Categorie: The Flying Dutch Family

Ik heb jullie gisteren al een kleine sneak peek gegeven van onze ochtend uit. Het lukte me gisteren niet meer om een blog te schrijven wanttt, ik ging heerlijk bijkletsen met m’n vriendin die ik al té lang niet had gezien. Maar, nu maak ik het goed! Het was gisteren zooo leuk dat ik het MOET delen met jullie. Niks niet saai maar juist hartstikke hip! (En al was het niet hip dan was het alsnog suuuuper leuk!) We zijn naar Bessenkwekerij de Pollekamp in Ermelo geweest.

Al een tijdje was ik aan het nadenken over wàt nou echt een leuk uitje voor Lauren zou zijn. Lauren heeft moeite met drukte en chaos en veel kinderen om haar heen. Dat is niet altijd makkelijk voor haar want in het leven zijn nou eenmaal veel drukke en chaotische situaties. Daar zal ze mee leren om moeten gaan (aan mij de mooie taak om haar hierbij te helpen en te sturen) maar nu is dat nog lastig voor haar. Toen zag ik op instagram dat een vriendin van mij naar een bessenkwekerij was geweest. Mijn eerste gedachte was ‘wat leuk! Maar is het wel zo leuk voor een kind van 2?’ Haar foto’s zagen er erg gezellig uit en ik dacht ‘acht waarom ook niet? Laten we het gewoon eens proberen.’

Dus daar gingen we gisterenochtend. Lauren kreeg haar laarzen aan, Pips ging in de maxicosi en we vertrokken naar Ermelo. Want daar zit een super leuke bessenkwekerij. Onderweg reden we over boeren weggetjes met veel koeien en schapen. De dierengeluiden vlogen me om de oren. Toen we langs hertjes kwamen ging het dak er helemaal af. Daar moesten we natuurlijk even stoppen.

 De kwekerij waar we al snel aan kwamen hadden we niet kunnen missen! De blauwe bessen kwamen je tegemoet en anders was het Lauren wel die steeds weer herhaalde ‘bessuh pukkuh’. Wat een gezellig sfeertje, overal waren mensen aan het plukken. Gezinnen, jongeren, ouderen, echt iedereen was gezellig aan het kletsen en plukken. Nou dat wilden wij ook wel dus we liepen gauw door naar de landswinkel waar we een emmer konden halen. Lauren kreeg haar eigen emmertje. Ik twijfelde nog, dacht dat ze het emmertje toch niet echt zou gebruiken en dat we wel genoeg hadden aan mijn emmer. Maar Lauren gooide haar konijn en speen van haar af en strekte haar armen en riep ‘emmer!’ Mevrouw had duidelijk andere plannen dan dat ik had. Ik was blij verrast!

Al snel vonden we een mooie plek in het veld. Overal waren mensen aan het plukken maar doordat het zo’n groot veld was kwam je elkaar eigenlijk amper tegen. We gingen een pad in. Ik bedacht dat het nu tijd was om Lauren uit te leggen wat de bedoeling was. Ik bukte naar haar hoogte, wilde gaan praten maar zag dat Lauren al lang begonnen was. Met een grote grijns keek ze me aan. Dom van mij natuurlijk, ze had al lang gezien wat de andere mensen deden. Ik legde haar nog wel even uit dat ze de ‘blue’ bessen moest plukken en niet de ‘green’ bessen. Nou dat was wel helder! Terwijl ze in volle concentratie aan het plukken was riep ze: “Nee mama, nee gleen. Ja blue!” En dat ging haar behoorlijk goed af.

Ik had verwacht dat Lauren het na een paar minuten wel zat zou zijn maar nee. Ze was niet te stoppen. In volle concentratie heeft ze een uur (ja echt, 1 uur!!) geplukt. Iedere keer leegde ze haar emmertje weer in de grote emmer en ging ze weer verder. Ze genoot van de rust, ruimte en het lekker plukken. Ondertussen snoepte ze van de zachte rijpe bessen. Met Pippa in de draagzak was het eigenlijk prima te doen. Wat een feestje! Toen de emmer behoorlijk vol was gingen we terug naar de Landwinkel om af te rekenen. Buiten op het terras zaten mensen te smikkelen van cake met blauwe bessen, koffie en thee.

Eenmaal thuis gingen de meiden al snel slapen. En ik zat op de bank na te genieten. Trots op Lauren omdat ze zo had genoten en het zo goed had gedaan. Wat is het leuk om deze kant van haar te zien! Maar ook een beetje trots op mezelf omdat we samen steeds meer ontdekken waar Lauren én ook ik gelukkig van worden.

