Categorie: The Flying Dutch Family

(Hello iedereen! Eindelijk een rustig moment om weer eens te schrijven, Whihooo! De beide dames slapen, manlief is hardlopen en we hebben vandaag geen kraamvisite. Yes! Tijd voor andere dingen. Oh wacht, ik hoor little miss Pippa. Oh, tijd voor haar fles natuurlijk. Zo terug! Nou ja, zo terug… flesje, boertje, nog een boertje, speentje, nog een boertje, knuffelen, kusjes geven, nog een boertje.. Afijn, een uurtje later.

Waar was ik gebleven? Oh ja, tijd om weer te schrijven dus! En ik heb nogal een hoop te schrijven want wat waren de afgelopen weken leuk! (‘mammaaaaaaaa! Uit!’)  Oh Lauren is wakker. Even ophalen hoor, zo terug.

Zo, ik zit weer. Beeb hangt over m’n schouder want heeft toch nog boertjes, dochterlief scharrelt door het huis. So far so good.

Oh wacht wat hoor ik in de keuken? Kan niet goed zijn.. Ah mevrouw wil koekjes en ze heeft ze inmiddels zelf al ontdekt. Self-service is hier tegenwoordig heel normaal in huize Bonhof sinds Pippa er is. Als mama even niet oplet dan trekt Lauren haar eigen plan. Lades, de koelkast en de wasmand zijn niet meer veilig. En natuurlijk wanneer mama bezig is. Best moment ever om je slag te slaan. Eerlijk, ik zou precies hetzelfde doen, vet leuk toch).

Goed, als moeder van twee meiden (waarvan één ondernemende dreumes)  heb je never a dull moment. Als ik linksaf wil gaat Lauren rechtsaf. Het leukste spelletje is natuurlijk wanneer ik achter haar aan ren om haar terug te halen. Zie je mij al rennen met de kinderwagen achter Lauren aan? Ze vindt het hilarisch. Moeders met twee wielen door de bocht en Lauren maar lachen. Best game ever! Goed, dat werkt dus niet.

Om mij heen heb ik veel moeder gezien met draagdoeken. Heel eerlijk? Ik was nooit zo’n fan van een draagdoek. Zag mezelf er niet mee lopen. Ik heb het wel geprobeerd met Lauren maar die kroop er als een molletje uit met een woest hoofd. Geen optie dus. Een dubbele kinderwagen is ook nog door mijn hoofd geschoten maar aangezien onze hal geen balzaal is en mijn auto niet gigantisch is leek me dat geen optie. Dus wat doe je dan hè?

Op zolder heb ik de draagdoek die ik van mijn schoonzus had gekregen opgescharreld en besloot ik het toch maar weer te proberen. Ik dacht dat ik het nooit zou zeggen maar….

‘ODE AAN DE DRAAGDOEK!’

Wat een uitkomst met twee kiddo’s onder de twee jaar. Ik heb mijn handen vrij, kan nu een sprintje trekken wanneer Lauren besluit de benen te nemen en wanneer Lauren tijdens het koken haar slag slaat om suikerklontjes te jatten kan ik direct ingrijpen. Ik ben een zeer gelukkig mens met deze uitvinding. Heeft Pippa krampjes? Hup in de draagdoek. Gaan we wandelen? Hup, Pippa in de draagdoek. Gaan we los in Balorig? Pippa in de draagdoek. En ze vindt het heerlijk. Lekker warm bij mama. Ik zeg win-win situatie!

Processed with MOLDIV

De rust, reinheid en regelmaat is dankzij de draagdoek weer wedergekeerd en tijdens het huiluurtje van Pippa loopt de chaos niet meer uit de hand. Geen pak met vlokken over de vloer, niet meer dansen in de vensterbank of mooie krijttekeningen op de kastjes. En zo kom ik ook bij het puntje flexibiliteit. Heerlijk om flexibel te kunnen zijn en van alles te kunnen ondernemen.

