Auteur: Annette de Graaf

Het onderwerp waar ik jou over aan het denken wil zetten intrigeert mij al maanden enorm. De afgelopen tijd ben ik heel scherp op wat ik om mij heen hoor en zie bij vriendinnen, collega’s en kennissen. Want, zoals ik al eerder schreef in mijn blog over ‘Hoe ik tot nu toe mijn eigen ‘burn out’ heb weten te voorkomen’  heb ik het idee dat veel, heeeeeel veel moeders (to be) met allerlei hogesnelheidstreinen mee willen racen en hun lat hoog hebben gelegd. Te hoog. De reden dat ik hier vanavond wéér over zit te typen is dat ik vanmiddag -tijdens een gesprek met mijn jongste dochter Pippa- voor de zoveelste keer een bevestiging kreeg van hoe hard die hoge lat een ieders deur uitgeschopt zou moeten worden. 

Pippa zat achterin in de auto en vroeg opeens:

Mama, als ik op 31 maart jarig ben, mag ik dan net als Jools zo’n taart met een foto en slagroom aan de zijkanten? En dan een kaarsje van een ‘4’ erop?

Gelijk dacht ik: Oh, wat kunnen kinderen toch ontzettend blij zijn met dit soort heerlijk kneuterige dingen als een fototaart. Blijkbaar heeft de taart die opa en oma de Graaf hadden besteld voor Jools haar 5e verjaardag in september een flinke indruk op Pippa gemaakt. Wat ben ik blij dat ik geen bloed, zweet en tranen heb geofferd voor een moeilijke of dure taart. Wat ben ik blij dat ik geen mega themafeest heb georganiseerd. Less is sooooo much more. Zeker wanneer het om kids gaat. Die lat mag op dat gebied lekker laag, of zelfs gewoon er keihard uit.

En ik trok de gedachte door: Oh, wat willen wij, als moeders, toch veel. Wat willen we graag hip(per) en leuk(er) zijn. Want: we willen dolgraag een Instagramwaardig picture perfect leven. Daar zien we alleen maar blije mensen die mega gelukkig zijn en verjaardagsfeestjes geheel in thema vieren met 100 gasten en een peperdure eenhoorntaart. Daar zien we dat moeders die net een kind hebben gebaard er al zo snel weer super strak uitzien. Daar zien we nooit iemand met een vermoeid hoofd en ongekamde haren en klotsende oksels en vervelende kinderen.

Dus:

WAT DOE IK FOUT????

Ja jongens, uhhhh moeders: wanneer je jezelf gaat vergelijken met mensen die DOEN ALSOF ze een Picture Perfect leven leiden, dan leg je de lat voor jezelf wel heel, heel, hoog. Wanneer je jezelf gaat vergelijken met wie dan ook: on- en offline, dan leg je de lat op onbereikbare hoogte en nog scheef ook.

Waarom vergelijken we onszelf überhaupt met anderen?

Ideetje: Zullen allemaal lekker massaal stoppen met vergelijken? Het heeft namelijk nul komma niks zin. Jij bent niet haar en zij is niet jou. Jullie komen niet eens bij elkaar in de buurt. Bovendien heeft ieder huisje zijn kruisje en heb je geen idee wat er achter een foto of een ideaalbeeld schuilt.

Interessant feit: Uit MOMspiration’s onderzoek is gebleken dat 78% van de ondervraagden aangeeft zich regelmatig onzeker te voelen door posts van anderen op Instagram en/of Facebook.

Dit onderzoek vond een maand of 2 geleden plaats en al die tijd heb ik nagedacht wat ik met deze (voor mij) schocking gegevens wilde: “Wat kan ik hiermee?” Wat ik zeker wist: “Hier moet ik iets mee.” Want social media mag naar mijn mening niet iets zijn waar mensen zich regelmatig onzeker door voelen. Social media kan juist zo fijn en krachtig en gezellig zijn. Dus toen ik vanmiddag aan het nadenken was over die hoge lat, voelde ik een connectie: Die lat ligt naar mijn idee zo hoog, omdat we onszelf steeds vergelijken met anderen. ‘Anderen’ uit het echte leven, maar ook ‘anderen’ die we misschien nog nooit ontmoet hebben, maar denken te kennen door foto’s en tekst.

