Categorie: PARENTspiration

De afgelopen dagen hebben we veel, maar dan ook echt héél veel tijd doorgebracht in het winkelcentrum van Kimberley hier in Zuid Afrika. Dat had 3 redenen: we zijn alle vier gek op shoppen, er is verder niet echt heel veel te doen in de hoofdstad van de Northern Cape hier én bij ieder restaurant is een speeltuin/kids club (doen ze GOED).

Aangezien we de afgelopen maand voornamelijk in de bush bush doorgebracht hebben, konden we zoveel goederen en moderne faciliteiten onder 1 dak enorm waarderen. Koffietje hier en shoppie daar: we waren helemaal in onze sas.

 

Maar…..

 

Toen….

 

Besloot onze Pips om ALLE ballen uit de sportwinkel uit te testen op stuiterbaarheid.

 

Had Jools een bloederige Crash Test Dummy Experience op een step.

 

Scheurde Pippa een pak stiften open in de boekenwinkel (die ik vervolgens zo netjes mogelijk heb geprobeerd terug te stoppen…)

 

Vond Pippa (terwijl ik met Jools een boek aan het kiezen was) een wasco in mijn tas en krijtte hiermee de vloer van diezelfde boekenwinkel onder: “Kijk mama! Ik heb opa Fank en opa Juud getekend!”

 

Toverde Pippa de glijbaan in de Kids Jungle Play Zone om tot waterglijbaan.

 

 Die laatste 3 voorvallen gebeurden toen Thaddeus aan het eind van de middag even een uurtje naar een CrossFit box was voor een workout. Ik zag het al voor me: Gezellig met de meiden naar de boekenwinkel om samen wat nieuwe boekjes uit te kiezen. Zelf had ik ook niets meer om te lezen, dus we hadden 2 doelen gesteld. ‘We’ was vooral Jools en ik. Pippa was NIET.TE.HOUDEN. Ze zit een beetje in een tussenfase wat betreft middagslaapjes doen, maar deze overgang verloopt op z’n zachtst gezegd niet heel smooth… Ze huilt dan om niets, plast opeens in haar broek, wordt mega onhandig en haalt de bizarste apenstreken uit. Die gezelligheid die ik mij had voorgesteld was ver te zoeken en haastig greep ik bezweet wat boeken uit de schappen, rekende af en stelde mij een rustig kopje thee voor terwijl de kids zich zouden vermaken in de Kids Jungle Play Zone.

 

Mooi niet.

Te veel wishful thinking, moeders de Graaf.

 

De kids wilden alleen maar bij mama op schoot en toen ik ze eindelijk had omgekocht (dat wanneer ze even 15 minuten zonder mama gingen spelen ze daarna een ijsje kregen – ja echt heel erg niet pedagogisch verantwoord, maar ZO worth it), kwam Pippa na 5 minuten aangewaggeld met een natte broek. GREAT.

 

Toen Thaddeus zich weer bij het (niet zo) gezel(lig)schap had gevoegd en mijn hoofd zag, vroeg hij:

 

Wat dacht je ervan om lekker naar onze hotelkamer te gaan, een flesje wijn open te trekken en met z’n viertjes een film te kijken op bed?

 

Beste.

 

Idee.

 

Ever.

 

Eind goed, al goed!

 

liefs,

Annette

PS: En weet je, de volgende keer gaan we gewoon weer. Laten we deze ervaring zien als ‘winkeltraining’! Het kan van hier alleen maar beter worden. Toch?!

Over de schrijfster van dit artikel

Annette de Graaf (33 jaar) is vriendin van manueel en sportfysiotherapeut Thaddeus Knops en mama van dochters Jools (3,5) en Pippa (2). Zij is naast lerares Nederlands en Engels op de Internationale School van Amsterdam (waar ze momenteel een jaar onbetaald verlof van heeft gekregen), KLM Blogger en onderdeel van Team Canon Photography Nederland ook oprichtster van MOMspiration.nl; sinds februari 2015 een blog voor (wannabe) heppie mama’s.

Door te laten zien dat het leven veel leuker is met The Sunny Side Up inspireert zij moeders (en overige geïnteresseerden) om blij, gek, gezellig, genietend, luchtig, sportief, reizend, fashionable en gezond de dagen door te brengen. Maarrrr het is helemaal oké om soms even keihard te klagen. Hoort er ook bij! Zolang het niet te lang duurt….

