Categorie: The Flying Dutch Family

Dank dank dank jullie wel. Alle reacties op m’n oproep om ons te helpen een naam te bedenken voor het broertje van Jools & Pippa hebben enorm geholpen om tot DE naam te komen. Het laatste stapje om te checken hoe zeker we van onze zaak zijn was om DE naam op een geboortekaartje te zien. Dat gaf de doorslag. DE naam is aan! 

> Tussen bovenstaande namen in de uitgelichte afbeelding staat ‘ie trouwens nie 😉 <

Het grappige van dit alles is, is dat we deze naam al hadden voordat Jools en Pippa waren geboren. De namen Jools en Pippa hadden we al voordat ik überhaupt zwanger was. Maar toen we al vroeg in allebei de zwangerschappen wisten dat we een meisje zouden krijgen, werd over de jongensnaam niet meer gesproken. Ik denk ook dat we daarom in eerste instantie twijfelden of we deze naam nog wel geweldig genoeg vonden: omdat het zo op de achtergrond geraakt was.

Maar toen we AL jullie allerliefste reacties lazen, kwam meer en meer ‘onze’ naam weer terug naar voren. Terug in ons hart. Want tussen die namen die jullie opperden zaten echt wel een aantal die in onze top 6 kwamen, maar DE naam zat er niet tussen. DE naam was en bleef onze naam. Hoe meer andere namen we niet geweldig genoeg vonden, hoe meer ‘onze’ naam eruit begon te springen. De vergeten verliefdheid werd nieuw vuur en leven ingeblazen.

Tja, en toen DE naam daar stond te pronken op HET geboortekaartje op de site van Lief, Leuk & Eigen, wisten we het helemaal zeker: zo gaat ons zoontje en het broertje van Jools & Pippa heten.

Thaddeus en ik noemen hem samen al bij naam en ook Jools is op de hoogte. Uh, heeft zichzelf op de hoogte gebracht. Ze zat namelijk foto’s te kijken in mijn telefoon en daar zaten ook wat screenshots tussen van allerlei geboortekaartjes waarop zijn naam staat. Jools kan prima lezen en is ook niet van gisteren: “Mam, ik denk dat ik weet hoe mijn broertje gaat heten, want het staat hier in je telefoon. Ik beloof dat ik het aan niemand zal vertellen.” En ze heeft woord gehouden. Ze vindt het heerlijk dat ze deelgenoot is van dit geheimpje en eigenlijk vind ik dat ook wel een heel mooi iets. Zo is het voor haar nog een stukje echter en kan ze al een beetje een band opbouwen met haar broertje. Het is toch allemaal ook zo abstract, zo’n baby in de buik. Door zijn naam stiekempjes te gebruiken, hoort hij er steeds wat meer al echt bij.

En oh ja: de tweede naam van onze zoon weten we ook al. Helemaal in lijn met de tweede namen van Jools & Pippa. LOVE LOVE LOVE! Alles komt samen en het voelt zo goed.

De afgelopen weken zijn er ook wat dingen gebeurd die ons lieten weten dat deze naam de naam van ons kindje gaat worden. Kan niet wachten om dit allemaal met jullie te delen. Nog eventjes geduld tot eind juli!

Nu ben ik wel heel benieuwd hoe en wanneer jullie wisten wat de naam van jou kindje ging worden. Deel je dit op Facebook of Insta? Super benieuwd naar de leuke, gekke, bijzondere en liefdevolle verhalen!

Liefs,

Annette

Wintersport met kleine kinderen. Is dat nou leuk? Te doen? Een gedoetje of juist heel relaxed? Een aanrader of juist enorm af te raden? En met kleine kinderen bedoel ik dus mijn kroost hè? Eén van 3 en één van 2 jaar. De leeftijd dat ze dus nog niet kunnen skiën, dat ze afhankelijk zijn van jou en dat je dus zelf ook niet alle vrijheid hebt. De leeftijd dat ze nog niet zo lang zindelijk zijn en midden op de piste ineens moeten plassen. En dat je dan als een speer een toilet moet opzoeken in de hoop dat je kind niet in haar pak plast.  Hmm, dat klinkt ineens een stuk minder aantrekkelijk hè?