Daar wil ik een stokje voor steken. Daar wil ik een einde aan maken. Maar alleen als jij dat ook wilt. Alleen wanneer jij klaar bent met jezelf torenhoge verwachtingen opleggen. Alleen wanneer jij klaar bent met jezelf onzeker voelen als je door je Social Media tijdlijnen scrollt. 

Ben je er klaar voor om er klaar mee te zijn? Probeer dan deze tips eens uit:

1. Open je lijst van ‘vrienden’ op Facebook en ‘volgend’ op Instagram. ‘Ontvriend’ en ‘ontvolg’ alle mensen die je eigenlijk helemaal niet leuk vindt, je aan irriteert, waar je geen energie van krijgt en/of waar je je onzeker door voelt. Hoppa: lekker opschonen die hap!
   Schop je mee? ERUIT met die energievreters! 

   Vrouwen die ik gaaf vind om op Instagram te volgen en waar ik juist door geïnspireerd raak zijn: @sannyzoektgeluk @kelly_weekers @mother_of_daughters
   > Heb jij nog meer tips: deel ze met ons!

   Wil je dit NEXT LEVEL doen? Ga dan ook de slag met het opschonen van je tuintje in je echte leven.
   Met welke mensen breng je graag je tijd door? Laat dat hen weten. Steek hier je energie in wanneer je die hebt en voelt. Laat jullie vriendschap groeien en bloeien.
   Welke mensen passen in deze fase van jouw leven minder goed? Laat deze contacten even voor wat ze zijn. Besteed jouw kostbare tijd hier nu niet aan. 

2. Ga eens dieper nadenken over wat jij allemaal van jezelf moet. Van wie moet jij een lat leggen? En vanwaar die hoogte? Maak een lijstje en beoordeel hoe reëel je verwachtingen zijn. Welke punten zijn echt belangrijk en welke dingen moet je alleen maar van jezelf omdat anderen dat ook doen en je niet uit de toon wilt vallen.
   Schop je mee? ERUIT met die lat! 

   Persoonlijk voorbeeld: Op ons prioriteitenlijstje staat helemaal bovenaan: ons gezin. Bij alle beslissingen die we maken denken we eerst: “Wat voor invloed heeft dit op ons gezin?” Wanneer het een positieve invloed heeft, dan gaan we ervoor. Wanneer we al aanvoelen dat het een negatieve invloed zal hebben, dan houden we dat bij ons vandaan. Het klinkt heel simpel, maar deze keiharde focus helpt ons om onszelf en elkaar altijd op nummer 1 te houden.
   

3. Ik ga even grof zijn, sorry not sorry: Heb dikke vette schijt aan anderen. Serieus, BOEIEND wanneer anderen jouw raar vinden omdat je niet meeloopt in de maat. Doe waar jij je goed bij voelt. Doe wat bij jou en je gezin past. Doe niets waar je geen zin in hebt en je geen energie van krijgt. Wees een rebel en zeg die afspraak af waar je zwaar tegenop ziet. Jouw echte vrienden begrijpen dat heus wel. Zij vinden het hoogstwaarschijnlijk juist superknap van jou dat je je grenzen duidelijk aangeeft. Nepvrienden vallen op deze manier op organische wijze vanzelf lekker af. Doei.
   Schop je mee? ERUIT met je druk maken om de mening van anderen!

