Categorie: The Flying Dutch Family

Zit ik dan. Achter mijn bureau. Om 7.45 uur. De accreditatievergadering hier op school begint pas over een uurtje, maar om files te vermijden ben ik al om 7.10 uur de deur uitgegaan vanochtend. De meisjes lagen op dat tijdstip nog heerlijk te slapen. Op dit moment zullen ze samen aan tafel zitten met hun liefste papa, opa en oma. Vanavond zie ik hen allemaal pas weer, tijdens het avondeten. Dan hebben ze 100.000 dingen meegemaakt waarvan ik niets weet. Wat we niet samen beleefd hebben. En zo gaat dat 4 dagen per week. Tijdens deze 4 dagen voel ik mij een beste wel toffe juf, maar helaas ook een best wel waardeloze moeder. 

I know, I know, dit moet ik gewoon ‘upsucken’, want dat hoort nu eenmaal bij een werkende moeder. Niet werken zou niet eens een optie zijn, want door te werken blijf ik scherp in m’n koppie. Ik word op compleet andere vlakken uitgedaagd dan dat ik zou worden wanneer ik full-time moeder zou zijn. Daardoor ben ik voor mijn gevoel een leukere moeder en partner. Maar ja, de prijs die daarvoor betaald moet worden is behoorlijk hoog: ik moet m’n meisjes 4 dagen per week missen, kan Jools maar 1 keer per week naar school brengen en van school halen, op Pippa haar speelschool kom ik nooit en ik ben er nog nooit bij geweest toen een vriendje na school bij Jools & Pippa kwam spelen. Ik mis zo, zoveel!

Maar gelukkig ben ik er toch een soort van wel bij. Thaddeus heeft namelijk gezegd dat hij het brengen en het halen van de meisjes namens ons doet. Met liefde voor 2. Dat ik mij niet schuldig moet voelen.

Hij heeft helemaal gelijk: mij schuldig zitten te voelen heeft nul komma nul zin. Maar al deze gedachten gaan wel dagelijks door m’n hoofd: wat ben ik nou voor een moeder die haar kinderen zo weinig ziet? Gelukkig word ik tijdens werktijd flink bezig gehouden en kan ik mij volledig focussen op het hier en nu. Dit is waar ik blij van word, ik ontwikkel me op deze school suf en ben omringd door mensen die mij inspireren. Alle schuldige moedergevoelens zijn dan ver weg.

Ben heel benieuwd of andere werkende moeders dit herkennen. Hoe gaan jullie hiermee om? Heb je tips voor mij? Kom maar door!

Tijd om m’n papieren te printen en de vergadering in te duiken. Heb er enorm veel zin in! We gaan praten over hoe het gaat met onze school en hoe we het nog beter kunnen maken. Om je een idee te geven, is dit waar we voor staan:

Hier hebben we afgelopen woensdagmiddag al over gesproken en gaan we vandaag verder mee. Love it!  

Nu begrijp je misschien beter waarom wij onze vrije avonden en weekenden helemaal vrij houden. Hoeveel ik ook van mijn vriendinnen houd, mijn gezinnetje gaat voor. De schaarse tijd die we samen kunnen doorbrengen willen we ten volste benutten. Lekker langzaam ontbijten, boekjes lezen, knutselen, kletsen, rondje fietsen, ergens koffie drinken: dat soort dingen.

Maar ja, dan voel ik mij weer schuldig over iets anders: wat ben ik toch een waardeloze vriendin!

Oké, daar kunnen ook 100 blogs over geschreven worden. Want hoe doe je dat dan? Hoe maak ik tijd voor m’n vriendinnen vrij zonder mij schuldig te voelen dat die schaarse tijd voor het gezin aan andere dingen opgaat? Best ingewikkeld allemaal!

Klets je mee over dit onderwerp op Facebook en/of Instagram?

liefs,

Annette

Klinkt simpel en misschien gek, maar probeer het eens: Wanneer je net wakker bent geworden, kijk dan jezelf recht aan in de spiegel en wens jezelf een goede morgen en een fijne dag. Geen gemompel, maar echt duidelijke woorden. “Hé! Goedemorgen! Fijne dag vandaag!” Met een gezellig vleugje enthousiasme erin verwerkt. Echt, probeer het en voel wat het met je doet. 

Waarom ik jou dit wil laten doen? Omdat ik vind dat je liever voor jezelf moet zijn. Dat begint met naar jezelf te kijken en iets aardigs tegen jezelf te zeggen. Je wenst je de andere mensen om je heen toch ook een goede morgen en een fijne dag? Dan is het eigenlijk niet meer dan logisch dat je dat ook voor jezelf zou wensen. Dikke kans dat je jezelf heus wel deze dingen toewenst ergens in je onderbewustzijn, maar door het uit te spreken zet je het extra kracht bij. Kracht aan de liefde. Liefde voor jezelf.

