Auteur: Tessa

Tessa Bonhof-Regnerus is echtgenote van Henk Bonhof en moeder van Lauren en Pippa. Woonachtig in de polder en leerkracht van beroep. Tessa vormt samen met Annette de Graaf en Marjolijn Vreeburg en Anouk Boetzer Team Momspiration.nl; een blog voor (wannabe) heppie mama’s. Door positief in het leven te staan en vooral te focussen op de mooie en dankbare dingen in het leven inspireert zij moeders (en overige geïnteresseerden) om op een vrolijke, enthousiaste, nuchtere, smakelijke, gezonde en gezellige manier door de dag te fietsen. ‘What you see is what you get’ is volledig van toepassing op Tessa. Niks meer, niks minder. Gewoon precies zoals het is. Daar horen natuurlijk ook minder leuke dingen bij maar met een positieve insteek in het leven gaat het zonnetje altijd weer schijnen!

Yesss, I did it..! Ohw no, I really did it..!

Yasssss! I did it!! Maar hoe langer ik erover nadenk, hoe meer ik denk ‘Ohw noooo, I did it!?’ Het is nu 7 weken na mijn bevalling en ik heb het gewoon gedaan. Wat heb ik gedaan!? Nou, ik heb me ingeschreven voor de Zeebodemloop. Een hardloopevenement bij ons in de polder. Hartstikke leuk! Maar in mijn enthousiasme was ik eeeeven vergeten dat ik niet meer zo sportief ben als een tijd geleden…

Maar believe it or not, ik ben er heppie de peppie mee. Want het mag eindelijk weer!! Lekker sporten natuurlijk! Fit worden, meer energie krijgen en die zwangerschapskilo’s lozen. En ooooohw daar heb ik zin in!! Whihooooo! Door me in te schrijven voor dit evenement weet ik dat ik moet trainen. Een stok achter de deur. Een doel om naar toe te werken. Let’s do this!

Voordat ik zwanger werd van Lauren sportte ik graag en veel. In mijn top periode liep ik vier keer per week hard en ging ik meerdere keren per week naar de sportschool. Ik liep mee met wedstrijden en genoot daar enorm van. En zoals Annette ook altijd schrijft, krijg je er enorm veel energie van! (Jaaaaa, Annette is een gróót voorbeeld voor mij wat betreft sport en fit zijn!) Ik voelde me zo fit! Toen ik zwanger werd van Lauren sportte ik gewoon door maar wel onder begeleiding. Iedere week ging ik naar ZwangerFit en sportte ik onder begeleiding. Oh dat is trouwens echt een aanrader! Wil je blijven sporten maar wel onder begeleiding dan is ZwangerFit super fijn. Anyway, ik genoot er enorm van.

Toen werd Lauren geboren en tja toen kwam daar het ‘weinig tijd’ excuus om de hoek kijken. Okay, ik werkte in de avonduren, de nachten waren kort en ik was druk met m’n gezin maar laten we eerlijk zijn, dat was en is Annette ook. En zij bokst het toch ook voor elkaar om lekker te sporten en actief te zijn. Wanneer je echt wilt sporten dan heeft dat prioriteit.

Na zes weken pakte ik het sporten weer op met een vriendin en met wallen tot onze knieën sleepten we onszelf twee keer per week naar de sportschool. Maar ja, die zwangerschapskilo’s hè…ik zag de teller op de weegschaal nou niet heel gestaag dalen ofzo. Oepsie…echt motiverend was dat niet.

En toen was ik weer zwanger! Fantastisch natuurlijk! Maar deze zwangerschap liep een beetje anders dan de vorige zwangerschap. Door medische redenen mocht ik niet sporten. Dat was een behoorlijke bummer. Ik zag mezelf met m’n dikke belly wel weer op de loopband waggelen, los gaan op de crosstrainer en scheuren op m’n fiets. Maar helaas pindakaas. Ik had er dan ook echt wel even tijd voor nodig om me erbij neer te leggen. Ik zou goed opletten op wat ik zou eten tijdens mijn zwangerschap en ná de zwangerschap weer vol aan de bak gaan. En dat deed ik, al was dat nog knap lastig want ik hou nogal van lekker eten én snaaien. De stroopwafels in de voorraadkast riepen regelmatig ‘eet mij!’

Maar. Nu dan. Eindelijk. Is het weer zover! Ik mag weer! Whoop Whoop! Vol enthousiasme heb ik me twee weken geleden in mijn hardloopbroek gehesen (of moet ik gepropt zeggen?) en heb ik m’n geweldige knalroze hardloopschoenen weer uit de kast getrokken. En, het viel me niks tegen! Na twee zwangerschappen kort op elkaar wil ik nu weer ‘mezelf’ worden. En natuurlijk is mijn lijf veranderd na het dragen van twee prachtige wondertjes. En dat is het allemaal waard! Helemaal zoals het was zal het vast niet meer worden. Maar weer lekker fit worden en veel energie krijgen, daar kijk ik naar uit!

