Auteur: Annette de Graaf

Na weken van denken en dromen over onze volgende bestemming waren we er vorige week eindelijk uit wat het zou worden. Gelijk doken we het internet op om tickets te zoeken en boeken, maar dat is helaas nog niet zo gemakkelijk wanneer je meerdere bestemmingen tegelijk wenst te boeken. Gelukkig was daar assistentie van KLM via WhatsApp en werden er binnen korte tijd onmogelijkheden in mogelijkheden veranderend.

YES!

Maarrrr…. de tickets staan nog in optie. Dus we wachten nog heel heel even met vertellen waar de reizen heen zullen gaan.

Spannend!!! Wat denken jullie???

Liefs,

Thaddeus, Annette, Jools & Pippa

(Vanaf Root 44 Saturday Market in Stellenbosch > zoooo leuk!!)

Misschien ga je mij na het lezen van dit blog een enorme zeur vinden. Eentje die probeert de voorpret van een feestje te bederven. En dat is ook precies mijn bedoeling. Ik hoop namelijk dat je na gaat denken over de zin en onzin van het geven van cadeaus.

Het lijkt wel alsof het motto more is more bij ons Hollanders zegeviert tijdens feestdagen. Of het nu gaat om een kinderverjaardag of Sinterklaas of Kerst: de cadeaus zijn niet aan te slépen. De eerste 2 cadeautjes zijn voor kinderen vaak nog spannend en leuk om te ontvangen, maar daarna is het ‘speciale’ er vanaf. Tijd om echt goed te kijken wat ze gekregen hebben gaat niet, want het volgende pakje dient alweer wild verslonden te worden.

•••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••

Morgen mag je met je cadeaus spelen.

>> zegt iedere ouder tegen zijn kind die het liefst in een hoekje met z’n nieuwe auto gaat zitten spelen. Maar dat kan dus niet, want er ligt nog een stapel prachtig ingepakte presenten te wachten.

•••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••

Maar hé. Zijn ál die cadeaus nou nodig? Is het nog wel leuk voor de ontvanger én de gever tijdens cadeau nummer 6? Of 16? Zijn de verplichte woorden ‘dank je wel’ echt gemeend?

Of nog erger: Creëeren we op deze manier verwende kinderen? Is één cadeau of geen cadeau te min?

==================================

voorbeeld: wij gaven laatst een dagje dierentuin cadeau aan een kind, maar toen was hij teleurgesteld dat het geen ‘echt’ cadeau was.

===================================

Probeer dit eens:

Laat je kind één cadeau opschrijven in bijvoorbeeld een brief naar Sint. Hier kun je best een beetje in sturen als ouder. Een cadeau waarvan je wéét dat je kind hier megaontzettend blij mee gaat zijn. Waarvan je al voor je ziet dat je kind hier vaak mee zal spelen.

Daarna: Spreek met jezelf af dat je hierna niet nog meer en nog meer zult kopen. Gewoon die leuke winkels negeren. Dat helpt.

In plaats daarvan kun je HET cadeau creëeren waarvan ik vind dat je verplicht bent om het aan je kind te geven. Dit cadeau kun je iedere dag geven en kan niemand ooit genoeg krijgen. Dit cadeau geeft jouw kind én jullie relatie een enorme boost. Dit cadeau is gratis.

Waar denk je dat ik het over heb?

Yep:

TIJD.

Het klinkt zo simpel, maar hoe vaak geven we dit cadeau in z’n puurste vorm aan ons kind? (Of aan elkaar als volwassenen??)

Om je op weg te helpen zijn hier de ingrediënten voor dit meest kostbare cadeau ever:

1. Leg je telefoon weg. Ver weg.
2. Bewaar alle klusjes in en om het huis voor een ander moment.
3. Vraag aan je kind wat hij of zij graag samen zou willen doen. In huis of buitenhuis. Een puzzel maken? Een spelletje spelen? Poppenkast? Disco? Een kasteel bouwen onder de eettafel?
4. Kijk naar elkaar. Praat met elkaar. Luister naar elkaar. Stel vragen. Vraag door.
5. Geniet.

Mocht je nog twijfelen? Bekijk dan dit filmpje:

Liefs,

Annette

PS 1: Dit is ook een dikke vette note to self….!

PS 2: Wat Jools & Pippa van/met ons willen? Samen naar de kippen toe, samen bloemen plukken en samen boeketten maken voor in de vazen. Daarna willen ze samen de bloemen natekenen en ze veranderen in magische sprookjesbloemen. Wanneer je eraan ruikt sproeien ze water, confetti, knuffels en/of kusjes. Oké! Gaan we doen!

