijn allemaal te koop bij Liss’Kids in Lisse. 

 

Keek of kijk jij uit naar je bevalling? Ik zal je vertellen: tot 2 keer toe had ik er serieus ontzettend veel zin in. Ik was oprecht enthousiast en voelde mij vrij zeker van m’n ‘zaak’. Een topfit lijf en een ontspannen hoofd: ik zal lekker en gezellig in m’n vel en kon niet wachten tot het dan eindelijk ging gebeuren. 

Let’s do this!

YES! Het is zover! De bevalling gaat beginnen! Ik heb er zin in!

Maar helaas. Mijn lijf stelde mij tijdens de bevallingen behoorlijk teleur. Het is mij tot 2 keer toe niet gelukt: ik kan niet zelf bevallen.

Dat bevalplan – waarin een baarkruk en een bad stond – kon de boom in.

Tot twee keer aan toe is de bevalling niet natuurlijk van start gegaan. Bij Jools (nu 5,5 jaar) moest ik met spoed aan de wee-opwekkers (op het hoogste standje) vanwege het HELLP syndroom. Na 27 uur werd geconcludeerd dat dit ‘m niet ging worden: ik kwam niet verder dan een kleine 6 cm ontsluiting. Een spoedkeizersnede volgde omdat niet meer gecheckt kon worden hoe het met Jools ging vanwege de heftige weeënstormen (een dag lang). Gelukkig maakte Jools het daarna hartstikke goed.

Wanneer je kraamtijd niet ‘lekker genieten’ is.

Daarna ben ik flink van de kaart geweest. Twee weken lang een labiel wrak. Moest overal om huilen. Wanneer er visite was werd er een vrolijk masker opgezet, maar daarna stortte ik weer in. De bevalling was zo traumatisch geweest en ik was ook behoorlijk wat uren kwijt. Er waren zelfs behoorlijk heftige fouten gemaakt door het team van artsen: er was een glazen buis afgebroken in mijn lijf tijdens het afschrapen van bloed van het hoofdje van Jools tijdens één van de vele weeënstormen. Af en toe kwamen er vlagen terug van wat er gebeurd was en het bekijken van foto’s hielp ook mee om een beter beeld te vormen van mijn bevalling. Heb bijvoorbeeld totaal niet meegemaakt dat Jools uiteindelijk geboren was en dat ze na de keizersnede bij mij werd gelegd. Op de foto’s zie ik wel dat ik het ben, maar kan er mij niets van herinneren. Dat onze ouders en Thaddeus zijn zus als eerste op bezoek zijn geweest weet ik ook echt niet meer.

Blije kaartjes met vreselijke felicitaties

Die eerste tijd regende het (superlief) kaartjes met daarop felicitaties die me nog meer aan het janken kregen: “Geniet er nu maar lekker van!” “En nu eindelijk echt genieten!” “Geniet van de roze wolk!” Serieus, ik denk dat dit op 8 van de 10 kaartjes geschreven stond. Maar jongens, hé, ik was zo keihard niet aan het genieten. Ik was aan het overleven. Het was natuurlijk goed bedoeld, maar het is dus ook heel vaak helemaal niet genieten die eerste periode na de bevalling.

Kraamhulp from hell….

Daarnaast hadden we die eerste keer ook nog een verschrikkelijke kraamhulp. Ze zei dingen als:

Dat jullie nu een rustige lieve baby hebben wil nog niets zeggen hoor. Het kan gewoon nog een huilbaby worden.

Ze deed bijna niets voor ons -of in huis- en zat alleen maar naast mij op de bank te klagen over de leraren op de scholen van haar kinderen. Ik kreeg zelfs allerlei strenge preken en verwijten naar m’n hoofd over wat ik wel en niet moest doen. We hebben gezegd dat ze de laatste dag niet meer hoefde te komen. Ze was een blok aan ons been. Wat een opluchting toen zij weg was!