Je hoeft denk ik niet te raden wat we na het slaapje die middag gedaan hebben! Samen hebben we heerlijke jam gemaakt. Een pot voor de opa’s en oma’s en natuurlijk ook voor onszelf. Nu nog een leuke etiket erop en klaar!

Wij vinden het een super aanrader!! Dus mocht je in de buurt wonen of gewoon eens in de buurt zijn, ga dan zeker langs. Het is een uitje voor jong en oud! En mocht je nou niet in de buurt zijn maar dit wel heel leuk vinden? Kijk dan eens op de volgende site over pluktuinen in Nederland! vance.nl/zelf-fruit-plukken-de-leukste-plekken-in-nederland

Veel plezier!

 

Volgen jullie al onze avonturen al via Instagram? Kijk op lieve_lauren_en _pippa

Over de schrijfster van dit artikel:
Tessa Bonhof-Regnerus (37 jaar) is echtgenote van Henk Bonhof, moeder van Lauren (2) en Pippa (0). Woonachtig in Lelystad. Zij gaat na de zomer een nieuw avontuur starten als leerkracht groep 5/6.  Tessa vormt samen met Annette de Graaf en Marjolijn Vreeburg Team Momspiration.nl; een blog voor (wannabe) heppie mama’s.
Door positief in het leven te staan en vooral te focussen op de mooie en dankbare dingen in het leven inspireert zij moeders (en overige geïnteresseerden) om op een vrolijke, enthousiaste, nuchtere, smakelijke, gezonde en gezellige manier door de dag te fietsen. ‘What you see is what you get’ is volledig van toepassing op Tessa. Niks meer, niks minder. Gewoon precies zoals het is. Daar horen natuurlijk ook minder leuke dingen bij maar met een positieve insteek in het leven gaat het zonnetje altijd weer schijnen!

Slenterend door een township in Wellington, Zuid Afrika, probeer ik te bedenken hoe ik straks alles wat ik hier zie, ruik, voel en hoor kan gaan verwoorden. Hoe vertel je dit door? Hoe breng ik het gevoel over? Want er gebeurt veel. Heel veel. En alles beleef ik voor de eerste keer. Daardoor is er geen tijd (en zou het zonde zijn) om nu tijdens de bijzonderste wandeling van mijn leven het hoofd te breken over de dag van morgen. Dus stop met piekeren! Nu is nu.  

Maandagochtend 24 juli om 9.30 uur begon één van de mooiste en heftigste dagen van mijn leven. Al eerder, in maart, had ik Kinderfonds MAMAS benaderd of er iets zou zijn wat ik uit naam van MOMspiration voor hen zou kunnen betekenen tijdens de aanstaande reis naar Zuid Afrika. Kinderfonds MAMAS steunt 28 projecten in dit land die kansarme kinderen een toekomst bieden en het leek mij een goed idee om via MOMspiration het fonds, de MAMAS en de kinderen een podium te bieden. Een podium waarop duidelijk wordt hoe de donaties die Kinderfonds MAMAS ontvangt om worden gezet in het veranderen van leventjes. Directeur Frits en Marketing Manager Maaike (tevens een hele dierbare vriendin van mij!) vonden dit een uitstekend idee en samen zetten we een plan op:

Stap 1: Geldinzamelingsactie op Koningsdag (we gaven onze inboedel weg in ruil voor donaties) + Sponsoractie ‘Twee Dagen Zonder Klagen’ op de Internationale School van Amsterdam. We haalden €1200,- op en het Goede Doelen Commitee van de Internationale School verdubbelde dit naar €2400,- WOW! Nogmaals dank voor alle donaties lieve mensen!

Stap 2: Project Norsa Community Care bezoeken in Wellington.
Wat potentiële donateurs van een goed doel vaak ‘een dingetje’ vinden, is dat ze geen idee hebben waar hun  euro’s naar toe gaan. Compleet begrijpelijk, want je wilt er zeker van zijn dat JOUW geld écht goed besteed wordt. Het allerbeste bewijs kun je krijgen door met eigen ogen te zien wat er met je geld gebeurd. Daarom ging ik voor jullie -én natuurlijk ook voor mezelf- project Norsa bezoeken, de MAMAS en de kinderen ontmoeten om de verhalen vanaf de eerste lijn te horen.
Door middel van dit blog zal ik proberen het gevoel over te brengen wat ik heb gekregen tijdens en na mijn bezoek aan Norsa Community Care. Het gevoel dat ik nu zéker weet dat alle donaties (klein en groot) met open armen ontvangen worden en vanuit een geweldig hart een goede bestemming vinden. Iedere donatie maakt dus écht een verschil.

