Auteur: Annette de Graaf

Wie ons ook maar een beetje kent, weet dat wij gek zijn op het motto ‘less is more‘. En zo geldt dat ook wat betreft verjaardagen. Helemaal wanneer het om de verjaardagen van onze kinderen gaat. Ervaring heeft ons geleerd dat verjaardagen met meer dan 20 personen (inclusief wij zelf) en een eindeloze reeks aan cadeaus voor niemand leuk is. De gasten krijgen niet de aandacht die ze verdienen, de cadeaus krijgen niet de aandacht die ze verdienen, wij als ouders racen ons in het zweet als horeca-eigenaren-voor-één-dag en de Jarig Job/Jet is compleet overprikkeld en helemaal gesloopt. Met die ervaring is ons achterhoofd, bewaakten we Jools haar 6e verjaardag scherp: we willen haar heel graag in het zonnetje zetten, maar dan wel op een manier die voor iedereen prettig is. Het allerbelangrijkste: dat Jools de hele dag straalt.

Jools haar 6e verjaardagsfeest: hoe was dat?

Een klopje op onze eigen schouder is best verdiend, want het is gelukt! We hebben zo’n fijne ontspannen dag gehad met onze familie. De voorbereidingen waren minimaal:

> Jools & Thaddeus bakten samen een dag eerder brownies en deden er 34 + 6 kaarsjes op (Thaddeus & Jools vierden samen hun verjaardag)
> Mijn vader regelde een fototaart bij de bakker in Wormer

> Thaddeus deed inkopen voor borreltijd en een soep-met-brood maaltijd
> We vroegen mijn moeder om haar befaamde verjaardagslekkernijen mee te brengen (wraps en gevulde eieren)
> Jools versierde het huis met zelfgeshopte slingers en mooie bordjes + bekers van Hema
> We pakten samen met de familie van te voren overzicht wat betreft cadeaus voor Jools, zodat het niet te gek zou worden

Wat waren Jools haar favoriete cadeaus?

(let op: de volgorde is willekeurig, want Jools was zeeeeer in haar nopjes met al haar cadeaus!)

1: Een Beleveniscadeau: Twee dagen magische avonturen beleven in en om de Efteling 

Ja jeeeeeetje, hoe mega magisch is dat?? Samen nieuwe herinneringen maken in en om de Efteling. Zo fijn dat we er op een donderdag en vrijdag naar toe kunnen gaan waarop de rest van Nederland naar school of naar het werk gaat. In Lisse is het namelijk nu feestweek en zijn de scholen deze twee dagen dicht. We zullen dus vast heel wat bekende gezichten uit Lisse tegenkomen in de Efteling!
We blijven overnachten in Efteling Bosrijk, in vakantiewoning Boshoeve. Mét onbijtarrangement! Yeah!

Wat ook ontzettend gaaf gaat worden, is dat wij op vrijdagochtend aanwezig mogen zijn bij de opening van het 30e sprookje in het Sprookjesbos, genaamd De Zes Zwanen. Er gaat tijdens deze opening nog iets heel, heel, heel, heeeeel bijzonders gebeuren, maar dat mogen we nog niet verklappen. So… Stay Tuned!

2: Een Weggeefcadeau: €50,- om aan een goed doel te geven.

Jools heeft gekozen voor IT4Kids. Zij zorgen ervoor dat kinderen die opgroeien in een gezin dat moet rondkomen van bestaansminimum, de mogelijk krijgen om te kunnen sporten. Aanstaande zaterdag 28 september zal ik het IT4Kids Gala bijwonen en namens Jools het geld overhandigen aan de stichting. Ze is er super trots op dat ze haar steentje aan mooie projecten bij kan dragen en zegt hierover:

Sporten is belangrijk. Als je gaat sporten dan maak je heel veel plezier, beweeg je lekker en maak je vrienden. Maar als je niet veel geld hebt dan ga je natuurlijk eerst eten en drinken kopen, want anders ga je dood.

#kinderlogicarocks

3: Een Smulcadeau: De chocoladeletter met feestspikkels was TE lekker!