Gaat het me lukken om weer een redelijke conditie op te bouwen voor de Zeebodemloop? Gaat het me lukken om de zwangerschapskilo’s eraf te krijgen? Gaat het me lukken om weer in shape te komen? Ik ga er in ieder geval hard aan werken! En met een inspiratiebron als Annette kom ik vast een heel eind! Oh en ik wil toffe sportkleding. De sportkleding van Kari Traa vind ik echt té cool! Shoppen is ook een sport op zich toch? 😉

Volgen jullie al onze avonturen al via Instagram? Kijk op lieve_lauren_en _pippa

Over de schrijfster van dit artikel:

Tessa Bonhof-Regnerus (36 jaar) is echtgenote van Henk Bonhof, moeder van Lauren (1,5) en Pippa (0). Woonachtig in Lelystad. Zij is naast studiecoach bij Studiecentrum Lelystad ook werkzaam als docent Plustijd op vier verschillende basisscholen. Tessa vormt samen met Annette de Graaf Team Momspiration.nl; een blog voor (wannabe) heppie mama’s.

Door positief in het leven te staan en vooral te focussen op de mooie en dankbare dingen in het leven inspireert zij moeders (en overige geïnteresseerden) om op een vrolijke, enthousiaste, nuchtere, smakelijke, gezonde en gezellige manier door de dag te fietsen. ‘What you see is what you get’ is volledig van toepassing op Tessa. Niks meer, niks minder. Gewoon precies zoals het is. Daar horen natuurlijk ook minder leuke dingen bij maar met een positieve insteek in het leven gaat het zonnetje altijd weer schijnen!

10 april 2017

TessaPlaats een reactie

Je kind dankbaar opvoeden. Hoe dan?

Nu ik al een tijdje verlof heb en heerlijk kan genieten van onze meiden, ben ik ook behoorlijk onthaast. Het hoeft allemaal niet meer zo snel, ik zie wel wat de dag brengt en ik geniet van alles wat er op mijn pad komt. We doen veel leuke dingen. We gaan de hort op naar het bos, de kinderboerderij, fietsen of bootjes kijken. We genieten enorm. Zwangerschapsverlof is voor mij ook een periode van stilstaan, nadenken, tot mezelf komen en terug naar de kern. Want WAUW wat ben ik een ongelooflijke bofkont.

En bij het stilstaan en nadenken kom ik al snel tot mijn kern. Ik realiseer me dat ik ontzettend dankbaar ben voor alles wat ik mee mag maken in mijn leven. Want hé laten we eerlijk zijn, het is allemaal niet vanzelfsprekend en ik wil het ook absoluut niet als vanzelfsprekend zien. Ik ben dankbaar voor mijn lieve man die in mijn leven is gekomen. Ik ben dankbaar voor de prachtige dochters die we samen hebben gekregen. Ik ben dankbaar voor de mooie baan die ik heb en waar ik enorm van geniet. Ik ben dankbaar dat we een mooi huis mogen laten bouwen. Ik ben dankbaar dat we iedere dag te eten hebben en het zo goed hebben. Ik ben dankbaar voor de lieve vrienden en familie die we om ons heen hebben. Ik ben dankbaar dat ik in een land leef waar veel goed geregeld is voor ons en onze kinderen. Ik ben dankbaar voor het onderwijs wat we kunnen genieten in Nederland. Ik ben dankbaar dat ik mag zijn wie ik ben.

Binnen mijn werk krijg ik te maken met kinderen die het niet zo goed hebben als ik of mijn kinderen het hebben. Kinderen die thuis weinig te besteden hebben. Kinderen die het eten krijgen wat mijn kinderen krijgen. Kinderen die geen sinterklaas kunnen vieren, laat staan hun verjaardag. Maar ik heb van deze kinderen een les geleerd. Deze kinderen zijn namelijk ontzettend DANKBAAR. Dankbaar met hele kleine dingen. Een sleutelhanger van de brandweer of een mandarijntje in de pauze. Ze zijn dankbaar voor de lessen die ik geef en dat krijg ik regelmatig terug. Ze zijn dankbaar voor de activiteiten die we ondernemen, dankbaar dat ze mogen spelen met andere kinderen. Dankbaar voor de extra aandacht die ze krijgen. Nou ben ik altijd al wel een heel dankbaar en positief mens geweest maar deze kinderen laten mij extra inzien hoe belangrijk het is om te genieten en blij te zijn met wat je hebt in je leven.

En wat wil ik graag onze meiden als dankbare kinderen opvoeden! Maar hoe doe je dat? Hoe zorg je dat je kinderen waarderen wat ze hebben en krijgen? Maar ook dat ze ervaringen en mensen leren waarderen?