Ruim twee weken duurde het om alles een beetje op een rijtje te zetten. Om te verwerken wat er allemaal gebeurd was en om dat te accepteren. Eindelijk begon het herstel na de keizersnede op gang te komen. Dat was behoorlijk tegengevallen. Eindelijk kon ik meer gaan genieten van kleine Jools. Van het mama zijn. Eindelijk begon ik weer een beetje op m’n eigen blije zelf te lijken.

Na een week of 7 pakte ik het korfballen en hardlopen op. Fijn om bewust met m’n eigen lijf bezig te zijn en het vertrouwen op te bouwen. Dat was hard werken, maar het lukte echt goed.

Negen maanden later had ik -met uitzicht op de Mount Everest in Nepal- opnieuw een positieve test in handen. Dolblij belde ik Thaddeus in Nederland op om te vertellen dat Jools een broertje of een zusje zou krijgen!

Weer volgde een hele fijne, fitte, blije zwangerschap. En ondanks de vorige ervaring ging ik positief de bevalling tegemoet. Het had vast aan de wee-opwekkers gelegen. Ofzo. De gynaecoloog had mij wel de keuze gegeven om voor een geplande keizersnede te gaan. Echt niet. No way. Wil het ZELLUF doen. Ik voel me zo, zo, zo superfit.

Tijdens deze fotoshoot voor Mom in Balance was ik 40 weken en 4 dagen zwanger:

 

Ondanks dat ik perse geen wee-opwekkers wilde, was het na 41 weken en 4 dagen  zwangerschap wel mooi geweest en moest er iets gebeuren. Er werd een ballonnetje geplaatst om toch nog een soort van natuurlijk de bevalling op te wekken. En dat lukte! Trots dat ik was! Bijna helemaal zelf was ik op 3 cm gekomen en de weeën waren heftig en snel op elkaar op gang gekomen. (dammmnnn die autorit naar het ziekenhuis toe….)

Toch weer een spoedkeizersnede

Maar helaas… 24 uur later was het nog steeds niet meer dan 6 cm. Ook had Pippa in het vruchtwater gepoept en ging haar hartslag naar beneden. Ze moest eruit. 

Gelukkig was ik dit keer best helder en maakte ik (tussen het spugen en flauwvallen door) mee hoe ze bij poging 2 uit mijn buik werd gehaald (bij poging 1 draaide ze zich namelijk nog even snel om).

Het allergrootste verschil met de eerste keer was dat ik totaal geen bevalplan in mijn hoofd of op papier gemaakt had. Ik wist dat ALLES zou kunnen gebeuren en dat je er vaak totaal geen invloed op hebt. Wát een verschil in beleving leverde dat op. Wég met zo’n nutteloos bevalplan! Natuurlijk mag je altijd wensen of hoop uitspreken, maar wens en hoop niet te veel, want een bevalling valt niet te plannen. Als iemand mij dat de eerste keer verteld zou hebben, zou dat alles gescheeld hebben. Dus voor iedereen die voor de eerste keer gaat bevallen:

–> Always Expect The Unexpected <–

Kraamhulp from heaven

Waar ik eerder schreef over de kraamhulp from hell na de geboorte van Jools, was de de kraamhulp na de geboorte van Pippa compleet het tegenovergestelde. Zij was de kraamhulp from heaven. Echt een geschenk uit de hemel. Ik heb een week lang op een roze wolkje gezweefd…. Sandra Buytelaar: We kunnen jou niet vaak genoeg bedanken! Het is bijna niet uitleggen hoeveel jouw zorg, liefde, Haagse Humor en gezelligheid voor ons betekend heeft.

Super balen dat deze bijzondere ervaring om helemaal zelf een baby op de wereld te zetten mij niet gegund is. Ik dacht echt dat ik dat zou kunnen. Dat ik er zelfs goed in zou zijn. Ik probeer dit een plekje te geven, maar nu -bijna 5 jaar later- voel ik nog steeds verdriet wanneer ik aan de bevalling en de kraamtijd van Jools denk.

