Categorie: The Flying Dutch Family

Ik lig op mijn rug in bed en weet even niet zeker of ik nou wakker ben of slaap. Als ik m’n ogen activeer, voel ik mezelf ietwat meer terugkeren naar de wakkere wereld. De klok tikt 4.15 aan. Goede(bijna)morgen, wat heb ik het heet. Bloedheet. Wat me verder opvalt aan de situatie is dat er een compleet ontspannen baby bovenop mij ligt. Een ontspannen, maar verrassend oplettende baby die zijn territorium bewaakt: the boob zone = his zone deze nacht. Uit deze zone probeer ik hem al sinds gisteravond te verplaatsen naar zijn eigen bed. Oké, klaar voor poging weet-ik-veel. Ik probeer voorzichtig met behulp van 1 hand omhoog te krabbelen en houd de baby tegen met de andere. De pijn in m’n buik is brandend en met alle macht probeer ik mezelf in bochten te wringen zodat het beter uit te houden is. Gaat dit lukken? Kom ik met baby en al overeind? Kan ik hem al slapend in zijn bedje leggen zodat deze mama zelf ook wat rust kan pakken?

---

Yup. Dat was dus afgelopen nacht. Een nacht vol uitdagingen. Maar ook een nacht vol eigenwijsheid van mijn kant. De uitdagingen die ik hierboven beschreef en mezelf oplegde, hadden niet persé zo ingewikkeld hoeven te zijn. Ik maakte het mezelf veel moeilijker door niet de hulp van Thaddeus in te schakelen. Want: ik wilde Thaddeus met al mijn liefde zo graag lekker laten slapen. Ik wist hoe moe hij was. Ik had gezien hoe hij de afgelopen tijd in de allerhoogste versnelling had geleefd om alle gaten dicht te lopen. Ik gunde hem met heel mijn hart deze (minimaal) 5 uurtjes ongestoorde slaap. Al moest ik er de mijne voor opofferen en deed het zelfs letterlijk pijn.

Je voelt de meltdown al aankomen. Ik was keihard aan het klungelen om Sol terug in z’n mandje te krijgen en stootte ondertussen m’n telefoon (die ik gebruikte als zaklamp om Sol welgemikt in z’n slaapzak te leggen) op de grond. Het licht was compleet weg, maar ik gaf niet op. Zelf toen ik merkte dat Sol wakker aan het worden was mijn mijn onhandige bewegingen.

Maar toen ik voelde dat ik de slaapzak in alle verkeerde bochten en hoeken mogelijk gewoeld had én Sol weer begon te huilen omdat hij wakker was geworden, knapte er iets. Ik legde Sol in z’n mandje, liet mezelf achterover vallen in bed gevolgd door een scheldwoord en heel veel tranen. Ik was boos (op geen idee wie trouwens), verdrietig en moe en alles. Ik kón niet meer.

Thaddeus werd hier wakker van en schrok van mijn paniek. Ik vertelde met horten en stoten hoe m’n nacht tot nog toe verlopen was.

Thaddeus zijn reactie was de meest liefdevolle actie die ik mij had kunnen wensen. Hij zei dat we dit samen konden, dat hij mij ging helpen en dat het allemaal goed kwam. Hij ging zich over Sol ontfermen en wilde dat ik goed voor mezelf ging zorgen door te rusten.

Daarna volgde een groot zwart gat en het volgende moment was het 9.30 uur.

Dank je wel liefste schat.

De rest van de dag heb ik Thaddeus zijn woorden nog verder in mijn hart gesloten: Wij kúnnen dit. Samen. Wij helpen elkaar. Want liefde overwint alles.

liefs,

Annette

Op 30 juli, om 8.35 uur is ons zoontje en het broertje van Jools & Pippa geboren. Zijn naam is Sol Freddy Knops. Sol doet het super goed en is (tot nog toe 😉) een heerlijk ontspannen mannetje. Hij drinkt lekker aan de borst, is gek op knuffelen (vooral met zijn zussen) en slaapt heel, heel graag.