Ik heb me laten inspireren door Musing Momma: 11 Ways to Raise a Greatful child.

Je begrijpt vast zelf ook wel dat je je kind niet in één lesje waardering en dankbaarheid leert maar dat dit de hele dag door gaat. En het gaat natuurlijk niet alleen om het aanleren van waardering van materiele zaken. Wat belangrijk is, is je kind aanleren dankbaar te zijn voor ervaringen en andere mensen leren waarderen.

Bedank je kind – Net als met ‘respecteer om gerespecteerd te worden’ leren kinderen te waarderen als ze zelf gewaardeerd worden. Dank je kind wanneer hij kleine klusjes doet in huis of wanneer het met geduld afwacht. Bedank je kind als hij zichzelf blijft in een bepaalde situatie. Toon hem hoe het is om gewaardeerd te worden en laat hem ervaren dat zijn pogingen om goed te doen of geduldig te zijn worden gewaardeerd. Laat hem horen hoe dankbaarheid klinkt en hoe makkelijk het is om dit te integreren in zijn dagelijks leven.

Laat hem horen hoe jij anderen bedankt – Onze kinderen leren zo veel door ons te observeren. We kunnen onze kinderen wel vertellen dat ze dankbaar moeten zijn, maar het heeft natuurlijk veel meer effect als je het laat zien. Vertel je kind wat een buurman, kennis of vreemde deed en maak duidelijk hoe zeer je dit waardeert. Laat je partner merken dat je haar of zijn kookkunsten, hulp in het huishouden en zijn of haar rol als ouder waardeert in bijzijn van de kinderen. Op deze manier leren kinderen dat niet alles wat een ander doet vanzelfsprekend is, en dat er ook waardering tegenover mag staan als je doet wat van je verwacht wordt.

Geef je kind niet alles wat hij wil – Het is een cliché om te zeggen dat kinderen die alles krijgen niets waarderen, maar er zit zeker een kern van waarheid in. Als ouder heb je de neiging om elke keer als je samen naar de winkel gaat, even een kleinigheidje voor je kind te kopen. Althans, dat heb ik wel snel. Zorg er voor, dat je kind opmerkt dat hij de ene keer wel iets krijgt en de andere keer niets. Hierdoor zal hij vaker zijn waardering uitspreken op de momenten dat hij wèl iets krijgt.

Geef hem de dingen die hij nodig heeft, en biedt mogelijkheden om de dingen te verdienen die hij graag wil – Iets verdienen kan vele vormen aannemen. Het kan gaan om een beloning voor het behalen van een bepaald doel, of zakgeld voor bepaalde klusjes. Zelfs als je geen zakgeld aan klusjes wil verbinden, kan je extra geld beschikbaar stellen voor de extra’s die hij wil. Zo leert hij dat je hard moet werken om plezier te kunnen maken of om iets te kopen dat je graag wil hebben.

Beloon op redelijke wijze – Er is niet veel voor nodig om kinderen blij te maken, maar als ze telkens grote beloningen ontvangen, neigen ze eerder naar een materialistische levenswijze. Als je je kind zakgeld geeft, houdt het bedrag dan laag. Als een kind nog heel jong is, en leert om zindelijk te blijven, beloon hem dan met een mooie sticker in plaats van speelgoed of geld. Bewaar de grote beloningen – zoals computerspellen, of een uitstapje naar een pretpark, voor een speciale gelegenheid, zodat het waarde blijft houden.

Maak het duidelijk als het kind ondankbaar is – Als je kind ondankbaar is, maak hem dan geen verwijten maar leg het uit. “Je gaat er vanuit dat je hier recht op hebt, of dat dit zo hoort, maar zo werkt het niet.” Voorbeeldje: Sommige kinderen roepen aan tafel wanneer het eten op tafel komt: “Bah! Ik lust dat niet, ik vind dat vies!” Dat kan natuurlijk dat ze het echt niet lekker vinden. Maar het is wel goed om je kind te leren waardering te hebben voor het feit dat iemand anders zijn of haar best gedaan heeft om iets lekkers klaar te maken.

Doe iets terug voor de gemeenschap – Er zijn zovele wegen om iets terug te doen voor de gemeenschap en voor de behoeftigen. In plaats van dit alleen te doen, kan je je kinderen hierbij betrekken. Je kan kleding, speelgoed of boeken brengen naar de Weggeefwinkel of Kringloopwinkel. Doe een extra boodschap en schenk dit aan de dakloze die bij de uitgang van de supermarkt staat.