Annette en haar gezinnetje reizen op dit moment door Zuid Afrika, Namibië en Botswana. Ze doen daar o.a. vrijwilligerswerk voor Kinderfonds MAMAS en KLM’s Wings of Support. Met z’n viertjes proberen ze op een relaxte manier zoveel mogelijk te zien en beleven van deze prachtige landen. Hierover wordt uitgebreid gerapporteerd op MOMspiration.nl en Instagram onder de naam The Flying Dutch Family.

Hoe de rest van de 14 maanden durende wereldreis eruit gaan zien en welke landen ze zullen bezoeken?! Dat ligt nog lekker open! Zuid/Midden Amerika? Japan? Indonesië? Houd MOMspiration.nl en de Social Media kanalen in de gaten voor updates (als er ergens WiFi te vangen is tenminste….).

Disclaimer

Annette & haar collega’s Tessa & Marjolijn bloggen alleen over dingen die ze zelf meemaken of producten die zij zelf (hebben) gebruikt. Zij geven hierover ‘slechts’ hun persoonlijke mening.

 

Dit is wellicht de langste titel in de geschiedenis van MOMspiration’s blogs, maar dit is mijn vraag aan jullie. Precies zoals het er staat: wat doe je wanneer de ouders van de vriendjes van je kids er heel andere opvoedstijlen op na houden?

Onze dochters zijn nog maar groentjes op het gebied van play dates, dus heel veel weten Thaddeus en ik nog niet af van dit onderwerp. Jools en Pippa spelen regelmatig met andere vriendjes samen, maar dan zijn wij er meestal bij en gelden onze regels. Maar de afgelopen dagen merkten we dat Jools het ook heel leuk vindt om zonder ons bij haar vriendinnetje Xandri in de caravan te spelen hier op de camping. Tja, daar gaan wij dan natuurlijk niet met onze neus bovenop zitten. Het tijdperk van loslaten op dit gebied is begonnen…

Helemaal prima, want we hebben er vertrouwen in dat Jools geen al te gekke of gevaarlijke dingen in. We denken dat we haar de afgelopen (bijna) 4 jaar hebben getraind om ‘normale’ en veilige keuzes te maken wanneer wij er niet bij zijn. Natuurlijk zal dat vast heel wat keren anders dan gewenst gaan, maar dat hoort erbij.

Wat er ook bijhoort is dat het er in alle gezinnen anders aan toegaat. Dus wanneer je kind bij iemand anders thuis gaat spelen, zullen de regels van dat huis gelden. Regels waar zij (nog) niet aan gewend zijn. Soms is het ook zo dat er weinig tot geen regels zijn. Een soort laissez faire methode. En daar kregen wij de afgelopen dagen dus mee te maken.

De eerste keer dat Jools en Pippa bij de caravan van Xandri en zusje Liannay gingen spelen ging ik even checken of het goed ging -en of de ouders het oké vonden dat onze dochters daar waren-, zaten J&P op een stoeltje met hun schoot VOL met snoepjes. Xandri speelde een rekenspelletje met hen en als het antwoord goed was kregen ze snoep. J&P waren in de Gloria én high van een Sugar Rush, want van ons krijgen ze zo goed als nooit snoep. Tijdens speciale gelegenheden heus wel eens en dan is het echt een feestje voor ze. Maar bij dit gezin stond de snoeppot gewoon op tafel en mocht iedereen hier de hele dag zoveel uit eten als ze wilden: “Don’t worry! We’ve got plenty more bags!” Nou, dat was niet precies waar ik mij zorgen over maakte. Om de situation zo smooth mogelijk op te lossen, speelde ik het spelletje mee: “Jools, how old are you? Yes, 3. So you can put 3 sweeties in your pocket. Pippa, how old are you? Yes, 2. You can put 2 sweeties in your pocket. Who wants to play in the bouncy castle with me? Let’s go!” 