Met mij gaat het vandaag met vlagen wat beter. Dat grote genieten wat iedereen je zo lief toewenst voor tijdens en na de geplande keizersnede had ik al geparkeerd voor later. Ik wist al bijna zeker dat dit voor mij geen realistische verwachting zou zijn. Tijdens de spoedkeizersneden van Jools & Pippa reageerde ik erg heftig op de ruggenprik en andere medicatie (zoals morfine) en zoals in de lijn der verwachting lag, gebeurde dat nu weer tijdens en na de operatie. Ook kon ik mij de buik- en wondpijn tijdens de dagen erna nog herinneren en dat is nu wederom het geval. Ik denk dat als je tijdens een kooigevecht een uur lang in je buik bent geschopt, het ongeveer hetzelfde voelt 🙈😆. War Zone in de buik it is. Genieten met zoveel pijn? Uhhh mwah 🤪 

Langzaamaan krabbel ik letterlijk en figuurlijk weer op. Vandaag maakte ik een paar eerste stapjes. Ik zwijmelde voor het eerst weg bij de geluidjes en bewegingen van ons mannetje. We doen het heel rustig aan en leven van seconde tot seconde. Met heerlijke momenten, maar ook met nare pijnen om (soms zelfs gepaard met tranen) weg te puffen. Die blauwe/roze wolk is voor mij geen reëel streven. Deze knusse cocon -met heel veel tijd, liefde en aandacht voor elkaar- is onze wereld. Ons alles. Hier is ruimte voor alles.

Het grote verschil met hoe ik deze bevalling en de periode erna beleefd heb en aan het beleven ben, is dat ik reëele verwachtingen had geschept in m’n hoofd. Zo van: tja, het gaat hoogstwaarschijnlijk geen feestje worden, maar met alle confetti, ballonnen en slingers die ons gegund zijn vullen we onze armen en hart.

Zo, ik duik weer terug ons coconnetje in.

liefs,

Annette

Het is nu 2 dagen voor de geplande keizersnede (dinsdag is de dag!) en ik heb nog nul komma niks ingepakt. Wanneer ik dit zo schrijf zie ik een terugkerend dingetje: zo gaat het bij ons ook altijd wanneer we op vakantie gaan… Haha, nou dit is misschien ook wel een soort vakantie naar Costa del Hospital. Maar dan net efkes een heel klein beetje anders. Maar wel heb ik dezelfde no-stress vibe. Want: als we iets vergeten zijn, dan kan dat altijd nog ter plekke geregeld worden. En: daar in het ziekenhuis hebben ze wel vaker baby’s en net-bevallen vrouwen over de vloer. Dus: het komt wel goed.

De enige dingen waar ik een beetje over na heb gedacht zijn de dingen waar ik GEK op ben en gráág over nadenk: kleding voor de baby en kleding voor mij. Daarom werd ik ook zo, zo, zo blij van een allerliefst pakketje met baby- & voedingskleding basics dat wij van Noppies mochten ontvangen. Jools & Pippa pakten het pakketje uit en je zult zien dat de appel niet ver van de boom valt:

Deze prachtige essentials gaan dus sowieso mee naar het ziekenhuis: het donkerblauwe voedingsshirt, 2 voedingsbh’s, twee witte rompertjes die niet over het hoofd hoeven worden getrokken (in maat 50 en 56), het groene broekje met matching mutsje, het boxpakje (wat ook niet over het hoofd hoeft, sokjes en nog een aantal rompers en broekjes in maat 50 en 56 (alles van Noppies! Love love love!). Voor de zekerheid zit er ook een romper in maat 44 tussen. Jools en Pippa hebben allebei die maat de eerst 2 weken gedragen!

Daarnaast gaat deze prachtige swaddle van Mies & Co mee:

Ik vind het heel prettig om tijdens de eerste dagen van ons kindje ons eigen dekentje te kunnen gebruiken. Hier kan hij in wanneer hij in z’n eigen bedje in het ziekenhuis ligt, maar we kunnen er ook samen onder wanneer hij bij mij ligt. Ik slaap er al een aantal dagen mee, zodat mijn geur er een beetje in kan trekken. Geen idee of het echt verschil zal maken, maar wie weet voelt/ruikt het dan voor hem vertrouwd wanneer hij in z’n eigen bedje ligt. Kan ik ook wat uurtjes slaap meepikken zo nu en dan!