   Persoonlijk voorbeeld: Wij worden door heel wat mensen raak aangekeken wanneer we aangeven dat we niet vooruit plannen. Dat we onze weekenden en doordeweekse avonden helemaal vrij houden. Er zijn wel eens uitzonderingen, zoals het 40 jarig huwelijksfeest van mijn ouders of Pepernotenpret met Dirk Scheele, maar dat is het wel zo’n beetje. Wanneer we uitgenodigd worden voor een groot verjaardagsfeest, laten we weten ‘dat nog niet durven te zeggen of we er zullen zijn’. We laten het van het moment afhangen of het voor ons gezin een goede keuze is om te gaan. Wanneer het om een kleiner feest gaat waarbij we ‘echt gemist zullen worden’ als we er niet zijn, dan ligt dat anders. Inmiddels weten onze goede vrienden dat deze manier van leven voor ons heel belangrijk is. Het grappig is ook, dat juist deze groep mensen zelf ook zo leeft. Daardoor kunnen we, wanneer ons dat á la minute uitkomt, zomaar een spontaan feestje organiseren. Omdat we daar allemaal op dat moment zin in hebben.
   Ja, er zijn ook mensen die dit raar vinden. Prima! Daar hebben wij gelukkig niets mee te maken. 

Samengevat:
Doe wat JIJ wilt. Doe wat bij JOU past. De rest is bijzaak.

Genoeg gekletst. Tijd voor een lekkere foute serie. Want daar heb ik nu zin in. HA!

liefs,

Annette

Jeminee, wat zat ik diep. Er was geen enkele vezel in m’n lijf die een positief antwoord op de vraag “Hoe gaat het met je?” kon geven. Bij ieder onverwacht geluid verschoot ik. Autorijden ging gepaard met zwetende handen en hartkloppingen. Vooral wanneer ik langs DE plek moest. DE plek waar wij op 6 oktober ooggetuigen waren geweest van een dodelijk ongeluk en waar wij mentaal een flinke deuk van opgelopen hadden. 

Maar op 16 oktober was ik er klaar mee. Klaar met het rotgevoel. Terwijl ik op een rots stond, uitkijkend over het water (bij Fort Resort Beemster) sprak ik mezelf streng toe:

De Graaf, luister. Niemand gaat jou uit deze put helpen. Er is maar één iemand die dat kan doen en dat ben jij zelf. Jij bepaalt je eigen gedachten en jij bepaalt de woorden die uit je mond rollen. Genoeg getreurd. Accepteer dat het gebeurd is en accepteer dat je je daar rot over hebt gevoeld. Maar nu is het tijd voor blije gedachten. Dat kun jij. Je moet het gewoon doen. Nu.

Ik wist dat ik dit kon. Ik moest het alleen DOEN. Niet morgen, niet volgende week. Nu.

En ik deed het. Ik koos voor afsluiting van een donkere periode. Weg met negatieve gedachten. Omhoog met die mondhoeken. Geloven in mezelf:

“Ik kan dit. Ik wil dit.”

Sinds dat moment op de rots is het alleen maar bergopwaarts gegaan. Die rots paste zelfs feilloos bij mijn symbolische te beklimmen berg. Door op die rots te stappen, door een eerste stap omhoog te nemen,  krabbelde ik op uit het dal en voelde in al mijn vezels: The Only Way Is Up!

Naast deze mentale veerkracht die ik bij mezelf opgeroepen heb, waren er ook nog andere factoren die een cruciale rol hebben gespeeld in mijn herstel:

• Onvoorwaardelijke steun krijgen van en geven aan mijn lief. Het was verschrikkelijk om het samen mee te hebben gemaakt, maar juist ook handig dat we elkaar hierdoor goed kunnen begrijpen.
• Onvoorwaardelijke steun krijgen van lieve familie, vrienden (je weet wie je bent), en MOMspiration’s fijnste positieve online community. Op welke manier dan ook. Een luisterend oor, geduld en een dikke knuffel zijn zo waardevol.
• Onvoorwaardelijke steun van mijn werkgever en collega’s van mijn afdeling. Door mij tegen mezelf in bescherming te brengen en de tijd te laten nemen om in zoveel mogelijk rust de ervaringen te verwerken, heb ik nooit druk gevoeld om terug te moeten komen. Er hing geen datum met het zwaard van Damocles aan. Juist daardoor had ik weer ontzettend veel zin om aan de slag te gaan.
• Een bijzonder en fijn met ambulancepersoneel die ter plaatse was geweest. Puzzelstukjes vielen hierdoor op de plaats en hielpen in de verwerking. Dank je wel, lieve Leo!
• Prettige gesprekken met Slachtofferhulp. Daar heb ik echt veel aan gehad! Gisteren hadden we een afsluitend gesprek en de mevrouw zei dat ze eigenlijk ook niets anders had verwacht. Zij wist ook dat ik dit kon. Al sinds ons eerste gesprek had ze daar een heel goed gevoel over.

