Categorie: The Flying Dutch Family

Yes, yes, yes! Het gaat goed met ons zoontje. Wat een enorme opluchting en blijdschap bracht de goede uitslag van de 20 weken echo met zich mee. Ik kan weer rustig ademhalen en genieten van dit kleine mannetje in m’n buik. Want mensen, wat brengt een zwangerschap toch een hoop onzekerheid met zich mee. Het begint al voor de zwangerschap: kan ik überhaupt zwanger worden? Dan de eerste spannende periode richting de verlossende 12 weken echo: gaat het vruchtje uitgroeien tot een gezonde baby? Op weg naar de 20 weken echo: zullen er afwijkingen worden gevonden? De periode tot de bevalling: oh, ik voel m’n baby al een paar uur niet > gaat alles nog wel goed? Na de bevalling: de zorgen houden nooit, nooit op! (dat zegt m’n moeder in ieder geval). Maar vandaag is het feest. Weg met de zorgen. Om de goede 20 weken echo te vieren verwende ik mezelf en de baby met 3 ontzettend leuke dingen: een heerlijke lunch samen met liefste vriendin Elles, een heerlijk setje ondergoed van Upsa! én een Matis schoonheidsbehandeling bij Erna’s Beauty van 1,5 (!) uur. Yes, baby!

DE lunch…..

Oh liefste Ellie, wat fijn dat je mee was naar de 20 weken echo. Heel bijzonder om dit met jouw te delen en te lief dat je zo voor ons klaarstond. Dank dank dank.

Zit je dan bij Barista Café in Hoofddorp te smullen van een cappuccino en een flatbread vol groenten, staat er opeens een cadeaumand voor je neus. Met daarin de schattigste baby-items die je maar kunt bedenken. Ik was zo, zo verrast! Elles is zo, zo attent! Kon bijna geen woord uitbrengen en voelde alleen maar liefde voor dit mooie mens.

HET setje ondergoed…..

Oh liefste Lilian, wat ben je toch goed bezig met je fijne collecties (fiets)broekjes en hemdjes. M’n hardwerkende lijf is verliefd op het stofje en de flexible pasvorm van je nieuwe lijn onderkleding van Upsa! Ik wil het nooit meer uit. Dank dank dank.

Sta je dan, te shinen voor de camera in een gloednieuw setje onderkleding waarin je je heerlijk voelt. Fijne stofjes om m’n lijf maken mij een heel blij mens. Het broekje ga ik straks in de lente en zomer lekker dragen onder rokken en jurken: werkt super tegen plakkerige en schurende bovenbenen. Én tegen het ongewenst ‘moonen‘ wanneer peuters en kleuters zich iets te enthousiast onder je rok willen verstoppen. Én tegen nog meer onvrijwillge blote-billen-show-momenten tijdens een fietstochtje met een rok of jurk aan. Maar voor nu -voordat Rokjesdag is geweest – is het mijn pyjama. Love! 

Dit mooie setje is vanaf 20 maart te verkrijgen via de webshop van Upsa! – Nog even geduld dus. Er zijn ook andere kleuren en modellen om van te kiezen. Bijvoorbeeld met een prachtig kanten randje. 

DE schoonheidsbehandeling….

Oh liefste Amanda, bij jou werd de blauwe wolk alleen nog maar blauwer! Genietend met m’n handen om de bolle buik en jouw handen die mijn gezicht en nek en schouders verzorgden, voelde ik vlinders in m’n hele lijf. Dank dank dank.

Lig je dan op de stoel bij Erna’s Beauty in Nieuw Vennep te smullen van een behandeling waar je ‘u’ tegen zegt. Het gevoel dat iemand écht de tijd en aandacht voor jou heeft en je zelf gewoon lekker even niets hoeft te doen is magisch. Mama Me-Time To The Max. Dit kan ik een ieder met heel m’n hart aanraden. Ga het beleven, ga het ervaren: gun jezelf dit, wees lief voor je lijf en laat je verwennen. Dit voelde zó als mijn moment! Ik leek wel jarig.

Als ik dit zo aan het typen ben, beleef ik de middag weer opnieuw. Weer voel ik die vlinders. En wat mij betreft mogen ze nog lekker lang blijven krioelen in m’n lijf. M’n lijf waar een prachtig, lief, klein, gezond mannetje in aan het groeien is.

Ik ben heel, heel dankbaar mens!

liefs,

Annette

PS 1: Ook jullie ben ik enorm dankbaar voor alle liefste gelukswensen voorafgaand aan de echo. De zenuwen werden daardoor een stuk minder. Zo lief! #moedersversterkenmoeders 😉

PS 2: Heb jij het ook gevierd toen je een goede 20 weken echo had? En hoe? Super leuk als je dat met ons deelt op Facebook of Instagram. Kunnen we daar lekker verder kletsen!

