The Flying Dutch Family – Pagina 46 – The Flying Dutch Family

Groots Genieten bij Recreatiepark TerSpegelt

Van maandag 16 tot en met vrijdag 20 april zaten wij op een roze wolkje. In de zevende hemel. We zagen regenboogjes en eenhoorns. Ja, écht. Met andere woorden: we hebben als een malle onbezorgd vakantie gevierd. En we hoefden er niet eens het land voor uit. Nope, we waren ‘gewoon’ in Eersel. Net iets buiten dit leuke Brabantse dorp en aan de rand van bos en heide ligt daar Recreatiepark TerSpegelt. Onthoud die naam goed, want hier wil jij na het lezen van dit artikel óók heen!

Wij (Thaddeus, Annette, Jools & Pippa aka The Flying Dutch Family) zouden het liefst 365 dagen per jaar buiten zijn. Wanneer dat niet kan, dan maar gewoon zoveel mogelijk. Dat is ook de voornaamste reden waarom wij zo dol op kamperen zijn. Maar…. we hebben niet altijd zin om helemaal back to basic te gaan. Recreatiepark TerSpegelt heeft hier DE oplossing voor: GLAMping in te gekke huuraccommodaties. Wij verbleven in de Outbacklodge Comfort. Alle voordelen van kamperen, maar dan met een luxe touch: fijne bedden en ander prachtig meubilair, een eigen keuken én een eigen toilet. Mocht je wel met je eigen tent of caravan willen komen, dan zijn er ook meer dan genoeg ruime groene kampeervelden.

Wanneer ik terugdenk aan onze 5 dagen bij TerSpegelt gaat mijn hart weer sneller kloppen. En dat gecombineerd met een warm gevoel door m’n hele lijf. Als een soort verliefdheid; zó fijn hebben we het gehad. Man, man, man, wat wás het te gek! We zijn ook eigenlijk al die dagen het park niet af geweest. Wel natuurlijk om (aan de overkant van de weg) het Kabouterpad van Staatsbosbeheer te lopen (super cute!) en te sporten door het prachtige bos het over de mooie Cartierheide. Maar we vinden dat dit natuurschoon ook bij TerSpegelt hoort. Het loop zo heerlijk vloeiend in elkaar over!

Ik zou een boek kunnen schrijven over alle heerlijk momenten die we beleefd hebben. Bijvoorbeeld over toen we eindeloos van de glijbaan in het binnenzwembad zoefden, toen we een knus slaapfeestje vierden met Thaddeus zijn zus en haar zoontjes, toen we ontzettend leuke waterpretspelletjes deden met het recreatieteam, toen we de hele middag de speeltuin niet uit zijn geweest, toen we na het Kabouterpad bij de Keizer broodjes Aap gingen eten, toen we bij LekkerMakkelijk het grootste ijsje met discodop óóit aten, toen we visite kregen van een allerliefst vriendinnetje van mij die ik al 8,5 jaar niet gezien had (dat was geweldig, lieve Ali(nda)!), toen ik tijdens een rondje hardlopen door het bos spontaan vergezeld werd door 2 lokale bewoonsters die mij een Grand Tour -met allerlei informatie over de flora en fauna- gaven (bedankt lieve Lilian en Mieke!) en toen we een zandkastelenwedstrijd hielden op het speelstrand.

Dit zijn voor ons zeer dierbare herinneringen geworden, maar voor jou als lezer ‘enkel’ woorden waar je je een beeld bij probeert te vormen. Hopelijk helpt deze video je om een gevoel te krijgen bij hoe fantastisch de sfeer was:

Een nog niet eerder genoemd punt wat ons opgevallen is tijdens ons verblijf bij TerSpegelt: het bijzonder (behulpv)aardige personeel. De liefde voor TerSpegelt spat ervan af en je merkt aan alles dat het park voor hen veel meer is dan werk.

Na alle bovenstaande tekst en beelden kun je wel begrijpen dat we Recreatiepark TerSpegelt van harte aanbevelen. Ga het lekker zelf beleven en laat ons weten of je net zo enthousiast bent als wij!

liefs,

Annette

PS1: Bekijk hier de mogelijkheden voor een Dagje TerSpegelt.

PS: Je kunt bij TerSpegelt ook terecht met een groep familie of vrienden. Bijvoorbeeld in de mooie 12-persoons Bosvilla, omringd door een prachtige tuin.

Over de schrijfster van dit artikel
Annette de Graaf (34 jaar) is vriendin van manueel en sportfysiotherapeut Thaddeus Knops (32) en mama van dochters Jools (4) en Pippa (2,5). Zij is naast lerares Nederlands en Engels op de Internationale School van Amsterdam (waar ze momenteel een jaar onbetaald verlof van heeft gekregen), KLM Blogger en onderdeel van Team Canon Photography Nederland ook oprichtster van MOMspiration.nl; sinds februari 2015 een blog voor (wannabe) heppie mama’s.

Door te laten zien dat het leven veel leuker is met The Sunny Side Up inspireert zij moeders (en overige geïnteresseerden) om blij, gek, gezellig, genietend, luchtig, sportief, reizend, fashionable en gezond de dagen door te brengen. Maarrrr het is helemaal oké om soms even keihard te klagen. Hoort er ook bij! Zolang het niet te lang duurt….