Ondanks deze traumatische ervaringen en het verdriet wat ik zo kan terughalen, weet ik ook: het is veel belangrijker om te kijken naar wat ik wél heb, wat mij gegund is: De allerliefste vriend en twee kerngezonde, blije, lieve, gekke, prachtige dochters die ons leven nóg leuker maken dan dat het al was.

All I need…!

En dan staat er nu in de agenda: een geplande keizersnede

Waar na de eerste keizersnede de gynaecoloog mij nog een keus gaf, heb ik nu weinig meer te willen: ons derde kindje zal middels een geplande keizersnede geboren worden. Of dat een gentle sectio wordt of een ‘gewone’ keizersnede maakt mij eerlijk gezegd niet uit. Ik reageer heel beroerd op de ruggenprik en de andere medicatie (flauwvallen, spugen, dat soort dingen), dus geen idee hoe bewust ik mentaal aanwezig zal zijn.

De reden dat je na 2 keizersneden niet meer natuurlijk mag bevallen is dat er een risico is dat het litteken scheurt door de druk van de weeën en het persen.

Binnenkort zal ik een blog schrijven met daarin tips van artsen en ervaringsdeskundigen over hoe je je voor kunt bereiden op een geplande keizersnede. Heb jij zelf adviezen? Deel ze please!!!

———–

Was jouw bevalling zoals je het gepland/gehoopt/verwacht had? Wat vind jij ervan dat er van je gevraagd wordt om een geboorteplan op te stellen? Wat zou jij aanstaande moeders hierover willen zeggen? Kun je je überhaupt voorbereiden op een bevalling?

liefs,

Annette

De laatste weken krijg ik op Instagram en Facebook regelmatig te maken met reacties van vrouwen die mij best raken. Ze raken mij, omdat deze vrouwen aangeven dat mijn foto’s en tekst hen een vervelend gevoel geven. Andere mensen -op welke manier dan ook- een vervelend gevoel bezorgen is het allerlaatste wat ik wil. Dus als ik dit bij jou per ongeluk heb opgeroepen, dan wil ik hierbij mijn oprechte excuses voor aanbieden. 

SORRY

…. als ik jou, die niet meer kan sporten tijdens de zwangerschap het gevoel heb gegeven dat je het niet goed doet.

Niet en nooit mijn bedoeling! Ik deel ervaringen uit mijn leven en dit is wat het is.
Mega tof om te lezen dat het veel vrouwen inspireert, dat is zeker wel mijn bedoeling!
Denk over de dingen die je interessant vindt uit mijn posts en blogs na en vergeet wat je absoluut niet boeit. Het belangrijkste: vergelijk jezelf alsjeblieft niet en nooit met een ander. Daar heeft niemand iets aan.
Jij doet het super goed. Heel veel knuffels voor jou!

SORRY

….. als ik jou, die (nog) geen kinderen heeft mogen krijgen een vervelend gevoel heb gegeven.

Niet en nooit mijn bedoeling! Ik deel ervaringen uit mijn leven en dit is wat het is. Voor mij is het leven als moeder regelmatig best uitdagend. Als ik hierover m’n hart lucht in een post of blog, dan is dat om dingen voor mezelf beter te leren begrijpen, verwerken én om herkenning te bieden aan andere moeders die het ook (soms) even lastig hebben. Het spijt me ontzettend wanneer dit jou pijn doet. Jij doet het super goed. Heel veel knuffels voor jou!

SORRY

….. als ik jou, als alleenstaande ouder een vervelend gevoel heb gegeven.

Niet en nooit mijn bedoeling! Ik deel ervaringen uit mijn leven en dit is wat het is. Ja, ik ben heel heel heel erg dol op Thaddeus en ons gezin. Ik kan en ga hem niet verstoppen. Maar ik vind het wel echt heel rot als dit confronterend is. Jij doet het super goed. Heel veel knuffels voor jou!

SORRY

….. als ik jou, die in een niet zo fijne fase van je leven zit een vervelend gevoel heb gegeven.