En dan komen we uit bij het leermoment. Terugkijkend op deze periode, besef ik dat het pittig is geweest. Het was zelfs loodzwaar. Dit was iets wat ons zomaar overkomen is en we zelf geen invloed op hebben gehad. Maar we hebben wel invloed uit kunnen oefenen op de manier waarop we hiermee om zijn gegaan. Zowel Thaddeus als ik. Allebei op onze eigen manier, maar toch ook samen. En daar ben ik zo, zo, zo idioot trots op.

Mijn leermoment: Alles wat ik wil, dat kan ik. Ik moet het gewoon doen.

Ik wilde weer blij zijn, dus ik dacht blije dingen. Alleen positieve gedachten mogen m’n koppie in. De rest is het niet waard. Waarom zou ik voor negatief kiezen? Als je ze allebei voorgeschoteld krijgt, wie zou dan überhaupt liever voor negatief kiezen? Ik wil er bewust mee bezig zijn met wat ik toelaat in m’n hoofd. Mocht er ook maar een ietsiepietsie negatiefs om de hoek komen kijken, dan geef ik er gauw een positieve twist aan voordat het binnenkomt. Een nacht met weinig slaap? Tja, dat gebeurt. Een dag back to back lesgeven en tussendoor veel moeten organiseren? Hoe erg is het nou echt? Een uur en een kwartier ’s ochtends in de file? Lekker meeblèren met de radio.

YES. Ik zit in een heerlijke flow. Wie mij dagelijks meemaakt, met mij samenwerkt, met mij appt of het vorige verhaal over de Triangle Road Trip door Baskenland gelezen heeft of @theflyingdutchfamily volgt op Instagram, had het waarschijnlijk al gemerkt: Annette is BACK.

Hoe ga jij om met tegenslag? Heb jij vervelende ervaringen gehad waar je uiteindelijk een positieve draai aan gegeven hebt? Kun jij dat? Of zou je dat willen kunnen? Wat houd jou tegen om het te doen?

Als jij nu mag kiezen tussen positief of negatief in het leven staan? Wat zou je dan kiezen? Positief, toch? Ga ervoor. Doe het. Dat kun jij.

liefs en een knuf,

Annette

PS: Met dit verhaal wil ik niemand pushen op welke manier dan ook. Dit is mijn verhaal en hoe ik in het leven sta. Ik kan voor niemand anders spreken en dat is ook niet mijn bedoeling. We zijn allemaal uniek en kiezen stuk voor stuk ons eigen pad. Daar heb ik een diep, diep respect voor, want ieder pad is een pad. Met kronkels, scherpe bochten, hobbels, gaten en HIGHways. Het is allemaal goed. Het is jouw pad. Het zijn jouw keuzes. Je doet het goed!

Ja mensen, wie mij inmiddels een beetje kent weet: ik leef heel, heel, heel erg in het moment. Als je vraagt of we over een paar dagen of week of maand kunnen afspreken moet ik je helaas teleurstellen: dat is niet hoe ik rol. Dingen die afgesproken moeten worden zoals werk of andere verplichtingen, oké. Dat doen we. Kan ook niet anders. Maar wat niet persé moet, dat leggen we niet vast. We willen op vrije momenten doen waar we op dat moment zin in hebben. En die zin kunnen we niet voorspellen. In welk hotel ik morgen zin heb, dat weet ik ook nog niet. Vandaar dat ik dat lekker open ga houden. 