Annette en haar gezinnetje zijn op dit moment samen een jaar aan het reizen. Van juni tot en met december 2017 reden ze in een Jeep met daktent Zuidelijk Afrika door (Zuid Afrika, Namibië en Botswana). Op 9 december vlogen ze -na een korte stop in Amsterdam- door naar Argentinië om vanuit hier Zuid Amerika te ontdekken per bus, taxi, trein, en boot. Met z’n viertjes probeerden ze op een relaxte manier zoveel mogelijk te zien en beleven van deze prachtige landen (Argentine, Uruguay, Brazilië, Paraguay en Chili). Op dit moment doen ze een ‘Rondje Nederland’ waarbij ze o.a. zullen verblijven op het ss Rotterdam, in de Efteling op vakantiepark Het Loonsche Land, Recreatiepark Terspegelt, WILDLANDS Emmen/CenterParks Sandur.

Over dit alles wordt uitgebreid gerapporteerd op MOMspiration.nl, blog.klm.com en Instagram onder de naam @theflyingdutchfamily

Disclaimer
Annette & haar collega’s Tessa & Marjolijn bloggen alleen over dingen die ze zelf meemaken of producten die zij zelf (hebben) gebruikt. Zij geven hierover ‘slechts’ hun persoonlijke mening.

25 april 201825 april 2018

Annette de Graaf1 reactie

Gaëlle’s taboedoorbrekende verhaal: “Ik zal nooit een dochter hebben.”

De prachtige Vlaamse Gaëlle Boterdaal -van het Mamablog Best Kid Ever- twijfelde sterk of ze haar gevoelige verhaal online wilde zetten. Haar openhartige artikel gaat namelijk over een onderwerp dat vaak als taboe wordt gezien. Toch bracht ze het de wereld in omdat ze vindt dat ze zich niet hoeft te schamen voor haar gevoelens. Hier is het verhaal van een gelukkige mama met een onbeantwoord verlangen.

Het is taboe, vele mensen horen het niet graag, anderen zitten er stiekem mee… maar ik heb nood om het van me af te schrijven. Ik schrijf het van me af, voor mezelf maar ook voor al die andere mama’s die er zich voor schamen: ik had een voorkeur.

Je leest het goed, ik had een voorkeur… wij hadden een voorkeur. Ik en mijn man zijn ondertussen bijna 15 jaar samen. 15 is ook de leeftijd waarop ik mijn man leerde kennen. We spraken al vroeg over onze toekomst. Eerst zouden we een huis kopen, dan zouden we trouwen en vervolgens zouden we kindjes maken. Twee kindjes leek ons een mooi aantal (hoewel ik nu wel heel graag 3 kindjes zou hebben maar dat ziet mijn man absoluut niet zitten).

Ik zag het zo voor mij: we zouden een jongen krijgen en hem daarna een klein zusje schenken. Onze namen lagen al vast, wij hadden een top 3 voor elk geslacht en die is zo goed als onveranderd gebleven.

Hoop op een meisje

Toen ik zwanger bleek van ons tweede kindje had ik niet echt een voorgevoel maar mijn zwangerschapssymptomen leken meer uitgesproken waardoor de hoop op dat meisje stiekem groeide. Het ging zelfs zo ver dat ik mezelf bijna had overtuigd dat het kindje in mijn buik een meisje was. En zo gingen die eerste weken voorbij.

Tijdens ons tweede bezoek aan de gynaecoloog gebeurde er iets waar we niet meteen op voorbereid waren. We zouden die dag de NIPT test afnemen en zouden het geslacht ten vroegste over 2 weken te horen krijgen. Ik was 12 weken ver en dat is vaak te vroeg om met zekerheid het geslacht te weten te komen. Alleen besloot onze kleine naturist er anders over. Hij presenteerde gewillig zijn “mooiste” kant aan ons. Geen geheimen meer, de blik op ieder gezicht sprak boekdelen… er bengelde wel degelijk iets tussen die mini beentjes van ons ukje. De gynaecoloog vroeg meteen: “ willen jullie het geslacht kennen?”… En wij antwoorden in koor “ik denk dat we het al weten… dit is overduidelijk opnieuw een jongetje”. Ze lachte even en bevestigde ons vermoeden met de woorden “80% kans inderdaad”. Er was in mijn hoofd toch nog kans op een meisje, de NIPT test zou uitsluitsel geven maar diep vanbinnen wist ik het wel… ik was wel zeker van wat ik gezien had.

We vertrokken naar huis en ik was blij… blij dat ik geen al te grote teleurstelling voelde.

De teleurstelling en een knagend schuldgevoel

“Het voelde als rouwen om het meisje dat ik nooit zal hebben.”

De dag erna sloeg mijn blijheid al om. Ik besefte dat het wel eens definitief zou kunnen zijn, dat ik nooit een dochter zal hebben en ik begon te wenen. Mijn man begreep het niet goed, hij besefte niet dat het zo diep zat maar hij troostte me zoals hij alleen dat kan. Hij had er zich al bij neergelegd en zag het volledig zitten met zijn twee zonen. De NIPT test bevestigde een dikke week later ons vermoeden, wij kregen een jongen. Ik heb het een plaats moeten geven. Het voelde als rouwen om het meisje dat ik nooit zal hebben. Het leek erop alsof iedereen rondom mij wel een meisje kreeg na die eerste jongen en dat deed zeer. Ik was jaloers en werd elke keer opnieuw geconfronteerd met de voor mij harde realiteit.