Inmiddels heeft Lauren geaccepteerd dat ze een zusje heeft die niet meer weg gaat. Ze is nu trotse grote zus, gaat regelmatig even kijken bij haar ‘zusjjj’ en iedereen moet Pippa zien wanneer we ergens op visite zijn. Zooo fijn! Geen boze blikken meer of keihard huilen wanneer ik Pippa op de arm heb. Wat heb ik me schuldig gevoeld naar haar toe en liters tranen gelaten, horrible! Ik dacht echt dat het niet goed zou komen. Stomme gedachte natuurlijk maar onder invloed van hormonen denk je zoveel rare dingen. Uiteindelijk komt altijd alles goed en keert te rust, reinheid en regelmaat weer helemaal terug.

Wat ben ik trots op onze meiden! En stiekem ook een beetje op mezelf 😉

Tijdens het schrijven van deze blog:

• 22 keer het speentje terug stoppen
• 2 snotneuzen schoonmaken
• Lauren uit de vensterbank plukken
• (‘Mama poep!’) 2 luiers verschonen
• roosvicee in een beker doen
• roosvicee van de grond dweilen
• doos vlokken afpakken en verstoppen
• kusjes geven
• knuffelen
• (‘Nee Lauren, Pippa mag geen koekjes’)
• Blokkentoren bouwen
• Blokken uit alle schoenen halen
• NU tijd voor m’n meiden. Ciaooooo!

Volgen jullie al onze avonturen al via Instagram? Kijk op lieve_lauren_en _pippa

Over de schrijfster van dit artikel:

Tessa Bonhof-Regnerus (36 jaar) is echtgenote van Henk Bonhof, moeder van Lauren (1,5) en Pippa (0). Woonachtig in Lelystad. Zij is naast studiecoach bij Studiecentrum Lelystad ook werkzaam als docent Plustijd op vier verschillende basisscholen. Tessa vormt samen met Annette de Graaf Team Momspiration.nl; een blog voor (wannabe) heppie mama’s.

Door positief in het leven te staan en vooral te focussen op de mooie en dankbare dingen in het leven inspireert zij moeders (en overige geïnteresseerden) om op een vrolijke, enthousiaste, nuchtere, smakelijke, gezonde en gezellige manier door de dag te fietsen. ‘What you see is what you get’ is volledig van toepassing op Tessa. Niks meer, niks minder. Gewoon precies zoals het is. Daar horen natuurlijk ook minder leuke dingen bij maar met een positieve insteek in het leven gaat het zonnetje altijd weer schijnen!

Uit welk gedeelte van “Het is tijd om naar bed te gaan” verstaan onze kids toch altijd: “Ren zo hard mogelijk rondjes door het huis in je nakie?” en “Pak me dan, als je kan, je kan me toch niet pakken!”??? En wanneer we dan EINDELIJK een soort van serene rust gecreëerd hebben in Huize Knops-de Graaf, dan duurt het nog minimaal een uur voordat allebei de aapjes ook echt in hun eigen bed naar dromenland zijn vertrokken.

Herkenbaar???

Op dat soort momenten -wanneer je al minsten een uur bezig bent + alle excuses van de wereld in de strijd worden gegooid om niet te hoeven slapen- denk ik wel eens aan deze heerlijke bedtime story: 

Maar gelukkig doe ik aan de 21 Dagen Niet Schelden en Klagen Challenge (het gaat niet zo goed daarmee btw), dus het F-woord slik ik netjes in. Heb de meiden dit woord gelukkig ook nog nooit horen zeggen, dus denk dat we hiermee tot nu toe het goede voorbeeld hebben gegeven. ZELFS wanneer het geduld al een uur op was.