Norsa Community Care is een organisatie met verschillende projecten waaronder: Family Care Programme, Health Care Programme, Day Care Centers, Cluster Foster Scheme, Food Security Programme, Adoptions, Scholarship, Soccer Programme en Temporary Safe Care for Babies. Om in 1 dag al deze programma’s te bezoeken en hier meer over te leren lijkt een soort van onmogelijk, maar MAMA Genevea heeft haar best gedaan om mij erover te vertellen en te laten zien. Tijdens ons gesprek op het kantoor van Norsa hoorden we aan de andere kan van de deur continue babygeluidjes. Norsa heeft namelijk de vergaderruimte opgeofferd om dienst uit te maken als babykamer voor de kindjes die geadopteerd zullen worden. MAMA Tuki woont hiernaast en is op papier de voogd van deze baby’s tot er een nieuw thuis voor hen is gevonden.

MAMA Genevea heeft er ook voor gezorgd dat ik bij families thuis kwam, zodat zij persoonlijk aan mij konden uitleggen wat het Family Care Programme voor hen tot dusver heeft betekend: Hoezeer hun leefsituatie nu verbeterd is.

Dit lieve gezin (zie foto’s onder deze tekst) heette mij van harte welkom in hun huis. Om een goed beeld te geven van hun de binnenkant was lastig. Het was zo klein en vol dat geen hoek was om een foto vandaan te maken. Ook zijn er geen ramen en geen elektriciteit waardoor het heel donker is. Toen ik vader Malin vroeg wie het mooie schilderwerk op het kastje gemaakt had, vertelde (in het Afrikaans) hij glunderend (zonder tanden) dat hij dat had gemaakt. Daarna liet hij mij al zijn andere schilderijen zien. Het is hem tot toe nog niet gelukt om een verkooppunt te vinden, maar hij zou dat wel graag willen. Hoezeer ik eigenlijk in shock ben over hoe zoveel mensen (gezin van 5) in zo’n kleine ruimte kunnen leven liet ik natuurlijk niet merken tijdens het bezoek. Dat zou natuurlijk heel raar zijn, want zij zij juist ontzettend trots op hun thuis. Het is al een hele verbetering met hoe zij eerst leefden en dat allemaal dankzij het Family Programme van Norsa en Kinderfonds MAMAS. 

Het Family Programme zit heel strak in elkaar. Gezinnen kunnen zich bij ‘opper’ MAMA Genevea aanmelden om deel uit te maken van het programma en zorg vanuit Norsa te ontvangen. Gezinnen waar HIV voorkomt en/of extreme armoede komen hiervoor in aanmerking. Norsa zorgt er dan voor dat:

-de kinderen uit het gezin naar school kunnen (inclusief schooluniform en transport)
-er gepaste medicatie komt + doktersafspraken 
-de kinderen naar de after school care en vakantieprogramma’s kunnen gaan
-er voor de kinderen iedere dag na school een grote kom soep geregeld is door een MAMA

-dat er ouders naar parenting group meetings georganiseerd worden
-dat het gezin iedere maand een voedselpakket krijgt

Van alle bovenstaande punten wordt uiterst streng een checklist bijgehouden: aanwezigheid en gebruik van medicatie. Per 15 gezinnen is er 1 MAMA die dit in de gaten houdt en de gezinnen eens per week bezoekt. Zij rapporteert dit aan ‘opper’ MAMA Genevea die het grote overzicht bewaard. Zij kent iedereen en iedereen kent haar. Tijdens onze wandeling door de township werd dat wel duidelijk. De een wilde even snel wat met haar delen, een ander had een dringende vraag, een jongen die eigenlijk op school had moeten zitten werd streng toegesproken en een depressieve moeder kreeg een pep-talk dat ‘alles sal reg kom’.

Wat het allermeeste naar voren kwam tijdens mijn dag met Genevea was de liefde die zij en haar medeMAMAS vanuit hun enorme hart uitstralen naar de kinderen en hun ouders. Van iedere verbetering gaat dit grote hart sneller kloppen en raken ze nog meer gemotiveerd om dit gezin verder te helpen. Vanaf het moment dat de MAMAS een gezin onder hun hoede krijgen, blijven ze hen volgen tot de kinderen van het gezin 18 zijn. Maar je kunt je voorstellen dat wanneer je zo lang met de kinderen ‘werkt’ (de MAMAS willen het eigenlijk geen werk noemen), dat ze als eigen gaan voelen. Dus ook na hun 18e blijft het contact.

Toen ik aan MAMA Primrose -die een permanent thuis biedt aan 6 kinderen- vroeg of ze mij haar verhaal kon vertellen had ik gelukkig mijn camera bij de hand om het vast te leggen. Wat een geweldig mens is zij!