Waarom het zo een pijn (deed)?

Ik ben gewoon een meisje-meisje. Niet als het op mijn humor aankomt, want dan ben ik ‘one of the guys’ 😉 . Maar urenlang speelde ik als kind met mijn poppen en Barbies (allemaal meisjes toen). Ik kon me ontelbare uren bezighouden met hun haartjes en koos zorgvuldig hun kleertjes uit. Ik was altijd diegene waar de vriendinnen naartoe kwamen om hun haren te doen, hun te schminken. Mijn mama en ik gingen vaak samen shoppen, daar kon ik zo hard van genieten. Ik fantaseerde over die shopnamiddagjes en wellness momentjes met mijn eigen dochter. Nu besef ik dat ik nooit de haren van mijn dochter zal vlechten. Nooit zal ik veel te veel geld uitgeven aan rokjes, laqué schoentjes, strikjes, kniekousjes en mooie glitterspullen voor mijn dochter. Ik zal geen mama-dochter moment kennen, geen nagels lakken en ook nooit de typische gesprekken hebben die een dochter met haar mama voert.

Weet je waar ik ook aan denk? Als mijn zoon later de kans krijgt om papa te worden, zal ik automatisch minder betrokken worden bij die zwangerschap. Het is nu eenmaal de vrouw die zwanger is en die zwangerschap zal ze logischer wijze met haar mama delen. Of wanneer mijn zoon trouwt zou het wel eens goed kunnen dat ik niet mee mag om het kleed van de bruid te kiezen. De bruid staat op zo een dag vaak iets meer in de schijnwerpers. Dat laatste zijn allemaal speculaties en dat kan zeker anders aflopen. Ik krijg er misschien 2 fantastische schoondochters bij en dat kan veel aan de zaak veranderen. Maar momenteel schrijf ik gewoon even mijn gevoelens neer. En dat zijn zaken die door mijn hoofd spoken.

Vooraleer ik bakken van kritiek over mij krijg, als het niet al te laat is:

Ja, ik heb getwijfeld of ik dit artikel wel zou publiceren. Mensen zouden me wel eens verkeerd kunnen begrijpen. Ik zit trouwens met een schuldgevoel tov. de baby in mijn buik. Maar ik weet ook dat dit schuldgevoel nergens voor nodig is.

“Ons tweede zoontje zal liefde in overvloed krijgen en niets tekort komen.”

Weet dat ik enorm blij en dankbaar ben dat ik een tweede jongen mag verwachten. Een broertje voor Mattéo, dat is het mooiste wat ik mijn eerstgeborene kan schenken denk ik dan. Dat wezentje in mijn buik is nu al perfect voor mij, voor ons. Die zal liefde in overvloed krijgen en niets tekort komen. Ik kijk er enorm naar uit om ze samen te zien opgroeien, te zien ravotten,… en trek me op aan het feit dat mama’s vaak op handen gedragen worden door hun zonen. Alles zal ik er aan doen om een sterke band op te bouwen met die twee mannen van mij.

Aan de mama’s met een voorkeur

En nog even deze laatste woorden aan de mama’s die ook een voorkeur hadden en met dezelfde gevoelens sukkelden. Een voorkeur hebben is menselijk. Dit heeft niets te maken met ondankbaarheid. Het gaat hier puur om gevoelens die je niet kan onderdrukken maar deze nemen niets af aan het feit dat je gelukkig bent dat je zwanger bent, een gezond kind op de wereld kan zetten en dat je dat kind ook enorm graag gaat zien.

Mensen die reageren met: “Wees blij dat je kinderen kan krijgen” of “als het maar gezond is” hebben het mis. Tuurlijk ben je blij en dankbaar dat je kinderen kan krijgen. Het is onmenselijk en het moet een enorm gemis en verdriet zijn als je een grote kinderwens hebt die niet vervuld wordt en een gezond kind is zeker het allerbelangrijkste. Maar het één staat los van het andere. Blijf je dus niet schuldig voelen over die gevoelens!

En, weet je wat? Mij kennende zal ik het ook nooit anders meer willen eens ik al mijn mannen in huis heb.

Ik heb nu officieel een titel!!! I’m a BOYSMOM. Hoe cool is dat!

Dank je wel, Gaëlle. Voor je openhartigheid en je moed. Dankzij jouw artikel ben ik dit onderwerp op een heel andere manier gaan bekijken. Het heeft mij geholpen om door jouw ogen ernaar te kijken en ik voelde jouw verdriet mee tijdens het lezen. Maar ook je liefde voor je zoons! Wat een geluksvogeltjes zijn zij met zo’n stoere, lieve en mooie mama!

Lieve MOMspiration vriendinnen,

Hopelijk heb jij het artikel net zo open minded en vol respect kunnen lezen als ik:

Wij mama’s moeten er zijn voor elkaar. Oordelen hoort daar niet bij.

EN: Als het ook maar 1 andere mama met vergelijkbare gevoelens als jij kan helpen die op deze manier geholpen kan worden door herkenning te lezen, dan is dat al enorm fijn.