Want wat doe je wanneer dat moment toegeslagen is? Het moment waarop de jongste al zeker 30 minuten keurig op tuk ligt (valt zo goed als iedere nacht al zingend in slaap) en je helemaal klaar bent met Peuter Smart Ass Talk als “Maar ik heb zo’n dorst, mag ik nog één ietsiepietsie beetje water drinken. Alsjeblieft???” “Ik wilde nog even met je knuffelen, want ik hou zoveel van je.” “Wil je zo nog oma en opa bellen om te vragen wanneer we naar Disneyland gaan?” “Zullen we nog éééééén boekje lezen? Want jij kunt zo mooi voorlezen en dat vind ik zo gezellig.” “Deze onderbroek zit niet lekker, ik wil een andere aan.” “Mag de deur alsjebliiiiieeeeft op een parkiertje??” -zodat wij beneden niet horen dat ze stiekem onze kamer in sluipt en in ons bed gaat liggen-
Wij hebben onze verwachtingen aangepast. Bij ons duurt het nu eenmaal minimaal een uur om de kids naar bed te brengen. En alles wat binnen die tijd valt voelt als een soort MEGA overwinning. Bonustijd voor jezelf, elkaar en het huis.

Maar eigenlijk vind ik die ‘rek’momenten van Jools ook wel weer super aandoenlijk en geniet ik ervan:

Mama, wil je nog eventjes bij mij blijven?

En terwijl ik met mijn hand over haar hoofd aai of dat ene boekje nóg een keer voorlees, valt ze heerlijk in slaap….

Over de schrijfster van dit artikel:

Annette de Graaf (33 jaar) is vriendin van manueel en sportfysiotherapeut Thaddeus Knops, mama van dochters Jools (3,5) en Pippa (2) en woonachtig in Nieuw Vennep. Zij is naast lerares Nederlands en Engels op de Internationale School van Amsterdam ook eigenaresse van MOMspiration.nl; een blog voor (wannabe) heppie mama’s
Door te laten zien dat het leven veel leuker is met The Sunny Side Up inspireert zij moeders (en overige geïnteresseerden) om blij, gek, gezellig, genietend, luchtig, sportief, reizend, fashionable en gezond de dagen door te brengen. Maarrrr het is ook oké om soms even keihard te klagen. Hoort er ook bij! Zolang het niet te lang duurt….

Annette en haar gezinnetje verhuizen 28 juni 2017 voor 14 maanden naar Zuid Afrika om o.a. vrijwilligerswerk te gaan doen. En natuurlijk om lekker veel van dit bizar mooie land te zien en beleven.

Disclaimer

Annette & haar collega Tessa bloggen alleen over dingen die ze zelf meemaken of producten die zij zelf (hebben) gebruikt. Zij geven hierover ‘slechts’ hun persoonlijke mening.

Vroegah. Toen ik net 18 geworden was en stemmen ontzettend stoer voelde, was er nog geen enkele twijfel over wel of niet te gaan stemmen. Onder de positieve invloed van mijn ouders stemde ik de eerste jaren wanneer mij daarom gevraagd werd. En volgens de familietraditie op de PvdA. Waarom precies? Geen enkel idee. Het hoorde er gewoon bij en het klonk logisch wat mijn ouders vertelden over waar deze partij voor stond. Pogingen om mijzelf te verdiepen in de programma’s van andere partijen liepen steevast nergens op uit, want na een paar minuten luisteren of lezen was mijn boog nog verre van gespannen. Poli-Bla-Bla-Tiek vond ik het en het leek mij allemaal wel prima zo. Wat uiteindelijk leidde naar totale desinteresse. De laatste jaren kan ik mij niet eens meer herinneren gestemd te hebben tijdens welke verkiezingsperiode dan ook. Ja, voor de VIVA400 Awards. Telt dat ook?

Dit jaar ga ik morgen, op 15 maart, wel stemmen. Zeker weten. Gedreven door een behoorlijk bijzondere reden. Het zit namelijk zo: Ik ben bang. Bang voor een ‘Amerika Déjà Vu’. Bang dat er veel racistische, kortzichtige mensen met weinig hersencellen naar de stembus gaan om op de PVV te stemmen. Bang dat mensen met ook maar een beetje gezond verstand, respect en inlevingsvermogen hun stem verloren laten gaan. Bang dat een haatzaaiende, agressief overkomende partij in ons lieve, mooie, open-minded, multiculturele, gastvrije en fijne Nederlandje veel te veel stem zal krijgen.

