Categorie: The Flying Dutch Family

Met m’n laatste restje energie typ ik deze woorden. Want: Hallo… wat een weekend! Vrijdag kregen we de sleutel van ons nieuwe huis (YAY!), zaterdagochtend hadden we een te gekke fotoshoot met ons gezin voor het tijdschrift Ouders van Nu, zaterdagmiddag en avond werd er flink geklust in het huis en vandaag, zondag, is Pippa 4 jaar geworden. Pippa had 2 wensen voor haar verjaardag: ze wilde een eenhoorntaart en een KLM vliegtuig want: “Ik wil later vliegtuigbestuurder worden.” Die wensen kwamen uit, maar het allerbelangrijkste was dat ze genoten heeft van de lieve mensen om haar heen die speciaal voor haar langs waren gekomen.

Het was een ontzettende gezellige zoete inval vandaag in ons nieuwe huis. Thaddeus en zijn ouders kregen hier helaas niet veel van mee, omdat ze keihard aan de klus waren. Met succes, want al het behang is van de muren op de slaapkamers.
(Dank dank dank daarvoor!!!)
Ondertussen werd er beneden van de taart (DE eenhoorntaart) gesnoept, gezongen voor Pippa en speelde ze fijn met allerlei lieve vriendjes. Ondanks dat we vrij losjes hadden aangegeven dat iedereen welkom was om langs te komen, maar zich absoluut niet verplicht hoefde te voelen, aangezien we niet echt een feest hadden georganiseerd, was het een heerlijk komen en gaan van geliefden. Iedereen wist zelf de waterkoker en koelkast te vinden, leidde zichzelf rond door ons nieuwe paleisje en de kids speelden blij buiten. Een stress-free feest! Hoe fijn!?

Nog even over die eenhoorntaart van Patisserie Vermeer.

Jongens, wat was ‘ie prachtig. En mooi! Je gelooft het misschien niet, maar hij is gewoon keihard opgegaan. Zo lekker was de slagroom en aardbeienvulling in combinatie met marsepein.

Nog even over die sleutel.

Jaaaaa! We hebben ‘m! Deze week klussen: muren schuren en verven. Op vrijdag komen onze spullen uit de opslag. Na 2(!) jaar! Zo benieuwd wat er uit die containers komt…. Zin om lekker in te gaan richten vanaf dan. Maar ook: alles wat we niet meer willen of ooit nog gaan gebruiken gaat foetsie: een enkeltje naar de kringloop.

Nog even over die fotoshoot voor Ouders van Nu.

Op 21 mei ligt de Ouders van Nu in de winkel waar een interview met ons in komt. En een foto (of meer). De fotoshoot was al ontzettend leuk en de mooiste shots worden naar ons gestuurd. Zo gaaf om ons viertjes vereeuwigd te hebben op een heerlijk spontane (lees: niet geposeerde manier): love it! De locatie was ook te gek: een voormalig schoolgebouw waar nu woningen in zijn gemaakt. Echt prachtig was het.

Oké. Dat was het. Peace out. Dit zwangere koetje is klaar voor een goooooood night of sleep. Morgen is Pippa’s eerste schooldag en heb ik voor het eerst een hele maandag voor mezelf. Die ik natuurlijk ga besteden aan de voorbereidingen op onze verhuizing as vrijdag. Morgen ga ik al onze kleding uitzoeken. Bij twijfel: kledingbank. Flinke klus en echt even nodig. We willen met zo min mogelijk spullen straks het nieuwe huis betreden. Schouders eronder dus!

Maar nu lekker niet: welterusten!

liefs,

Annette

Ik HOU HOU HOU van m’n werk. Echt. Ik zou een hele slechte thuisblijfmoeder zijn. Tijdens m’n verlof straks: heerlijk! Maar dan heb ik daarna ook weer ontzettend veel zin om andere niet-kindgerelateerde dingen te doen. Aan het leven als werkende moeder kleeft voor mij één enorm nadeel: ik mis enorm veel bijzondere momenten in het jonge leventje van onze kinderen. Waaronder dus een mijlpaal morgen:

Pippa gaat haar vierde verjaardag vieren en afscheid nemen op de speelschool.