Alle gevoelens die je voelt zijn echt en mág je voelen. Wegstoppen heeft geen zin, want vroeg of laat weten ze zich in welke vorm dan ook een weg naar buiten te banen. Erover praten (of schrijven, zoals Gaëlle) zorgt ervoor dat je de gevoelens op een geleidelijke manier een plekje kunt geven en supersterk uit een situatie kunt komen. Weten dat je je niet hoeft te schamen is daar ook een HUGE onderdeel van.

Wil je meer lezen van en over Gaëlle? Check dan haar website Best Kid Ever en volg haar op Instagram onder de naam @bestkidever.be .

liefs,

Annette

Over dit alles wordt uitgebreid gerapporteerd op MOMspiration.nl, blog.klm.com en Instagram onder de naam @theflyingdutchfamily

25 april 201825 april 2018

Annette de Graaf1 reactie

It has been a while. Waar zal ik eens beginnen? Laten we beginnen met ‘Hello again!’

Wauw, ik knipper met m’n ogen en ineens is het alweer eind april. Én is het alweer maanden geleden dat ik een blog geschreven heb! Hoe het komt dat ik zo lang niet geschreven heb? Tja waar zal ik eens beginnen…ik weet eigenlijk niet eens goed waar ik moet beginnen.

Laat ik gelijk beginnen met het positieve: ik heb de boel sinds maanden eindelijk weer op de rit met mezelf. En dat is mooi en fijn!

Als ik denk aan het afgelopen jaar dat was het een bijzonder, mooi, emotioneel, druk, hectisch, verwarrend jaar. En zoals altijd pakte ik alles aan wat er voorbij kwam. Onder het mom ‘dat doen we even’ genoot ik van alle leuke en mooie dingen die op mijn pad kwamen. Pippa werd geboren, ons huis werd gebouwd, Pippa kwam in het ziekenhuis terecht en was veel ziek, manlief en ik kregen beide een nieuwe baan, we gingen verhuizen naar ons prachtige nieuwe huis en intussen was ik druk met allerlei activiteiten organiseren. En bij alles wilde ik me voor 100, nee 120% inzetten. Want nee zeggen is niet mijn beste vak. Niet omdat ik het niet kan, maar omdat ik alles leuk vind. En ook op een jaar lang enorme gebroken nachten en weinig slaap ging ik vrolijk door.

Al snel ontdekte ik dat ik niet helemaal op mijn plek zat bij mijn nieuwe werkgever. Ik merkte dat ik steeds meer mezelf kwijt raakte, ik niet meer mezelf was. Dat had ook effect op mijn privéleven. Laat ik het zo zeggen; ik werd er geen leukere echtgenote en moeder van. Ik raakte gestrest, rende rond als een kip zonder kop en ik merkte dat ik steeds somberder werd. Iets wat eigenlijk niet in mijn woordenboek voor komt. Ik ben namelijk iemand die heel positief in het leven staat en enorm geniet van alles wat er op mijn pad komt. Wanneer ik in de auto zat, staarde ik somber voor me uit, dacht na over de dagen met mijn hoofd in een grijze wolk.

Met mijn familie stond er een weekend Winterberg in de planning. Een weekendje in een andere omgeving. Broers en zussen en een hoop spelende kinderen. Sneeuw, lekker buiten zijn, wat afdalingen maken en met andere dingen bezig zijn. Ik dacht dat het me misschien wel uit mijn grijze wolk kon trekken. Maar ik merkte dat dat eigenlijk helemaal niet het geval was en dat ik eigenlijk helemaal niet kon genieten. Toen we vertrokken naar Winterberg waren we allemaal niet fit. Pippa werd onderweg steeds zieker…

Op zondag wilden we terug gaan naar Nederland. De auto hadden we weer ingepakt. Pippa was er inmiddels behoorlijk slecht aan toe. Had al 1,5 dag geen plasluiers, huilde veel en had steeds minder tranen. We besloten gauw naar huis te gaan en in Lelystad naar de eerste hulp te gaan. Daar konden ze haar vast even goed nakijken. We waren warm aangekleed want het was -10 buiten en het waaide hard! Ik had geen gerust gevoel over Pippa dus ik was blij dat we richting huis gingen. 20 km voorbij Winterberg stopte de auto er ineens mee. Hij begon te haperen en viel uit. Daar stonden we dan. Langs de kant van de weg. De auto die niks meer deed en een krijsende Pippa. De hulpdienst zou komen, maar ze hadden het erg druk. Gelukkig hadden mijn ouders het huisje op het Landall Park een dag langer gehuurd en waren zij er nog. Mijn vader haalde mij en de meisjes op. Henk bleef in de auto wachten op de hulpdiensten. Wij gingen weer terug naar het huisje. Eenmaal aangekomen in het huisje merkte ik dat Pippa ook geen tranen meer had en rode kringen om haar ogen kreeg. Ze kermde en werd suf.

Op dat moment heb ik even heel hard gehuild. Dit was voor mij de druppel. Ik kon niet meer, ik was op. Op van de afgelopen maanden. Op van de stress, slechte nachten, zorgen, het niet meer mezelf zijn en toch alles graag draaiende willen houden. Ik herpakte mezelf want Pippa had me nodig. Henk kwam een paar uur later terug. De auto was weggesleept naar een garage. We moesten nog een nacht langer blijven. Maar wat moesten we nu met Pippa? We besloten naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis in Winterberg te rijden.