Andere fijne/belangrijke spulletjes die meegaan in de koffer:

• onderbroeken die geschikt zijn voor de eerste periode na de bevalling (lees: waar van die megamatrasmaandverbanden in passen) én die niet pijn doen op de plek van de buikwond (na de keizersnede)
• lekker luchtige losse hemdjes (ik krijg het vaak enorm warm van een baby die bij mij ligt)
• lekker luchtige losse jogginbroeken
• Canon EOS M5 fotocamera met lege SD kaart en volle batterij –> voor de eerste periode voor, tijdens en na de bevalling zijn we voorzien van een professionele geboortefotografe, genaamd Wendy Verloop –> maar daarna kan ik het zeer hoogstwaarschijnlijk niet laten om zelf lekker ons mannetje te fotograferen!
• mijn vaste scala aan huidverzorgingsproducten van Matis – van Erna’s Beauty > die gebruik ik iedere ochtend en avond, dus natuuuurlijk gaan deze vriendjes met mij mee. Dan blijf ik mij in ieder geval lekker fris en fruitig in het gezicht voelen.
• tandenborstel en tandpasta voor mij en Thaddeus
• Stokke autostoeltje + wagen > voor wanneer we naar huis mogen! Dan kunnen Jools & Pippa de wagen met baby broertje erin voorduwen.

En verder kan ik nu even niets verzinnen. Dus… heb je nog tips?! Let me know!

liefs,

Annette

We hadden ons geen fijnere locaties (ja: 2!) kunnen wensen om onze laatste vakantie als gezin van 4 door te brengen. Op aanraden van onze favoriete expert op het gebied van kleinschalige paradijsjes in Cyprus, Griekenland, Italië, Spanje, Portugal en Malta –genaamd Eliza-, boekten wij 2 weken vakantiepret in Portugal. De eerste week bij Quinta Verde Sintra aan de Costa de Lisboa en de tweede bij Fazenda Grande in de Algarve.

Wie onze reisavonturen de laatste jaren gevolgd heeft, weet dat ik jullie het liefste aan de hand van bewegende beelden mee(terug)neem op avontuur. Daarom is er ook dit keer weer een heerlijke video. Met vrolijke Portugese vibes… Enjoy!

En? Heb je mijn Mitch & Pamela Baywatch grapje ontdekt? En het ‘Oeps-Daar-Gaat-Pippa’s-IJs’ momentje?

Het was een meer dan fantastische vakantie met z’n viertjes. Wat een bizar bijzonder idee dat het nu nog maar zo kort duurt voordat we met z’n vijfjes zullen zijn. Ons nieuwe avontuur staat op het punt om te beginnen!

liefs

Annette

PS: We willen heel graag de volgende mooie bedrijven bedanken voor het mede mogelijk maken van onze vakantie: Eliza was here, Beachlife Official, Little Hedonist en Petite Stock.

Het begint een jaarlijks terugkerend blog te worden: vorig jaar in april schreef ik een blog met bovenstaande titel over hoe Jools meeleefde met een meisje dat gepest werd tijdens haar schoolreisje. Hoe zij ervoor wilde zorgen dat dit meisje (dat zij helemaal niet kende) toch een leuke dag zou hebben. Toen knalde mijn moederhart uit elkaar van trots en liefde. Wat er vandaag gebeurde lijkt niet op die situatie van toen, maar toch bracht Jools mij weer op een prachtige manier aan het huilen.

---

Blog van vorig jaar: kijk dat koppie van Jools dan!

---

Vanochtend was mijn schoonzus zo lief om op Jools & Pippa te passen. Ik had 2 afspraken in het ziekenhuis die niet op elkaar aansloten en zij had aangeboden om de meisjes een iets meer vakantiewaardige ochtend te laten beleven. Dank dank daarvoor, tante Anouk!

Jools zei ‘s ochtends dat ze haar portemonneetje mee wilde nemen met daarin wat geld uit haar spaarpot. Ze zei dat ze dat gisteren voor het slapen gaan al bedacht had. Dit gebeurde een beetje tijdens de ochtend’rush’ en ik besteedde er toen verder geen tijd en aandacht aan (achteraf baal ik daarvan!). De meisjes moesten gauw gauw naar Sassenheim en ik moest op tijd in het Spaarne Haarlem zijn. 

Later op de ochtend stuurde Anouk mij een foto van Jools, Pippa en neefjes Joep en Moos -met allemaal een ijsje- met het onderschrift: “Jools getrakteerd van haar eigen zakgeld.” Nou…. dat is toch niet te doen!!! M’n moederhart smólt en in m’n ogen ontstond een rivier van liefde. OCH onze Jools! Wat niet normaal lief! 

