Categorie: The Flying Dutch Family

Sta je dan, in je bikini aan de rand van het wedstrijdbad. Met je blije baby in je armen die net heeft genoten heeft van zijn zwemlesje. Kijkend naar je twee dochters die een super stoere missie hebben: 12 baantjes trekken zonder te stoppen. Je hele lijf tintelt van trots. Dit is nou rijkdom. Wow. Maar dan wordt er iets tegen je gezegd waardoor je van je wolkje geduwd wordt. Er wordt naar je buik gewezen en je wordt gefeliciteerd met je vierde zwangerschap. Terwijl je toch echt niet in verwachting bent.

True story. Dit overkwam mij echt. De badmeester zei:

Oh, wat leuk Annette! Gefeliciteerd met je zwangerschap! Dat wordt je vierde kindje dan, toch?

Uhhh… Ik was even compleet sprakeloos. Met moeite kon ik “uhhh ik ben niet zwanger hoor” uit m’n mond krijgen. Maar de badmeester ging gewoon door:

Oh, maar je hebt wel echt een mooi bol buikje. En de rest van je lijf is niet dik. Het lijkt net of je zwanger bent.

Wat mij vooral leek, was dat ik de enige was die me super super ongemakkelijk voelde. De andere partij ging gewoon vrolijk door met naar mijn buik kijken en wijzen. Ik zocht afleiding en verplaatste mijn niet-zwangere lijf flink wat meters verderop om Jools & Pippa aan te moedigen met baantje nummer 10.

Toen ze uit het water klommen, liepen we vlot langs de badmeester door naar de douches. We zeiden hem gedag en wensten hem verder nog een fijne dag. Hij maakte het afscheid een heel stuk minder vluchtig en had zelfs nog een kers op de taart klaar:

Ja, ik zie het nog steeds hoor. Ook van de zijkant lijk je net zwanger. Nou meiden, ik dacht dat jullie er nog een broertje of zusje bij krijgen, maar dat is dus helemaal niet zo. Doei!

Wow. Just wow.

Inmiddels had ik het punt bereikt dat ik de humor van de situatie in was gaan zien. Onder de douche kletsten we nog na over wat de badmeester allemaal gezegd had en we moesten er enorm om lachen. Voor de gein zette ik m’n buik nog meer uit en de meiden deden mee: “Hoeveel weken ben jij zwanger?” “Weet je al of het een meisje of een jongen is?” “Oh, ik voel getrappel!”

En hoppa. Zo zat ik binnen no-time weer helemaal terug op m’n wolkje. Ik voelde me weer schathemeltjerijk. Geen idee of dat 1 woord is, maar who cares. Je begrijpt vast wat ik bedoel 😉

Liefs,

Annette

Oh, wat voelt het heftig om dit zo als titel te typen. Dat maakt mijn beslissing nog echter dan echt. Want ja, het gaat echt gebeuren: ik ga stoppen met MOMspiration. Na vijf jaar zijn Annette en MOMspiration straks niet meer een setje. Na vijf jaar is het tijd voor afscheid. Maar… jullie zijn nog niet van ons (van Annette én MOMspiration) af. Natuuuuurlijk niet! We gaan allebei door, maar dan wel in een andere vorm/bezetting. Het is nog niet helemaal concreet, dus ik zal je even een voorzichtige sneak preview geven voor nu.

Bekijk hier de nieuwe website van MOMSPIRATION

Hoe het geschiedde…

Sol en ik waren samen aan het hardlopen. Nou ja, ik liep hard en hij lag lekker te slapen in z’n Stokke Trailz wagen.

We waren onderweg naar onze pitstop: de fysiotherapiepraktijk van Thaddeus(.nl) bij av de Spartaan in Lisse. En opeens, ter hoogte van Helder Carwash (ik weet het nog precies) schoot het mij te binnen: ik ga stoppen met MOMspiration.nl en door met theflyingdutchfamily.nl. Whoppa. Ja. Dat is het. Dat ga ik doen. Dat is zoveel duidelijker dan steeds uit te moeten leggen: “Mijn blog is MOMspiration, maar op Instagram heet ik @theflyingdutchfamily.” Ja, het is nu tijd om 1 lijn te trekken. The Flying Dutch Family it isssss. Op Instagram (waar ik dagelijks berichten en Stories post) en binnenkort ook als blog > theflyingdutchfamily.nl. M’n blog zal dezelfde insteek blijven houden: een positieve online community voor perfecte imperfecte families (niet alleen moeders dus meer ;-)).