De volgende ochtend werden onze meiden door de vriendinnen en hun vader gevraagd om mee te gaan ‘visvang’ (heerlijk die Afrikaanse woorden!). Leuk! Jools luisterde aandachtig naar de instructies en heeft wel een heel uur aandachtig naar haar dobber gestaard. Niets gevangen, maar wel heel goed haar best gedaan! Tijdens het vissen werd door de Zuid Afrikanen een enorme zak gekleurde rondjes opengetrokken. Bleek popcorn met een extra vrolijk laagje te zijn. Om 9 uur ’s ochtends. We wilden geen party poopers zijn, dus knepen we 4 oogjes dicht terwijl Pippa de halve zak wegwerkte en haar gezicht, handen en shirt 50 Shades of The Rainbow kleurden. Ter compensatie van alle e-nummers boden wij het gezelschap bananen en mandarijen aan. Jools smulde hiervan, maar bleef geconcentreerd naar haar dobber kijken.

Vanochtend (9.15 uur) was er weer een interessante situatie waar we nog niet eerder in verzeild waren geraakt. Wij waren de daktent aan het inpakken en de auto aan het inladen, terwijl de meiden bij de caravan van hun vriendinnen speelden. Opeens hoor ik Jools aan komen rennen en roept: “Mam! Mogen wij een ijsje??” Ik dacht dat ik het vast verkeerd verstaan en zei: “Een eitje, dat mag.” (Want ik had gezien dat ze eitjes aan het bakken waren) “NEEEEE een IJSJE! Mogen we een ijsje?” Vriendin Xandri stond al klaar met van haar moeder gekregen geld, maar hier was geen discussie mogelijk: “Een ijsje? Nee natuurlijk niet. Het is nog heel vroeg in de ochtend!” “Maar mam, alsjeblieft? Zij mogen het ook!”

We hielden voet bij stuk. Het kan ook te gek. Jools liep verdrietig samen met Xandri naar haar ouders terug en ik hoorde Jools zeggen: “No, I am not allowed to have ice cream now. My mom says it’s too early in the morning. I think she thinks it’s unhealthy.”

Sorry schat, we vinden je superlief en gunnen je van alles, maar snoep en ijsjes blijft voor ons een speciale traktatie. Niet iets wat je aan de lopende band wegwerkt.

Gelukkig begrijpen de meiden dit best aardig en kunnen echt genieten van gezonde lekkere dingen. Bijvoorbeeld de potjiekos die Thaddeus vrijdagavond had gemaakt. In totaal hebben we 1400 gram groenten met z’n viertjes gegeten en zeuren de meisjes: “Lekker gemaakt, papa!”

Nu ben ik heel nieuwsgierig hoe jullie omgaan met bepaalde opvoedstijlen van andere ouders waar jouw kind mee te maken krijgt. Overleg je dingen van te voren? Of laat je alles geheel aan hen over? Zijn er zelfs ouders bij wie je je kind niet laat spelen? Hoe leg je dat dan aan je kind uit? 

Heel benieuwd naar de reacties! Wij hebben duidelijk nog heel wat te leren…!

Liefs,

Annette

Thaddeus en ik kijken onze ogen uit hier bij Madikwe Safari Lodge in Zuid Afrika. Om verscheidene redenen: Dat we in een soort paradijs beland zijn en ontzettend verwend worden door al het personeel, dat we omringd zijn door de gaafste en wildste dieren én dat ons huisje luxer dan luxe is. Maar iets wat we hier ook zien en waar we met z’n tweetjes veel over gepraat hebben de afgelopen dagen is dat het hier de normaalste zaak lijkt om je kids bij een oppas achter te laten en dan zonder hen op safari te gaan of ergens anders te dineren. Wij zijn wat dit betreft de uitzondering en vragen ons nu af of wij misschien te beschermend in zijn. 

Laten we vooropstellen: wij respecteren iedere vorm van opvoeden, zolang het kind voorziet wordt van de basisbehoeften zoals eten, drinken, liefde, onderdak en veiligheid. De rest van de opvoeding is een enorm grijs gebied en daar bestaat geen goed of fout. Iedere ouder z’n eigen theorieën, doet gewoon maar wat of gaat voor een combinatie van beiden. We doen in ieder geval onze beste best om ‘er’ wat van te maken.
Maar natuuuuuuuurlijk kijken we allemaal wel (eens) met een schuin (of recht) oog naar elkaar en vinden we iets van wat we zien. 

En Thaddeus en ik vinden op dit moment zeker ‘iets’. Wij zijn hier dus anders in vergelijking met andere gezinnen in de lodge. Er wordt zelfs aan ons gevraagd waaróm wij de kinderen niet bij een babysitter laten en samen 2 keer per dag 3 uur op safari gaan. We proberen dan uit te leggen dat wij onze kinderen niet achter willen laten bij iemand anders dan familie of goede vrienden en dat we ook denken (lees: weten) dat Jools en Pippa het echt niet gaan accepteren. Toch voelt die uitleg vreemd, want opeens gaan we aan onszelf twijfelen: zijn we niet TE beschermend?