Wat ik wel weet:

• Op vrijdag- en zaterdagochtend ga ik een interactieve workshop leiden in het Engels en Spaans over ‘Using Thinking Routines as a Foreign Language Teacher: Turning Challenges into Opportunities’. Dit is onderdeel van de internationale conference ‘Project Zero Perspectives: Understanding for a Complex World’.
  Voor wie nieuwsgierig is wat Thinking Routines van Harvard’s Project Zero zijn, dan kan dit filmpje je het in een korte tijd uitleggen.

  https://youtu.be/oKV_S5NpDdc

• De tickets zijn geboekt: Woensdagochtend 24 oktober om 9.15 uur van Amsterdam naar Bilbao (Noord-Spanje) met KLM (duh ;-)) en op maandagochtend 29 oktober om 6.30 uur terug van Bilbao naar Amsterdam.

En ja, dat was het wel zo’n beetje. Ideetjes heb ik wel: Met een huurauto van Bilbao naar San Sebastian naar Pamplona en uiteindelijk weer terug naar Bilbao. Dan rijd je een mooi driehoekje. Voor iemand die gek is op roadtripjes is dat helemaal perfect.

Of ik morgen in Bilbao ga blijven of naar San Sebastian ga (surfen!?!?), dat weet ik nog niet. Net waar ik zin in heb. Net wat voor leuk hotel ik tegenkom. Dat kom ik vast tegen. En alles komt goed. In

Nu eerst eens even die huurauto regelen via Sunny Cars. Toch wel fijn wanneer dat vanuit Nederland geregeld wordt.

Oh ja en m’n koffer + handbagage inpakken met:

• paspoort (die ik net kwijt was, maar m’n schoonvader gelukkig heeft gevonden…)
• portemonnee met in ieder geval een rijbewijs en creditcard
• camera (Canon EOSM5, het verlengstuk van m’n hand) + extra lens + oplader
• telefoon + oplader
• laptop + oplader + snoer die op een groot scherm kan worden aangesloten
• prentenboeken en map met prints benodigd voor de workshops
• het boek ‘Het Labyrint der Geesten’ van Carlos Ruiz Zafón.
• zonnebril + koker
• zonnebrand
• (sport)kleding + (sport)schoenen + sandalen
• surf gear
• gezichtsverzorging van Matis Paris Beauty Expert (via Erna’s Beauty)
• zakdoeken
• pennen
• notitieboek

(Bijna) klaar voor vertrek!

Behalve dat ik m’n paspoort kwijt was (STRESS!), gaat alles verder prima. Die koffer is zo ingepakt en de rugtas ook. Genoeg tijd over om Thaddeus en m’n meisjes heel, heel veel knuffels en kusjes te geven. Jools moest net, toen ik haar naar bed bracht, een beetje huilen. Wanneer ze morgenochtend wakker wordt, ben ik namelijk al weg en daar schrok ze van. Maar met het vooruitzicht op een leuk souvenirtje viel ze gelukkig met een glimlach in slaap.

Volgen jullie m’n Spaanse avonturen op MOMspiration.nl en Instagram (@theflyingdutchfamily)?

liefs,

Annette

Nou, helemaal normaal zal ik nooit worden. Wie wel? Geen idee wat ‘normaal zijn’ eigenlijk überhaupt betekent. Misschien kan ik beter zeggen dat ik wil dat het nu weer een beetje rustig is. Geen drama, geen trauma, geen gedoe. Ik wil weer m’n eigen positieve blije zelf zijn. Ik ben er klaar mee om mij moe, verdrietig en angstig te voelen. Dat voelt zo zonde van de tijd. Dus: ik kies voor positieve gedachten en positieve energie. Maar daar heb ik ook een beetje jullie hulp bij nodig. Help je mij mee?

Nadat wij vorige week zaterdag ooggetuigen zijn geweest van het dodelijke ongeluk op A44 (het verhaal hierover is trouwens even offline), zijn we in een soort rollercoaster van emoties beland. Dat was echt niet sturen in het koppie. Het overkwam ons. Wanneer iemand vroeg: “Hoe gaat het met je?” kon ik geen gezellig antwoord geven. Het ging echt even slecht. Soms zat er wel een wat betere en luchtigere dag tussen, maar over het algemeen kon ik niet veel aan. Niet veel geluid en licht, maar ook gesprekken op gang houden kostte teveel moeite. Mijn werkgever is gelukkig de allerliefste en dacht ontzettend mee, dus ik kon zo lang de tijd nemen om dit te verwerken als ik wilde. Hier ben ik m’n collega’s niet normaal dankbaar voor.