 

 

In de hoogste versnelling raas ik de eerste maanden van het jaar door. Van het ene hoogtepunt naar het andere hoogtepunt.

Het kan haast geen toeval meer zijn dat al deze mooie dingen en mooie mensen op mijn pad komen.

Wat een waanzinnig gevoel. De herkenning en erkenning.

Een kans om een van mijn grootste angsten te overwinnen. Als spreker op Internationale Vrouwendag op een podium voor 150 man (lees vrouwen) staan. Echter wel met een boodschap, mijn boodschap. Een boodschap die komt uit mijn tenen. En waar ik het allerliefste over spreek: Take care of Yourself! In het breedste zin van het woord.

Het lijkt bijna te mooi om waar te zijn.

En zo voelt het ook. Hoe kan het dat ik zo veel mooie dingen mee maak, zo veel mooie mensen ontmoet, maar aan de andere kant merk dat mijn energie ook weer vrij snel op is.

Ik midden op de dag het liefst in bad lig en om 20.00 u bij voorkeur met de kids mee naar bed ga?

Ik raas in mijn hoogste versnelling volgens Berkman.

Het voelt geweldig maar vraagt ook véél energie.
Volgens Berkman voel jij je hierdoor dan wel ontzettend productief, druk en zelfs succesvol – maar dit langdurig volhouden, put simpelweg uit;

Je constant in deze staat bevinden, prikkelt namelijk het zogenaamde ‘flight-or-fight’ gedeelte in je brein. Hierdoor verhoogt je hartslag en staan jouw lijf en brein op scherp. Dit is handig, zou je werkelijk gevaar onder ogen moeten komen, maar tegenwoordig zal het enige roofdier dat jij tegenkomt een ‘kantoortijger’ zijn.

Deze lichaamsreactie verliest dan ook al zijn functionaliteit en het enige resultaat dat het biedt, is dat jij je constant in de hoogste versnelling begeeft. Het gevolg? Jij raakt oververmoeid en jouw emoties lopen de kans om te slaan in negatieve gevoelens, zoals angst, woede of gespannenheid.

Wow, dat komt wel even binnen en lijkt me niet het gewenste resultaat.

Ik maak de keuze om me te focussen op dat wat me energie geeft, goed gedoseerd en niet vanuit time management maar energie management.

Één hoogtepunt per maand.

Maart stond in het teken van mijn speech. Mijn grootste angst.

April staat in het teken van het ontwikkelen en aanbieden van aanbod vanuit elles.nu. Wat een fantastische klik blijkt te zijn met het gedachtegoed, de visie van Verloskundig Centrum Uniek.

Mei staat in het teken van deelname aan het congres ‘Duurzaam presteren in sport & bedrijfsleven‘ georganiseerd door mijn broer Kasper Janssen.

En verder.

Verder geniet ik van het runnen van mijn Mom in Balance franchise, de uitdagingen van het moederschap, wil ik graag een goede moeder, partner en vriendin zijn.

Oh jee…. Daar gaan we weer…

Gelukkig is balanceren een werkwoord.

Wil jij kosteloos kennismaken met mijn aanbod of de mogelijkheden verkennen voor samenwerking neem dan contact op via elles@elles.nu.

Want jij of jouw klanten / medewerkers doen er toe. Jij bent / zij zijn precies goed zoals jij bent/ zij zijn, uniek & authentiek!

Het antwoord op bovenstaande vraag weet ik heus wel. Ik weet precies hoe het komt dat ik de aanloop naar deze 20 weken echo compleet anders beleef dan bij m’n vorige 2 zwangerschappen: het diagnostiseren van zwangerschapsdiabetes -wat uiteindelijk niet bleek te kloppen- heeft er flink ingehakt. De woorden van de gynaecoloog (in opleiding) blijven door m’n hoofd spoken: “Op het moment we erachter komen dat je baby veel te dik en groot is door storingen in jouw bloedsuikerwaarden, dan is het al te laat. Je mag dus niet vergeten om aan je baby te denken.” Vanaf dat moment startte het obsessief controleren van deze bloedsuikerwaarden én de invloed van mijn eetpatroon hierop. 

Gevolg: ik viel in een week tijd 2 kilo af. Vriendinnen en collega’s zagen het gelijk:

Zo, je hebt echt een small koppie gekregen!