Hoe het nieuws aankwam bij de teamies….

Wij van Team MOMspiration zijn hecht. Heel hecht. We weten exact wat we aan elkaar hebben en we gunnen elkaar de wereld. Ik zag er dus als een malle tegenop om mijn nieuwe idee met hen te delen en wilde er super zeker van zijn om niemand een vervelend gevoel te geven. Thank alle goodnessen dat dit niet gebeurde. Alle meiden reageerden super super super lief en bij eentje gingen zelfs alle radartjes op standje maximaal: Anouk zag het helemaal zitten om een doorstart te maken met MOMspiration.nl. Ze vroeg mij of ik haar dat wilde laten doen. Hoe en wat en waar en wanneer was nog niet helemaal clear, maar ze wilde sowieso de boodschap blijven voortdragen. Ze wilde onze positieve online community met de naam MOMspiration alive & kicking houden. En dat, lieve mensen, dat gaat gebeuren. Hoera voor crea bea Anouk & haar partner in crime Marjolijn!

En hoe nu verder?

Achter de schermen gebeurt van alles. Ik ga bouwen en vouwen aan theflyingdutchfamily.nl en Anouk is al ver voor op schema met een nieuwe MOMspiration.nl. We gaan jullie natuurlijk op de hoogte houden van de ontwikkelingen. SO-WIE-SO. Ennnnn er gaat misschien zelfs ook nog wel een feestje komen. Een afscheidsfeestje en een Kick-Off tegelijk. Dat zou wel gaaf zijn, toch? We mikken op 1 maart om de ‘overdracht’ te voltooien, dus dat feestje moet dan ergens rond die datum plaatsvinden. Houden we het klein of gaan we voor groots? Kom maar door met ideeën!

Wat vind je van dit nieuws? Deel je gedachten met mij, please!

Heel veel liefs,

Annette

Wanneer en waarom de term ‘influencer‘ in het leven geroepen is? Geeeeen idee. Maar vanaf de eerste keer dat dit woord -wat inmiddels zelfs een beroep geworden is- mijn oren binnen suisde, kreeg ik er ongemakkelijke kriebels van. Letterlijk vertaald ben je dan namelijk een beïnvloeder. De taak van een influencer is om zijn of haar volgers betaald te beïnvloeden. En dat, lieve mensen, past helemaal totaal compleet niet bij mij en MOMspiration’s missie.

It’s not about the money, money, money

Bijna vijf jaar geleden startte ik MOMspiration.nl met als doel om mede-mama’s een steuntje in de rug te bieden in ons vaak best uitdagende leven. Ik wilde een positieve online community creëren voor alle perfecte imperfecte moeders. Ik wilde laten zien hoe mooi het kan zijn wanneer moeders elkaar versterken door middel van authentieke en herkenbare verhalen. Dat is de basis en dat blijft de basis. Alle mooie samenwerkingen met bedrijven en andere organisaties die ik heb mogen doen en nog steeds mee bezig ben, zijn altijd onder één voorwaarde: dat ze die basis versterken. Dat ze een steentje bijdragen aan blij in het leven staan. Producten en diensten waar ik helemaal achter sta en van harte aan durf te bevelen aan andere moeders. Om te inspireren. Altijd om te inspireren. Om jullie leuke dingen te laten zien die wellicht ook interessant voor jou en je gezin zijn. Maar nooooooit om je iets door te strot te duwen omdat ik daar betaald voor krijg. Want geld nemen we niet aan en MOMspiration is en blijft vrij van advertenties. Daar zou in mijn ogen veel van onze authenticiteit aan verloren gaan. Want dan móét je schrijven. Dan móét je lezers leuren en bepaalde bezoekersaantallen halen. Dan ben je misschien niet altijd eerlijk. Dan laat je misschien niet altijd zien hoe het écht is. En dat, dat wil ik voorkomen. Hier is alles namelijk eerlijk en echt.