Maar natuurlijk ook m’n lieve familie en vrienden die zich ontpopt hebben als NOG lievere familie en vrienden. We voelen ons rijk met jullie!

Van een mooi inzicht kwam een mooi inzicht….

Mede mogelijk gemaakt door een cadeaubon van m’n broertje en schone zus én het zorgen van de meisjes door Thaddeus, opa Frank en oma Monique, kon ik dinsdag een hele dag voor niemand anders zorgen dan voor mezelf. Just me, my book & I. Bungelend in in een hangmat boven een strandje met uitzicht op de Beemsterse weilanden en zelfs een tropisch eiland uitkeek, kreeg ik een inzicht:

Oké, nu is het klaar met alle negatieve gedachten. Weg ermee. Ik kies voor positieve gedachten. Deze positieve gedachten gaan mij een positief gevoel en positieve energie geven.

Een stevig staaltje Brain Training.

Er is namelijk niemand anders die dit in m’n koppie gaat fixen. Miss Fixx It ben ik zelf. Ik heb de controle over mijn brein. Ik bepaal wat ik denk, zeg en doe. Ik bepaal de koers die gevaren gaat worden. Die koers is vooruit. Wind in de zeilen en gaan. Dat er ook heus wel momenten zullen zijn dat het windstil is of zelfs wind tegen: kom maar door. Dat hoort er ook bij. Dikke kans dat ik daar een flink potje bij jank. Prima.

Recht Zo Die Gaat. Halve kracht vooruit. Rustig aan. Maar wel vooruit.

Hoe ik jouw hulp hierbij kan gebruiken? Door wanneer je mij ziet of appt of belt of mailt of op welke manier dan ook communiceert, je met mij mee vooruit kijkt en denkt en praat. Samen positief zijn werkt versterkend. Alvast dank daarvoor!

Nog meer tips over hoe je kunt helpen lees je hier

liefs,

Annette

Yes! We hebben iets nieuws bedacht! Geïnspireerd door alle 48.568 heftige, luchtige, lieve, aanmoedigende, chaotische, shockerende en herkenbare berichtjes die wij als Team MOMspiration dagelijks via WhatsApp heen en weer slingeren, is dan hier…… ons allereerste DUO BLOG: een gesprek tussen Tessa & Annette over ‘wanneer je kind voor het eerst naar school gaat’. 

Annette:

Oh, Tess, ik moest vanmiddag tegelijkertijd lachen en huilen toen jij schreef dat Lauren volgend jaar naar school gaat en je het nu al een DING vindt…. Vertel, vertel!

Tessa:

Nou, dat zal ik je vertellen! Gisteren. Gisteren lag dit kleine roze hoopje in mijn armen. Zo lief, zo klein. En hallo, ik knipper even met m’n ogen en nu staat er een behoorlijke peuter voor mijn neus die mij af en toe even heel goed weet te vertellen hoe dingen in elkaar steken, dat ik volgens haar te hard rijd, dat ik dikke billen heb en alleen maar chocola eet. Dus dat.. Sinds wanneer is Lauren zo groot geworden?? En waarom moet dat groot worden zo ontzettend snel gaan? Hellooow, mag deze moeder ook even de tijd krijgen om te wennen aan het idee dat haar kids in een vingerknip groot worden? Ik kan het soms echt niet bijhouden hoor!

En nu hebben we dus gesprekken gepland op basisscholen. Kennismakingsgesprekken, om te kijken op welke school onze meiden het beste passen. Een school waar ze onze meiden echt ‘gezien worden’ en waar niet alleen gekeken wordt. Een school waar de leerkrachten echt ‘luisteren’ in plaats van horen. En als leerkracht, met de nodige ideeën over goed onderwijs, is dat nog best lastig denk ik. Had jij dat niet toen je Jools en Pippa ging inschrijven? Wat gaf jou de doorslag om de school te kiezen waar Jools nu naar toe gaat?