Heerlijk vinden we het om over dit soort zaken te brainstormen. Hardop nadenken over opvoeden helpt ons als ouders van Jools en Pippa om nóg meer als team te opereren. Er zijn (talloze!) zaken waarbij we (totaal!) niet op 1 lijn zitten, maar door goed te blijven praten (vooral ook goed te luisteren!) en elkaars mening te respecteren werkt als ijzersterke teambuilding. Dit klinkt enorm simpel, maar raakt oh zo vaak in de vergetelheid. Oh. Zo. Vaak.

Goed om hier dus weer eens over te kletsen! En dat terwijl de kinderen vermaakt werden door de allerliefste Constanza van de Kids Club van Madikwe Safari Lodge. We besloten dat deze manier van oppassen voor ons heel erg geschikt is. Zo kunnen de meisjes altijd naar ons toe wanneer ze willen, kunnen we hen in de gaten houden én is het erg leuk voor ze om eens met iemand anders te spelen.

Maarrrrrr verder dan dat gaan we niet. Daarom ben ik nu ‘thuis’ met de meisjes en doet Thaddeus de afternoon/evening drive met ranger Wayne. Morgenochtend (om 6 uur!) ben ik weer aan de beurt voor de morning drive. Daarna neemt Wayne ons viertjes mee voor een half uur durende Bumble Kiddie Drive. Voor ons werkt dit zo helemaal prima en voelt het naar Jools en Pippa toe wel zo eerlijk om in ieder geval 1 van ons steeds bij ze te laten. We vinden ze al MEGA flexibel tijdens onze rondreis door Zuid Afrika, Namibië en Botswana en willen niet opeens hun vertrouwde basis onderuit halen. Plus: we wíllen ook gewoon heerlijk met ze samen te zijn en van alles samen te beleven. Daar willen we zo min mogelijk van missen. We boffen maar dat dit 14 maanden lang non-stop kan!

Dan maar even hier de ‘odd ones out’. We don’t care! 

Benieuwd wat jullie hiervan vinden. Laat je het weten in een comment??

liefs,

Annette

Over de schrijfster van dit artikel

Annette de Graaf (33 jaar) is vriendin van manueel en sportfysiotherapeut Thaddeus Knops en mama van dochters Jools (3,5) en Pippa (2). Zij is naast lerares Nederlands en Engels op de Internationale School van Amsterdam (waar ze momenteel een jaar onbetaald verlof van heeft gekregen), KLM Blogger en onderdeel van Team Canon Photography Nederland ook oprichtster van MOMspiration.nl; sinds februari 2015 een blog voor (wannabe) heppie mama’s.

Door te laten zien dat het leven veel leuker is met The Sunny Side Up inspireert zij moeders (en overige geïnteresseerden) om blij, gek, gezellig, genietend, luchtig, sportief, reizend, fashionable en gezond de dagen door te brengen. Maarrrr het is helemaal oké om soms even keihard te klagen. Hoort er ook bij! Zolang het niet te lang duurt….

Annette en haar gezinnetje reizen op dit moment door Zuid Afrika, Namibië en Botswana. Ze doen daar o.a. vrijwilligerswerk voor Kinderfonds MAMAS en KLM’s Wings of Support. Met z’n viertjes proberen ze op een relaxte manier zoveel mogelijk te zien en beleven van deze prachtige landen. Hierover wordt uitgebreid gerapporteerd op MOMspiration.nl en Instagram onder de naam The Flying Dutch Family.

Hoe de rest van de 14 maanden durende wereldreis eruit gaan zien en welke landen ze zullen bezoeken?! Dat ligt nog lekker open! Zuid/Midden Amerika? Japan? Indonesië? Houd MOMspiration.nl en de Social Media kanalen in de gaten voor updates (als er ergens WiFi te vangen is tenminste….).

Disclaimer

Annette & haar collega’s Tessa & Marjolijn bloggen alleen over dingen die ze zelf meemaken of producten die zij zelf (hebben) gebruikt. Zij geven hierover ‘slechts’ hun persoonlijke mening.