Er is nog zoveel te vertellen. Nog zoveel over wat de MAMAS van Norsa doen. Afgelopen maandag was een overload aan informatie over de fantastische daden van deze heldinnen. Je zou er een boek over kunnen schrijven. Hopelijk heb je door het lezen van mijn verhaal een ideetje gekregen en hopelijk heeft het jou gemotiveerd om de MAMAS te steunen. Via de website van Kinderfonds MAMAS kun je je opgeven als donateur. Het bedrag dat je per maand wilt geven kun je zelf kiezen. Ik bedenk het in cappuccino’s. Daar kan ik er best 2 per maand van missen en dat is al een euro of 5. Are you in??? DANK DANK DANK namens de MAMAS en de kinderen!

Wat een dag. Wat een ervaring. Wat een bijzondere mensen heb ik mogen leren kennen. Om alle belevenissen in woorden om te zetten leek onmogelijk, maar hopelijk is een een soort van gelukt. De gevoelens die tijdens de dag zelf door m’n hoofd en lijf gierden zijn nog steeds niet echt te plaatsen. Dat ging echt alle kanten op: trots op de heldinnen die zoveel mogelijk maken voor de kinderen en hun ouders, overvallen door de extreme armoede, onder de indruk van de creativiteit om een thuis te maken van een paar vierkante meter omringd door houten schotten, verliefd op de kleine baby’tjes die op een adoptie-ouder liggen te wachten, geïnspireerd door hoe weinig je nodig hebt om jezelf te kunnen vermaken, in shock van de kennis hoeveel personen met z’n allen in 1 bed slapen, blij van alle kindjes die m’n haar en huid aan wilden raken en een selfie wilden maken, misselijk van de smerige lucht van al het rottende afval, in de wolken door alle knuffels van alle kindjes en verdrietig van alle ziektes die er heersen….

Alle gevoelens tegelijk en door elkaar! Het moet nog steeds landen wat ik allemaal heb mogen meemaken.

Maar vooral voel ik mij ook dankbaar. Dankbaar dat deze mensen mij een kijkje hebben gegeven in hun leven. Dankbaar dat ik even deel uit mocht maken van hun dagelijkse routines. Ik zal dit nooit, nooit, nooit vergeten. Jullie hebben allemaal een heel bijzonder plekje in mijn hart gekregen.

En hoe mooi: vandaag gaan we met ons hele gezin een bezoek brengen aan het Community Center van Norsa! We gaan dan de kleuterklasjes bekijken en er zal speciaal voor ons gezongen en gedanst worden. Jools en Pippa hebben er zin in!

liefs,

Annette

Over de schrijfster van dit artikel

Annette de Graaf (33 jaar) is vriendin van manueel en sportfysiotherapeut Thaddeus Knops, mama van dochters Jools (3,5) en Pippa (2) en woonachtig in Nieuw Vennep. Zij is naast lerares Nederlands en Engels op de Internationale School van Amsterdam en KLM Blogger ook eigenaresse van MOMspiration.nl; een blog voor (wannabe) heppie mama’s.

Door te laten zien dat het leven veel leuker is met The Sunny Side Up inspireert zij moeders (en overige geïnteresseerden) om blij, gek, gezellig, genietend, luchtig, sportief, reizend, fashionable en gezond de dagen door te brengen. Maarrrr het is ook oké om soms even keihard te klagen. Hoort er ook bij! Zolang het niet te lang duurt….
Annette en haar gezinnetje reizen op dit moment door Zuid Afrika. Ze doen daar o.a. vrijwilligerswerk voor Kinderfonds MAMAS en KLM’s Wings of Support. Daarnaast proberen ze op een relaxte manier zoveel mogelijk te zien en beleven van dit prachtige land. Hoe de rest van de 14 maanden durende wereldreis eruit gaan zien en welke landen ze zullen bezoeken?! Dat ligt nog lekker open!

Disclaimer

Annette & haar collega’s Tessa & Marjolijn bloggen alleen over dingen die ze zelf meemaken of producten die zij zelf (hebben) gebruikt. Zij geven hierover ‘slechts’ hun persoonlijke mening.

 

 

Vandaag was een leuke dag. Nee, vandaag was een super leuke dag! Vandaag was mijn Q-time dag met Lauren. Mijn oudste dochter van 2. En wat had ik uitgekeken naar deze dag. Uhmmm, zo’n 2 jaar denk ik!? Toen Lauren geboren werd wíst ik waar ik heul heul HEUUUL graag naar toe wilde gaan zodra ze een peuter zou zijn. En vandaag was het dan eindelijk zover.