En toen ging het snel. Een paar uur later lag ik met mijn spijkerbroek en trui aan op een stretcher in het kinderziekenhuis in Arnsberg. Een uur rijden vanaf Winterberg. Pippa lag lekker tegen me aan, ze sliep eindelijk. In haar kleine spekarmpje een infuus. Ze had een ouderwets blauw badstoffen pyjamapakje gekregen. We hadden beide niks bij ons. Geen pyjama, geen toiletspulletjes, niks. Pippa huilde die nacht veel. Tegenover ons lag een mama met haar zoontje die net zo ziek was als Pippa. We keken de uren voorbij.

De volgende ochtend waren we al vroeg wakker. Pippa was gefrustreerd om het infuus in haar arm. Zo vond het natuurlijk niet fijn. En voordat ik het door had greep ze het slangetje van het infuus en trok ze het infuus uit haar armpje. Het begon direct te bloeden en ik schrok me rot. Ik drukte op de bel voor hulp. In de tussentijd begon de moeder tegenover ons flink over te geven. Ze kon niet op haar bel drukken dus ik rende met een bloedende Pippa naar haar bel. Hulp bleef uit. Ik liep naar de gang, geen verpleegster te bekennen. Uiteindelijk kwam er hulp. Het hele infuus werd eruit gehaald want Pippa had het kapot getrokken. Pippa moest nu laten zien dat ze zelf zou gaan drinken en eten. En dan dient het volgende probleem aan; de taal. Ik kan best een beetje Duits maar in het Duits uitleggen dat Pippa al een jaar lang chronisch verkouden is en oorontsteking heeft is best lastig. Helaas spreken zij amper Engels. Nu maar hopen dat Pippa zelf zou gaan drinken. Maar helaas, dat deed ze niet. We moesten langer blijven. Op dat moment miste ik manlief extra erg. Ik wilde hem graag bij me hebben. Wat een narigheid dit. In het ziekenhuis met je kleintje in een vreemd land waar je de taal niet goed spreekt.

De volgende dag had Pippa een halve tuitbeker gedronken (die er weer uit kwam) en mochten we naar huis. Met gierende banden (de auto was weer gefixt) scheurde Henk met Lauren naar ons toe en zijn we naar huis gereden. Ik was zo blij dat we weer met z’n vieren waren! Eenmaal thuis in Lelystad zagen we dat het nog helemaal niet goed ging met Pippa. Pippa werd weer opgenomen, maar nu in het ziekenhuis in Lelystad. Wat een verademing. Je eigen taal en dichtbij huis. We moesten in quarantaine omdat Pippa in Duitsland in het ziekenhuis had gelegen en kans had op besmetting van de MRSA bacterie. Wat was het fijn om de liefste verpleegsters weer om ons heen te hebben. Nu wist ik dat het gauw goed zou komen. Wel bizar dat de verpleegsters ons nog herkenden van de vorige keer. “Hallo lieve Pippa, daar ben je weer!” Pippa was uitgeput, kreeg een sonde en was knock out. Na 5 dagen niet geslapen te hebben besloten we dat Henk bij Pippa bleef slapen en ik thuis wat uurtjes slaap ging inhalen. En ik kan je vertellen; dat voelde zo dubbel. Ik voelde me ongelooflijk schuldig naar Pippa toe. Hoe kon ik nou niet de nacht bij haar blijven? Maar het was goed zo. Ook mama’s moeten wel eens bijkomen. En ook papa’s willen graag bij hun zieke kinderen zijn. Gelukkig trof ik de volgende dag een heel ander meisje aan! Pippa zat te spelen in haar bedje en dronk weer. Hoera!! Aan het einde van de dag was ze good to go home.

Met Pippa gaat het inmiddels een stuk beter. Ze is weer onze vrolijke bullie, onze Bourgondiër en levensgenieter. Een ingreep staat in de planning; haar amandelen gaan eruit en ze krijgt buisjes. Hopelijk knapt ze daardoor echt op. En ik? Ik heb keuzes gemaakt wat betreft werk en privé. Het belangrijkste; ik heb ervoor gekozen om weer mezelf te worden en mezelf terug te vinden. Weer de vrolijke en positieve Tessa te worden die ik altijd was.

Soms kom je op een punt in je leven dat je alle ballen niet meer in de lucht kunt houden. Dat je jezelf niet meer in allerlei bochten kunt wringen om dingen draaiende te houden. Dat je pas op de plaats moet doen en voor jezelf moet kiezen. Voor jezelf moet zorgen en aan jezelf moet werken. En als je dan die keuzes maakt dan ben je niet zwak, maar ontzettend sterk. Het heeft mij weer een stuk meer heppie de peppie gemaakt!

Liefs, Tessa ❤

24 april 2018

Tessa1 reactie

Waarom de hoogzwangere Anna Marie jouw grappen helemaal zat is….

Nou ja, bij ‘jouw grappen’ bedoel ik natuurlijk niet de grappen van jij die dit nu leest. Tenzij jij zo iemand bent die de opmerkingen uit onderstaande tekst van Anna Marie uit je mond hebt laten komen. Maar daar gaan we niet vanuit. MOMspiration’s lezeressen begrijpen namelijk maar al te goed dat wij moms elkaar moeten steunen in plaats van neerhalen. In dit geval gaat het neerhalen misschien (hopelijk) onbedoeld, maar toch. Het zou zo fijn zijn wanneer mensen beter nadenken over hoe hun opmerking of grap op een ander -en in dit geval hoogzwangere vrouw- overkomt.