Terwijl haar vinger dolenthousiast wijst in de richting van een prachtige Zuid Afrikaanse mevrouw die voorbijloopt, roept Jools bovenstaande tekst. Ehhh… Oeps… (mijn hoofd kleurt rood en ik probeer heel hard na te denken wat ik moet zeggen of doen) Ehhh…. Uhhh….. (Thaddeus kijkt mij met grote ogen vragend aan van: WAT moeten we nu doen of zeggen? Moeten we überhaupt iets doen of zeggen? Heeft de mevrouw het gehoord?) Ehhh…… (de mevrouw loopt door en we hebben geen idee of ze het gehoord heeft – verstaan kan wel, want Afrikaans lijkt op Nederlands en ze spreken ook Engels, dus boobies komt wel aan) Ondertussen gaat Jools ongestoord verder, duwt haar borst vooruit en roept: 

“KIJK! Ik heb nu ook grote boobies, net als die mevrouw!” 

Ja, die mevrouw had werkelijk waar hele grote boobies. Maar hoe leg je aan het kind van 3,5 uit dat je dit niet zomaar hardop kunt zeggen. Dat het niet zo hóórt? Dat je dat niet mag zeggen. Want dan komt natuuuuuurlijk DE vraag: “Maar waarom niet?”

Een antwoord hierop geven vind ik lastig. Wanneer je zegt dat het niet netjes is, telt namelijk niet echt als antwoord. Dat is hetzelfde als ‘het hoort niet’. Zeggen dat de mevrouw het misschien niet fijn vindt komt ook niet aan.

HUH. Help!

De belevingswereld van peuters en kleuters is zo heerlijk onbevangen:

1. Waar dan ook in je blootje rondrennen 
2. Met de deur open waar dan ook naar de wc gaan
3. Keihard roepen dat JIJ de scheet hebt gelaten en hier MEGA trots op zijn
4. Zonder blikken of blozen aan een wildvreemde man vragen of hij ook een piemel heeft
5. Het uiterst raar vinden dat je niet jezelf op iemands feestje uit kunt nodigen (maar waarom dan niet? het is toch gezellig wanneer wij er zijn!)
6. Over iemand met wie je toch wel 10 hele minuten hebt gespeeld zeggen dat het je allerbeste vriend is. Maar de naam dan weer net niet weet. 
7. Van iets wat je nog nooit hebt geprobeerd denken dat je het wel kunt
8. Dat het je totaal niet interesseert/het niet zien dat iedereen naar je kijkt wanneer je keihard huilt en jezelf op de grond laat vallen van ellende. Want wanneer je boos en verdrietig bent, dan ben je boos en verdrietig. Suck it up, people!
9. “Troep maken? Wat is troep? Waarom is troep erg? Troep maken is toch leuk! Gewoon lekker veel spullen bij elkaar en door elkaar. Ik weet precies waar alles ligt hoor.” 
10. Als je niet met iemand wilt spelen omdat je diegene stom vindt, dan speel je daar niet mee. En dat zeg je ook gewoon recht in het gezicht. Lekker duidelijk. Hoppakee.

En wij als volwassenen slijpen dit beetje bij beetje bij. Tot ze dus dingen achter iemand rug om gaan zeggen. Tot ze het moeilijk gaan vinden om over emoties te praten of ze überhaupt te tonen. Tot je je keihard schaamt voor een scheet. Tot het woord piemel een scheldwoord wordt. Tot je je schaamt tegenover anderen voor je naakte lijf.

Best bizar eigenlijk. Maar ja, zo hoort het.

Tot die tijd gaan we nog even lekker genieten van deze onbevangenheid. Want die momenten waarop onze guppies met hun blote billen al gierend van de pret over het grasveld rennen en zelfs die momenten waarop ze zeggen dat die mevrouw hele grote boobies heeft…. Die zijn goud waard.

liefs,

Annette

Over de schrijfster van dit artikel

Annette de Graaf (33 jaar) is vriendin van manueel en sportfysiotherapeut Thaddeus Knops, mama van dochters Jools (3,5) en Pippa (2) en woonachtig in Nieuw Vennep. Zij is naast lerares Nederlands en Engels op de Internationale School van Amsterdam en KLM Blogger ook eigenaresse van MOMspiration.nl; een blog voor (wannabe) heppie mama’s.