>De ‘minder, minder, minder’-uitspraken waren een triest dieptepunt. Het feit dat deze partij hele bevolkingsgroepen in Nederland uitsluit en de rechterlijke macht schoffeert vind ik veel en veel te ver gaan.<

Het uitspreken van de naam van de lijsttrekker van deze partij en de partij zelf voelt bijna als in een Harry Potter boek: ‘Hij Die Niet Genoemd Mag Worden.’ Zoveel angst roept deze man in mij op. Stel je toch eens voor dat hij en zijn partij veel zetels zullen winnen. Stel je toch eens voor dat hij minister president wordt. Wat geeft dat voor boodschap af aan de rest van de wereld? Laat hem alsjeblieft NOOIT ons land vertegenwoordigen.

Alsjeblieft. Lieve mensen MET meer dan 1 hersencel. Stem ook morgen. Op een niet-haatdragende partij. CDA, PvdA, D66, VVD, Groen Links of SP. Desnoods op 50Plus (waar ik zelf verrassend veel overeenkomsten mee bleek te hebben na het invullen van de stemwijzer ;-)!).

Ik stem morgen dus. En ik stem voor Mark. Waarom?

• Omdat ik vind dat hij het goed heeft gedaan de afgelopen 7 jaar. Ik vind hem een goed boegbeeld.
• Een van de tofste dingen is dat hij iedere week lesgeeft op een VMBO-school in Den Haag: Maatschappijleer, met veel uitleg over de politiek.
• En dat hij altijd optimistisch blijft. En respectvol.
• En dat hij wil zorgen voor extra uitgaven aan defensie, veiligheid, ouderenzorg en een grote belastingverlaging voor alle werkenden als hij mag doorregeren.
• Hij wil dat alle verpleeghuizen in Nederland net zo goed worden als de allerbeste verpleeghuizen. En hij is bereid om daar 2 miljard euro voor uit te trekken.
• Het kabinet olv Mark heeft het Energieakkoord gesloten, waardoor Nederland de komende jaren flink investeert in duurzaamheid.
• Samenleven is meer dan alleen wetten. Het gaat vooral over wie we zijn. Over hoe we ons gedragen. Mark Rutte begrijpt dat en spreekt zich daar dus vaak over uit.
• Geweld en bedreigingen accepteert de VVD niet. Van de politieagent tot de burgemeester en van de ambulancebroeder tot de conducteur: ze moeten hun werk kunnen doen zonder de angst een klap te krijgen of bespuugd te worden. In Nederland houden we onze handen thuis, ook als we een verschil van mening hebben.
• Nederland is een open, vrije en democratische samenleving en dat moet zo blijven. Mark Rutte wil dat beschermen.
• Volgens de VVD moet het voor bedrijven nog eenvoudiger worden om mensen aan te nemen. Zoveel mogelijk mensen aan het werk!
• Na moeilijke jaren van hervormingen en bezuinigingen is er nu ruimte voor lagere belasting. De VVD wil in totaal 10 miljard aan belastingverlagingen.
• Nederland is als klein landje koploper op veel terreinen. Dat moeten we blijven! Dus moeten we blijven doen waar we goed in zijn: bijzondere dingen uitvinden, bedenken en maken. De VVD wil hierin blijven investeren.
• Mark Rutte heeft 7 jaar lang bewezen een geweldige onderhandelaar te zijn. O.a. tijdens de economische crisis met werkgevers, tijdens de vluchtelingencrisis met Turkije en ook tijdens talloze handelsreizen. In deze tijd kan dat van doorslaggevend belang zijn.
• De VVD vindt dat in Nederland geen plaats is voor onverdraagzaamheid. Wie onze vrije samenleving niet respecteert, hoort hier niet thuis.
• Als je je werk verliest of ziek wordt, kun je op Nederland rekenen. Het sociale vangnet dat we in Nederland hebben, houden we overeind. Door maatregelen die de afgelopen jaren getroffen zijn kan dat ook!
• Mensen in nood moeten geholpen worden. Hij gelooft dat je dat het best kunt doen in hun eigen regio, dicht bij het huis en de mensen die ze plotseling moesten verlaten.
• Kinderen verdienen het beste onderwijs. Een cliché? Kijk eens naar de rest van de wereld. Top onderwijs is niet vanzelfsprekend. Mark vindt dat je daar voortdurend aandacht aan moet besteden.
• Mark Rutte is ontzettend trots op al die mensen die zich als mantelzorger bekommeren om hun geliefden. Gemeenten moeten hen ondersteunen als dat nodig is.
• Ennnnn omdat hij sowieso niet gaat regeren met de PVV!