Het water liep Jools in de mond bij het zien van háár chocoladeletter J die versierd was met gekleurde spikkels die ze daarvoor alleen nog maar op softijs had geproefd. We waren op dat moment met een ander doel in de Hema en liepen de afdeling etenswaren door zonder daar iets te kopen. Later in de auto begon ze weer over háár mooie en lekkere letter. Je kunt je dus vast indenken hoe Jools reageerde toen ze het papier van een rechthoekig cadeautje afscheurde…!

4: Knutselspullen: #nevernotknutseling

Onze eettafel ligt dagelijks bezaaid met potloden, stiften, gelpennen, notitieblokjes, plakband, lijm, glitters, washi tape, scharen, gekleurd papier, kralen, verf en stempels. Knutselen is zeg maar echt ons ding. En het is dan heeeeel fijn wanneer de knutselspullenvoorraad op momenten als een verjaardag aangevuld wordt. Jools was in de Gloria met een Topmodel etui vol Topmodel potloden, pennen en een kleur/notitieboekje, een Jill knutselboek, een Geheimenboek, pailetten om dolfijnen van piepschuim mee te versieren en vlindermalletjes om gips in te gieten.

5: Een speciale verjaardagsoutfit

Jools en ik hadden 1,5 uur om met z’n tweetjes te besteden. Sol was er ook bij, maar hij sliep. Het was echt even moeder & oudste dochter quality time. Ik zei dat zij als vervroegd verjaardagscadeautje mocht kiezen wat ze wilde doen samen met mij. Ze koos ervoor om een verjaardagsoutfit te shoppen bij Hema. Hoe heerlijk?!?! Ik liet haar helemaal haar gang gaan en vond het geweldig om te zien hoe ze haar eigen stijltje aan het ontdekken en creëren was met allerlei zeer doordachte combinaties. Dikke vette love!

6: Abonnementen op tijdschriften

Yeahhhh! Jools krijgt nu eens in de twee weken de Donald Duck Junior door de brievenbus. Ennn eens in de maand Wild van Freek en Okki. Het feest gaat daardoor nog een heel jaar door.

Hoe heeft Jools haar verjaardag ervaren?

Als ik bovenstaande opsommingen nog eens doorlees, dan is Jools wel echt enorm verwend. We hebben echt geprobeerd het aantal cadeaus te minimaliseren, maar het is toch nog best veel geworden. Het is ook gewoon ontzettend leuk om haar te verwennen, dus er kwam bij iedereen toch weer steeds een extra cadeautje bij in de week voor haar feestje. Gelukkig weet Jools precies wat ze van wie gekregen heeft en heeft ze haar dankbaarheid aan iedere gast getoond. Ze zei zelf hierover dat ze vooral zo lief vond dat mensen op haar feestje waren gekomen en hun best voor haar gedaan hadden om iets mee te brengen.

Yessss! Missie geslaagd!

Benieuwd naar wat jij van kinderverjaardagen vindt en hoe dat bij jullie gaat? Deel het met ons op Instagram of Facebook.

liefs,

Annette

Och, dat eerste moment dat je als vader en moeder alleen met je baby bent. Zit je dan, thuis op de bank. Behoor je ineens met z’n tweetjes te bepalen wat er van minuut tot minuut met deze nieuwe wereldburger gebeurt. Mensen, dat moment is toch ZO idioot en fantastisch en doodeng en geweldig tegelijk?!? Je hebt géééén idee wat je moet doen of hoe het eigenlijk hoort, want hier is geen handleiding voor. Niemand, maar dan ook niemand kan je stap voor stap mee aan de hand nemen. Je moet het allemaal zelluff uitzoeken en daarom doe je maar wat. We doen allemaal maar wat. Dat vind ik dus een hele geruststellende gedachte. Mijn geklungel en aangemodder voelt daardoor een heel stuk prima-er. YAY voor gedeelde smart.

Het ouderschap = trial & error

Laatst had ik een high tea date met een heel lief vriendinnetje die kortgeleden voor het eerst mama geworden is. Bovenstaande tekst had zij ook kunnen typen. Tijdens onze date schetste ik dit idiote en fantastische en doodenge en geweldige moment en ze herkende alles. Inclusief alle onzekerheden die bij deze eerste periode met je baby komen kijken: wanneer moet m’n kind nou slapen? zal ik hem maar weer aanleggen als hij huilt? zijn al die geluiden wel normaal? hoe creëer ik een ritme? is ‘in slaap voeden’ oké of kan ik hem beter wakker in bed leggen? gelijk troosten of even laten huilen? hoe leer ik mijn kind om zichzelf ook eens te vermaken ipv alleen maar aan mij vastgeplakt te zitten? en wat nou als mijn baby ontroostbaar is?