Help je kinderen de behoefte van anderen om hem heen herkennen – Wat je gezinssituatie ook is, er zullen altijd mensen in je omgeving zijn die het (nog) slechter hebben. Praat erover met je kinderen, Als je je kind ’s avonds naar bed toe brengt, vertel dan hoe fijn het is dat ze in zo’n lekker warm bedje mogen liggen en dat de koelkast vol is met lekker eten en drinken. Zo leert het kind gezondheid en de zorgzaamheid binnen een gezin waarderen.

Vertel je kinderen over de ontwikkelingslanden – Vertel je kinderen hoe het in sommige andere landen eraan toe gaat. Vertel je kinderen dat niet iedereen zo leeft zoals in het Westen. Vertel je kind dat in de ontwikkelingslanden kinderen vaak geen speelgoed hebben. Maak duidelijk dat de wereld groter is dan zijn eigen ‘wereldje’. Je kunt zelfs samen sparen voor een goed doel.

Integreer dagelijkse dankbaarheid in je gezin’s routine – Of het nu een onderdeel is van de etenstijd-routine, of van de bedtijdroutine, of het in de vorm van een gesprek, een voorleesverhaaltje. Moedig je kind aan om elke dag dankbaar te zijn. Help hem er aan herinneren dat niets vanzelfsprekend is. Voor het slapen gaan bid ik bijvoorbeeld met Lauren. We danken dan altijd voor de dag en bidden voor de kinderen die het niet zo fijn hebben.

Schrijf bedankbriefjes – Schrijf ouderwetse bedankbriefjes. Wie vindt het nu niet leuk om een brief of een kaartje te ontvangen met een bedankje er op? Ze helpen een kind realiseren, dat het goed is om degene te bedanken die iets aardigs gedaan of gezegd heeft. Ik gebruik de kaartjes van http://www.onderjekussenkaartjes.nl Echt prachtige kaartjes met teksten. Op de achterkant kun je zelf iets opschrijven waar jij die dag dankbaar voor was of waar je je kind voor wilt prijzen.

Natuurlijk doet iedereen dit op zijn of haar eigen manier.

Hoe leer jij je kind om dankbaar te zijn?

Heb je nog een leuke aanvulling?

Ik ben benieuwd!

Volgen jullie al onze avonturen al via Instagram? Kijk op lieve_lauren_en _pippa

Over de schrijfster van dit artikel:

5 april 2017

TessaPlaats een reactie

Powerrr to the multitasking mom!

Wanneer je kinderen hebt (maar ook wanneer je ze niet hebt), dan heb je ermee te maken. Je moet kunnen multitasken. Iets waar wij vrouwen natuurlijk rete goed in zijn! Power to the ladies!! Sinds ik twee kids heb, heb ik een nieuw talent bij mezelf ontdekt. Jaja, en niet zomaar één. Nee, ik kan multitasken tot de max en daar ben ik vet trots op. Hoe? Nou dat zal ik jullie vertellen. Hieronder beschrijf ik 10 situaties waarbij ik kan multitasken als de brandweer. En ik weet zeker dat héél wat mommy’s zich hierin herkennen!

Hoe herken je een SUPER multitasking MOMMY?!

1. Wanneer ze met 1 arm/hand een fles kan klaarmaken en met de andere arm haar beeb kan sussen;

2. Wanneer ze met 1 hand haar dreumes haar brood kan voeren (omdat ze pissig is en het anders door de woonkamer smijt) en met haar kin de fles in het waffeltje van haar beeb weet te houden;

3. Wanneer ze haar beeb in badje doet maar ze de shampoo niet op de rand van het badje heeft gezet en ze met haar tenen de shampootube (Naïf natuurlijk, ruikt zoooo goed!) oppakt en met een ninja-move naar boven slingert.

4. Wanneer ze haar beeb troost op de arm omdat ze krampjes heeft en intussen met haar dreumes blokkentorens bouwt én tussendoor haar brood voert (omdat ze wéér niet wil eten, alleen wanneer ze afgeleid wordt);

5. Wanneer ze kan koken, beeb troosten (wéér die krampjes) en haar dreumes uit de kasten houdt omdat ze suikerklontjes probeert te pakken én opeten;

6. Wanneer ze in 1 enkele reis naar de auto haar dreumes, baby in maxicosi, kinderwagen, 2 tassen én een loopfiets (ja serieus) mee kan nemen;

7. Wanneer ze haar dreumes, haar beeb in maxicosi en 3 gevulde boodschappentassen vanuit de auto in 1 streep mee naar huis kunt nemen;

8. Wanneer haar ene arm enorme spierballen heeft en haar andere arm bij het zwaaien gezellig aan de onderkant mee zwaait (Hello kipfiletje);

9. Wanneer ze in een uur tijd haar beeb én haar dreumes in bad kan doen, een was kan draaien, een andere was kan vouwen, haarzelf kan douchen én samen kan ontbijten (Okay, dit lukt haar niet altijd en is een ware uitdaging);

10. Wanneer ze keuzes kan maken, de boel de boel durft te laten, ze kan kiezen voor lekker spelen met haar kids of juist tijd voor haarzelf zodat iedereen aan het einde van de dag met een glimlach van geluk kan gaan slapen.