Nou let me tell you something: Wintersport met kleine kinderen van deze leeftijd is ONTZETTEND LEUK! En, ook echt goed te doen. Ik wil jullie graag laten zien hoe onze vakantie is geweest afgelopen week, inclusief tips en tops.

Voordat wij kinderen hadden, zagen onze wintersport vakanties er heel anders uit. We scheurden ’s nachts naar Oostenrijk, kwamen ’s ochtends vroeg aan, bonjourden onze spullen het huisje in, kochten een skipas en gingen met de eerste de beste gondel naar boven om vervolgens de hele dag te skiën en snowboarden. Tussen de middag aten we pommes mit Wiener Schnitzel, deze spoelden we weg met Skiwasser of een Größe bier en vervolgens scheurden we verder om aan het einde van de middag een skihut in te rollen en een feestje te vieren. En dat dan een paar dagen lang. We haalden alles uit iedere dag en kwamen weer thuis met een bruine kop met afdruk van onze zonnebril en heel veel leuke verhalen en herinneringen.

Dit jaar zijn we voor het eerst op wintersport gegaan naar Oostenrijk met onze twee meiden. Lauren is 3,5 jaar en Pippa is deze vakantie 2 geworden. Als je bovenstaand stukje nog eens leest dan kun je je vast wel voorstellen dat een skivakantie met kleine kinderen toch een beeeetje anders verloopt. En als je je dat nou van te voren goed beseft dan komt het helemaal goed. Dan ga je dus al met andere verwachtingen naar de sneeuw. Onze meiden vinden wij nog te klein voor ski les. Maar ja, wat ga je dan een hele week doen??

Allereerst zijn we ’s nachts naar Oostenrijk gereden. De meiden zijn gewoon om 19:00 uur naar bed gegaan. Rond middennacht hebben we ze in hun pyjama met een lekkere deken in de auto gezet. Ze sliepen gewoon verder en wij reden ondertussen richting Oostenrijk. In de ochtend kwamen we aan bij het huisje waar we verbleven. Ongeveer een uur van te voren werden de meiden wakker. Ideaal! (Misschien scheelt het ook dat dit niet vreemd is voor onze meiden. Vanaf dat ze 10 weken zijn, reizen we al flinke afstanden  met ze, bijvoorbeeld naar Italië).

Waarbij we voorheen gelijk de eerste dag de piste op doken, gingen we nu de omgeving verkennen, skilessen en een snowboardles boeken en materiaal huren. Tussendoor crashten we op het terras voor een lekkere lunch en een welverdiend drankje in de zon. Het moment om te proosten op een mooie vakantie! Eenmaal in het huisje installeerden we de boel en vond iedereen zijn of haar plekje. Omdat je met kleine kinderen bent zal je elkaar toch moeten afwisselen. Tenzij je je kinderen naar een Kindergarten brengt (ja echt, die zijn er), maar dat zagen wij niet zitten. We hebben ervoor gekozen om samen op vakantie te gaan dus samen dingen te gaan ondernemen.

Maandag heb ik 2 uur snowboardles gehad (privéles). Dit stond namelijk op mijn bucketlist! Ik ski al een aantal jaren maar snowboarden stond altijd nog op mijn lijstje. Terwijl ik les had, zaten manlief en de meiden in de zon op de slee te kijken. Na mijn les zijn we lekker gaan lunchen met z’n allen. De dag daarna vierden we de verjaardag van Pippa! Hoe tof is het, je verjaardag vieren in de sneeuw en in de zon. En omdat Pippa niet zo dol is op volle woonkamers en grote feestjes, was dit een super oplossing. We vierden het natuurlijk met taart en cadeautjes. Daarna pakten we de boel in en gingen we naar boven naar de pistes. Het was de beurt aan manlief om lekker te gaan snowboarden. Terwijl hij los ging op de pistes, zat ik met de meiden op het terras aan een grote tafel in de zon. Reggae muziek op de achtergrond. Ik had een grote tas met speelgoed, klei, kleurboeken, stiften, stickers, verf en schilderijtjes meegenomen. Terwijl ik met mijn theetje in de zon zat, speelden de meiden naar hartenlust Ideaal! Manlief blij, ik blij, de meiden blij. Een perfecte dag voor iedereen! Het weer werkte ook wel enorm mee. De meiden speelden in hun hemd en romper.