Niet en nooit mijn bedoeling! Ik deel ervaringen uit mijn leven en dit is wat het is. Ik deel het ook wanneer het niet goed met mij gaat. Dan zijn jullie zelfs bijna de eersten die dit horen of lezen. Want MOMspiration.nl is een positieve online community voor perfecte imperfecte moeders, waarbij die perfecte imperfecte moeders elkaar versterken. We zijn er met ons team ontzettend trots op dat we hier alles wat met het ouderschap (en meer) te maken heeft kunnen delen zonder veroordeeld te worden. Dat voelt prachtig! Samen staan we sterk!
Maar…. ik heb dus niet heel veel ‘niet goeds’ om te delen. Ik ben een heel, heel blij en dankbaar mens. Natuurlijk is niet alles 24/7 heppiedepeppie, maar mijn brein is zo getraind dat het weinig tot geen kracht geeft aan minder fijne gebeurtenissen. Die ben ik binnen no-time weer vergeten. In oplossingen denken en aan van alles en nog wat een positieve schwung geven: that’s me!
Als jij dit vervelend vindt om te lezen dan spijt dat mij. Jij doet het super goed! Heel veel knuffels voor jou!

Mochten er nog andere dingen zijn waardoor ik jou een vervelend gevoel heb gegeven: ook sorry. Jij doet het super goed. Heel veel knuffels voor jou!

liefs,

Annette

 

Wanneer je denkt dat je vakanties met kids hetzelfde zullen zijn als al je vakanties in het pre-ouderschap tijdperk, dan kom je waarschijnlijk van een andere planeet. Daar hoeven we het niet lang over te hebben want natuuuuurlijk zijn die soorten vakanties niet met elkaar te vergelijken. Denk maar aan appels en peren. Ondanks dat het behoorlijk logisch is dat vakanties zo anders zijn wanneer je 1 of meerdere mini-me’s onder je hoede hebt, blijken toch heel wat papa’s en mama’s transitieproblemen te ondervinden. Hierdoor voelt een vakantie -wat voorheen een periode van genieten en uitrusten was- nu juist als dikke vette stress. 

Dat vinden wij, als ervaren reizigers met kinderen, zo ontzettend jammer. Daarom hebben wij voor jullie 5 tips op een rij gezet die ons helpen om vakantie vieren als een feest te laten voelen:

1. TRAVEL LIGHT = STRESS LESS

Wij doen niet aan uitgebreide inpaklijstjes maken en afvinken. Inpakken gebeurt even tussendoor op de avond of ochtend voor vertrek. Als we onze paspoorten, pinpassen, creditcards, telefoons, camera, opladers, een paar stapels kleren voor alle gezinsleden, sportschoenen, sandalen, tandenborstels, shampoo, handdoeken, zwemspullen, lees- en leerboeken en wat knutselspullen voor onderweg bij ons hebben, dan zijn we al een heel eind op weg. En eigenlijk zijn die eerste 4 nog het belangrijkst: mocht er van die andere spullen iets vergeten zijn, dan kun je dat altijd nog ter plaatse kopen.

Tijdens ons jaar op reis startten we met veeeeeel te veel spullen. Te veel kleding en te veel speelgoed. Daar kwamen we al snel achter: hoe belangrijk zijn al die leuke hippe setjes en met welk speelgoed spelen kids nou echt? Gelukkig mochten we na een paar maanden 2 volle koffers met overbodige spullen mee teruggeven met de opa’s en oma’s. Wat voelde dat heerlijk!

Zorg ook voor zo min mogelijk handbagage wanneer je gaat vliegen. Je zweet je rot van al dat tillen en in de gaten houden dat er niets kwijtraakt!

2. FEAR IS A LIAR 

Maak je je ergens van te voren zorgen om? Geef jezelf dan even een reality check. Zijn deze zorgen echt gegrond? Is het niet mega zonde om je van te voren druk te maken over dingen die hoogstwaarschijnlijk toch niet gaan gebeuren? Wedden dat je jezelf achteraf wel voor je kop kunt slaan dat je hier onnodig zoveel negatieve energie aan verspilt hebt?