Een vreemde eend

Regelmatig worden wij uitgenodigd voor leuke events. Als MOMspiration of The Flying Dutch Family. Dan krijg je een interessant kijkje in ‘het influencers wereldje’. Ik kan je vertellen: we kijken dan altijd onze ogen uit. Op een mega positieve manier, want we ontmoeten de tofste mensen. En ook op een, uhhh, tja, andere manier. We ontmoeten zeer bijzondere types en zien zeer bijzondere dingen gebeuren. Insta Famous zijn kan gekke dingen met je doen. Ik zal geen namen noemen, maar heel wat meiden zien er in het echt niet zo picture perfect uit en zijn niet zo gezellig als dat ze op Instagram doen voorkomen. Veel influencers proberen online een picture perfect beeld te scheppen en leven voor de likes. Dat is vaak zelfs hun werk en daar gaan ze vol voor (die passie bewonder ik overigens zeker wel!). Dat ze daarvoor een artikel moeten schrijven of een foto moeten posten met een product waar ze eigenlijk totaal niet achterstaan maakt hen niet uit en schudden ze zo uit de mouw. Want: er moet toch brood op de plank komen.

Toen ik een jaar geleden bij een masterclass bloggen was, vroeg een mamablogger om advies: “Hoe doen jullie dat wanneer je een samenwerking hebt met een bedrijf en je weet echt niet wat je moet schrijven? Ik zit dan echt inspiratieloos achter m’n computer, maar moet wel echt wat letters op het scherm krijgen. Anders krijg ik niet betaald.”

In die situatie wil ik dus niet terechtkomen. Nooit zelfs. In mijn ogen is dat influencen. Betaald worden om je volgers te beïnvloeden om een product of dienst te kopen. Wanneer degenen die zichzelf influencers noemen zich daar helemaal goed bij voelen, dan is dat natuurlijk helemaal dikke prima. Maar mijn punt is dat ik dat dus niet ben. En niet wil zijn. Op dat gebied ben ik in ‘het influencers wereldje’ een nogal vreemde eend. Voor mij strijkt betaald krijgen om jullie te beïnvloeden tegen al mijn haren in. Nee, ik wil geen influencer zijn.

Maar wat wil ik dan wel (zijn)?

Ik denk dat degenen die mij door m’n blogs een beetje hebben leren kennen de afgelopen jaren, het antwoord wel weten op bovenstaande vraag. Eerder in dit blog schreef ik er ook al over. Jullie inspireren om blij in het leven te staan is waar ik zo van hou. Ik krijg daar zoveel energie van! Niet omdat iemand zegt dat ik dat moet doen, maar omdat het recht vanuit het hart komt.

Vrijblijvend inspireren doe ik 1000 keer liever dan druk beïnvloeden.

Zo. En nu heb ik geen zin meer om te typen en klap lekker de laptop dicht. Gewoon omdat het kan 😉

liefs,

Annette

PS: Ik wil niet alle influencers over 1 kam scheren, want er zijn er ook echt wel een aantal bij die ik SUPER lief en leuk en gezellig vindt! We hebben elkaar leren kennen dankzij Instagram en ik bewonder hoe zij hun droom leven. Oké, dat wilde ik ook nog even kwijt 😀 Nu is het echt klaar!

Vrijdagochtend, 27 december 2019, 8.30 uur. Meer dan helft van de tassen voor onze vakantie naar Duitsland staat al gevuld klaar. Het beddengoed, de handdoeken, tas met kleding en spullen voor Sol, mijn kleding, Thaddeus zijn kleding, toiletspullen, de kinderwagen: het kan zo als tetrissteentjes in de auto geplaatst worden. Alleen kleding voor de meiden, entertainment en eten + drinken moet nog verzameld worden en dan kunnen we gaan. Maar ineens bekruipt me het gevoel dat ik er eigenlijk veel liever thuis wil blijven. Iets weerhoudt me ervan om om reis te gaan. Ik heb helemaal geen zin meer om van alles in te pakken, de auto vol te laden en naar Duitsland te rijden. Wat zal ik met dit onrustige gevoel doen? Wegstoppen en me gewoon aan het plan houden? Of het uitspreken?