PS 3: Een dikke stempel op mijn steeds minder materialistische blik komt natuuuuurlijk doordat we hier in Zuid Afrika zóveel armoede zien. Wanneer ik dan denk aan die zakken vól met cadeaus waar later amper naar omgekeken wordt, dan schaam ik me. Mocht je toch zo graag willen geven, geef dan een paar tientjes aan Kinderfonds MAMAS. Zij zorgen ervoor dat met die paar tientjes heeeeeel veel kindjes voorzien worden van basisbehoeften. Want die pop die kan praten én die op afstand bestuurbare auto én die Playmobile én die garage: is dat nou echt allemaal nodig?

>> ik ben bij Community Care Norsa in Wellington op bezoek geweest en heb met eigen ogen gezien hoe goed al onze donaties aan Kinderfonds MAMAS terechtkomen. Vriendinnetje Maaike werkt voor Kinderfonds MAMAS en kan dit beamen. Haar salaris wordt NIET van jouw donatie betaald.

>> wil je ook geven? Dat kan hier.

Dank je namens deze liefjes die zich úren vermaken met een paar autobanden, kartonnen doos, stokjes en zand.

Gisteravond voelde ik het al aankomen: 10.001 keer niezen, zere keel, weinig energie… Mmmzzz dat voelt niet fijn. Dus vroeg naar bed en hopen op de heling van veel slaap. Het werd helaas een onrustige nacht en ’s morgens mocht de conclusie getrokken worden dat ‘het’ er niet veel beter op was geworden. Het ben ik en ik leek wel een snotterende zombie. 

M’n allerliefste paps besloot om na het ontbijt een rondje te gaan wandelen met Jools en Pippa, Thaddeus ging boodschappen doen en ik zag dat m’n mams er een boekje bij pakte. Zo fijn! Kon ik nog wat langer rusten. 

Onderweg naar ons tuinhuisje (waar T en ik deze week bivakkeren) kwam opeens een lumineus plan in mij op: “Hé, misschien is yoga wel even lekker!” 

En dat was het! Heerlijk dit! 

Voor het tweede gedeelte van de sessie verplaatste ik naar het strandje voor ons huis. 

“Hé! Aan die balken kun je prima hangen. Top om wat L-Sit pull-ups te oefenen. Het móét me toch lukken om dat eerder te kunnen dan T.”

Tja en dan volgen er wat T2B’etjes (Toes To Barretjes), strict Pull-Ups, 100 squats, 25 push ups en 50 burpees. De 50 sit ups bewaarde ik voor op m’n balkonnetje. 

En nu? Nu voel ik me TOP! Blijkbaar was dit hét medicijn voor mij. Klaar om de rest van de dag te rocken!!!

Heb jij ook wel eens zo’n bizarre heelmeester meegemaakt? 

Liefs, 

Annette 

Misschien moet ik voortaan standaard een rol tape inpakken in m’n tas. En een spiegel. Voor alle mensen die dingen uitkramen die ze misschien erg aardig bedoelen, maar compleet onaardig overkomen. Opmerkingen die onbewust een ander kwetsen. En in dit geval is ‘die ander’ onze oudste dochter. 

Voorbeeldje van wat er vandaag gebeurde: We waren op een gezellig festival in Knysna en er was ook een apart gedeelte waar activiteiten voor kinderen georganiseerd werden. Er waren 2 mevrouwen aanwezig om dit te begeleiden en in de gaten te houden dat er betaald werd. Jools & Pippa gingen even los op het springkussen (wat in de volle zon stond en daardoor megaheet was geworden), maar zagen al snel een vissenspel. Opa Frank heeft thuis in Nederland iets soortgelijks gemaakt, dus de meiden waren dolenthousiast om hun favo spel weer eens uit te oefenen. Met het magneetje aan de hengel mikten ze met tong uit de mond de vissen uit de teil. Beide meiden genoten hier enorm van. 

Todat…..

Een mevrouw het nodig vond om dit te zetten:

You can clearly see that the younger one in the blue shirt and pink skirt is much better than her older sister!”

Sayyy WHAT?? 

De mevrouw had deze opmerking op ons als ouders gericht, maar bij Jools was het ook aangekomen. Dat zag je aan haar gezicht. We probeerden nog een ‘Wow Jools, you already caught 5 fishes! Well done girl!” En afleiding: “Do you remember when you were doing ‘visvang’ with your friend Abby in the Vaal River? That fishing rod was for real big girls, right?”

Maar het mocht niet baten. In plaats van dat ze heerlijk geduldig en full focus aan het vissen was met haar hengeltje, pakte ze nu het uiteinde van de lijn met de magneet in haar hand, zwiepte in rap tempo alle vissen uit de teil en smeet ze in de emmer. 

Gelukkig leek ze het voorval al snel vergeten toen we met z’n viertjes enthousiast wat potjes ringgooien speelden. Thaddeus en ik waren wat minder vergevingsgezind en blokten professioneel de mevrouw in kwestie uit. 

Toen we niet veel later verder over het festival struinden en ons mee lieten voeren op de happy vibes, waren ook back to blij. 

Heb jij ook wel eens iets soortgelijks meegemaakt? Hoe reageerde je toen?

Liefs,

Annette