Hebben jullie nog leuke situaties waarin je moet multitasken als een malle? Vertel!

Volgen jullie al onze avonturen al via Instagram? Kijk op lieve_lauren_en _pippa

Over de schrijfster van dit artikel:

27 maart 2017

TessaPlaats een reactie

Rust, reinheid, regelmaat…chaos & flexibiliteit.

(Hello iedereen! Eindelijk een rustig moment om weer eens te schrijven, Whihooo! De beide dames slapen, manlief is hardlopen en we hebben vandaag geen kraamvisite. Yes! Tijd voor andere dingen. Oh wacht, ik hoor little miss Pippa. Oh, tijd voor haar fles natuurlijk. Zo terug! Nou ja, zo terug… flesje, boertje, nog een boertje, speentje, nog een boertje, knuffelen, kusjes geven, nog een boertje.. Afijn, een uurtje later.

Waar was ik gebleven? Oh ja, tijd om weer te schrijven dus! En ik heb nogal een hoop te schrijven want wat waren de afgelopen weken leuk! (‘mammaaaaaaaa! Uit!’) Oh Lauren is wakker. Even ophalen hoor, zo terug.

Zo, ik zit weer. Beeb hangt over m’n schouder want heeft toch nog boertjes, dochterlief scharrelt door het huis. So far so good.

Oh wacht wat hoor ik in de keuken? Kan niet goed zijn.. Ah mevrouw wil koekjes en ze heeft ze inmiddels zelf al ontdekt. Self-service is hier tegenwoordig heel normaal in huize Bonhof sinds Pippa er is. Als mama even niet oplet dan trekt Lauren haar eigen plan. Lades, de koelkast en de wasmand zijn niet meer veilig. En natuurlijk wanneer mama bezig is. Best moment ever om je slag te slaan. Eerlijk, ik zou precies hetzelfde doen, vet leuk toch).

Goed, als moeder van twee meiden (waarvan één ondernemende dreumes) heb je never a dull moment. Als ik linksaf wil gaat Lauren rechtsaf. Het leukste spelletje is natuurlijk wanneer ik achter haar aan ren om haar terug te halen. Zie je mij al rennen met de kinderwagen achter Lauren aan? Ze vindt het hilarisch. Moeders met twee wielen door de bocht en Lauren maar lachen. Best game ever! Goed, dat werkt dus niet.

Om mij heen heb ik veel moeder gezien met draagdoeken. Heel eerlijk? Ik was nooit zo’n fan van een draagdoek. Zag mezelf er niet mee lopen. Ik heb het wel geprobeerd met Lauren maar die kroop er als een molletje uit met een woest hoofd. Geen optie dus. Een dubbele kinderwagen is ook nog door mijn hoofd geschoten maar aangezien onze hal geen balzaal is en mijn auto niet gigantisch is leek me dat geen optie. Dus wat doe je dan hè?

Op zolder heb ik de draagdoek die ik van mijn schoonzus had gekregen opgescharreld en besloot ik het toch maar weer te proberen. Ik dacht dat ik het nooit zou zeggen maar….

‘ODE AAN DE DRAAGDOEK!’

Wat een uitkomst met twee kiddo’s onder de twee jaar. Ik heb mijn handen vrij, kan nu een sprintje trekken wanneer Lauren besluit de benen te nemen en wanneer Lauren tijdens het koken haar slag slaat om suikerklontjes te jatten kan ik direct ingrijpen. Ik ben een zeer gelukkig mens met deze uitvinding. Heeft Pippa krampjes? Hup in de draagdoek. Gaan we wandelen? Hup, Pippa in de draagdoek. Gaan we los in Balorig? Pippa in de draagdoek. En ze vindt het heerlijk. Lekker warm bij mama. Ik zeg win-win situatie!

Processed with MOLDIV

De rust, reinheid en regelmaat is dankzij de draagdoek weer wedergekeerd en tijdens het huiluurtje van Pippa loopt de chaos niet meer uit de hand. Geen pak met vlokken over de vloer, niet meer dansen in de vensterbank of mooie krijttekeningen op de kastjes. En zo kom ik ook bij het puntje flexibiliteit. Heerlijk om flexibel te kunnen zijn en van alles te kunnen ondernemen.

