Categorie: The Flying Dutch Family

Eerlijk zeggen. Wie heeft wel eens gevraagd aan een andere vrouw of ze zwanger is? Een vriendin, collega of familielid? En hoe ging dat gesprek? Maar: ongeacht of het antwoord van de ondervraagde ontkennend of bevestigend was, eigenlijk had je deze vraag NOOIT NEVER NUNCA NE JAMAIS moeten stellen. Laat dat een wijze les zijn voor een ieder voor de toekomst: Houd deze vraag lekker binnensmonds en gooi de sleutel weg. Heel ver weg. 

Stel eens jezelf voor in de rol van de ondervraagde:

Er wordt aan jou gevraagd of je zwanger bent en jouw antwoord is……

NEE >> Hoe gênant is dit voor beide partijen?
Komt de oorsprong van de vraag voort uit het feit dat jouw buik(je) lijkt op een zwangere buik? Dan vindt de vraagsteller blijkbaar dat je (ietwat te) dik bent en zwanger lijkt. (ONGEMAKKELIJK!!!)
Komt de oorsprong van de vraag voort uit het feit dat je bijvoorbeeld geen koffie of wijn drinkt? Dat betekent toch niet gelijk dan je dan maar zwanger bent? Big Brother heeft je blijkbaar scherp in de gaten gehouden ofzo?

Er wordt aan jou gevraagd of je zwanger bent en jouw antwoord is……

NEE >> Misschien ben je al heel lang bezig om zwanger te worden en is het nog niet gelukt. Dan is deze vraag ontzettend pijnlijk. Of je hebt net een miskraam gehad, maar hebt nul zin om hierover te praten met de vraagsteller.

Er wordt aan jou gevraagd of je zwanger bent en jouw antwoord is……

NEE >> Je bent recentelijk (of wat langer geleden) bevallen, maar je buikje staat nog steeds fier vooruit. Dit is heeeeel normaal de eerste weken en zelfs maanden.
Na die eerste periode: Het kan zijn dat je er niet echt werk van gemaakt hebt, omdat het niet prioriteit is of ooit wordt. Het kan ook zijn dat je je suf traint, mega gezond eet, maar dat dat buikje daar geen boodschap aan heeft.

Dit is Emily Skye, een fitnessmodel die net mama geworden is. Erg leuk om haar te volgen op Instagram! 

Er wordt aan jou gevraagd of je zwanger bent en jouw antwoord is……

NEE >> Maar eigenlijk is het wel zo. Je bent net zwanger en degene die het aan jou vraagt is nog niet aan de beurt om dit nieuws te horen. Je eigen familie weet het nog niet eens en je wilt wachten tot je de 12 weken echo hebt gehad. Dus verplicht degene die het aan je vraagt jou te liegen. En dat voelt vreselijk.
Mij overkwam dit toen ik zwanger was van Pippa. Een collega (met wie ik helemaal niet close was) kwam naar mijn lokaal toe, plaatste haar handen op mijn bureau en vroeg met een grote grijns: “Zijn de geruchten waar? Ben je zwanger?” Met een mond vol tanden stamelde ik een soort van ‘nee’ uit. Maar ze ging gewoon door: “Oh, echt niet? Heel veel mensen denken van wel! Dus je bent echt niet zwanger?”
Toen we een aantal weken later het nieuws dat ik dus wel zwanger was naar buiten hadden gebracht op ONZE manier, ben ik nog naar haar toe gegaan. Thuis en in de auto naar school toe had ik talloze keren deze speech gerepeteerd: “Ik wilde je nog even komen vertellen dat ik wel al zwanger was op het moment dat jij dat vroeg. Ik voelde mij vreselijk toen je het vroeg en ontkennend heb moeten antwoorden, maar dat kon niet anders. Mijn eigen familie en vrienden wisten het nog niet eens en dan zou het nogal vreemd zijn wanneer jij degene bent die het eerder dan zij weet. Ik vind dat je deze vraag niet had moeten stellen, want je zette mij daarmee onder druk en dat voelde heel onprettig.” Stiekem voelde het heerlijk om te zien dat zij nu met een mond vol tanden stond en er nog net een ‘sorry’ uit kon krijgen.