Als je van jezelf houden ingewikkeld vindt, dan is dit een mooie stap in de goede richting.

Als je wel al bewust van jezelf houdt, dan is dit een mooi extraatje.

Probeer je het alsjeblieft? Want jij verdient een goede morgen. Jij verdient een fijne dag.

liefs,

Annette

PS: Ik ga mezelf een week lang iedere ochtend een goede morgen en een fijne dag wensen. Ben enorm benieuwd wat dat met mij gaat doen: of de dag anders begint. Doe je met mij mee? En laat je weten in een comment hoe het gaat en voelt? Yeah! Tof! Dit gaan we gewoon doen!

Het onderwerp waar ik jou over aan het denken wil zetten intrigeert mij al maanden enorm. De afgelopen tijd ben ik heel scherp op wat ik om mij heen hoor en zie bij vriendinnen, collega’s en kennissen. Want, zoals ik al eerder schreef in mijn blog over ‘Hoe ik tot nu toe mijn eigen ‘burn out’ heb weten te voorkomen’  heb ik het idee dat veel, heeeeeel veel moeders (to be) met allerlei hogesnelheidstreinen mee willen racen en hun lat hoog hebben gelegd. Te hoog. De reden dat ik hier vanavond wéér over zit te typen is dat ik vanmiddag -tijdens een gesprek met mijn jongste dochter Pippa- voor de zoveelste keer een bevestiging kreeg van hoe hard die hoge lat een ieders deur uitgeschopt zou moeten worden. 

Pippa zat achterin in de auto en vroeg opeens:

Mama, als ik op 31 maart jarig ben, mag ik dan net als Jools zo’n taart met een foto en slagroom aan de zijkanten? En dan een kaarsje van een ‘4’ erop?

Gelijk dacht ik: Oh, wat kunnen kinderen toch ontzettend blij zijn met dit soort heerlijk kneuterige dingen als een fototaart. Blijkbaar heeft de taart die opa en oma de Graaf hadden besteld voor Jools haar 5e verjaardag in september een flinke indruk op Pippa gemaakt. Wat ben ik blij dat ik geen bloed, zweet en tranen heb geofferd voor een moeilijke of dure taart. Wat ben ik blij dat ik geen mega themafeest heb georganiseerd. Less is sooooo much more. Zeker wanneer het om kids gaat. Die lat mag op dat gebied lekker laag, of zelfs gewoon er keihard uit.

En ik trok de gedachte door: Oh, wat willen wij, als moeders, toch veel. Wat willen we graag hip(per) en leuk(er) zijn. Want: we willen dolgraag een Instagramwaardig picture perfect leven. Daar zien we alleen maar blije mensen die mega gelukkig zijn en verjaardagsfeestjes geheel in thema vieren met 100 gasten en een peperdure eenhoorntaart. Daar zien we dat moeders die net een kind hebben gebaard er al zo snel weer super strak uitzien. Daar zien we nooit iemand met een vermoeid hoofd en ongekamde haren en klotsende oksels en vervelende kinderen.

Dus:

WAT DOE IK FOUT????

Ja jongens, uhhhh moeders: wanneer je jezelf gaat vergelijken met mensen die DOEN ALSOF ze een Picture Perfect leven leiden, dan leg je de lat voor jezelf wel heel, heel, hoog. Wanneer je jezelf gaat vergelijken met wie dan ook: on- en offline, dan leg je de lat op onbereikbare hoogte en nog scheef ook.

Waarom vergelijken we onszelf überhaupt met anderen?

Ideetje: Zullen allemaal lekker massaal stoppen met vergelijken? Het heeft namelijk nul komma niks zin. Jij bent niet haar en zij is niet jou. Jullie komen niet eens bij elkaar in de buurt. Bovendien heeft ieder huisje zijn kruisje en heb je geen idee wat er achter een foto of een ideaalbeeld schuilt.

Interessant feit: Uit MOMspiration’s onderzoek is gebleken dat 78% van de ondervraagden aangeeft zich regelmatig onzeker te voelen door posts van anderen op Instagram en/of Facebook.

Dit onderzoek vond een maand of 2 geleden plaats en al die tijd heb ik nagedacht wat ik met deze (voor mij) schocking gegevens wilde: “Wat kan ik hiermee?” Wat ik zeker wist: “Hier moet ik iets mee.” Want social media mag naar mijn mening niet iets zijn waar mensen zich regelmatig onzeker door voelen. Social media kan juist zo fijn en krachtig en gezellig zijn. Dus toen ik vanmiddag aan het nadenken was over die hoge lat, voelde ik een connectie: Die lat ligt naar mijn idee zo hoog, omdat we onszelf steeds vergelijken met anderen. ‘Anderen’ uit het echte leven, maar ook ‘anderen’ die we misschien nog nooit ontmoet hebben, maar denken te kennen door foto’s en tekst.