Maar het was niet dat ik niet at of niet genoeg at: ik was gewoon volledig gestopt met dingen eten en drinken die toegevoegde suikers of bewerkte, snelle koolhydraten bevatten. Nu was dat wat betreft drinken super simpel: ik drink sowieso niets anders dan water, thee en 1 keer per dag een latte. Maar die latte had ik nu ook uit m’n systeem geknald. Wat eten betreft was ik een soort freak geworden en verdiepte mij tot in den treure in alle ‘gevaarlijke’ ingrediënten per product. Voor en na ieder eetmoment checkte ik steeds bloedsuikerwaardes met m’n zelftester. En ook op momenten dat ik dacht: Oh, ik voel me een beetje duizelig of misselijk. Heeft dat te maken met vreemde schommelingen in m’n bloedsuikerspiegel? Laat ik het eens checken.

Inmiddels hebben de diabetesverpleegkundige en internist mij op het hart gedrukt dat ik maar weer ‘normaal’ mag en zelf moet doen. M’n waardes waren namelijk prima. Die 2 verhoogde waardes die in de ochtend getest zijn in het lab hadden een duidelijke verklaring: ik moest m’n koolhydraatinname wat beter verdelen gedurende de dag, zodat m’n lichaam ’s nachts nog genoeg koolhydraten over had om te gebruiken om te herstellen.

En dus minder ik het testen, drink ik weer m’n lattes en heb ik dit weekend (een halve) pizza gegeten. M’n waardes zijn nog steeds prima. Maar toch: de woorden van de gynaecologe blijven door m’n kop spoken. Dat toetje in het restaurant en die verrukkelijke chocoladereep bij een vergadering raak ik met geen vinger aan. Want: stel je voor dat er door mijn schuld iets met de baby aan de hand is. Ik neem geen enkel risico.

En nu is morgen de 20 weken echo. Als je mij ook maar een beetje kent, herken je in de voorgaande woorden vrij weinig van mij. Dit is SO NOT ME. En me van te voren zorgen maken over iets waarvan ik toch niet weet hoe het zal verlopen, past al helemaal niet bij me.

NOTE TO SELF: Chill. Ga lekker slapen. Neem morgen zoals die komt.

Welterusten!

liefs,

Annette

Deze week is ‘De Week Zonder Vlees’. Bijna automatisch is dit ‘De Week Van de Groente’ geworden. Er is namelijk deze week een speciale Vegetarische Restaurantweek georganiseerd en staan er op de website van ‘De Nationale Week Zonder Vlees’ heel veel heerlijke recepten die geen vlees bevatten. Een andere hele leuke actie die voorbij gekomen is, vind ik een filmpje van HelloFresh waarin de groentevocabulaire van mensen op straat getest wordt. Ik moet heel eerlijk zeggen: ik ben blij dat ze mij niet geïnterviewd hebben….

Om mezelf (en jullie!) op dit gebied wat sterker in de schoenen te laten staan, is hier een lesje over…..

Bijzondere Groenten!

(voor mij bijzonder -ik ken ze niet zo goed-, maar voor jou misschien heel normaal…)

Pastinaak:

Schorseneer:

Knol/Meiraap:

Oerpeen:

Aardpeer:

Knolselderij:

Snijbiet:

Postelein:

Koolraap/Koolrabi:

en…..

Bijzonder Fruit!

Kweepeer:

Papaja:

Guave:

Lychee:

Kruisbes:

Sharonfruit:

 

Kende jij deze groente- en fruitsoorten allemaal al? En zijn er nog bijzondere soorten die ik vergeten ben? Met welke van bovenstaande bereid jij wel eens gerechten?

Klets mee hierover op Facebook en wie weet brengen we elkaar daardoor op nieuwe keukenideetjes!

liefs,

Annette

Zondagavond. Ik zit op de bank met mijn plaid. Mijn laptop op mijn schoot. Buiten hoor ik de regen en wind. Wat was het een herfstdag zeg, zoveel regen. Maar hé, het was wel een heerlijke dag. Ons huis was gevuld met twee vrolijke spelende en rennende meiden. Overal lag speelgoed. Er werd gelachen, “Stop hou op!” gegild, gespeeld, speelgoed werd afgepakt, er werd geduwd, er vielen soms tranen, er werd “Solly Laulen” gezegd en er werd getroost. Maar bovenal werd er heel veel gelachen. Precies zoals het waarschijnlijk bij de meeste gezinnen gaat wanneer de kinderen het grootste deel van de dag samen binnen spelen.

Maar even terug, waar was ik? Ja, ik zat dus op de bank met mijn plaid en mijn laptop. Ik wilde een blog gaan schrijven maar echt inspiratie had ik nog niet. Ik nam een slok thee en scrolde door de Stories op Insta. Bij Annette zag ik weer zo’n leuke foto van haar meiden. Cuties!! Ik stuurde haar een berichtje over dat we snel weer eens moeten afspreken en dat we haar meiden ook snel weer willen zien. Terwijl ik de foto bekijk komt ineens het besef dat we wel op korte termijn moeten daten, aangezien onze meiden al bijna naar school gaan.