Ik had haar ZO graag naar haar speelschool gebracht en/of opgehaald. Om even de sfeer te proeven van deze gebeurtenis. Om haar trots haar traktatie aan de juffies te zien overhandigen. De traktatie die haar lieve opa vanmiddag met haar gemaakt heeft en ik niet bij kon helpen – omdat ik moest werken. Om samen een dikke knuffel aan de juffies te geven bij wie ze sinds augustus 3 dagen per week zo’n fijne tijd heeft gehad. Om haar koppie te zien en daaraan af te lezen wat ze van deze hele happening vindt.

Gewoon, om er ook een deel van uit te kunnen maken.

Nu moet ik het doen met wat ze aan het eind van de dag thuis aan mij zal vertellen. Als ze daar nog zin in heeft natuurlijk. En ik moet het doen met verhalen van papa (die haar naar school brengt) en oma (die haar ophaalt). Daar kan ik nu al best jaloers op zijn.

Zit nu net ook te bedenken dat we voor het slapen gaan nog best samen alvast mooie verjaardagskleren hadden kunnen uitkiezen. Hè, jammer. Dat is nu te laat.

Oké. Oké. De sentimentele knop mag uit, de Graaf. Het is wat het is. Suck it up, buttercup. You can’t have it all. Er komen nog heel veel andere bijzondere momenten de komende tijd waarbij je wél volop aanwezig zult zijn. Zoals het krijgen van de sleutel van het nieuwe huis vrijdagmiddag. Zoals Pippa’s échte verjaardag aanstaande zondag. Genoeg mijlpalen om samen mee te kunnen maken. 

Zo. Dat had ik even nodig. Het sentimentele erkennen en het moment herkennen om mezelf weer bij elkaar te rapen: hoppakee, de schop onder de kont!

En jij: Dank je wel voor je luisterend oor 😉 (uhhh lezend oog!)

Is dit voor andere werkende moeders herkenbaar? Of zit ik gewoon een potje hormonaal te zaniken…?!

Lieve lieve emo groeten,

Annette

Er is maar 1 plek waar ik gráág ontslagen word en dat is in het ziekenhuis. THANK GOODNESS hoef ik daar voorlopig niet meer terug te komen. Dit dankzij 3 mensen die wél naar mij luisterden: een allerfijnste internist, diëtiste en diabetesverpleegkundige. In vergelijking met het gesprek met de gynaecologe op 22 februari naar aanleiding van te hoog gemeten nuchtere bloedsuikerwaardes, waren deze gesprekken een verademing. Samen (ja sámen!) zochten we naar een passende oplossing die goed is voor de baby en voor mij. Ja voor mij, want hé! Ik ben er ook nog. Ik ben ook belangrijk. 

Dat laatste is even niet zo goed gegaan de afgelopen weken. De ‘aftakeling’ begon na het gesprek op 22 februari met de gynaecologe, waarin zij bleef benadrukken dat het hier om de gezondheid van m’n baby ging. Dat ik dat leek te vergeten door te zeggen door zo stellig de diagnose zwangerschapsdiabetes ontkennen: “Je hebt duidelijk zwangerschapsdiabetes, dat is uit de testen gekomen en dít wordt de behandeling om ervoor te zorgen dat je baby niet te dik wordt.” Ze herhaalde een aantal keer dat als ik te hoge bloedsuikerwaardes had, dit vervelende gevolgen op de baby zal gaan hebben. En als ze daar achterkomen met een week of 22 á 24, dan is het al te laat.

Een hele reeks aan onderzoeken en afspraken werden gepland. Dat zou de behandeling worden. We moesten het protocol dat hoort bij de diagnose zwangerschapsdiabetes volgen.

Toen ik nogmaals liet weten dat ik echt zelf m’n suikerspiegel goed onder controle kan houden, herhaalde zij weer dat ik niet moet vergeten dat het wel om de gezondheid van de baby gaat die ik dan riskeer. Op dat moment kon ik haar wel wat aan doen, want: uhhh duh! Natúúrlijk houd ik rekening met mijn baby. 24/7. De baby is always on my mind. Van die opmerkingen gingen m’n leeuwinnenklauwen uitstaan.