We vertrokken vanochtend al vroeg. Samen brachten Lauren en ik Pips naar het kinderdagverblijf. Het voelde even een beetje gek om haar daar alleen te brengen en vervolgens met Lauren de hort op te gaan. Maar ik wist dat Pippa óók een heerlijke dag zou hebben. De hé-le dag knuffelen met haar lieve juffen! Kleine bofkont. Het beetje schuldgevoel wat ik had omdat ik haar niet mee zou nemen op deze dag, was al snel over toen ik Pippa heel blij zag lachen toen ze haar juf zag.

Sinds de geboorte van Pippa heb ik eigenlijk weinig qualitiy time gehad met Lauren. Ja samen even een boodschap doen of een fietstochtje maken, maar meer dan dat zat er nog niet in. Vaak zijn we als gezin druk. Druk met werken, familie, vrienden. Daardoor hebben we vaak mensen om ons heen. Wat heel leuk is natuurlijk! Maar ik denk dat het ook goed is om één op één tijd te besteden met m’n kids. Even écht aandacht hebben voor elkaar. Lekker kletsen, dingen bekijken, gek doen. Wanneer ik even écht tijd heb met Lauren en niet afgeleid kan worden door de dagelijkse verplichtingen, merk ik dat ons gedrag naar elkaar toe anders is. Sinds de geboorte van Pippa vraagt Lauren veel aandacht. Aandacht waar ze recht op heeft natuurlijk. Maar met een klein zusje erbij die ook haar aandacht nodig heeft, zal Lauren soms toch echt even moeten wachten. En daar is niks mis mee denk ik. Maar zo’n dag als vandaag is dan extra fijn!

Anyway genoeg hierover en terug naar onze feestdag! Want, WAT hebben we voor leuks gedaan vandaag!? Nadat we Pippa op het kinderdagverblijf hadden gebracht begon onze trip. Woezel en Pip hard aan in de auto en lekker meezingen! Gekke geluiden maken. (‘Wat doen de koeoeoeoe?? Wat doet een pauw??’) Alles benoemen wat voorbij komt! (‘Vrachtwagen mama!’ ‘Welke kleur is de vrachtwagen Lauren?’ ‘Yewwow!! WAUW!’) Halverwege de rit viel Lauren in slaap. Eenmaal aangekomen in Utrecht had ik al snel een parkeerplek en wel praktisch vóór ‘the place to be’! Je betaalt dan ook wel €4,85 per uur aan parkeerkosten maar dan heb je ook wat.

Toen Lauren wakker werd pakte ik de spullen uit de auto. Ik vertelde Lauren waar we naar toe gingen en ze keek wat om haar heen. Rustig liepen we naar de ingang van het gebouw. Ik zei niks, wachtte op haar reactie. Nou die kwam. EN HOE!! Twee grote ogen keken recht vooruit. Lauren haalde adem en schreeuwde zo hard als ze kon: ‘NIJNTJEEEE!!! Nijntje Nijntje NIJNTJEEEEE!!’ Ik denk dat heel Utrecht nu weet dat er voor het Nijntje museum een mega Nijntje staat.

Wij waren als eerste maar al snel ontstond er een rij voor het museum. Gelukkig hadden we de kaarten online besteld (helemaal gratis door mijn museumjaarkaarten, whoop whoop!) en konden we direct naar binnen. En toen begon het feest.

Lauren wist niet waar ze het zoeken moest. Nijntje, opa Pluis, oma Pluis en aaaaalle andere figuren kwamen voorbij. Ze rende rond, ging overal kijken, knuffelde met een grote Nijn, wees alles aan en riep alle kleuren ( in het engels, raar maar waar) die ze zag. Zij genoot, ik genoot nog meer! Wat was er een hoop te zien en te beleven. Het huis van Nijntje, de tuin van Nijntje inclusief grasmaaiers en schuur, een ruimte met allemaal spelletjes gerelateerd aan Nijntje (natuuuurlijk), een ziekenhuis waar kids een zuster -of dokterpakje aan kunnen trekken, een ruimte met allemaal boekjes! (Die overigens heel cool zijn opgehangen). Maar ook een picknickruimte en een dierenruimte. Je kunt er knutselen én je kunt helemaal los gaan in het verkeerspark! (Pas wel op dat je niet aangereden wordt door een peuterpuber die met de bus langs zoeft).