Er wordt aan jou gevraagd of je zwanger bent en het antwoord is……

JA >> Hetzelfde als bovenstaand verhaal, maar het verschil is hier dat je het niet over je hart kreeg om te liegen. Ook hier geldt weer: Je had het liefste zelf bepaald wanneer je jouw blije nieuws ging delen. Tegenwoordig wordt hier enorm creatief mee omgegaan en zien we de leukste geboorteaankondingen voorbijkomen. Maar er moet wel de kans gegeven worden om de aanstaande ouders het juiste moment zelf te laten kiezen.

DUS.

Al heb je je allersterkste verdenkingen… VRAAG NOOIT AAN EEN VROUW OF ZE ZWANGER IS. Wacht netjes af tot zij haar nieuws met jouw deelt. En zeg dan toch alsjeblieft niet: “Oh, dat dacht ik al!” of “Hè, hè, is het eindelijk officieel?”.

Nee, nee, nee, nee, neeeeeeeee!

Zeg alsjeblieft wel: “Wow! Wat een geweldig nieuws! Ik ben zo blij voor je! Hoe gaat het met je? Heb je al een echo gehad? Hoeveel weken ben je nu?”

Dat soort dingen.

Succes ermee 😉

liefs,

Annette

PS: Nee, ik ben niet zwanger. Er werd/wordt door allerlei mensen angstvallig in de gaten gehouden of ik carpaccio eet en wijn drink en toen ik laatst een decaf koffie bestelde na een diner kwam ook DE vraag. Blijkbaar ging men er vanuit dat we een levend souvenir uit Afrika of Zuid Amerika zouden meenemen. Maarruhhh: niet dus!
En dat buikje: Dat komt voort uit het feit dat ik lekker genoten heb van wijn en chocola de afgelopen tijd. De conclusies werden al getrokken dat het een andere reden had. Again: Niet dus!

Over de schrijfster van dit artikel
Annette de Graaf (34 jaar) is vriendin van manueel en sportfysiotherapeut Thaddeus Knops (32) en mama van dochters Jools (4) en Pippa (2,5). Zij is naast lerares Nederlands en Engels op de Internationale School van Amsterdam (waar ze momenteel een jaar onbetaald verlof van heeft gekregen), KLM Blogger en onderdeel van Team Canon Photography Nederland ook oprichtster van MOMspiration.nl; sinds februari 2015 een blog voor (wannabe) heppie mama’s.

Door te laten zien dat het leven veel leuker is met The Sunny Side Up inspireert zij moeders (en overige geïnteresseerden) om blij, gek, gezellig, genietend, luchtig, sportief, reizend, fashionable en gezond de dagen door te brengen. Maarrrr het is helemaal oké om soms even keihard te klagen. Hoort er ook bij! Zolang het niet te lang duurt….

Annette en haar gezinnetje zijn op dit moment samen een jaar aan het reizen. Van juni tot en met december 2017 reden ze in een Jeep met daktent Zuidelijk Afrika door (Zuid Afrika, Namibië en Botswana). Op 9 december vlogen ze -na een korte stop in Amsterdam- door naar Argentinië om vanuit hier Zuid Amerika te ontdekken per bus, taxi, trein, en boot. Met z’n viertjes probeerden ze op een relaxte manier zoveel mogelijk te zien en beleven van deze prachtige landen (Argentine, Uruguay, Brazilië, Paraguay en Chili). Op dit moment doen ze een ‘Rondje Nederland’ waarbij ze o.a. zullen verblijven op het ss Rotterdam, in de Efteling op vakantiepark Het Loonsche Land, Recreatiepark Terspegelt, WILDLANDS Emmen/CenterParks Sandur.