Inmiddels heeft Lauren geaccepteerd dat ze een zusje heeft die niet meer weg gaat. Ze is nu trotse grote zus, gaat regelmatig even kijken bij haar ‘zusjjj’ en iedereen moet Pippa zien wanneer we ergens op visite zijn. Zooo fijn! Geen boze blikken meer of keihard huilen wanneer ik Pippa op de arm heb. Wat heb ik me schuldig gevoeld naar haar toe en liters tranen gelaten, horrible! Ik dacht echt dat het niet goed zou komen. Stomme gedachte natuurlijk maar onder invloed van hormonen denk je zoveel rare dingen. Uiteindelijk komt altijd alles goed en keert te rust, reinheid en regelmaat weer helemaal terug.

Wat ben ik trots op onze meiden! En stiekem ook een beetje op mezelf 😉

Tijdens het schrijven van deze blog:

22 keer het speentje terug stoppen
2 snotneuzen schoonmaken
Lauren uit de vensterbank plukken
(‘Mama poep!’) 2 luiers verschonen
roosvicee in een beker doen
roosvicee van de grond dweilen
doos vlokken afpakken en verstoppen
kusjes geven
knuffelen
(‘Nee Lauren, Pippa mag geen koekjes’)
Blokkentoren bouwen
Blokken uit alle schoenen halen
NU tijd voor m’n meiden. Ciaooooo!

Volgen jullie al onze avonturen al via Instagram? Kijk op lieve_lauren_en _pippa

Over de schrijfster van dit artikel:

26 maart 201726 maart 2017

TessaPlaats een reactie

Kusjes, poepluiers, een sushi picknick op het kraambed, kraamtranen en héél veel knuffelen en liefde!

Daar ben ik weer! Inmiddels moeder van twee meiden! Ik voel me de koning(in) te rijk en kan het wel van de daken schreeuwen. Man hé, wat een bofkont ben ik!

Het is even stil geweest vanaf mijn kant. Die laatste loodjes hè… Ik zal je eerlijk zeggen, die laatste loodjes vond ik niet super tof. Dikke buik, maagzuur en niet slapen. Daarnaast betrapte ik mezelf erop dat ik er behoorlijk over kon klagen, terwijl ik van nature totaal géén klager ben. Ik was er zat van en vond het tijd dat ons kleine meisje kwam. Maar ja, helaas heb ik daar niet zoveel over te zeggen hè, ze had gerust nog 3 weken kunnen blijven zitten (thank God she didn’t!)

Na dagen heel weinig slaap door een dreumes die ‘snachts de tent af brak én m’n toeter was het dan zover. Zaterdagavond waren we nog op de verjaardag van mijn moeder en was ik nog druk in de weer. Toen mijn ouders voorstelden dat Lauren wel mocht blijven logeren, wisten we niet hoe snel we naar huis moesten. Uren maken en heeeeeerlijk slapen!! Serieus, zelfs met een belly van 38 weken kun je dan nog prima een sprint de trap op trekken. Mijn schoonzusje zei nog: ‘Let op, dan gaat het vast morgen beginnen’.

07.00 uur. Ik werd wakker en dacht ‘Het is begonnen’…. Na een prima bevalling, vol grappen, grollen, leuke gesprekken met onze top verloskundige, gruwelijke persweeën vanaf 7 cm ontsluiting (NOT FUNNY) kwam ons meisje heel vlot ter wereld. En wat voel je je dan ONTZETTEND RIJK. Rijker dan de rijkste mens op aarde. Honderd keer rijker! Zo’n prachtig meisje, helemaal compleet, lief, mooi en van ons. Onze tweede dochter!

En dan komt de eerste nacht. Slapen? Mooi niet, ik wilde alleen maar kijken naar ons prachtige meisje. Terwijl ze heerlijk lag te slapen met haar handje om mijn vinger, probeerde ik niet al het moois van Pippa af te kijken.

Oh de naam Pippa, dat is ook nog iets. Hier in de polder kennen ze de naam niet. ‘Pippa?? Wat zeg je..?!’ Mensen moeten er aan wennen haha. Wij vinden de naam prachtig! Laten we eerlijk zijn, we vernoemen onze meiden wel naar prachtige vrouwen! 😉

Toen Annette Pippa kreeg, was ik gelijk idolaat van de naam. Ik had niet verwacht dat ik ooit nog weer echt in contact zou komen met Annette. Toen mijn man en ik van de zomer in Italië besloten dat onze tweede dochter Pippa zou heten, kwamen Annette en ik een paar maanden later wel weer in contact. Je snapt wel dat toen Annette me vroeg of we al een leuke naam hadden, ik zei: ‘Nou, goed dat je erover begint…..daar moeten we het even over hebben…’

Lauren sliep de nacht nog bij mijn ouders. De volgende ochtend vroeg was dan hét moment: Lauren zou haar zusje Pippa ontmoeten. Hier had ik al maanden naar uitgekeken en alleen al bij het idee kon ik janken (Lang leve de hormomennnnn, hooray). Kleine voetstapjes hoorde ik de trap op komen terwijl ik met Pippa in bed zat. Ik had Pippa bewust op bed gelegd zodat Lauren mij niet met Pippa in mijn armen zag, maar bij mij op schoot kon kruipen en kon kijken. Wat een ontzettend mooi moment! Lauren was er stil van, bleef met grote ogen kijken en zei steeds wijzend ‘baby!’ Mijn moederhart smolt, dat snap je! 🙂