De dag daarna besloten de mannen in een ander gebied te gaan skiën. Omdat de kinderen van onze vrienden graag hun turbo ski skills wilden oefenen, gingen mijn vriendin en ik met de kids naar de oefenweide iets lager in het dorp. De zon scheen volop, de kinderen konden skiën en mijn meiden vonden het sleeën geweldig. Op hun billen van de sneeuwheuvels af vonden ze helemaal een feestje. Tijdens de lunch gingen de kleurboeken weer mee. Wederom een dag vol plezier (en wij een bruine kop)! Oh en deze dag vol plezier sloten mijn vriendin en ik af met een avondje Apres ski in de pizza bar. Oef wat een feest was het! Dikke pret terwijl onze mannen waakten over onze slapende schatjes.

We hadden één dag minder goed weer en tja wat doe je dan… Nou dat was niet zo moeilijk! De dames gingen shoppen en de mannen gingen zwemmen met de kids in het super coole zwembad achter ons huisje. Ik zeg, prima verdeling. (De kleintjes gingen gezellig met ons mee). Gelukkig hadden we de laatste dag nog erg mooi weer dus gingen we met de ‘schommel lift’ (de gondel) naar boven om te genieten van het prachtige uitzicht boven de wolken. Een geweldige ervaring voor de kinderen. We vonden weer een mooie plek op het panorama terras, heerlijk in de zon. Natuurlijk ging de tas met speelgoed weer mee en vermaakten de meiden zich prima met hun Pinypon. Ondertussen wisselden wij elkaar weer af met skiën en snowboarden.

Wat heb ik intens genoten van deze vakantie met z’n allen! Maar wat me nog heel lang zal bijblijven is het moment in de stoeltjeslift. Alleen, met m’n gezicht in de zon. Ogen dicht en genieten van de stilte. Op dat moment besefte ik me even extra goed hoe dankbaar ik ben. Dankbaar voor mijn gezin, dankbaar voor lieve vrienden, dankbaar voor al het moois wat op ons pad komt en dankbaar dat we dit samen als gezin mogen beleven. Dankbaar ook dat we dit onze kinderen mogen meegeven en dit samen met hen mogen delen want ik realiseer me maar al te goed dat dit niet vanzelfsprekend is.

 

P.S. Nog een tip: als je elkaar moet afwisselen en het ís mogelijk, koop dan één skipas. Scheelt in de centen en is een prima oplossing.

Ga jij wel eens als gezin op wintersport en heb jij nog goede tips? Deel ze dan met ons! 🙂 

Liefs! ❤

 

 

 

 

Maandagochtend staat voor ons gelijk aan zwemmen in het SKWA Hoofddorp. Net zozeer als de paus katholiek is en een olifant een slurf heeft. Oh nee, niet waar: we zijn er 14 maanden tussenuit geknepen vorig jaar. Toen splashten we zo goed als dagelijks in allerlei exotische watertjes in Zuidelijk Afrika en Zuid Amerika. Helemaal niet vervelend. Maar, terug naar Hoofddorp: dit is dus ‘normaal gesproken’ onze vast prik. Al vanaf dat Jools 4 maanden was en naar babyzwemles mocht, komen we hier op maandagochtend voor de BPK zwemles. Toen Pippa geboren werd, gingen we daar vrolijk mee door. We zijn dus kind aan huis in het SKWA.