School. Ja echt, de basisschool. Mijn baby gaat over 2 maanden naar DE BASISSCHOOL. Oh my goodness, nu al??? Ik begin steeds meer te merken dat Lauren toe is aan school. Aan meer uitdaging. Aan meer leren.

Lauren wel. Maar ben ik er wel aan toe dat zij naar de basisschool gaat?

Ik zal heel eerlijk bekennen dat hoe dichterbij het komt, hoe meer ik het een dingetje ga vinden. Dingetje? Nou eigenlijk wel een DING. Voor mijn gevoel werd Lauren gisteren namelijk geboren. En nu ineens gaat ze bijna naar school? Hoe dan. Sinds wanneer is ze ineens zo groot geworden? En waarom geeft de tijd mij niet de ruimte om rustig te kunnen wennen aan dat onze dochter zo snel groter groeit? Op sommige momenten vind ik Lauren nog zo klein. En heel eerlijk, fysiek is ze ook best klein. Maar ook haar karaktertje. Ik vind haar nog zo’n vlinder. Vaak het ik het idee dat ze nog geen idee heeft van wat er allemaal speelt, hoe alles werkt, waarom dingen gaan zoals ze gaan of juist niet. Lauren dartelt van het ene naar het andere, is zo’n blij en puur kind, vindt iedereen lief en is zeg maar totaal nog niet geland. En en en…En zo kan ik nog wel 100 redenen bedenken en wijzen naar Lauren waarom ik denk dat het allemaal zo spannend gaat worden. Maar als ik eens heel goed nadenk en ik in gesprek ga met mezelf dat weet ik wel wat de echte reden is waarom ik het hele schoolgaan een ding vind.

Loslaten.

Dat is het hele euvel. Loslaten. Lauren is hartstikke klaar voor de basisschool! Vandaag liep ze door de woonkamer met een pet op en vertelde ze dat ze ‘een stoere chick’ was. En dat is ze ook. Ze vertelt aan iedereen naar welke school ze gaat, dat ze een nieuwe juf krijgt en nieuwe vriendjes. Ze heeft er ontzettend veel zin in! Maar dat loslaten hè… Het liefst zou ik haar nog even heel dichtbij me houden. Dichtbij mij waar het veilig is. Waar mensen haar niet kunnen kwetsen, waar zielsveel van haar gehouden wordt, waar ze beschermt wordt. Waar ik precies weet wat ze nodig heeft, wat haar blij maakt. Ik ken haar grapjes, haar vragen, haar onzekerheden. Ik ken haar twijfels, de momenten waar ze aangemoedigd moet worden. Ik weet waar ze van groeit, ik weet hoe ik haar het beste kan troosten. En wanneer Lauren naar school gaat dan zal ze het zelf moeten doen. Natuurlijk met een lieve juf, maar ook met een klas vol andere kinderen die ook aandacht nodig hebben en verdienen. En jaaaa ik weet wel dat dit alles alleen maar zorgt dat ze nog meer zal groeien en ontwikkelen. Dat teleurstelling, zelf dingen moeten gaan ervaren en meemaken, vallen en weer opstaan haar alleen maar sterker maken. Maar ja, dat is rationeel hè? Gevoelsmatig voelt het anders.  Ik moet het loslaten. Vertrouwen hebben in Lauren, in haar kracht en in haar kunnen. Haar de ruimte geven om te gaan groeien en ontwikkelen. Maar oh wat voelt dat soms raar. Van Henk krijg ik regelmatig “Je moet je niet zo druk maken” te horen. Onze gesprekken hierover en onze verschillende gedachten hierover maken het ook interessant. Waarom maak ik me er druk om en hij helemaal niet? Enerzijds denk ik omdat hij een vent is en ook nog eens een hele nuchtere vent. Anderzijds denk ik omdat hij Lauren enorm goed kan ‘lezen’. Lauren lijkt qua karakter ook heel erg op Henk. Ze voelen elkaar feilloos aan. Prachtig om te zien! Misschien moet ik gewoon wat meer naar hem luisteren 😉

Keihard genieten!

De aankomende weken ga ik nog even keihard genieten met mijn grote meisje en haar zusje. Samen leuke dingen doen, de hort op, veel naar het bos en fietsen. Nu het nog kan pakken we alle leuke momenten samen!

En ik? Ik ga oefenen met loslaten zodat ik straks maximaal kan genieten van al haar leuke verhalen en successen, leermomenten en groeimomenten.

 

En jij? Hoe heb jij het ervaren toen je kind voor het eerst naar school ging? Liep jij tegen hetzelfde aan of juist helemaal niet? Ik ben benieuwd! Enne, loslaat-tips zijn ook erg welkom.

Liefs! ❤