Maar ja, die opmerkingen zijn dus wel keihard in m’n kop gaan zitten. Na het gesprek met de gynaecoloog -en nog voor alle afspraken met de diëtiste, diabetesverpleegkundige en internist- heeft Thaddeus bij de apotheek een bloedsuikerspiegelmetertje gekocht en ben ik nóg scherper op voeding en drinken gaan letten. Voor en 1,5 uur na iedere maaltijd checkte ik m’n bloedwaardes. Het werd een soort obsessie. Ik maakte me zorgen wanneer het een paar tienden afweek van wat gewenst was. Oh oh, dit is niet goed voor de baby. Ik moet wel aan de baby denken.

Maar THANK GOODNESS ben ik daar dankzij de diëtiste, diabetesverpleegkundige mee gestopt. Niet met het testen, maar wel met de obsessie. Zeker toen bleek dat DE tip om ’s ochtends een lagere bloedwaarde te krijgen was, om ’s avonds voor het slapen gaan nog een snack met koolhydraten te eten. Door met lage waardes te gaan slapen, zette ik ’s nachts glycogeen om in glucose wat resulteerde in te hoge waardes in de ochtend. Had ik dat maar eerder geweten! Ook de verloskundige -bij wie ik weer terug ben: YAY!- zei dat ik het nu echt moest gaan proberen los te laten en weer te gaan genieten van lekker eten. Wat best wel eens iets ongezonds mag zijn, zonder daar een schuldgevoel bij te krijgen.

Van 22 februari tot gisteren heb ik welgeteld 2 keer iets écht ongezonds gegeten. Verder zijn alle maaltijden en snacks met (toegevoegde) suikers verbannen uit mijn dagelijkse inname. Ook let ik nog steeds scherp op het aantal koolhydraten per product. Resultaat: met 20 weken zwanger staat er nog maar +2,8 kilo op de weegschaal in vergelijking met m’n gewicht voor de zwangerschap. Gelukkig is dat volgens de verloskundige helemaal prima. De baby groeit keurig volgens het gemiddelde lijntje en ik ben verder gezond.

Dat te zien was dat tijdens de 20 weken echo dat de baby lekker gemiddeld is, was een enorme opluchting. Pfew! Geen mega baby, maar ook niet te klein! Gemiddeld was nog nooit zo geweldig.

Na m’n eerste blog over zwangerschapsdiabetes heb ik veel, heeeeel veel reacties gekregen van vrouwen die zo ongeveer of zelfs exact hetzelfde meegemaakt hebben. Dat er niet naar hen geluisterd werd door gynaecologen. Dat het protocol werd gevolgd terwijl ze zelf andere ideeën hadden over wat het beste voor hun baby en lijf zou zijn. Dat ze door de stempel zwangerschapsdiabetes van slag waren geraakt. Dit vind ik enorm verontrustend. Met de verloskundige sprak ik hierover en zij vertelde mij dat er hopelijk binnenkort veranderingen zullen komen in dit protocol dat door velen niet als prettig wordt ervaren. Ook heb ik een afspraak gemaakt met de supervisor van de gynaecoloog waar ik het eerste gesprek mee heb gehad. Die achteraf een gynaecoloog in opleiding bleek te zijn. Hopelijk kan het delen van mijn verhaal bijdragen aan meer begrip voor de moeder die in de toekomst tegenover haar (en andere gynaecologen!) komt te zitten.

Zo, en nu neem ik een chipje. Of twee.

liefs,

Annette

PS: Het ontzettend fijne setje ondergoed is nu te bestellen via de webshop van Upsa!. Het broekje is bij het aanstaande lenteweer perfect om onder je rok of jurk te dragen waardoor je schurende bovenbenen voorkomt. En natuurlijk super handig voor op de fiets, zodat je niet met de billen bloot door de straten rijdt. Maar: ik vind het ook heerlijk om in dit setje te slapen. De stof is heerlijk! Officieel is het helemaal niet gemaakt voor zwangere vrouwen, maar de stof is zo elastisch dat het prima kan.

Extra info: op de foto draag ik maat S (broekje en top).