Hier is het verhaal (inclusief oproep) van Anna Marie:

Ja. Ik ben heel erg zwanger. En heb een enorme buik. En dat is niet het enige wat enorm is. De pijn aan m’n bekken en rug ook. Het slaapgebrek ook. Het maagzuur ook. De hoeveelheden vocht die ik vasthoud ook. De RSI ook. De onzekerheid over mijn constant veranderende lichaam ook.
Het is vast allemaal grappig bedoeld, de opmerkingen dat ik waggel, of ik niet zeker weet of het er twee zijn, of ik toevallig ook eet voor twee of gewoon ronduit; ‘zo jij bent groot’. Maar het raakt me allemaal net even harder vanwege bovenstaande redenen. En het is niet leuk meer. Ik krijg er tranen van in mijn ogen en voel me nog onzekerder. Dit gebeurt met mijn lichaam en ik kan er niks aan doen.
Ik ben trots dat ik een babyzusje voor James aan het bouwen ben. Laat me alsjeblieft in mijn waarde. Zeg dat je me mooi vindt, zeg dat je respect hebt. Maar maak me geen mikpunt van slechte, afgezaagde grappen meer.

En onthoud dit alsjeblieft volgende keer als je een ‘leuke’ opmerking over een zwangere vrouw wil maken.

liefs namens de prachtige Anna Marie,

Annette

PS: Anna Marie is te volgen op Instagram onder de naam @ennievv

Over dit alles wordt uitgebreid gerapporteerd op MOMspiration.nl, blog.klm.com en Instagram onder de naam @theflyingdutchfamily

21 april 2018

Annette de GraafPlaats een reactie

Hoe mijn dochter mij aan het huilen bracht…

We zijn deze week te gast op Recreatiepark Terspegelt en glamperen in een prachtige luxe Outbacklodge. Dit is alweer thuisje nummer 78 in 10 maanden tijd en we genieten volop met ons gezinnetje. We hadden de afgelopen dagen ook logeetjes. Thaddeus zijn zus Anouk en haar 2 zoontjes Moos & Joep genoten heerlijk met ons mee. Wanneer je zoveel op reis bent geweest is deze familietijd extra fijn! We deden samen een speeltuinmarathon in het park én gingen los op/in/onder het Sterrenstrand. En daar is waar het gebeurde. Hier bracht Jools mij aan het huilen…

Het eerste half uurtje was het nog erg stil op het Sterrenstrand (een overdekt speelstrand met een kasteel, huisjes, schip, glijbanen en enorm veel andere speeltoestellen). Nadat Anouk en ik ons gesetteld hadden aan een picknicktafel konden de kindjes zich vrijuit vermaken en kennismaken met het recreatieteam. Maar al snel was het gedaan met de stilte en de 1-1 aandacht, want er kwamen een grote groep kinderen binnen. Hun schoolreisje was op het Sterrenstrand! Jools, Pippa, Moos & Joep keken hun ogen uit naar hoe deze kinderen uit groep 5 zoveel plezier beleefden.

Toen Anouk en ik rond 12.30 uur plaatsnamen op het terras om een bakkie (koffie) te doen zag ik dat Jools in een speelhuisje zat met een meisje in een zwart badpak. Ze waren samen aan het praten en speelden met onze strandspeelset waarmee je ijsjes en cupcakes kunt maken. Na een tijdje kwam Jools (4,5 jaar) met een bedroefd gezicht naar mij toe. Ze vertelde:

“Mama, dat meisje in dat zwarte badpak is 9 jaar zit al de hele tijd helemaal alleen daar in het huisje en ze moet ook huilen, omdat niemand met haar wilt spelen en ze wordt gepest door alle kinderen. Maar ik wil wel met haar spelen en ik heb tegen haar gezegd dat het niet leuk is dat die kinderen dat doen en dat ik vind dat ze een heel leuk meisje is.”

WOW. Wat voor wijsheid komt daar uit het hoofd en de mond én het hart van ons kleine guppie?? Ik was er stil van en er stroomde een traantje langs mijn wang. Van verdriet voor het meisje en van trots op mijn dochter omhelsde ik Jools. Ik zei haar dat dit ontzettend lief van haar was en dat ze dan maar weer gauw lekker verder moest gaan spelen met het meisje: “Geef haar maar een leuk schoolreisje!”

Niet veel later waren niet alleen Jools en het meisje in het speelhuisje ijsjes aan het maken, maar werd het al drukker en drukker om de 2 heen. Het speelhuisje werd een IJssalon en de medewerkers voerden de gezelligste gesprekken. Over ijsjes natuurlijk, maar ook over reizen. Jools had namelijk uitgelegd dat ze eigenlijk in groep 1 zou moeten zitten, maar dat we een jaar op reis zijn en ze daardoor pas in groep 2 naar school zal gaan. Het meisje en de groeiende belangstellende groep vroeg Jools het hemd van het lijf en ze konden hun oren niet geloven dat wij geen huis hebben en ‘gewoon alleen maar van vakantiehuisje naar vakantiehuisje gaan’. Jools vertelde verhalen over Zuid Afrika en Brazilië en de monden van de kinderen hingen wijd open. Het meisje riep trots uit: “Gaaf he! En dat is nou mijn vriendin!” Een jongen reageerde hierop: “Echt? Zijn jullie vriendinnen?” Waarop Jools zei: “Ja. Want ik vind haar superaardig en ze heeft hele goede ideeën en ze heeft mooie haren en ik vind het superleuk om met haar te spelen.”