Door te laten zien dat het leven veel leuker is met The Sunny Side Up inspireert zij moeders (en overige geïnteresseerden) om blij, gek, gezellig, genietend, luchtig, sportief, reizend, fashionable en gezond de dagen door te brengen. Maarrrr het is ook oké om soms even keihard te klagen. Hoort er ook bij! Zolang het niet te lang duurt….
Annette en haar gezinnetje reizen op dit moment door Zuid Afrika. Ze gaat daar o.a. vrijwilligerswerk doen voor Kinderfonds MAMAS en KLM’s Wings of Support en natuurlijk heerlijk veel van dit bizar mooie land te zien en beleven. Hoe de rest van de 14 maanden durende wereldreis eruit gaan zien en welke landen ze zullen bezoeken?! Dat ligt nog lekker open!

Disclaimer

Annette & haar collega’s Tessa & Marjolijn bloggen alleen over dingen die ze zelf meemaken of producten die zij zelf (hebben) gebruikt. Zij geven hierover ‘slechts’ hun persoonlijke mening.

Iedereen die thuis een peuter rond heeft banjeren kent dit soort dagen. En geloof me, een dag als vandaag zorgt voor de nodige inspiratie. Het leven van een peuterpuber bestaat uit de he-le dag op ontdekkingstocht gaan. Álles is leuk, stom, interessant en mooi en dus ook ALLES moet uit kasten getrokken worden. Grenzen worden opgezocht. Het woord ‘nee’ is reuze interessant en leuk, zolang de peuterpuber het maar zelf zegt. Vandaag was zo’n dag. Een dag waarin de zin “Choose your battles” regelmatig door mijn hoofd ging. Want my oh my, Lauren was een terror peuter vandaag!

05:30 uur. Ik word wakker en hoor uit Lauren haar slaapkamer: “Maaaammaaaaaaa! Mamma mamma maaaaammaaaaaaa!! Kkkoekje!?” Serieus, hoor ik haar nou om half 6 vragen om koek? …Dusss… Ik loop naar Lauren toe, begroet haar vrolijk en geef haar een dikke kus. Met haar vingertje wijst ze naar de deur. “Beneden mamma?” De dag is begonnen. We zijn het gewend, Lauren is altijd vroeg wakker. Pippa slaapt nog heerlijk. Op onze tenen sluipen we langs haar kamertje en Lauren fluistert: “Sssssst zusje slapen!?” Ik wil “Ja, goed zo liefje” terug fluisteren maar op dat moment geeft Lauren een keiharde gil met daarop volgend een schaterlach. De draak! Gauw lopen we de trap af. Eenmaal beneden maak ik een beker warme melk voor Lauren en een fles voor Pippa want zij is inmiddels wakker én hongerig. Ik loop naar boven om Pippa op te halen. Wanneer ik de trap af kom zie ik dat Lauren in een hoekje in de keuken staat. Ze kijkt me betrapt aan. En terecht! In haar handen heeft ze een pak hagelslag te pakken. Ik loop gauw naar haar toe en pak het pak hagelslag af. Even kijkt ze me met een woest hoofd aan maar wanneer ze haar zusje ziet is ze helemaal happy.

08:00 uur. Terwijl ik een poging doe om 1 minuut iets voor mezelf te doen, zie ik in mijn ooghoek Lauren over de eettafel kruipen. Haar bordje met brood zie ik van de tafel kletteren en ik hoor een biscuitje onder haar knie verpulveren. De koekkruimels neemt ze vervolgens mee naar de andere kant van de eettafel. Inmiddels is ze aangekomen bij mijn laptop en agenda. In een flits vliegen alle losse blaadjes door de lucht en leunt Lauren met haar koekkruimelknie op het toetsenbord van de laptop (je begrijpt, dit alles gebeurt in enkele seconden). Ik ren naar de tafel, pak de laptop en zet ‘m aan de kant. Op het moment dat ik wil roepen “Lauren, dit mag niet”, krijg ik een mep met m’n strijkstok van mijn viool (vraag me niet waarom deze op de eettafel ligt). Met grote ogen kijk ik haar verschrikt aan en Lauren begint te schaterlachen. “Mama lief!” zegt ze met haar happy face. Lauren heeft genoten van dit moment en ik ben intussen 10 jaar ouder.