Maar toen… toen gebeurde het. Ik zag dat het al snel erg druk begon te worden. Overal krioelden kleine, snelle, driftige peuterpubers. Ouders deden hun best hun kids een beetje in het gareel te houden. Ik zag Lauren steeds verstijven wanneer kinderen rakelings langs haar heen renden. Ze raakte wat geïrriteerd. Ik probeerde haar een beetje te helpen door een wat rustigere plek op te zoeken. Ze dook de keuken in van het Nijntjehuis. In a blink of an eye zag ik een meisje op haar af stiefelen. Nog voordat ik het door had deed het meisje Lauren pijn en greep de pan met groenten uit haar handen. Lauren begon boos te piepen en probeerde de pan terug te trekken. Er ontstond een heuse catfight. Het meisje had inmiddels de pan weten te bemachtigen en zette het op een hollen.

Okay, dit soort dingen gebeuren bij peuters. Ook Lauren moet leren hoe ze hiermee om moet gaan. Ik probeerde Lauren te helpen door het uit te leggen en te troosten maar ik had GEEN SCHIJN VAN KANS. Lauren kreeg een turbo mental break down. Ze begon keihard te gillen en krijsen en huilen. Ik tilde haar op maar ze slingerde met haar armen en benen. En het volume was ook op stand 60 ofzo (ik had serieus een piep in m’n oren). Terwijl ik haar probeerde rustig te krijgen en te troosten keek ik voorzichtig om me heen. Alle kids speelden onverstoord door. De ouders daarentegen waren vooral druk met mij en Lauren. En in plaats van dat ik bemoedigende blikken kreeg van “We know what you are going through”of “I feel you sister”, kreeg ik geïrriteerde blikken. Maar dan écht geïrriteerde blikken. Ik dook met m’n gezicht snel in Lauren haar haren en intussen schoot “zag ik dat nou goed?” door mijn hoofd. Ik keek weer op en zag een oudere man zijn hoofd schudden. “Serious people, I could use some support here!!” Maar nee hoor… Ik wist niet hoe snel ik moest weg komen. Intussen waren we aangekomen bij de picknickruimte. Lauren snikte nog na, wilde spelen, eten, niet spelen, niet eten, huilen en knuffelen tegelijk.

En mijn hart ging tekeer. Ik voelde me ongemakkelijk, had het gevoel dat iedereen naar ons keek. In mijn hoofd had ik al van alles geroepen naar de starende mensen maar in de praktijk durfde ik dat niet. In de praktijk knuffelde ik Lauren en besefte ik me dat dit misschien toch wat te heftig was voor haar. Intussen kwam er een hele lieve werknemer van het museum naar ons toe. Ze vroeg aan Lauren waarom ze zo moest huilen. Lauren snikte, zei niks en kroop in mijn nek. Het meisje vertelde dat het beneden nu heel rustig was dus we vertrokken gauw naar beneden. Wat lief dat de werknemers zo betrokken zijn en meedenken!

Na het Nijntje museum was het tijd voor lekker eten, frisse lucht en bos. We vertrokken naar Rhijnauwen in Bunnik. Een plek waar ik 10 jaar lang iedere week wel 3 a 4 keer kwam. In de tijd dat ik in Utrecht woonde, woonde ik vlak achter Rhijnauwen. Een prachtig bos. Je kunt er zo fijn wandelen en spelen en er is veel ze zien en te ontdekken. Maar waar ik het meeste van hou is Theehuis Rhijnauwen. Een prachtig thee -en pannenkoekenhuis met een mooie buitentuin, een speeltuin en ezels in een weide. Een prachtige rustgevende plek waar je heerlijk kunt zitten en je kroost heerlijk kan spelen. Maar waar ze ook de aaaaller lekkerste pannenkoeken hebben én appeltaart van Dudok. Lauren kwam weer helemaal tot haarzelf. Ze was weer aan het zingen en kletsen en was weer lekker vrolijk. Niks fijners dan zien dat je kind happy is. Happy kid, happy mommy!

Wat was het een fijne dag! Allebei hebben we genoten van de één op één tijd samen. Wat is het toch belangrijk om even écht tijd te hebben voor elkaar. En moet dat nou altijd met een uitje? Welnee, dat kan ook door lekker samen te lezen of voor te lezen, spelletjes te spelen of te puzzelen. Maar ik merk wel dat wanneer we er echt even op uit gaan, we ook niet afgeleid kunnen worden door ander dingen.

Of dit voor herhaling vatbaar is? De foto’s zeggen genoeg denk ik!