Helaas is er op al deze vraagstukken geen standaard antwoord die een ander jou kan geven. Jij bent zelf -als vader en/of moeder- de enige die hier uiteindelijk een antwoord op zal vinden. Want dat gaat sowieso gebeuren. Dat antwoord ga jij vinden. Hoe?? Door trial & error. Je probeert eens dit, dan weer dat en dan komt er een moment waarop je denkt: OHHH! Werkt dat zo!

(side note: dat kan trouwens niet heel veel later weer compleet anders zijn en dan mag je met deze extra kennis op zak gewoon weer lekker opnieuw beginnen te zoeken naar antwoorden ;-))

Vertrouwen houden in het proces en weten dat je uiteindelijk echt wel een antwoord/oplossing gaat vinden is een flinke uitdaging voor bijna alle ouders. We willen namelijk allemaal graag een plannetje maken en dat alles dat precies volgens dat keurig bedachte plannetje verloopt. Het liefst tot in alle details. Maar ik heb nieuws voor je: Let that sh*t go. Baby’s zijn nu eenmaal niet te programmeren en net wanneer je denkt “OHHH! Werkt dat zo!” -en een daarop gebaseerde verwachting hebt geschept-, dan loopt het allemaal weer anders.

Hoe gaat dat dan bij een 3e kind?

M’n lieve vriendin en ik bleken tijdens onze date enorm veel overeenkomsten te hebben tijdens deze ontzettend bijzondere periode in ons leven. De onzekerheden, vraagstukken en gekkigheden die horen bij het hebben van een newborn baby zijn voor ons zo goed als gelijk.

Maar waar het grote verschil lag, was dat ik bij mijn eerste twee baby’s al eerder had mogen ontdekken dat het geeeeen idee hebben, keihard klungelen en maar wat aanmodderen er nu eenmaal bij hoort en je je hier gewoon aan moet overgeven.

Dat te kunnen accepteren is echt een enorme en zeer essentiële stap in je leven als newborn mom.

Weten dat we allemaal in hetzelfde schuitje zitten helpt ook mega mee.

Weten dat baby’s maar zo kort zo klein zijn en dat het mega zonde is wanneer we alleen maar een potje onzeker hebben zitten te lopen te zijn tijdens deze memorabele tijd, is een goede schop onder de kont.

Even tussendoor voor alle mama’s die het even nodig hebben. Loop NU naar de spiegel en zeg mij na:

Hey, pretty mama. You ROCK. Je doet het super goed! Dus: ROCK ON!

Goede reminder voor mezelf. Ik moet dit ook nu gaan doen, want ik heb net -na het vernemen van een gaapje- Sol wakker in z’n bedje gelegd en na wat ‘geklets’ is het al 15 minuten stil. Whoop whoop! Applausje voor mij!

Oh, wacht. Ik hoor weer wat. Wordt het toch geen lunch for 1…!?

liefs,

Annette

PS1: Het werd wel lunch for 1. YEAHHH. Door Sol een speentje te geven, m’n hand op z’n wang + voorhoofd te leggen en wat darmkanaalgeluiden na te bootsen (denk ik) en dat alles een keer of 4 op repeat…. en hij viel hij heerlijk ontspannen in slaap.

PS2: Herken je de onzekerheden die ik heb beschreven? En heb jij nog mooie gekke verhalen van jouw tijd als newborn mom??

Terwijl ik hier bovenstaande titel typ, voel ik me een heerlijke badass. Ik besef nog meer hoe krachtig het is om talloze dingen te laten vallen die totaal onbelangrijk zijn. Dingen, maar vooral ook mensen die energie uit je slurpen. Energie die je júíst zo hard nodig hebt om een fijne dag te hebben. Om een blij(er) leven te leven. Om de wel belangrijke mensen en dingen om je heen jouw liefde, tijd en aandacht te geven. Dus: WEG met al die energy sucking dingen en mensen. Ik ben al begonnen. Doe je mee?