En ja. Het is maar 1 stem. Maarrrrr wanneer die van jou daar ook bij komt, is dat al verdubbeld. En wanneer alle lezers van MOMspiration’s blogs dat doen zijn dat er ruim 20.000. Ik ga er tegelijkertijd maar even vanuit dat onze lezers toch wel meer dan 1 hersencel bevatten, dus dan moet het goed komen met het maken van de juiste keuze.

Samen staan wij sterk!

Dus. Stem jij morgen ook??

Over de schrijfster van dit artikel:

Annette de Graaf (33 jaar) is vriendin van manueel en sportfysiotherapeut Thaddeus Knops, mama van dochters Jools (3,5) en Pippa (2) en woonachtig in Nieuw Vennep. Zij is naast lerares Nederlands en Engels op de Internationale School van Amsterdam ook eigenaresse van MOMspiration.nl; een blog voor (wannabe) heppie mama’s
Door te laten zien dat het leven veel leuker is met The Sunny Side Up inspireert zij moeders (en overige geïnteresseerden) om blij, gek, gezellig, genietend, luchtig, sportief, reizend, fashionable en gezond de dagen door te brengen. Maarrrr het is ook oké om soms even keihard te klagen. Hoort er ook bij! Zolang het niet te lang duurt….

Annette en haar gezinnetje verhuizen 28 juni 2017 voor 14 maanden naar Zuid Afrika om o.a. vrijwilligerswerk te gaan doen. En natuurlijk om lekker veel van dit bizar mooie land te zien en beleven.

Disclaimer

Annette & haar collega Tessa bloggen alleen over dingen die ze zelf meemaken of producten die zij zelf (hebben) gebruikt. Zij geven hierover ‘slechts’ hun persoonlijke mening.

Misschien herinner je het nog? Voor mijn 33e verjaardag in augustus kreeg ik van vriendlief een heel bijzonder cadeau: hij ging meedoen met de 21 Zonder Te Klagen Challenge. Geïnspireerd door zijn vriend Kevin die er toen net mee van start was gegaan, was ook hij heel nieuwsgierig naar wat dit experiment voor hem en ons zou betekenen. Het idee deed mij een heerlijk gek vreugdedansje doen! 

Ennnn toen kon ik natuurlijk niet achterblijven! Net als Kevin en vriendlief Thaddeus deed ook ik een bandje om mijn pols dat symbool zou staan voor het aangaan van DE challenge:

Je doet een armbandje om een van je polsen, en dan is het 21 dagen:

•Niet klagen

•Niet schelden

•Niet negatief praten over iemand die er niet bij is

Wanneer je één van de regels breekt -bijvoorbeeld op dag 8.- dan wissel je het bandje van pols, en begin je terug op dag 0. De challenge is klaar als je een onafgebroken reeks van 21 dagen haalt.

Twee extra regels die Kevin heeft geïntroduceerd tijdens zijn challenge zijn:
– Als je een discussie hebt of iets wel of geen klagen is, is het altijd klagen. Punt.
– Je mag iets vervelends wel benoemen, als je direct met een oplossing komt.

Voorbeeld: Ik stond vanochtend weer een uur in de file, dus ik ga morgen met het openbaar vervoer.