Better Out Than In

Natuurlijk sprak ik het uit. Uitleggen lukte niet echt, maar dat hoefde eigenlijk niet eens. Er werd al vrij snel besloten dat we niet op vakantie gingen en daar was iedereen oké mee. We vulden een grabbelpot met papiertjes waarop leuke uitjes geschreven stonden, skeelerden van ons huis naar de pizzeria in het dorp en knutselden een winterlandschap bij Kinderwarenhuis Lievelingetjes. En ’s avonds, toen de kids op bed lagen, zat ik heel fijn met de voetjes omhoog op de bank. Lekker in Nederland.

Een overduidelijke voorbode: volg altijd je moedergevoel

Maar waar dat gevoel om thuis te blijven nou vandaan kwam? Ik had geen idee. Wel wist ik dat het zo sterk was, dat het me overduidelijk tegen wilde houden om op vakantie te gaan. Iets vertelde me om thuis te blijven. Vandaag werd het ‘waarom’ pas uitgelegd: mijn moedergevoel wíst dat we beter in Nederland konden blijven vanwege Sol z’n gezondheid. Ik kom net bij de huisartsenpost vandaan en ben zóóó blij dat we in Nederland zijn gebleven!

Volg altijd je moedergevoel

Sol was al sinds vrijdag een beetje snotterig en hoestte wat. Niet ernstig ofzo. Zaterdag, zondag en vandaag overdag bleef dat doorgaan. Alle drie die nachten heeft hij liggen spoken met z’n volle neus en geïrriteerde keel. Maar vanmiddag begon hij steeds vaker te jammeren. Echt zo’n ritmisch gejammer alsof hij pijn aan het proberen te verdragen was. Rond een uur of 16.30 uur werd het steeds erger -inclusief gehuil- en besloot ik zijn temperatuur te checken. Dit was 39.5. Ik gaf hem een zetpil en belde de huisartsenpost. Sol had duidelijk ergens veel last van: hier moest een dokter aan te pas komen.

Volg altijd je moedergevoel

De mevrouw die ik aan de telefoon had gehad ontving me super lief en zei dat ik zo goed gehandeld had. Ze liet me plaatsnemen in de wachtkamer. Toevallig zaten we naast een andere moeder met een baby van 5 maanden. Al snel waren Sol en ik aan de beurt en checkte de huisarts zijn oren (schoon), longen (schoon) en keel (verdikte amandelen). De huisarts dacht aan een virale keelontsteking. Behandeling: paracetamol en veel knuffelen. Meer kon er niet aan gedaan worden.
Na het verlaten van de spreekkamer sprak ik nog even de telefoniste en haar collega’s. Ik had er namelijk geen goed gevoel over om nu gewoon naar huis te gaan met een steeds zieker wordende Sol. Z’n koppie was inmiddels vuurrood, z’n ademhaling kraakte luid en hij jammerde hartverscheurend ritmisch door. Deze vrouwen begrepen mijn zorgen compleet en gingen over tot actie door nog eens aan de huisarts te vragen of er niet iets anders gedaan kon worden. De huisarts liet me terugkomen in de spreekkamer en zei dat hij Sol er niet ziek genoeg uit vond zien om naar een kinderarts te sturen. Het feit dat hij nog kon huilen en alert was vond hij positief. Toen Sol later in slaap was gevallen was volgens hem ook positief.
Dus gingen we maar naar huis. Wel drukte de telefoniste mij op het hart om bij ieder twijfelmomentje haar te bellen. Zo lief!