Toen ik de meiden later op ging halen kon ik niet ophouden met Jools knuffelen en kusjes geven. Ze vertelde toen dat ze gisteravond al had bedacht dat zij van haar geld op ijsjes wilde trakteren en had uitgerekend dat ze daar ongeveer €5,- voor nodig zou hebben. Dat bedrag had ze dus ook in haar portemonneetje gestopt, bestaande uit allerlei muntjes van 5, 10, 20 en 50 cent. Er zat ook 1 Euromuntje bij (dat was lekker snel tellen, zei ze).

Heb jij ook wel eens meegemaakt dat je kind zonder instructie iets ontzettends liefs heeft gedaan waar je hart van smolt?? Kom maar door met die mooie verhalen van grote harten!

liefs,

Annette

Twee weken geleden stond ik aan de balie van het Spaarne Gasthuis om een afspraak in te plannen. De mevrouw achter de computer vroeg mij -alsof het om een reguliere check-up afspraak ging- of die en die dag oké was voor ons. Het horen van DIE datum kwam best wel even als een bommetje binnen. Oh wow, dan wordt dat het gewoon! Best bizar! Maar oh ja, ik moest natuurlijk ook nog even antwoord geven op haar vraag of dat oké was: “Ja, zeker! Helemaal goed. Dan zetten we dinsdag 30 juli in de agenda. Bedankt. Dág!”

“Jeetje, wat een enorme buik! Jij moet zeker niet lang meer?”

Dus nu, wanneer de dagelijkse vraag komt (van mensen in de rij van de kassa, andere ouders die wachten op hun kind bij de zwemles en menig willekeurige voorbijganger): “Hoe lang moet je nog?” dan heb ik een écht antwoord: “Op 30 juli wordt ons zoontje geboren. Dus nog 8 dagen.” Grappig is dan dat ze niet zo’n specifiek antwoord op hun best wel specifieke vraag hadden verwacht en dat dan daarna meestal volgt: “Oh, hoezo weet je precies wanneer je gaat bevallen?” Daarna leg ik zo vluchtig en vriendelijk mogelijk aan een (wild)vreemde uit dat ik een geplande keizersnede krijg. Waarop ik veelal nog niet klaar ben met het interview, want dan willen ze graag weten waarom ik een geplande keizersnede krijg. Het grappig is, is dat wanneer Jools en Pippa erbij staan, ik zelf niets meer hoef te zeggen. De mevrouwtjes beantwoorden met liefde alle vragen. Ze hebben mij dit gesprek namelijk al zo vaak horen voeren!

“Hoe bereid je je voor op een geplande keizersnede?”

Wie mij een beetje kent weet dat ik niet echt een ‘voorbereider’ ben. Ik leef van seconde naar seconde en laat gebeurtenissen lekker op mij afkomen. Dit is echt niet altijd zo geweest, maar dat is langzaam zo gegroeid. Ik heb mijn brain op heel natuurlijke wijze getraind om in het moment te leven. Plannen maken voor de toekomst, zorgen maken voor de dag van morgen of uitkijken naar iets doe ik niet of nauwelijks. Ook ben ik het tegenovergestelde van perfectionistisch. Wat is perfect? Perfect bestaat helemaal niet. Dus waarom daarnaar streven? Ik begrijp daar echt geen sikkepit van. Als ik niet de 21 dagen zonder klagen challenge zou doen, dan zou ik roepen: F*** Perfect!

Zo ben trouwens niet altijd geweest (met dat in het moment leven en niet-perfectionistisch zijn). Op de bevallingen van Jools en Pippa bereidde ik mij tot in de puntjes voor. Ik las boeken, deed cursussen en leerde daar over alle fases van de bevalling. Ik wist exact wat ik wanneer zou moeten doen, hoe Thaddeus mij daarin kon ondersteunen, welke posities ik van plan was om weeën in op te vangen en hoe ik kon persen. Dat alles was uitgebreid uitgeschreven in een bevalplan. Wel of geen pijnstilling, zittend of liggend persen, wie pakt de baby aan: dat soort dingen. Overal hadden we het over gehad. Goed voorbereid de bevalling in gaan is essentieel, werd aangeraden. Maar vooral: open denken en zo ontspannen mogelijk blijven. Dat is het beste.