Meer over Kevin’s ervaringen met en gedachten over zijn 1e Challenge lees je hier.
–Wist je bijvoorbeeld dat mensen gemiddeld 73 keer per dag klagen?-

Kevin én Thaddeus hebben al eenmaal 21 dagen onafgebroken niet geklaagd, gescholden en geroddeld. Knapperds!!! Zij vonden het beiden een bijzondere, regelmatig pittige en vooral ook positieve ervaring die heeft bijgedragen aan een nog prettigere kijk op en manier van leven. Kevin is zelfs alweer met zijn tweede poging gestart. Gekscherend reageerde ik al klagend op zijn blog, maar er begon tegelijkertijd wat te kriebelen. Zou ik het ook weer proberen? En het dit keer WEL volbrengen? De vorige keer ben ik een paar keer tot de 5-7-12 dagen gekomen, maar ik merkte dat af en toe even een keiharde F*** of ongeneerd klagen voor mij soms zooooo bevrijdend voelt! (😬) En voor het gevoel had ik die challenge niet nodig om niet of weinig te klagen. Dat negatieve gedinges zit sowieso niet erg in mijn aard.

Maarrrrr… toen kreeg ik dit berichtje van lieve vriendin Elles gisterochtend:

Ga jij ook de uitdaging aan? Samen of alleen? Tag degene met wie jij dit samen wilt doen in het bericht hierover op Facebook of Instagram. 

Elles en ik hebben dag 1 succesvol voltooid. En daar zaten gelijk al wat interessante uitdagingen bij voor mij: een korfbalwedstrijd + een liedje wat vriendlief in de auto afspeelde met daarin een soort van scheldwoord. Ik durfde dat woord niet hardop mee te zingen om te voorkomen dat het armbandje naar links zou moeten!

Helemaal klaar voor dag 2 met m’n lieve waterratjes. Gezellig samen ontbijten op de bank in de speelkamer met een boekje erbij (juf Jools legt alles uit) en dan….. Hup hup de auto in: naar het zwembad!

liefs,

Annette

Over de schrijfster van dit artikel:

Annette de Graaf (33 jaar) is vriendin van manueel en sportfysiotherapeut Thaddeus Knops, mama van dochters Jools (3,5) en Pippa (2) en woonachtig in Nieuw Vennep. Zij is naast lerares Nederlands en Engels op de Internationale School van Amsterdam ook eigenaresse van MOMspiration.nl; een blog voor (wannabe) heppie mama’s
Door te laten zien dat het leven veel leuker is met The Sunny Side Up inspireert zij moeders (en overige geïnteresseerden) om blij, gek, gezellig, genietend, luchtig, sportief, reizend, fashionable en gezond de dagen door te brengen. Maarrrr het is ook oké om soms even keihard te klagen. Hoort er ook bij! Zolang het niet te lang duurt….

Annette en haar gezinnetje verhuizen 28 juni 2017 voor 14 maanden naar Zuid Afrika om o.a. vrijwilligerswerk te gaan doen. En natuurlijk om lekker veel van dit bizar mooie land te zien en beleven.

Disclaimer

Annette & haar collega Tessa bloggen alleen over dingen die ze zelf meemaken of producten die zij zelf (hebben) gebruikt. Zij geven hierover ‘slechts’ hun persoonlijke mening.

Ja sorry. Echt sorry. Wat een stilte op MOMspiration! De afgelopen weken kregen wij de allerliefste berichtjes van lezers en lezeressen binnen die zich afvroegen waar alle blije, minder blije, gekke en inspirerende blogs toch bleven. Dat is een hele duidelijke vraag en heeft ook hele duidelijke antwoorden.

Zoals jullie weten is Tessa ruim 2 weken geleden bevallen van haar tweede dochtertje (ZOOOOO CUTE!). Dus dat is wat ik al zei behoorlijk duidelijk: bloggen komt dan natuurlijk even op de 10e plaats.

Hoop om volgende week heerlijk te gaan knuffelen met Tessa, Lauren en baby Pippa! (oh en Henk natuurlijk!)
Jools en onze eigen Pippa kunnen niet wachten en knutselen er lustig op los voor het allerleukste naamgenootje.