10:00 uur. We gaan boodschappen doen. Bovenaan mijn lijstje staat een bus kunstvoeding voor Pippa. Deze mag ik niet vergeten anders heeft Pips straks niks te eten. In de auto zingen we vrolijk mee met de cd van Woezel en Pip. Eenmaal bij de winkel krijgt Lauren haar eigen karretje. En dat is natuurlijk feest! Terwijl ik alle boodschappen in mijn kar leg zie ik Lauren van alles verzamelen en in haar karretje doen. Vooral de koekjes afdeling is favoriet. Én aardbeien. Héél véél aardbeien. Wanneer ze even niet oplet leg ik de nodige spulletjes weer terug en doe ik gauw wat boodschappen uit mijn kar in haar karretje. Eenmaal bij de kassa staat ze op haar tenen bij de band. Ze wil zelf graag haar boodschappen op de band leggen. Ik besluit haar te helpen. En dat was se-rie-jeus de aller domste beslissing die ik had kunnen nemen. Hoe haalde ik het in mijn hoofd om haar bananen op de band te leggen!? In een fractie van een seconde lag ze daar, languit, op de grond. Tussen alle plastic tasjes. Ik dacht nog Ohw please, niet nu, niet hier…zucht. Ik tilde haar overeind en gaf haar de bananen. Het was stil. (thank god!) Maar we waren er nog niet. Want hoe kon ik, moeder van een tweejarige peuterpuber nou bedenken dat het geweldige winkelwagentje niet gewoon mee de auto in mocht? Hoe kon ik bedenken dat deze terug moest bij de andere karretjes? HOE? En ja hoor, ook dat was een heeeele goede reden om de vloer van de Albert Heijn van dichtbij te bekijken. De zin “Kalmte zal u redden” vloog door mijn hoofd. Ik bukte, tilde Lauren op en zei: “Kom lieverd, we gaan thuis lekker een broodje eten”. Dat werkte (gelukkig!). Ik zette de twee tassen met boodschappen en de luiers in de achterbak, Lauren in haar stoel en Pippa op de bijrijdersstoel. Alle riemen vast en GO. We waren nog niet de bocht om en Lauren riep triomfantelijk “Chokaatje?” (chocolaatje). Hoe kwam ze híer nu weer bij!? Ik zei: “We gaat thuis lekker een broodje eten liefje, mmmm!” Zo goed als dat werkte in de supermarkt, zo slecht was mijn voorstel in de auto. Lauren zette het op een drammen en Pippa keek met grote ogen om haar heen. (Geloof me, het leven van een baby met een peuterpuberzus gaat niet altijd over rozen). Dit keer koos ik ervoor om niet de discussie aan het gaan en het maar te negeren.

Yesss, we waren op de parkeerplaats, vlakbij huis. In mijn ene hand had ik Pippa in de maxicosi en in mijn andere hand had ik 2 volle boodschappentassen en een pak luiers. So far so good, Lauren liep de eerst 5 meter gewoon mee. Maar toen…. Mevrouw bleef stokstijf staan. Ik zei nog: “Kom maar schatje, gaan we lekker thuis spelen!” Maar ik maakte 0 indruk. NUL. Lauren ging op de grond zitten. Haar grijns wisselde ze af met een boos gezicht. Ze ging compleet los met haar act. Okay, tot 10 tellen dacht ik nog. Ik zette Pippa en alle boodschappen neer en liep naar haar toe. Op het moment dat ik bijna bij haar was ging ze staan en schaterlachen. Ik gaf haar een hand en zei: “Kom boef, we gaan lekker naar huis”. Maar again, hoe kon ik toch als moeder denken dat het zooo easy zou zijn. Dom, dom, DOM natuurlijk. Ja hoor, daar lag ze weer. Dreinen als een malle. Ik riep: “Daaaaag Lauren, mama gaat naar huis!” En dat deed ik. Ik liep door, zette Pippa en de boodschappen bij de voordeur en keek stiekem over de heg wat ze aan het doen was. En daar lag ze hoor, kletsend tegen de bloemen en een poes die voorbij liep. Vanbinnen moest ik keihard lachen en smolt ik. Wat is het toch een heerlijke, lieve, grappige, terror peuter. Wat is het soms ontzettend vermoeiend maar wat ontdekt en leert ze op een dag als deze. Uiteindelijk heeft ze 20 minuten gedaan over 50 meter.