Er werd daarna nog ontzettend leuk verder gespeeld en de IJssalon werd zelfs een IJsfabriek. Maar er werden ook cupcakes gemaakt en verkocht. Met water als slagroom en stokjes als geld.

— Note: Juf Annette heeft hier stiekem een beetje een vinger in de pap, uhhh het zand gehad. Tja, soms hebben kiddies een extra push nodig om tot tof spel te komen 😉 —

Toen het voor ons tijd was om te lunchen (broodjes gerookte zalm en carpaccio + Fristi + tosti’s = yummm!) speelden de kinderen van groep 5 vrolijk naast ons verder. Het meisje was het stralende middelpunt die in charge was van de toko én nieuwe smaken bedacht. Haar stralende gezicht was goud waard.

Ze kwam even later naar onze tafel toe om te vragen of Jools mee wilde naar het grote strand om zandkastelen te bouwen, maar we waren helaas nog niet klaar met lunchen. Daarna hebben we haar niet meer gezien.

’s Middags sprak ik met Jools over wat er die ochtend gebeurd was met het meisje. Ze had 1001 vragen over pesten en zei dat ze het jammer vond dat ze het meisje daarna niet meer gezien had. Jools hoopte dat ze toch nog een leuk schoolreisje had gehad en dat ze niet meer hoefde te huilen. Waarop ik met tranen in mijn ogen zei:

Lieve Jools, ik denk dat jij ervoor hebt gezorgd dat ze een te gék schoolreisje heeft gehad!

liefs van een hele trotse mama,

Annette

PS: Ik vroeg het meisje nog of ze al haar juf had verteld over dat ze gepest wordt. Ze zei dat ze dat wel gedaan had, maar dat de juf had gezegd dat ze het niet gezien of gehoord had en er dus niets aan kon doen. Mijn hart brak. Of het nu wel of niet echt is wat de juf gezegd heeft: dit is dus hoe het meisje zich voelt. Hoe verschrikkelijk?!

Over dit alles wordt uitgebreid gerapporteerd op MOMspiration.nl, blog.klm.com en Instagram onder de naam @theflyingdutchfamily

18 april 201820 april 2018

Annette de Graaf2 reacties

Hartverwarmend overnachten op het ss Rotterdam

De ingrediënten voor een te gek vakantieverblijf? Wij kunnen je daar inmiddels álles over vertellen! Na 10 maanden op 77 verschillende plekken in 10 verschillende landen te hebben gelogeerd, weten wij precies wat er nodig is om een dikke vette smile op het gezicht van reizigers te toveren. Zo’n smile die zelfs jaren later weer tevoorschijn komt wanneer de herinnering aan deze trip wordt opgehaald. Want: het gevoel dat je toen hebt gekregen is in je hart gekropen en is here to stay.

Wij hebben het geluk gehad dat we al in heel wat te gekke hotels, appartementen, b&b’s, cabañas, posadas, lodges, guesthouses en rest camps hebben mogen verblijven. Van de 77 ‘thuisjes’ zijn er slechts een stuk of 4 echt tegengevallen. Op alle andere locaties voelden we ons heerlijk en wanneer we eraan terugdenken verschijnt die smile waar ik al eerder over schreef. Maar….. er waren een aantal home away from homes die alle verwachtingen overtroffen en de middenmoters met de staart tussen de benen af lieten druipen. Voor één van die geweldige TOPhotels waar ons hartje sneller van is gaan kloppen hoef je helemaal niet ontzettend ver te reizen. Deze favoriet ligt (letterlijk) in ons eigen prachtige land en is genaamd ‘het ss Rotterdam‘.

Om je geheugen op te frissen óf zelfs om compleet nieuwe informatie te verschaffen:
Het ss Rotterdam werd in 1958 gebouwd en begon in 1959 met haar eerste overtocht tussen Rotterdam en New York. Later kwamen daar ook cruises bij naar verre exotische oorden. Op 4 augustus 2008 is La Grande Dame onder enorm veel belangstelling de haven van Rotterdam binnengebracht en kreeg ze een prachtige vaste plaats op Katendrecht. Op 12 juni 2013 is het ss Rotterdam officieel overgedragen aan WestCord Hotels, een Nederlands familiebedrijf met 14 mooie hotels in Amsterdam, Rotterdam, Delft, Leeuwarden, Garderen, Raalte en op de Waddeneilanden Vlieland, Terschelling en Ameland. Met veel trots heeft WestCord Hotels het ss Rotterdam als nieuwe 14e parel toegevoegd aan de WestCord-keten.

Als enorme fan van schepen én mooie verhalen uit het verleden keek ik al maanden uit naar ons verblijf op dit prachtige schip. Mijn enthousiasme werkte aanstekelijk, want ook de rest van het gezin had er heel veel zin in. Het ss Rotterdam kwam dagelijks voor in gesprekken terwijl we nog heerlijk genoten van de reis door Zuid Amerika. Een ieder met wie we een gesprek voerde kreeg van Jools en Pippa te horen dat wij binnenkort op een heeeeel groot en oud schip gingen slapen.