5 dingen waar ik geen F*** om geef

1: De mening van anderen

Heel, heel dankbaar ben ik mijn ouders voor het feit dat ze mij altijd aangemoedigd hebben om mijn eigen plan te trekken, dat uit te durven spreken en mij niets aan te trekken van wat anderen van mij vinden. Als ik zelf maar helemaal achter mijn eigen plan stond en het voelde goed, dan was het goed. Dat mijn plan vaak -bijna altijd- compleet anders was dan wat anderen deden of wilden, zorgde regelmatig voor uitdagende momenten. “Maar ja,” zei mijn vader: “Wie zijn kop boven het maaiveld uit durft te steken, heeft de kans om er afgehakt te worden.” Hij zei ook: “Ik ben er trots op dat jij niet met alle winden meewaait.” Deze zinnen draag ik al een jaar of 25 mee in mijn hoofd en hart. De woorden van mijn vader hebben eraan bijgedragen dat ik heel sterk in mijn eigen schoenen sta. Ik maak mijn eigen keuzes op basis van wat ik voel en denk (in die volgorde). Wat anderen daarvan vinden of het feit dat anderen dat anders doen, heeft daar geen invloed op.

Zeg mij na, als je durft:

Mij druk maken om anderen over mij zeggen of denken: I’ve got zero f*cks to give!

PS: Dank je wel, pappie!

2: Perfect proberen te zijn

Een andere reden waardoor ik heerlijk luchtig in het leven sta, is dat ik zeer imperfectionistisch ben. De autocorrectie van WordPress herkent dit woord niet eens en Google vraagt of ik niet misschien ‘perfectionistisch’ bedoel. Nope, ik bedoel toch echt imperfectionistisch, want Yup; that’s me.
Streven naar perfectie is in mijn ogen zo volslagen zinloos. Ik zou eigenlijk niet eens weten wat het betekent. Op welk vlak dan ook. Nou, oké, ik kan wel streven naar een perfect gespeld blog. Ik geniet ontzettend van een perfect uitbetaald salaris en een perfect gevlogen vlucht. Dat soort dingen. Maar dat is het dan ook echt. Heel veel meer perfecte dingen kan ik niet eens bedenken. Perfect is zo’n relatief en subjectief begrip. Wat een perfect bakje koffie voor mij is, is voor jou wellicht slootwater. Wat een perfecte ochtend voor mij is, is voor jou misschien wel de hel.
Gewoon lekker stoppen met onnodig streven. Bedenk voor jezelf welke dingen je prima imperfect kunt laten. Dan houd je tijd over om te zien en doen wat echt belangrijk en nodig is voor jou en je gezin.

Dus daarom:

Perfect proberen te zijn? I’ve got zero f*cks to give!

3: Het vergelijken van jezelf met anderen

Waar ik nog altijd van in shock ben, is het feit dat zoooooveel vrouwen zichzelf vergelijken met anderen en zichzelf daardoor naar beneden halen. Dit gebeurt veelal op Social Media. Zo van: “Maar zij heeft iedere dag van die mooie kleding aan, haar haren zijn gestyled en haar kinderen zien er prachtig uit. Waarom heb ik dat niet?” Of: “Zij doet allemaal leuke dingen met haar kinderen. Waarom kan ik dat niet? Ik voel me echt een slechte moeder.”
STOP. HOU OP. Dit zijn enkel foto’s. Ieder huisje heeft zijn kruisje, maar dat kruisje wordt heel vaak niet getoond. Niemand loopt de hele dag met een stralende lach en smetvrije matching kleding in een tuin vol bloemen waar vioolmuziek klinkt. Iedereen moet iedere dag poepen, laat scheten, peutert in de neus en krijgt ergens klotsende oksels. Iedereen is wel eens/heel vaak onzeker en doet maar wat.
Wanneer accounts op Instagram jou een slecht gevoel over jezelf geven, dan kun je 2 dingen doen:
1 > Het account niet meer volgen
2 > Bij jezelf te rade gaan wat de oorzaak is van jouw slechte over jezelf. Is de oorzaak dat account? Of zou jij sterker in je schoenen moeten staan om dit account jouw gedachten over jezelf niet te laten beïnvloeden?

Conclusie:

Mezelf vergelijken met het leven van een ander: I’ve got zero f*cks to give!