Annette:

Uhh, bij ons is het allemaal een beetje anders dan anders gegaan…. Wij hebben de school waar Jools nu op zit samen met Jools bekeken toen ze net 3 geworden was. De reden dat we juist deze school gingen bekijken was dat de kinderen van hele goede vrienden (met gelijkwaardige normen en waarden) al jaren met veel plezier naar deze school gaan. We hebben na afloop van de rondleiding aan de directrice verteld dat we voor een tweesprong stonden: Verhuizen naar Lisse of een jaar op wereldreis. Uiteindelijk zijn we dus op wereldreis gegaan en dit betekende ook gelijk dat Jools groep 1 zou overslaan. Toen we weer terugkwamen in Nederland hadden we nog geen huis en had het dus ook nog geen zin om basisscholen te bezoeken. We wisten wel dat wanneer we in Lisse zouden gaan wonen, Jools en Pippa naar de school zouden gaan die we eerder al bezocht hadden. Half augustus zetten we de handtekening onder het koopcontract van ons huis in Lisse en een dag later lieten we Jools zelf de directrice van de school bellen: of er een plekje in de kleuterklas voor haar was. En was er!

We hebben geen andere scholen in Lisse bezocht, omdat wij denken dat iedere school wel iets leuks, moois, unieks en fijns te bieden heeft. Meer scholen bezoeken zou voor ons meer twijfel betekenen. Van deze school hoorden we van ouders en leerlingen goede verhalen én ervoeren we een fijne sfeer tijdens schooltijd. Dat was voor ons genoeg. Dat onze kinderen écht gezien gaan worden en helemaal op maat begeleid worden lijkt mij een utopie. Denk jij dat dit mogelijk is op de gemiddelde Nederlandse school?

Tessa:

Wat mooi dat jullie op deze manier gekozen hebben voor een geschikte school voor jullie meiden. De gedachten dat iedere school wel iets leuks, moois, unieks en fijns te bieden heeft vind ik mooi! En ook heel fijn dat jullie tijdens de rondleiding mochten ervaren dat er een fijne sfeer hing. Of het een utopie is dat je kind écht gezien wordt op een gemiddelde school in Nederland dat weet ik niet. Zou het? En zou het in andere landen anders zijn denk je? Ik begrijp wat je bedoeld. Grote klassen, veel kinderen die extra zorg nodig hebben. Heeft een leerkracht dan echt de tijd en ruimte om je kind te ‘zien’?

Ik ben van mening dat dit wel kan. En dan spreek ik nu even als leerkracht, haha. Als ik naar mezelf kijk als leerkracht dat denk ik dat ik de kinderen in mijn klas echt ‘zie’. Dat begint al aan het begin van de dag door ieder kind persoonlijk te groeten en even met elkaar in gesprek te gaan. ‘Hoe gaat het met je? Hoe zit je hier? Zijn er dingen waar ik rekening mee kan houden vandaag?’  Waarom ik dit doe? Omdat ik het belangrijk vind dat ieder kind zich welkom voelt bij mij in de klas. Zich gezien voelt. Daarbij vind ik het ontzettend belangrijk dat de behoefte van ieder kind in het vizier is en dat we ( ik, externen, IB-ers etc) ervoor zorgen dat ieder kind onderwijs krijgt waar hij of zij recht op heeft en wat bij hem of haar past. Verdieping, verrijking, uitdaging. Leerlingen bewust maken van hun eigen leerproces. Zelf ontdekken en niet alleen maar volgepompt worden met lesstof. Bewegend leren, ook zo tof!