Dat geknutsel is natuurlijk niet DE reden dat het zo akelig stil is op bloggebied. Alhoewel we ontzettend genieten van het samen spelen en volledige aandacht hebben voor elkaar zonder telefoon, iPad of computer ertussen.
In Huize Knops-de Graaf is het vooral voorbereiden voor DE reis wat de klok slaat. Die voorbereiding is onderverdeeld in verschillende categorieën:

• Ons huis verkopen. (CHECK!!!!)
• Alle spullen in ons huis categoriseren = Bepalen wat we willen weggooien, weggeven, verkopen, 14 maanden opslaan en meenemen. (1/50 CHECK….)

  

• Bedenken wat voor soort visum we nodig hebben. We willen eigenlijk niet teveel aan een bepaalde plek vastzitten en een door anderen besloten schema hebben, dus vallen een werk- en vrijwilligersvisum af om achteraan te gaan. Het wordt een reizigersvisum wat we van 3 naar 6 maanden zullen verlengen. Dit zal betekenen dat we op 28 december Zuid-Afrika moeten verlaten en minimaal 1 buurland verderop behoren te betreden om daarna weer 3 maanden met verlenging naar 6 in ZA te mogen verblijven. Hoe we dit in gaan vullen weten echt nog niet. Misschien een maand of 2 naar Bali? En dan terug naar ZA? Of ergens anders heen? Nieuw Zeeland? Argentinië? We zullen het zien….!
• Plannen maken met Kinderfonds MAMAS. Binnenkort ga ik bij dit prachtige fonds op bezoek op hun kantoor en daarna zul je op MOMspiration en Social Media meer lezen over de mooie samenwerking die wij aangaan.
• Plannen maken met Label Orange Agency in Kaapstad. Dit ‘meer dan’ marketing bureau met Hollandse roots is de motor achter Restaurant Week Cape Town, organiseert en faciliteert fotoshoots voor o.a. (Nederlandse) bedrijven die hun zomercollectie in de Zuid Afrikaanse decemberzon willen schieten (ivm omgekeerde seizoenen), regelt de sales en marketing van allerlei Zuid Afrikaanse en Nederlandse merken ennnnn nog veel meer! Wat? Dat ga ik allemaal ontdekken en meemaken. Creative Director Marcelle en ik hebben in ieder geval al bedacht dat we interessant voor elkaar zijn 😉 Heb er nu al zin in om meer te leren in en van dit vakgebied!
• Onbetaald verlof officieel maken. (=CHECK!)
• Naar vriendlief luisteren en proberen mee te denken over zijn plannen op het gebied van sport- en manuele fysiotherapie, CrossFit, mindset, buitensport, lesgeven, etc.
• Onderzoek naar school, zwemles of een leuke (sport)club voor de meisjes. We weten nog niet zeker hoe lang we in de buurt van Kaapstad zullen blijven, dus ergens inschrijven is niet heel handig. Oriënteren kan altijd! Het is natuurlijk wel heel leuk voor Jools en Pippa wanneer zij ook in contact komen met andere kinderen. Zag al dat er net als in Nederland binnenbaden zijn waar ze peuter- en kleuterzwemlessen organiseren. En anders oefenen we zelf wel hier:

What else is up??

OH EN daarnaast werk ik ook nog ‘gewoon’ 4 dagen op de Internationale School van Amsterdam haha! Deze en de komende weken staan voornamelijk in het teken van geobserveerd worden en beoordelingsgesprekken. Best spannend, maar vooral heel tof. Onze Head of School en Assistent Head of School zijn zulke geweldige en inspirerende vrouwen; daar kun je ontzettend veel van leren. Ze zijn altijd enorm positief en denken probleemoplossend met je mee wanneer dat nodig is. Na deze periode van observatiegesprekken heb je zoveel zin om onmiddellijk met alle nieuwe ideeën aan de slag te gaan. Een echte boost geven zij ons! Wat een geluk om hier op deze fantastische school te mogen werken en leren.