3. PERFECT DOES NOT EXIST

Laat je niet gek maken door te denken dat op vakantie alles helemaal volgens een leien dakje gaat. Want: zo gaat het leven -en zeker met kinderen- nooit. Ook op vakantie zijn er tranen, gedoetjes, omgevallen bekers, spaghetti in de haren, gezeur, ontplofte bommen en drama’s om van alles en niets. Neem het met een extra korreltje zeezout en laat het geen stempel op je dag of zelfs vakantie drukken. Dat geldt overigens natuurlijk ook voor wanneer je thuis bent. Kinderdrama en overal troep is nu eenmaal een dagelijks onderdeel van je leven. Voor je het weet zijn ze het huis uit en ga je dat nog missen ook. Geniet er dus maar van 😉

Dus: neem je eigen sores niet al te serieus. Zo erg is het helemaal niet. En alles komt altijd goed.

4. I SEE YOU & I LOVE YOU MORE

Thaddeus en ik hebben op reis geleerd om nog beter naar elkaar te kijken. Door 14 maanden 24/7 samen te zijn, zag ik nog meer dan ooit wat een fantastische vader hij is. Maar, ik zag ook nog meer dan ooit wat een fantastische partner en mens hij is. Ik leerde te zien waar hij blij van wordt en aan te voelen wat hij nodig heeft en wanneer. Ik zag hem nog meer floreren als vader, partner en mens wanneer hij de tijd krijgt om alleen te zijn en dan te sporten, in de natuur zijn, lezen, schrijven of nadenken. Ik gunde hem die tijd met heel m’n hart.
En andersom hij mij ook.

Onze tip is dan ook om elkaar tijdens je vakantie wat me-time momentjes cadeau te geven. Laat de ander doen waar hij of zij ontzettend blij van wordt: uitslapen, naar de spa, een rondje hardlopen, een boek lezen op het strand, shoppen, etc. Weet jij eigenlijk wel waar jouw partner heel blij van wordt? Waar krijgt hij of zij energie van?

5. VAN PLANNEN & SPECIFIEKE VERWACHTINGEN KOMT HUILEN

Kijk lekker per uur aan waar je allemaal zin in hebt. Maar vooral ook geen zin in hebt. Je moet helemaal niets en mag alles.

Dat vinden wij het allerfijnste van reizen met onze kinderen: we gaan zo heerlijk sloom de dagen door en leven daardoor nog meer in het moment. Vanochtend wandelenden Jools, Pippa en ik van ons huisje in Duitsland naar een meertje om te gaan spelen en zwemmen. Wanneer we gewoon doorgelopen hadden dan waren we er met een kwartier geweest, maar doordat ik ze helemaal hun gang liet gaan deden we er ruim een uur over. We kletsten over wat we zagen, daarover dachten en de dingen die we onszelf afvroegen wanneer we ernaar keken. We zagen 10 verschillende kleuren groen, hielden gesprekken met paarden en stonden te staren naar het uitzicht over de speeltuin en het meer: “Het lijkt wel speelgoed van boven!”

 

Op reis door Zuidelijk Afrika en Zuid-Amerika hebben we door het zo rustig aan te doen enorm van de verschillende landschappen kunnen genieten. We hadden nul haast en bleven langer op de plekken waar wij en de kids het naar ons zin hadden. Een lijst met must-see’s of do’s hadden we niet, waardoor we het gevoel hadden ontzettend te leven als locals in plaats van als toeristen. Wanneer je kids bij je hebt leg je sowieso super makkelijk contacten met de inwoners van het land. Dat vonden wij een geweldige bonus!

Hopelijk helpen deze tips jou om ook zo te kunnen genieten van reizen met kinderen. Voor ons is het echt een verrijking van het leven, mede dankzij deze mindset waar bovenstaande opsommingen onderdeel van zijn.

Mocht je nog meer tips of juist vragen hebben: kom maar door op Facebook op Instagram in de comments onder de post over dit verhaal.

 

liefs,

Annette