Maar goed, dat is even een zijsprongetje. Of toch niet? Hmm…ik merk gewoon dat ik het echt belangrijk vind dat de meiden krijgen wat ze nodig hebben. En dan heb ik het niet alleen over het cognitieve gedeelte, maar ook over een veilig en fijn klimaat. Ik heb in mijn omgeving teveel kinderen gezien die niet kregen wat ze nodig hebben, met alle gevolgen van dien. Dat staat los van onze kiddo’s natuurlijk. Maar toch, wanneer je dan zelf moet gaan kiezen voor een geschikte basisschool dan is de combi moeder/leerkracht misschien niet zo’n heel groot succes, haha. En natuurlijk weet ik dat de perfecte school niet bestaat. Dat hoeft ook niet. Maar een veilige haven en goed onderwijs staat voor mij wel voorop.

Hoe sta jij hier als moeder en leerkracht in? Of kun je dat volledig loskoppelen van elkaar?

Annette:

Oh, Tess, de manier waarop jij het leven van de kinderen in jouw klas beïnvloedt vind ik zo prachtig! De passie, liefde en motivatie spatten van het beeldscherm. Zo’n juf of meester wil ik ook ieder schooljaar voor Jools & Pippa! Een winnend lot uit de loterij. Maar ja, waar vind je een school die een stuk of 8 van die toppers heeft? Wat jij ook schrijft: die perfecte school bestaat niet. En ja, wat is eigenlijk perfect? Voor ons is het perfect wanneer onze dochter met plezier naar school gaat en ’s middags met een lach daar weer vandaan komt. Dan weten we dat ze in liefdevolle handen terecht is gekomen. Dus ja, ik kan dat volledig loskoppelen: het moeder en leerkracht zijn.

Om bovenstaande redenen hebben wij besloten niet te moeilijk te doen over het kiezen van een school. We hebben simpelweg gekozen voor de school waar we een goed gevoel bij hebben en fijne verhalen over gehoord hebben. Dat is voor ons genoeg. Wat voor methodes ze gebruiken en wat de missie en visie is? Uhhh… geen idee!

En dan, dan is het een kwestie van loslaten. Iemand anders dan jij gaat nu 5 dagen per week doorbrengen met jouw kind. Dat is een begin van een nieuwe, zeer interessante fase die je nog niet kent. Dat vonden wij ook ontzettend spannend. Zo van: “Doei baby die opeens kleuter geworden is. Veel plezier zonder ons. Lekker leren zonder ons. Veel uitdagingen aangaan zonder ons.” We hebben precies nul komma niks over te zeggen over wat er in de klas en op het schoolplein gebeurd. We zullen het zelfs nooit weten. Daar moeten we flink, flink, FLINK aan wennen.

Zou dat soms hetgeen zijn waar we massaal, als nieuwe onervaren kleutermoeders, zo’n ‘ding’ van maken? Het feit dat iemand anders nu zoveel tijd met onze kids door gaat brengen, zodat we zelf minder invloed en controle hebben?

Tessa:

Nou lieve Annette, je slaat de spijker op z’n kop denk ik. Dat loslaten, het accepteren dat een lieve juf of meester het grootste gedeelte van de dag op gaat trekken met onze kids, ze nieuwe dingen gaat leren, ze begeleidt in het groter worden en in hun leerproces en ontwikkeling. In hun successen en hun struggles. Die ze troost wanneer ze verdriet hebben, die blij met ze zijn wanneer ze successen ervaren. Het is een heel proces. Gelukkig heb ik nog even, haha! En ik heb er alle vertrouwen in dat het goed gaat komen, dat we een fijne school voor onze meiden zullen vinden. Ik ga de aankomende maanden nog héél veel knuffelen, snuffelen en kusjes geven, nu we nog lekker veel samen zijn ❤

liefs,

Tessa & Annette

PS: We zijn ook ontzettend benieuwd naar jouw hersenspinsels over dit onderwerp.
Wanneer je kids al op school zitten: Waar had jij je keus op gebaseerd en hoe was het om hen voor het eerst naar school te brengen? Hoe gaat het nu?
Wanneer jij nog een schoolkeus moet maken: Is dit voor jou ook een ‘ding’? Vind je het lastig of sta je hier relaxed in?

Deel je je gedachten met ons op Facebook of Instagram? Dan kletsen we daar lekker verder!