Als ik niet de 21 dagen zonder klagen challenge zou doen, dan zou ik nu roepen: F*** dat bevalplan! Tot twee keer aan toe waren mijn bevallingen (mede daardoor) enorme teleurstellingen en zelfs traumatisch. Ik had geen realistische verwachtingen. Niets ging zoals ik gepland had of mij op voorbereid. Alles ging compleet anders. Van HELLP syndroom tot amper ontsluiting tot niet meer uit je bed mogen om weeën staand op te mogen vangen tot never nooit in de persfase terechtkomen tot hartslagjes die niet meer gemeten kunnen worden tot urenlange weeënstormen tot na 27 uur besluiten dat er een spoedkeizersnede plaats zou moeten vinden.

Sorry voor het ongezellige verhaal. Maar dat is hoe het is gegaan. Had ik hier op een compleet andere manier naar toe geleefd, dan denk ik ook dat ik het veel minder of zelfs niet als traumatisch had gevoeld voor mij. Toen 2 maanden geleden de vrouwen van Drs. Mama tijdens de eerste Stokke Tripp Trapp Talk zeiden dat het lichaam van een vrouw totaal geen invloed heeft op het verloop van de bevalling, maar wel op de manier waarop je het beleefd, moest ik enorm huilen. Had iemand DAT maar tegen mij gezegd. Had ik DAT maar in m’n koppie gehad. Het voelde gelukkig ook heel troostend. Bijna 6 jaar later kon ik eindelijk m’n schouders wat laten zakken wat betreft dit onderwerp. Dank dank dank, lieve leuke Bregje & Mirte van Drs Mama!

---

Mocht je onderstaande 4 pijlers belangrijk vinden met het oog op jouw bevalling? Neem dan contact op met Drs Mama voor een zwangerschaps/bevallingscursus:

*Realistische verwachtingen.*

*Continue ondersteuning.*

*Meegenomen worden in keuzes die jou aangaan.*

*Kwaliteit van contact met hulpverlener.*

---

En gelukkig, gelukkig, gelukkig hebben de dames van Drs Mama sinds 16 juni (vaderdag!) ook een cursus voor stellen die een geplande keizersnede krijgen. Toen zij mij hierover informeerden was ik gelijk ontzettend nieuwsgierig. Tijdens onze vakantie in Portugal las ik de 3 modules waaruit de online cursus bestaat en besprak dit met Thaddeus. We hebben samen al 2 spoedkeizersneden mee hebben gemaakt en we vonden het heel waardevol om voor deze geplande keizersnede onze wensen uit spreken en ons te realiseren waar we wel of geen inspraak over hebben. Wat hebben we de vorige twee keer als prettig ervaren en zouden we weer willen?

Vooral dat gesprek samen aangaan met je partner vindt Drs Mama heel belangrijk. Zij zijn pioniers op het gebied van partnerbetrokkenheid. Bewezen is dat goede ondersteuning het beloop van je bevalling positief beïnvloedt. Iemand die continu bij je aanwezig is, je steunt en aanmoedigt, meedenkt daar waar jij het nodig hebt en je behoeftes verwoordt. 

En dan: Die keizersnede enzo parkeren we lekker tot en met 30 juli

Yes, dat is hoe ik het liefste rol: we hebben het erover gehad, de wensen zijn uitgesproken (ik heb eigenlijk weinig wensen behalve ‘let’s get it over with’ en als de baby maar oké is: verder hoef ik geen gedimde lichten, een warmere OK, baby langer bij mij -want bij papa is ook top-, of muziek of weet ik veel wat voor andere gentle sectio dingen), de datum is bepaald, de oppas is geregeld en we hebben een gesprek gehad met de geboortefotografe. Check check, double check. Dan kan nu weer gewoon nu zijn.

Tja en wie weet vindt onze baby boy 30 juli helemaal geen toffe datum en laat hij merken dat hij al eerder geboren wilt worden. Dat zou natuurlijk ook nog kunnen. Dat zien we dan wel weer als dat zover zou komen. Daarom: van seconde naar seconde. We zullen het allemaal wel zien.

liefs,

Annette

PS 1: Heb jij ook ervaring met een geplande keizersnede? Hoe heb jij je daarop voorbereid?

PS 2: Heeft voor jou het bevalplan schrijven wel geholpen? Ging het zoals je gehoopt of verwacht had?