Volg altijd je moedergevoel

Vannacht lig ik meer dan ooit met wakkere oren te slapen. Ik zal ons Solleke mega scherp in de gaten houden. Ik zal m’n moedergevoel meer dan ooit laten spreken. Er zijn duizenden verhalen waaruit blijkt hoe zeer je dat kunt vertrouwen. En het is eigenlijk ook super logisch, want je kindje is een stukje van jou. Maar toch blijft het keer op keer bizar wanneer blijkt dat m’n (voor)gevoel klopt. Des te meer redenen om ernaar te blijven luisteren.

En helemaal wanneer vriendlief mij daar net mee complimenteert. Hij was blij dat ik zo adequaat gehandeld had om naar de huisartsenpost te gaan. En hij was degene die net opmerkte dat de reden gekke voorgevoel van niet op vakantie willen gaan, nu boven water is. Thuis is de beste plek om te zijn en om vanuit te handelen wanneer het nodig is in deze situatie.

Ik hoor boven een baby zielige geluidjes maken. Tijd voor de borst, knuffeltjes, lieve woorden en een zetpil.

liefs,

Annette

Afgelopen vrijdag was m’n laatste dag ouderschapsverlof. Het zwangerschapsverlof was eind oktober al afgelopen, maar door er 6 weken ouderschapsverlof achteraan te plakken kon m’n tijd thuis verlengd worden tot de start van de kerstvakantie. Die is bij ons op school afgelopen vrijdag ingegaan. Nu 3 weken hier keihard van genieten van deze vakantie en dan dan start op dinsdag 7 januari het het working mom leven weer. Of ik daar zin in heb? Nee! Ik had nog veel langer een Happy Housewife willen blijven!

In de split tussen werk & het gezinsleven

De school waar ik werk is echt te gek. Er is enorm veel ruimte voor persoonlijke ontwikkeling en er werken vooruitstrevende mensen. Zij inspireren mij ontzettend. Daar heb ik wel weer zin in: om me op dat gebied weer in te zetten en iedere dag proberen de beste juf te zijn voor de kinderen. Eentje die alle kinderen écht ziet. Eentje die situaties creëert waarin kinderen op hun eigen niveau uitgedaagd worden om hun volledige potentieel kunnen benutten. Een juf die kinderen leert te leren (ipv kennisoverdracht). Kijk, ik zit er al best in, zo te lezen!

Tegelijkertijd geniet ik dus ZOOOO van het altijd kunnen klaarstaan voor onze kinderen. Dat voelt zo goed. Daar ben ik zo trots op. Wanneer ik weer ga werken kan ik de meiden alleen op maandag brengen en halen. Op deze dag zwem en knuffel ik me suf met Sol in die tussentijd. De overige 4 dagen zie ik m’n alleen van ongeveer 16.30 – 19.00 uur. En natuurlijk tijdens de weekenden. Ohhhh ik zit hier al te janken bij het idee alleen al!

Het wordt vast leuk. Het komt vast goed.

Annette zou Annette niet zijn wanneer er geen positieve schop onder de kont zou komen nu. En dat lukt ook heus.
Ik focus op wat er wel is:
>> Op alle tijd die we de komende weken samen hebben met elkaar.
>> Op alle tijd die we samen hebben na school, op m’n dag ouderschapsverlof (de maandag) en in de weekenden.
>> Op de gaafste school waar ik mag werken en waar mijn inbreng enorm gewaardeerd wordt door collega’s.
>> Op te gekke mogelijkheden die op m’n pad komen (ben o.a. aan het solliciteren om weer deel uit te maken van Team Harvard Graduate School of Education, heb een ‘tool’ ontwikkelt om bewijs te kunnen tonen van de cognitieve groei van leerlinge en wil de workshop ‘Denken & Praten = Leren’ gaan geven op Nederlandse scholen).

Zo. Dat had ik even nodig. Om alles hierboven zo op een rijtje te zien geeft mij een heel rijk gevoel. En trots! Ik heb het goed voor elkaar, al zeg ik het zelf!

liefs,

Annette

PS 1: Benieuwd naar jouw gevoel over je balans tussen werken en het gezinsleven. Deel je het in een reactie op Facebook of Instagram?

PS 2: Zin in een foto-update van ons Kluppie Geluk?! Here it is!!!