Afgelopen maandagochtend was weer zo’n gouden ochtend. Quality Time To The Max met m’n nu nog even peutermeisje Pippa. Tenminste, in de tijd die ze boven water besteedt, want tijdens de BPK les is ze voornamelijk onder water te vinden: Dingen van de bodem opduiken en haar eigen invulling geven aan de bewegingen van het lied ‘de wielen van de bus’ (= koprollen onder water). Na de les zoeven we samen van de glijbaan, genieten we van gezellige koffietijd met ons vaste kluppie, dobbert Pippa met haar zwemopa en -oma in het bubbelbad en gaan we samen op in één of ander fantasiespel. Dit keer gingen we helemaal op in een gevaarlijke situatie waarbij het zwembad van de dolfijnen bijna leegliep en wij fanatiek water moesten pompen en bijvullen met heel wat emmertjes. En toen gebeurde het.

Een vrouw en kindje die mij niet bekend waren, kwamen naar ons toe gelopen. De vrouw duwde het kindje in onze richting en zei tegen haar:

“Oma gaat nu even alleen douchen. Blijf jij maar bij die mevrouw daar.”

‘Die mevrouw daar’ bleek ik te zijn. Er waren namelijk geen andere mevrouwen binnen een straal van 20 meter.

En weg was de oma. Ze verliet de zwembadruimte door de deuren naar de douches. Sowieso heb ik een beetje moeite met mensen die in de derde persoon over zichzelf spreken (sorry, persoonlijk dingetje ;-)), maar dat was nu niet het euvel. UHHHH watskeburt?? Nou dit:

• Er werd niets aan mij gevraagd. Anders had ik met liefde even opgepast! 
• We waren niet bekend met dit meisje en zij niet met ons. Ik schatte haar op een jaar of 2,5 of net 3.
• De oma laat haar kleindochter alleen achter in een zwembad, wat levensgevaarlijke situaties op kan leveren.

Eigenlijk was ik net van plan om met Pippa naar een ander gedeelte van het zwembad te gaan, maar ik kreeg het niet over mijn hart om het meisje alleen te laten. Ik had niet de ballen en woorden gehad om de verantwoordelijkheid die mij in de schoenen was geschoven terug te duwen naar de oma, dus stond ik voor het blok: ik kon geen kant op.

Het meisje stond er nogal verloren bij en keek mij hulpeloos aan.

Ach, arm schaap, jij kunt er ook niets aan doen. Ik let wel op jou.

Dus speelden Pippa en ik door met de pompen, het rad en de sluizen terwijl het meisje op een afstandje toe bleef kijken.

Totdat het meisje zin kreeg in…. een duik in het diepe. En ik….. een sprintje moest trekken om dit te voorkomen. 

Gelukkig bleef ze daarna wel in de buurt en zag ik haar oma een keer haar hoofd vol shampoo om de hoek steken om te kijken of alles goed ging.

Toen de oma afgedroogd en wel klaar was, deed ze de deur die vanuit de douches toegang geeft tot het zwembadgedeelte een stukje open en riep naar haar kleindochter dat ze moest komen douchen. Natuuuuurlijk had ik op dit moment eindelijk moeten reageren door de oma aan te spreken op de onverantwoordelijke en zelfs gevaarlijke situatie die zij zojuist gecreëerd had, maar ik stond werkelijk waar aan de grond genageld met m’n mond vol tanden. Ja, I know: ik ben een watje.

Wat zou jij hebben gedaan? Zou op de oma afgestapt zijn? Of ben je net als ik en weet je achteraf heel goed wat je allemaal gezegd zou willen hebben? 

Ik ga er niet vanuit dat dit nog een keer gaat gebeuren -want: te bizar dit!?!-, maar dan zal ik zeker proberen wat assertiever te zijn!

 

liefs,

Annette

11-2-2019 (15 weken)    4-2-2019 (14 weken)  29-1-2019 (13 weken)