En dan begint de kraamweek. Onze kraamverzorgster Leny (www.kraamzorgmetpassie.nl) kwam vrolijk binnenwandelen en had een super mooie krans aan de deur gehangen met op het naambordje ‘Pippa’. Al snel kwam ze boven met een heerlijk ontbijt voor ons. Dat was genieten hé. We kletsten gezellig, deden een bakkie en vervolgens deden we Pippa in bad. Lauren vond het maar wat interessant, tot ze het bad eendje zag. Toen had ze andere dingen te doen.

Wat een verwennerij deze week zeg! Fruitcocktails, heerlijke broodjes rosbief, een schoon huis, schone was, gezelligheid, een heerlijke kraamfudge (voor ons gebakken) en de zorg voor onze twee meiden. Wat is ze er druk mee geweest en wat hebben we ervan genoten. En geloof me, met onze kleine dreumes was het zo makkelijk nog niet… (daarover zo meer!)

Nog zo’n leuk moment in de kraamweek: de eerste kraamvisite! Natuurlijk kwam onze familie al snel gezellig langs. Allemaal even om de hoek kijken en spieken bij kleine Pippa. Ook onze naaste vrienden kwamen al snel langs. Hartstikke gezellig!

Wat een geweldige actie toen mijn lieve vriendin Brenda op dag 2 op kraamvisite kwam met een enorme doos SUSHI! Want wat kun je beter doen dan op het kraambed picknicken met Sushi?! Juist, op je kraambed picknicken met Sushi!! Genieten, whoop whoop!

Maar toen gebeurde het…

Het besef kwam bij Lauren dat haar lieve kleine schattige zusje Pippa niet meer weg ging. En dat liet ze weten ook. Wanneer ik Pippa op de arm had, kreeg ik een woeste blik, met daarop volgend een enorme pruillip en ogen die mij boos aankeken en weg rolden. Ze gooide zichzelf op de grond en ging huilen. Nou ik kan je vertellen, dan breekt je moederhart. Tenminste bij mij wel.

Wat vind ik het lastig om de aandacht te verdelen. Bijna 2 jaar lang heeft Lauren volle aandacht van ons gehad en nu moet ze de aandacht delen met haar zusje. En ja dat is goed voor deze kleine dramaqueen maar hallo hé wat laat ze het me voelen. Ik heb behoorlijk wat tranen gelaten hierom en nog steeds als ik erover nadenk vind ik het lastig. Soms overvalt het schuldgevoel me. Het zal allemaal vast goed komen.

Processed with MOLDIV

Het was een super leuke en turbulente eerste week met onze Pips! Van na maanden weer het eerste wijntje tot heeeele korte nachten en een super hongerige baby. De dagen zijn gevuld met emoties van tranen, blijdschap, onzekerheid, trots, twijfel, geluk en rijkdom!

De dagen vliegen voorbij, ons meisje groeit als kool. Drinken+slapen+poepen+boeren+knuffelen+kussen= een hele tevreden baby! Ook ik ben weer volledig op de been. Dat maakt het genieten natuurlijk nog groter.

Pippa roept, tijd voor een fles! Vanaf m’n roze wolk zeg ik jullie nu gedag en in de aankomende tijd ga ik weer lekker schrijven over alle avonturen als moeder van 2 meiden. Oh, en over het sporten wat ik weer wil gaan oppakken! Daar heb ik echt onwijs veel zin in. Hoe ik het praktisch ga invullen met 2 kids, een baan, huishouden etc. weet ik nog niet maar dat gaat vast goed komen! Ik denk dat ik maar eens goed in gesprek ga met Annette 😉

Ciao for now!!

Over de schrijfster van dit artikel:

Disclaimer:

Annette en haar collega Tessa bloggen alleen over dingen die ze zelf meemaken of producten die zij zelf (hebben) gebruikt. Zij geven hierover ‘slechts’ hun persoonlijke mening.

2 maart 2017

Tessa1 reactie

Let it go, let it goooo! Maar hoé dan..?

Woensdag. Een doorsnee dag in een doorsnee week. Nou ja, niet helemaal, ik zit natuurlijk in mijn verlofperiode. En geloof me, zo aan het einde van mijn zwangerschap ervaar ik dat best wel als heel fijn. Tijd om dingen in orde te maken, tijd om wat meer te rusten en meer tijd voor ons lieve meisje Lauren. Ik probeer dan ook zoveel mogelijk leuke dingen met haar te doen nu de chaos nog niet losgebarsten is. Veel spelen, wandelen, naar de kinderboerderij, het maakt me allemaal niks uit. Zolang zij maar geniet!