Maar eenmaal thuis was het nog niet klaar hoor! Terwijl ik de boodschappen uitpakte en Pips lekker in de box speelde, was Lauren in de tuin met de zandtafel aan het spelen. Ik bracht de shampoo naar boven, liep weer naar beneden en zag Lauren met een emmer zand en een schep los gaan bij de salontafel. Een half zandkasteel lag op de grond. Intussen was ze haar brood aan het opscheppen met een plakkerige zandschep. Ik telde tot 5 (als ik tot 10 had geteld dat had er een zandkasteel op de bank gelegen) en vertelde haar dat we toch echt alleen zandkastelen bouwen in de tuin. Ze droop weer af naar buiten en ik ging verder met boodschappen uitpakken.

Kak! 3 keer raden wat ik vergeten was mee te nemen uit de supermarkt!! Juist ja, kunstvoeding voor Pips. Ohw noooo, nu moesten we dus wéér terug. Gelukkig gingen de meiden nu eerst slapen en kon ik ook ff relaxen…dacht ik…

WRONG! Terwijl Lauren sliep, vertikte Pippa het om te gaan slapen. Ze wilde maar 1 ding: aandacht, kletsen en heel veel knuffelen. En terecht! Met zo’n puberpeuter in huis moet je je aandacht soms ook gewoon opeisen. Pips en ik kropen samen in bed, zongen liedjes en uiteindelijk na veel geklets en geknuffel viel ze in slaap. Ooooh nu kon ik ook éven mijn ogen doen. Al was het maar héél even. En dát, dat had ik dus niet moeten denken. Op het moment dat ik in mijn kussen dook en de deken over m’n heen trok, hoorde ik een wel heel bekend geluid……”Maaaaaammaaaaaaaaa!!” Nope, geen slaapje voor mij vandaag.

We gingen naar beneden. Ik keek om me heen en kon maar 1 dingen denken.. Wát…een…enorme…puinhoop!! Ik moet het NU opruimen. Overal lag speelgoed, de kussens lagen op de grond en al Lauren haar poppen hadden een bedje gekregen door het hele huis. Of ik ben gaan opruimen? NO WAY! We zijn samen gaan spelen. Héél veel spelen. Koprollen op de bank, knuffelen, grappen maken, gekke bekken trekken, verstoppetje spelen en uiteindelijk hebben we samen opgeruimd.

En nu? Nu lig ik onderuit op de bank. Exhausted. Mijn lieve, kleine, stoute, grappige, ondeugende peuterpuber ligt heerlijk te slapen. Ik lust wel een wijntje, of 3. Wát een dag. Wat heeft Lauren me uitgeprobeerd, getest, uitgedaagd. Ik ben gesloopt. Maar als ik nadenk over de dag dan krijg ik een grote grijns op mijn gezicht. Ik hou van dit temperamentvolle dametje. Ik hou van haar streken en van haar ontdekkingstocht. Ik kies ervoor om niet iedere keer het gevecht aan te gaan. Ik kies ervoor om haar te laten ontdekken, stout te laten zijn. Ik kies er ook voor om Lauren de ruimte te geven om haar grenzen op te zoeken maar ook om haar grenzen te geven.

Maar bovenal kies ik ervoor om van haar te genieten in al haar fases en ontwikkelingen. Want zeg nou zelf, het gaat toch allemaal veel te snel?

Volgen jullie al onze avonturen al via Instagram? Kijk op lieve_lauren_en _pippa

Over de schrijfster van dit artikel:

Tessa Bonhof-Regnerus (37 jaar) is echtgenote van Henk Bonhof, moeder van Lauren (2) en Pippa (0). Woonachtig in Lelystad. Zij is naast studiecoach bij Studiecentrum Lelystad ook werkzaam als docent Plustijd op vier verschillende basisscholen. Tessa vormt samen met Annette de Graaf en Marjolijn Vreeburg Team Momspiration.nl; een blog voor (wannabe) heppie mama’s.

Door positief in het leven te staan en vooral te focussen op de mooie en dankbare dingen in het leven inspireert zij moeders (en overige geïnteresseerden) om op een vrolijke, enthousiaste, nuchtere, smakelijke, gezonde en gezellige manier door de dag te fietsen. ‘What you see is what you get’ is volledig van toepassing op Tessa. Niks meer, niks minder. Gewoon precies zoals het is. Daar horen natuurlijk ook minder leuke dingen bij maar met een positieve insteek in het leven gaat het zonnetje altijd weer schijnen!