Je kunt je voorstellen dat toen het EINDELIJK zover was, de vlinders in onze buiken salto’s maakten. Het moment dat je met de auto dichterbij komt en dan voor het eerst een glimp opvangt van het ss Rotterdam….. Dat is wanneer de liefde écht begint. En des te dichterbij je komt, des te GROOTser alles wordt. Die liefde én vooral ook het schip.

Ontvangen worden door ‘echte’ kapiteins maakte de entree magisch. Door meneer Ruud werden we allerliefst aan boord begeleid richting de receptie. Je voelt je al gelijk deel van een familie en daardoor helemaal welkom. Dit is volgens ons één van de ingrediënten van een meer dan goed verblijf. Het personeel van het ss Rotterdam heeft deze kunst perfect in de vingers. Er is zelfs een speciale Kids Check-in waardoor de meisjes zich heel groot en serieus genomen voelden. Schattig en stoer tegelijk!

Op onze hut waren we ook op slag tot over de oren. Het oog voor detail in de inrichting en de verrassende ruimte gaf de verliefdheid nog meer kracht.

Jools & Pippa waren de PlayMobil Room naast de Captain’s Lounge niet uit te krijgen. Een walhalla voor ieder kind! (en voor ons als vader en moeder, want wij vonden het óók te gek om mee te spelen….!)

Ok. Genoeg gekletst. Tijd voor bewegende beelden!

Hopelijk begrijp je door deze video nog iets beter waarom wij zo ontzettend genoten hebben van ons verblijf op het ss Rotterdam. Én begrijp je waarom we het aan jou willen aanraden. Of je nu zin hebt in een romantisch uitje (dineren in de Club Room!) inclusief overnachting, een familievakantie(tje), een High Tea met vriendinnen, een rondleiding (voor alle leeftijden), je op te laten sluiten in een Escape Room óf op zoek bent naar een bijzondere plek om te vergaderen, een congres te houden, kinderfeestje te vieren, te trouwen…. Het ss Rotterdam is THE PLACE TO BE. Ennnn to stay!

EXTRA TIPS voor aan wal (we kregen de meiden er met moeite vanaf….):

Laat de Watertaxi je vanaf het ss Rotterdam naar Leuvehaven brengen. Bij de receptie kun je een ticket kopen. Je loopt vanaf hier zo het hart van de stad in. Een aanrader: het Maritiem Museum. Op ontdekkingstocht gaan met Professor Plons was een geweldig avontuur!
Het museum heeft naast het speciale gedeelte voor jonge fans ook een bijzondere collectie tentoongesteld voor het oudere publiek. Maar dit is ook weer fijn om te bewonderen met de guppies. Jools & Pippa waren erg onder de indruk van de miniatuurschepen en het gedeelte waar je van alles kunt leren over cruiseschepen.
De Fenix Food Factory is een lust voor het oog en de mond. Een heerlijke plek om een dagdeel door te brengen én op loopafstand van het schip in de wijk Katendrecht.
Om nog even door te gaan met aanraders op het gebied van eten: De Markthal was ZO tof! Het is jammer dat je buik op een gegeven moment toch echt te vol zit, want er is een enorm aanbod aan heerlijke hapjes en drankjes. En naar dat prachtige plafond konden we wel uren blijven staren. Prachtig!
Wanneer we nog wat meer tijd hadden gehad, waren we zeker ook een bezoekje gaan brengen aan de Euromast (Parquit in het Park), Diergaarde Blijdorp, Speeldernis, Kunsthal, Hofbogen, Aqua Asia Club, Het Kralingse Bos (De Tuin van de Vier Windstreken), Little V, Villa Zebra, ’t Noorden, Man met Bril, Ontdekhoek, Uit Je Eigen Stad, Hotel New York, Plaswijckpark, Nhow, Waalhaven, Koekela Bakery en Juffrouw van Zanten.

Deze tips hebben we niet zelf bedacht, maar gekregen van allemaal Rotterdam Moms & Fans via Instagram. Bedankt daarvoor, echt super lief van jullie om ons te voorzien van adviezen. Wordt echt gewaardeerd! We moeten gewoon nog een keer teruggaan om alle andere hotspots te bezoeken waar we nu niet genoeg tijd voor hadden.

Dus….

We’ll be back, (ss) Rotterdam!!!

Liefs,

Annette

Annette en haar gezinnetje zijn op dit moment samen een jaar aan het reizen. Van juni tot en met december 2017 reden ze in een Jeep met daktent Zuidelijk Afrika door (Zuid Afrika, Namibië en Botswana). Op 9 december vlogen ze -na een korte stop in Amsterdam- door naar Argentinië om vanuit hier Zuid Amerika te ontdekken per bus, taxi, trein, en boot. Met z’n viertjes probeerden ze op een relaxte manier zoveel mogelijk te zien en beleven van deze prachtige landen (Argentine, Uruguay, Brazilië, Paraguay en Chili). Op dit moment doen ze een ‘Rondje Nederland’ waarbij ze o.a. zullen verblijven op het ss Rotterdam, in de Efteling op vakantie, Recreatiepark Terspegelt, WILDLANDS Emmen/CenterPark Sandur.

Over dit alles wordt uitgebreid gerapporteerd op MOMspiration.nl, blog.klm.com en Instagram onder de naam @theflyingdutchfamily