 

Volgen jullie al onze avonturen al via Instagram? Kijk op lieve_lauren_en _pippa

Over de schrijfster van dit artikel:
Tessa Bonhof-Regnerus (37 jaar) is echtgenote van Henk Bonhof, moeder van Lauren (2) en Pippa (0). Woonachtig in Lelystad. Zij gaat na de zomer een nieuw avontuur starten als leerkracht groep 5/6.  Tessa vormt samen met Annette de Graaf en Marjolijn Vreeburg Team Momspiration.nl; een blog voor (wannabe) heppie mama’s.
Door positief in het leven te staan en vooral te focussen op de mooie en dankbare dingen in het leven inspireert zij moeders (en overige geïnteresseerden) om op een vrolijke, enthousiaste, nuchtere, smakelijke, gezonde en gezellige manier door de dag te fietsen. ‘What you see is what you get’ is volledig van toepassing op Tessa. Niks meer, niks minder. Gewoon precies zoals het is. Daar horen natuurlijk ook minder leuke dingen bij maar met een positieve insteek in het leven gaat het zonnetje altijd weer schijnen!

Deze week is de campagne ‘Laat jij jouw jongen genoeg jongen zijn’ gelanceerd door SIRE (Stichting Ideele Reclame). In deze campagne wil SIRE opvoeders aan het denken zetten over hoe ze met jongens omgaan. Hun slogan ‘jongens en meisjes zijn gelijk maar niet hetzelfde’, willen zij duidelijk maken waarom het zo belangrijk is om jongens ook daadwerkelijk de ruimte te geven om jongens te zijn. Maar is het wel zo nodig of is dit puur één of andere anti-feministische campagne?

Hoewel ‘de jongen’ niet bestaat, is volgens gedragsdeskundige Louk Woltring er een tendens gaande dat ‘jongensgedrag’ minder wordt gewaardeerd in onze maatschappij. We remmen jongens soms zoveel af in hun gedrag, zo leren zij minder uit eigen ervaring en dat remt hun ontwikkeling.

Als leerkracht met jaren ervaring in het basisonderwijs begrijp ik goed wat de heer Woltring zegt. Ook in het onderwijs zie ik deze tendens terug. Spelen op het schoolplein? ‘Voorzichtig jongens!’ Glijden van de glijbaan? ‘Op je billen, niet lopen!’ Scheuren met de karren? ‘Oooohw pas op, niet te hard! Niet duwen!’ Lekker keihard en hoog schommelen? ‘Nee dat mag niet, dat is gevaarlijk hoor, straks val je!’ En dan heb ik het hier nog gewoon over jongensgedrag buiten op het plein. Als ik kijk naar jongensgedrag in de klas dan zie je ook daar een hele andere manier van leren.

Voorbeeldje: toen ik les gaf in mijn kleutergroep, kregen de kinderen een homp klei. Als opdracht kregen ze mee: ‘Leef je uit, maak er wat moois van!’ Geen gestuurde opdracht maar lekker zelf iets bedenken en je creativiteit de ruimte geven (dat vind ik ook nog een puntje in onderwijsland, maar daar kom ik een andere keer wel op terug). Het groepje kids zat onder een speelbalkon. Een groot balkon in de klas met een speel/huishoek. Daaronder had ik mooi de ruimte voor andere activiteiten en deze keer was dat dus een kleiactiviteit. De meisjes aan de tafel gingen druk aan het werk. Met hun tong uit hun mond begonnen ze driftig te kleien. Schaaltjes, potjes, een dier, je kon het zo gek niet bedenken en ze maakten het. De jongens daarentegen keken een beetje om zich heen, rommelden wat met hun klei, draaiden balletjes en rolden rolletjes. Ze kletsten wat. Eén van de jongens zag ik omhoog kijken naar het speelbalkon en toen weer naar zijn klei. Hij herhaalde dit en begon toen wat te lachen. Ik zag hem tegen zijn vriendjes kletsen en ook zij keken naar hun klei en omhoog. Samen begonnen ze te schaterlachen. De meisjes gingen onverstoord verder met hun werk. Ik ging bij de jongens zitten en vroeg wat ze aan het maken waren. Eén van de jongens zei: ‘juf, wat gebeurt er als ik mijn klei naar boven gooi? Tegen het speelbalkon?’ De andere jongens lachten stiekem in hun vuistjes. Ik zei: ‘Nou Luuk, dat weet ik niet. Geef eens een stukje?’ Hij gaf mij een stukje en ik smeet het omhoog. Het bleef natuurlijk plakken aan het balkon. Met grote ogen vol verbazing keken ze me aan. Enerzijds omdat de klei bleef plakken, anderzijds omdat de juf met klei aan het smijten was. Ze vonden het geniaal, wilden het natuurlijk allemaal zelf ook eens proberen. Samen keken we naar wat er nou eigenlijk gebeurde. Hoe komt het dat de klei blijft plakken? Hoe lang blijft het plakken? Waarom valt het weer naar beneden? Hoe komt het dat het zo goed aan hout blijft plakken? Zou het ook goed blijven plakken aan papier?  De kereltjes hebben genoten van deze creatieve klei les. Niet zoals een doorsnee klei les, maar een les waarin ze waarschijnlijk meer geleerd hebben dan wanneer ik ze een dier of iets dergelijks had laten kleien.