4: Dingen doen ‘zoals het hoort’

Ja, je voelt natuurlijk wel de druk van de maatschappij hè.

En zou je dan ook aan kunnen wijzen wie dat precies zegt? ‘De maatschappij, dat ben jij’ is ook echt zoals het is. Die druk, die leg je dus jezelf op. Rond je 30e een minimaal vierkoppig gezinnetje ‘moeten’ scheppen, kraamvisite ‘moeten’ laten ontvangen tijdens de eerste weken dat je vader en moeder bent geworden, op kinderverjaardagen veeeeel te veel mensen ‘moeten’ uitnodigen en veeeeeel te veel cadeaus vluchtig uitgepakt onaangeroerd op een cadeautafel te zien staan, Pinterest-waardige traktaties ‘moeten’ creëren: dat soort dingen. Is er ooit iemand geweest die tegen jou heeft gezegd dat dit moet? Dacht het niet hè?

Zelf nadenken en je eigen normen en waarden voor jouw gezin creëren -die écht bij jullie passen- gaat zeker weten bijdragen aan een veel fijner en luchtiger leven.

Zeg het voort:

Mijn leven leiden ‘zoals het hoort’: I’ve got zero f*cks to give!

5: Energiezuigende mensen

Soms kom je een mooi mens tegen waar je je gelijk goed bij voelt. Iemand met dezelfde soort energie die je graag om je heen wilt hebben. Zo’n persoon moet je koesteren, want dat is een pareltje. Daar wíl je je kostbare tijd, liefde en energie in steken. Verzamel je pareltjes en koester deze.
Maar ja, along the way heb je ook heel wat banden opgebouwd die nu niet meer zo goed bij je passen. Mensen die misschien zelfs energie uit je zuigen. Mensen die een negatieve invloed op je hebben. Mensen die jouw kostbare tijd, liefde en energie niet waard zijn.
Je weet zelf wel wie dat zijn. Laat ze los, laat ze gaan. Dat hoef je niet persé uit te spreken, vaak gaat dat ook wel vanzelf wanneer je niet meer afspreekt met elkaar.

Last, but not least:

Mensen die energie uit mij zuigen: I’ve got zero f*cks to give!

Waar geef ik dan wel om?

Het is zo lekker luchtig om het overzicht te hebben van waar ik wel om geef. Heel simpel, heel duidelijk:
– Thaddeus, Jools, Pippa & Sol: hen mijn onverdeelde aandacht geven wanneer we samen zijn
– familie en vrienden: hen mijn onverdeelde aandacht geven wanneer we samen zijn
– activiteiten waar ik blij van word: buiten in de natuur zijn, sporten, saunadagjes, dansen, lezen, schrijven, fotograferen, kinderen leren leren, mensen inspireren het beste en leukste uit zichzelf te halen, mensen laten stralen, reizen, nieuwe inzichten verkrijgen
– goed zorgen voor mezelf: gezond en lekker eten, haren wassen, mooie kleding aantrekken, m’n huid verzorgen

Hoppa! Gouden randje en strik eromheen en klaar.

Waar zou jij minder of juist meer om willen geven? Fijn om dat voor jezelf helder te hebben, toch?

liefs,

Annette

Zoals je aan mijn hoofd op de foto kan zien, is het antwoord op de vraag: ‘Tijd doorbrengen zonder je pasgeboren baby: YAY of NAY?’ een hele grote YAY voor mij. Natuurlijk houd ik zielsveel van Sol, maar ik kan ook echt intens genieten van tijd voor mezelf. Even heel goed voor niemand anders dan voor mezelf hoeven te zorgen is voor mij goud waard.

Toen Sol een paar dagen oud was, ging Thaddeus boodschappen doen met Sol, Jools en Pippa. Daar werd door heel wat mensen een soort van heftig op gereageerd. Ze vonden het raar dat ik er geen problemen mee had dat mijn pasgeboren baby niet bij mij was.
Maar voor mij voelde het prima.
Een week later ging ik een avondje ‘uit’ bij vriendin Kirsten thuis. Zonder Sol.
Heerlijk hoor!
Die momenten komen niet heel vaak voor, dus dan geniet ik er extra van. En wanneer Sol en ik weer herenigd zijn, geniet ik ook weer extra van hem!