Vanochtend was het tijd voor een gezellige ochtend Ballorig, samen met mijn vriendin en Lauren haar vriendje Guus. Haar dreumesgedrag kwam al snel boven vanaf het moment dat de gordijnen open gingen. ‘Nee, nee en nog eens nee’. Maar dat gaf niks, ik wist dat ze zou gaan genieten in Ballorig. Lekker klimmen en klauteren, spelen in de ballenbak en scheuren van de glijbaan. Eenmaal aangekomen in Ballorig was dat ook zo! Ze wist niet hoe snel ze weg moest komen.

Dan smelt je hart toch hè, als je ziet dat je kind zo geniet. Haar onbevangenheid en puurheid. Het plezier dat ze beleeft wanneer ze zo lekker aan het spelen is. De wereld is één groot feest vol kleuren, gezelligheid en plezier! Op het moment dat ik haar zo zag genieten kroop ik in mijn enorme moeder zeepbel, niemand kon mij nog wat doen.

Maar dan…dan gebeurt het. Ik zie Lauren naar de glijbaan rennen, klimmen en glijden. Achter haar aan glijdt een jongetje naar beneden. (So far so good, er gebeurt nog niks met mijn moederhart). Inmiddels is Lauren alweer bij het trappetje. Het jongetje komt haar achterna, doet zijn arm om haar nek en gooit haar met een zwieper achterover. Lauren valt om haar achterhoofd en begint keihard te brullen. Ik (zwangere vrouw, 37 weken onderweg) schiet overeind en in een reflex ren ik naar Lauren en het jongetje toe.

Ik zal even vertellen hoe dat er ongeveer uit heeft gezien: Maak een plaatje in je hoofd van een olifant die in slow-motion op zijn doel af gaat. Heb je het plaatje? Nou zo dus. Woest aantrekkelijk.

En toen gebeurde het.. Heel erg, maar ik liet mij gaan. I know, ik ben er niet trots op.

Ik pakte Lauren op die natuurlijk als een ware dramaqueen zich liet horen en drukte me tegen haar aan. Ik boog me naar het ventje toe (fout fout FOUT!) en zei met een boos hoofd:

“Wat doe jij nou!?”

“Waarom doe je haar pijn?!”

“Dat mag niet wat jij doet, nu moet ze heel erg huilen. Dat kan niet hoor!”

Het ventje stond me vol verbazing aan te kijken met een pruillip. Ik draaide me om, gaf zijn moeder een woeste blik en met stoom uit mijn oren liep ik weg met een nog steeds krijsende Lauren.

Zucht…niet veel later, Lauren was alweer lekker aan het spelen, dacht ik erover na. Ik schaamde me. Was ik nou serieus boos geworden op een klein ventje? In mijn hoofd zocht ik nog allerlei ‘ja maar’s’ maar eigenlijk had ik me als moeder gewoon laten gaan. Dat voelde niet goed. Het was dan ook de eerste keer dat ik zag dat zoiets gebeurde.

Lastig…

Het liet me niet los en eenmaal thuis dacht ik er nog eens goed over na. Want hoe lastig is het wanneer je ziet dat jouw onbevangen kind iets ‘aangedaan’ wordt. En als ik nu al zo reageer, hoe reageer ik dan wanneer ze een stuk ouder is en er serieuze dingen gebeuren? Bijvoorbeeld op school? Of nog veel later? Hoe doe je zoiets nou. Als leerkracht had ik er altijd allerlei ideeën over maar nu ik zelf een kind heb lijkt het ineens zo anders. En natuurlijk weet ik met mijn nuchtere verstand ook wel dat het belangrijk is dat ik haar leer om te gaan met ‘tegenslagen’ in het leven maar wanneer ze nog zo klein zijn als nu…

Ze zeggen dat opvoeden begint met loslaten. True.

Heeft iemand een gebruiksaanwijzing voor mij?

Over de schrijfster van dit artikel:

Tessa Bonhof-Regnerus (36 jaar) is echtgenote van Henk Bonhof, moeder van Lauren (1,5) en hoopt eind februari 2017 te bevallen van een tweede dochtertje. Woonachtig in Lelystad. Zij is naast studiecoach bij Studiecentrum Lelystad ook werkzaam als docent Plustijd op vier verschillende basisscholen. Tessa vormt samen met Annette de Graaf Team Momspiration.nl; een blog voor (wannabe) heppie mama’s.

Disclaimer:

Annette en haar collega Tessa bloggen alleen over dingen die ze zelf meemaken of producten die zij zelf (hebben) gebruikt. Zij geven hierover ‘slechts’ hun persoonlijke mening.

1 februari 2017

Tessa2 reacties