Over dit alles wordt uitgebreid gerapporteerd op MOMspiration.nl, blog.klm.com en Instagram onder de naam @theflyingdutchfamily

Disclaimer
Annette & haar collega’s Tessa & Marjolijn bloggen alleen over dingen die ze zelf meemaken of producten die zij zelf (hebben) gebruikt. Zij geven hierover ‘slechts’ hun persoonlijke mening.

Mijn mening: Personeel is het visitekaartje van je bedrijf. Of het nu om een hotel, winkel of restaurant gaat, een warm welkom en persoonlijke aandacht is wat mij betreft het halve werk. Mee eens? Dus wanneer ik in een winkel kom die een compleet tegenovergestelde boodschap uitstraalt, ben je aan mij een potiëntele klant kwijt. 

De inspiratie voor dit blog komt door een ervaring die gisteren plaatsvond in een kinderkledingwinkel in Sassenheim. Jools groeit als kool en heeft nieuwe broeken nodig. Dus toen ik gisteren boodschappen ging doen en een kinderkledingwinkel spotte, móést ik daar natuurlijk even naar binnen hoppen. (du-uh) Nou, eigenlijk eerst buiten, want daar stond een rek met afgeprijsde kleding. (du-uh) Heerlijk om daar even doorheen te scannen. Maar, niet voordat ik de medewerkster (of eigenaresse?) eerst met een ‘gedagje’ liet weten er te zijn. Er kwam een ‘gedagje’ terug en mijn oog viel op een leuke broek in Jools haar maat. Dacht ik. Want Jools was er niet bij en dan probeer je op allerlei manieren je kind te projecteren in de broek. Dus terwijl ik dat aan het doen was (de broek, hoog en laag houden – aan de stof trekken – dat soort dingen) stak de mevrouw haar hoofd om de hoek en zei: “Je krijgt geen geld terug en er mag niet geruild worden, want ze zijn al zo sterk afgeprijsd. Dan moet je het maar op Marktplaats zetten of aan iemand anders geven.”

Oh, oké. Prima. Duidelijk. 

Ik legde uit dat het voor mijn dochter is die 1 meter 10 is, maar dat ik twijfelde of het model van de broek bij haar lange en dunne benen zou passen. Op mijn vraag of ze ook nog andere broeken of leggings in maat 110 of 116 had, haalde ze een stapeltje tevoorschijn en liet mij daarvan 2 leggings zien. De rest van het stapeltje legde ze weer terug. Maar….. Ik had al gespot dat daar leggings met 2 soorten panterprint bij waren. Toen ik daarna vroeg zei ze: “Ja, maar die zijn wel duurder.”

Oh, oké. Prima. Duidelijk.

Toch wilde ik ze wel even zien. Want: Kan zij in mijn portemonnee kijken? En: Met 2 dochters dicht op elkaar wordt ieder kledingstuk vaak gedragen en kiezen we vaak voor kwaliteit boven kwantiteit. Dus een goede legging van E25,- die een jaar of 2 wekelijks gedragen wordt is z’n geld wel waard.

Tijdens het bekijken van de panterprintjes gingen bovenstaande gedachten door m’n hoofd. In uitleggen aan de mevrouw had ik 0,0 zin. In iets bij haar aanschaffen nog minder. Daarom bedankte ik haar vriendelijk voor de fijne hulp en wenste haar nog een prettige middag.

Morgen rijden we wel naar LissKids in Lisse. Dezelfde soort producten, maar met de allerliefste verkoopsters. Inclusief een leuke speelhoek én gelegen vlakbij Panini en Qoffee & More. Oh en om de hoek van Lievelingetjes! Zijn we ook al zo lang niet geweest.

Nu al zin in.

Liefs,

Annette

PS1: Thaddeus is nu naar de markt in Sassenheim en ik heb hem gevraagd om toch nog even naar die afgeprijsde broek te gaan kijken met Jools. Benieuwd hoe hij onthaald wordt!

PS2: Ben jij ook gevoelig voor het gedrag van personeel in een winkel, restaurant of hotel? Of vind je dat ik me aanstel ;-)? Haha mag je eerlijk zeggen hoor!