Daar wil ik een stokje voor steken. Daar wil ik een einde aan maken. Maar alleen als jij dat ook wilt. Alleen wanneer jij klaar bent met jezelf torenhoge verwachtingen opleggen. Alleen wanneer jij klaar bent met jezelf onzeker voelen als je door je Social Media tijdlijnen scrollt. 

Ben je er klaar voor om er klaar mee te zijn? Probeer dan deze tips eens uit:

1. Open je lijst van ‘vrienden’ op Facebook en ‘volgend’ op Instagram. ‘Ontvriend’ en ‘ontvolg’ alle mensen die je eigenlijk helemaal niet leuk vindt, je aan irriteert, waar je geen energie van krijgt en/of waar je je onzeker door voelt. Hoppa: lekker opschonen die hap!
   Schop je mee? ERUIT met die energievreters! 

   Vrouwen die ik gaaf vind om op Instagram te volgen en waar ik juist door geïnspireerd raak zijn: @sannyzoektgeluk @kelly_weekers @mother_of_daughters
   > Heb jij nog meer tips: deel ze met ons!

   Wil je dit NEXT LEVEL doen? Ga dan ook de slag met het opschonen van je tuintje in je echte leven.
   Met welke mensen breng je graag je tijd door? Laat dat hen weten. Steek hier je energie in wanneer je die hebt en voelt. Laat jullie vriendschap groeien en bloeien.
   Welke mensen passen in deze fase van jouw leven minder goed? Laat deze contacten even voor wat ze zijn. Besteed jouw kostbare tijd hier nu niet aan. 

2. Ga eens dieper nadenken over wat jij allemaal van jezelf moet. Van wie moet jij een lat leggen? En vanwaar die hoogte? Maak een lijstje en beoordeel hoe reëel je verwachtingen zijn. Welke punten zijn echt belangrijk en welke dingen moet je alleen maar van jezelf omdat anderen dat ook doen en je niet uit de toon wilt vallen.
   Schop je mee? ERUIT met die lat! 

   Persoonlijk voorbeeld: Op ons prioriteitenlijstje staat helemaal bovenaan: ons gezin. Bij alle beslissingen die we maken denken we eerst: “Wat voor invloed heeft dit op ons gezin?” Wanneer het een positieve invloed heeft, dan gaan we ervoor. Wanneer we al aanvoelen dat het een negatieve invloed zal hebben, dan houden we dat bij ons vandaan. Het klinkt heel simpel, maar deze keiharde focus helpt ons om onszelf en elkaar altijd op nummer 1 te houden.
   

3. Ik ga even grof zijn, sorry not sorry: Heb dikke vette schijt aan anderen. Serieus, BOEIEND wanneer anderen jouw raar vinden omdat je niet meeloopt in de maat. Doe waar jij je goed bij voelt. Doe wat bij jou en je gezin past. Doe niets waar je geen zin in hebt en je geen energie van krijgt. Wees een rebel en zeg die afspraak af waar je zwaar tegenop ziet. Jouw echte vrienden begrijpen dat heus wel. Zij vinden het hoogstwaarschijnlijk juist superknap van jou dat je je grenzen duidelijk aangeeft. Nepvrienden vallen op deze manier op organische wijze vanzelf lekker af. Doei.
   Schop je mee? ERUIT met je druk maken om de mening van anderen!

   Persoonlijk voorbeeld: Wij worden door heel wat mensen raak aangekeken wanneer we aangeven dat we niet vooruit plannen. Dat we onze weekenden en doordeweekse avonden helemaal vrij houden. Er zijn wel eens uitzonderingen, zoals het 40 jarig huwelijksfeest van mijn ouders of Pepernotenpret met Dirk Scheele, maar dat is het wel zo’n beetje. Wanneer we uitgenodigd worden voor een groot verjaardagsfeest, laten we weten ‘dat nog niet durven te zeggen of we er zullen zijn’. We laten het van het moment afhangen of het voor ons gezin een goede keuze is om te gaan. Wanneer het om een kleiner feest gaat waarbij we ‘echt gemist zullen worden’ als we er niet zijn, dan ligt dat anders. Inmiddels weten onze goede vrienden dat deze manier van leven voor ons heel belangrijk is. Het grappig is ook, dat juist deze groep mensen zelf ook zo leeft. Daardoor kunnen we, wanneer ons dat á la minute uitkomt, zomaar een spontaan feestje organiseren. Omdat we daar allemaal op dat moment zin in hebben.
   Ja, er zijn ook mensen die dit raar vinden. Prima! Daar hebben wij gelukkig niets mee te maken. 

Samengevat:
Doe wat JIJ wilt. Doe wat bij JOU past. De rest is bijzaak.

Genoeg gekletst. Tijd voor een lekkere foute serie. Want daar heb ik nu zin in. HA!

liefs,

Annette