En dit is nog maar enkel één voorbeeldje van de zovelen. Door de jaren heen zag ik hoeveel ruimte jongens nodig hebben om te leren en te ontwikkelen. Rennen, klimmen, klauteren, stoeien, vies worden, vallen, gek doen en dat alles met een hoop geluid. Wanneer ik merkte dat ze hun energie kwijt moesten dan legden we het werk neer en knalde ik er een Energizer tegenaan. Op vrijdagmiddag gingen we naar het bos. Op de fiets, samen eten en dan aan de slag. Klimmen in bomen, hangen aan touwen, samenwerken wanneer er een bal in het water was gekomen. ‘Dit was de leukste dag ooit juf’, hoorde ik dan regelmatig voorbij komen. En dat snap ik!! Want jongens hebben deze ruimte nodig. Niet alleen jongens trouwens (ook niet ALLE jongens) maar ook meisjes vinden dit fijn.

 

Ook had ik een ‘sloophoek’. Een hoek met oude radio’s, videorecorders (ja, I know, ik kom uit het jaar kruik, toen hadden ze nog videorecorders). De jongens (maar natuurlijk ook de meisjes) gingen los! Wat was er een hoop te ontdekken. Schroefjes, draadjes, plaatjes, plastic, ijzer, van álles. De kinderen genoten! En eigenlijk was het zo simpel. Door de DOEN leerden ze zoveel. Kleuren, vormen, materialen, in elkaar zetten en uit elkaar halen.

“Jongens leren van nature door te proberen. Daar moet ruimte voor zijn. Die manier van ontwikkelen komt van pas zodra ze volwassen zijn”, zegt evolutionair psycholoog Mark van Vugt hierover. Als je jongens niet genoeg ruimte geeft, gaan ze misschien wel erg hun best doen om te doen wat er van hen gevraagd wordt, maar komen ze niet toe aan hun eigen ontwikkeling (citaat Lauk Woltring).

Okay, dus onze jongens hebben ruimte nodig. Nou dan doen we dat toch!? Sure, go ahead! Maar ook ruimte geven gaat natuurlijk wel binnen grenzen. Wat SIRE wil is opvoeders stimuleren om na te denken over HOE ze hun jongens de ruimte geven en binnen welke grenzen dit gebeurt. Tips hierover kun je vinden op de website van SIRE (www.sire.nl/jongens).

Dus JA! Wat zou het fijn en goed zijn wanneer jongensgedrag meer gewaardeerd zou worden. Dus wanneer je heerlijk buiten met je vriendinnen koffie zit te drinken, je elkaar niet goed kunt verstaan doordat je little dudes al schreeuwend als Ninja of Superman op hun fietsjes door de bocht scheuren, of wanneer je ventje als Bob de Bouwer druk in de weer is met modder en stenen, weet dan dat dit goed voor hem is! Dat hij hiervan groeit en bloeit. Dat hij hierdoor ontwikkelt en het nodig heeft om een grote vent te worden. Want dat is tenslotte toch wat we allemaal graag willen?

 

80 procent van de ouders met jongens vindt dat levendig gedrag van kinderen te snel als ‘druk’ wordt bestempeld. 45 Procent met jongens vindt dat jongens onvoldoende de ruimte krijgen om zichzelf te kunnen zijn (cijfers SIRE).

Hoe denken jullie hierover??

Volgen jullie al onze avonturen al via Instagram? Kijk op lieve_lauren_en _pippa

Over de schrijfster van dit artikel:
Tessa Bonhof-Regnerus (37 jaar) is echtgenote van Henk Bonhof, moeder van Lauren (2) en Pippa (0). Woonachtig in Lelystad. Zij gaat na de zomer een nieuw avontuur starten als leerkracht groep 5/6.  Tessa vormt samen met Annette de Graaf en Marjolijn Vreeburg Team Momspiration.nl; een blog voor (wannabe) heppie mama’s.
Door positief in het leven te staan en vooral te focussen op de mooie en dankbare dingen in het leven inspireert zij moeders (en overige geïnteresseerden) om op een vrolijke, enthousiaste, nuchtere, smakelijke, gezonde en gezellige manier door de dag te fietsen. ‘What you see is what you get’ is volledig van toepassing op Tessa. Niks meer, niks minder. Gewoon precies zoals het is. Daar horen natuurlijk ook minder leuke dingen bij maar met een positieve insteek in het leven gaat het zonnetje altijd weer schijnen!