Wat doe ik tijdens 3 uurtjes helemaal voor mezelf?

Thaddeus heeft Sol meegenomen naar de CrossFit box in Leiden.

Super, super fijn, want dan kan ik eindelijk even…..

– ongestoord sporten
– uitgebreid douchen (Mini Spa Momentjes!)
– een uurtje slapen
– koffietjes drinken en magazines lezen
– 2 blogs publiceren die al een week in de steigers staan
– Concept voor ‘My Language Learning Story’ naar collega’s sturen en op zoek gaan naar conferences waar ik workshops hierover kan gaan geven in 2020.
– Een wish list maken voor het MOMspiration Event
– de troep in huis opruimen & stofzuigen

Maar inmiddels is het 11.15 uur en heb ik nog maar een uur over van de tijd voor mezelf. Dat ene blog is gepubliceerd en de koffietjes zijn gedronken. Van de rest is nog precies nul komma niets gekomen. Ik zit hier een compleet ander blog dan gepland te typen namelijk. Ook heb ik -gehuld in badjas- allerlei online winkelwagentjes gevuld en net nog maar een derde yummmmy cappuccino gezet. Dat staat gelijk aan een uurtje slaap, toch? Hoppa: nog een check erbij!

Dat er van de rest niets gekomen is, maakt mij helemaal niets uit. Ik ben in de verste verte een perfectionist en doe niet aan stress ofzo. Niets van bovenstaande dingen zijn namelijk van levensbelang. Als het echt heel belangrijk was geweest, dan had het niet op het lijstje gestaan en was het al gedaan/gebeurd.

Wat er ook gebeurt, gebeurt.
Ik ben precies waar ik moet zijn.
Het is goed.

liefs,

Annette

PS: Vanaf welk moment ging jij zonder je pasgeboren baby dingen alleen doen? Wanneer voelde dat goed voor jou?

Op de Negenmaandenbeurs zag ik ze op zowat iedere hoek staan: stands met prachtige doeken. Bijna was ik er een kijkje gaan nemen, want ik HOU van fijne stoffen met mooie prints. Maar op het moment dat ik doorhad dat het om draagdoeken ging, nam ik snel een andere afslag. Want kom op, mijn baby in zo’n draagdoek?! Dat is echt NIETS voor mij. Daar kan ik niet tegen. Ik heb mijn eigen ruimte nodig.

Hoe ik bij dat idee kwam? Door eerdere ervaringen met het dragen van Jools & Pippa. We hebben toen een draagzak van vrienden gebruikt en ik het zweet wat me toen uitbrak, voelde ik weer langs m’n lijf en hoofd stromen bij enkel de herinnering. We gebruikten een draagzak om Pippa in te dragen op het vliegveld toen ze 11 weken was. Dat werd ons aangeraden: dan heb je lekker je handen vrij. Ik zal je eerlijk zeggen: ik heb mij weinig keren zo gestresst gevoeld als toen op Schiphol. Ik was drijfnat van het zweet en Pippa brulde het uit. Toen ik haar in het vliegtuig op de stoel naast me neer kon leggen, kon ik weer opgelucht ademhalen. En een schoon shirt aantrekken.

En nu. Nu zit ik hier dit verhaal te typen met een compleet ontspannen babyhoofdje op mijn borst. Jawel, in een draagdoek. Een Mei Tai van Ilmaha wel te verstaan. UH HUH?! Wat is er in de tussentijd gebeurd, zul je je wellicht afvragen?! Wellll… Let me explain!

(Nog) bewust(er) genieten van onze derde baby

Sol is ons derde en laatste kindje. Van het zwanger zijn van hem heb ik daarom niet normaal genoten. Ik heb heel bewust al die bijzondere momenten in mij opgenomen. Ook van het hebben van een piepklein baby’tje ben ik nu ook heel bewust aan het genieten. Ik slurp die heerlijke momenten met hem op als chocola. Ik wil heel, heel, heel veel lekker dichtbij hem zijn.

Tja en hoe kun je heel dicht bij je baby zijn? Door gebruik te maken van een draagdoek natuurlijk: 1 + 1 = 2.

Daarom moest ik mezelf wel een schop onder m’n fixed mindset geven om open te gaan staan voor het idee alleen al. Kom op, de Graaf: geef het een kans! Wie weet sta je er nu heel anders in.

We besloten om op vakantie in Duitsland onszelf te onderwerpen aan de Mei Tai test: een ergonomische draagzak die tussen een draagzak en -doek inzit. Best gemakkelijk om te knopen, dus super voor beginners als wij.

Maar… toen op maandagochtend de prachtige zwart-witte Mei Tai van Ilmaha Handmade bezorgd werd, besloot ik de test alvast te gaan starten in Nederland. Uitvoerig bekeek ik (samen met Jools en Pippa) de -door Karina en Daphne van Ilmaha via Instagram toegestuurde- instructievideo’s. Let’s do this! Let’s go to….. the beach!

Op de parkeerplaats bij het strand vond een mooi spektakel plaats: 1 mama met een baby tegen haar borst en buik en 2 kleutermeisjes die hen zeer secuur in de Mei Tai aan het wikkelen waren. Wat overigens hartstikke goed ging! Bijna een letterlijke versie van ‘een kind kan de was doen’.

Wat voor mij als het eerste voordeel van de draagdoek voelde was dat we heel nauwkeurig beoordeelden wat we wel en niet nodig zouden hebben op het strand. Normaal gesproken knal ik de hele bak onderin de kinderwagen vol met spullen, maar nu zouden we alles zelf moeten tillen. We kozen voor een parasol, twee emmertjes met zandspeelgoed, een shopper met handdoeken, het picknickkleed, waterflessen en lunch.

Op dat moment kwam ik er ook achter dat ik m’n portemonnee vergeten was. OEPS.

Andere voordelen:
– Sol vind het heeeeeerlijk om zo dicht bij mij te zijn en valt van het gehobbel in slaap.
– Ik kan ongelimiteerd zijn lekkere koppie kussen

Het werd een heerlijke stranddag. De meisjes maakten instant New BFF’s met wie ze kuilen graafden en Sol sliep onder de paraSol en genoot van zijn lunch terwijl ik pootje baadde in zee.

Testdag 1 was -ondanks de hitte en een zwetende mama & baby- succesvol verlopen.

Ik ga op vakantie en neem mee…. de Mei Tai draagdoek

Thaddeus had onze enthousiaste verhalen over het strand gehoord. In Duitsland was hij aan de beurt om de Mei Tai uit te testen. Ook ik kon niet wachten, want: een man met een baby in een draagdoek vind ik namelijk ontzettend sexy!

Kijk dan!

Geweldig om zo samen te kunnen wandelen door de bergen. Een draagdoek is in dit geval zoveel gemakkelijker dan een kinderwagen. Zeker wanneer de paden wat ruiger zijn, zoals in Hochsauerland, waar wij een keer of 5 per jaar naar toe gaan. De Mei Tai nemen we de volgende keren zeker weer mee.

Voor de oplettende lezer: we gebruiken de Mei Tai niet alleen om Sol in te ‘vervoeren’. Ik schreef net al dat ik nu aan het typen ben met Sol in de Mei Tai op mijn borst. Sol zit namelijk middenin een sprongetje en daarbij is hij het meest ontspannen wanneer hij lekker dichtbij mij of Thaddeus is. Wanneer we hem dan in de draagdoek doen, hebben we tenminste nog onze handen vrij om andere dingen te doen: de was, eten klaarmaken én een blog typen over hoe blij wij met de Mei Tai zijn!

Liefs,

Annette

PS 1: Van 1-3 november zal Ilmaha Handmade aanwezig zijn met een stand op het We Are Pregnant event in de Werkspoorkathedraal in Utrecht. Daar kun je dan terecht voor persoonlijk advies over de draagdoeken. Heb je vragen en kun je niet zo lang wachten? Stuur Karina en Daphne even een berichtje via Instagram.

PS 2: Het niet zo dat ik nu de hele dag met Sol in de draagdoek rondloop. Ik merk dat ik nog steeds heel erg mijn eigen ruimte nodig heb en op een gegeven moment kriegel wordt van het continue dicht tegen elkaar aan zijn. Ik vind het ook belangrijk dat Sol genoeg ‘alleen-tijd’ krijgt en leer zichzelf te vermaken. Samen vinden we hier vanzelf een gezonde balans in waar we ons prettig bij voelen.