OH EN we zijn ‘gewoon’ 24/7 ouders van Jools en Pippa hihi! We proberen tijdens de niet-werk-tijd volledig te genieten van quality time met elkaar en daar hoort blogs schrijven niet bij. DUH!
Zie hier wat we de afgelopen weken uitgespookt hebben! (het snowboarden bij SnowWorld Zoetermeer staat er nog niet bij, daarover volgt soooooon een blog ;-))

OH EN Pippa wordt 31 maart 2 jaar. Aan een megafeest doen we niet, want daar wordt niemand blij van. We gaan vrijdag de 31e lekker uit eten met ons gezinnetje en wie er nog meer mee wilt en waarschijnlijk gaan we op zondagochtend ponystappen bij Stal ’t Kabel in Nieuw Vennep. We nodigen onze ouders, broer, zus + aanhang uit en that’s it. Lekker overzichtelijk en tijd om met iedereen te spelen of kletsen. Van die hoofdpijnverjaardagen zijn we compleet afgestapt ;-).
Samen met m’n Zaanse vriendinnen zullen we de 2e verjaardag van Pippa en haar vriendinnetje Bo op een leuke locatie vieren ergens in april of misschien wel mei. Vorig jaar was dat zo leuk bij Johanna’s Hof in Castricum!
Wat wel enorm veel tijd kost is het maken van Pippa’s fotoalbum van haar tweede levensjaar. Dit heb ik tot nu toe voor beide meiden nog precies bijgehouden en is ook nu weer in de maak. Voor het eerst ben ik van de HEMA Fotoservice afgestapt (al een paar keer enorme fouten in het eindproduct en een moeilijk raar gedoe om dit te corrigeren of opnieuw afgedrukt te laten krijgen zonder allerlei dubbele bladzijden en weggevaagde/verkleurde foto’s, dus daar zijn we beetje klaar mee) en werk nu met Albelli. Tot nu toe gaat het goed, hoop dat het uiteindelijke album dat ook zal zijn!
We bestellen 3 albums per keer, omdat we er eentje aan de opa’s en oma’s cadeau geven als dank voor al hun hulp het hele jaar.

OH EN ik probeer ook nog wat tijd voor mezelf vrij te maken. Variërend van 15 minuten tot een paar uur: Iedere dag zorg ik ervoor dat ik even alleen voor mezelf zorg. Of dat nu yoga, fanatiek sporten, een boek lezen, koffie drinken of een heerlijk bad is: die tijd is ZO belangrijk. Even op standje UIT. Daarna weer energiek aan voor iedereen die mij nodig heeft.

OH EN die allerliefste, mooiste, slimste boyfriend van mij verdient volle aandacht. Dat is soms wat lastig wanneer de meiden erbij zijn (je denkt toch niet echt dat onze guppies ons een normaal gesprek laten voeren), maar ook wanneer ze net op bed liggen. Dan is het zo fijn om even op dat relaxte standje UIT te staan en gewoon domweg een tv-serie kijken of door Instagram zwerven. Of dat fotoalbum af proberen te maken. Of poging 20 te wagen een blog te schrijven (er staan al 10 concepten in de wachtrij om afgemaakt te worden).
Gelukkig hadden we vorige week een heerlijke lunch bij Panini met z’n tweetjes. Zo waardevol om samen helemaal weg te zijn. Dat moeten we echt vaker organiseren! Zo belangrijk om zonder afleiding fijne gesprekken te voeren en de volle aandacht voor je geliefde te hebben.

OH EN m’n broertje en (aanstaande) schoonzus gaan over 2 maanden trouwen. En ik ben de ceremoniemeester. En getuige. En organiseer het vrijgezellenfeest. LOVE it!

Ok, jullie zijn weer helemaal up to date! Ik ga gauw nog even een rondje rennen om m’n werkhoofd te legen en wat heerlijke frisse (Amsterdamse) Bosgeur op te snuiven en dan de meisjes ophalen van het kinderdagverblijf. Zin om met ze te knuffelen!

liefs,

Annette

Over de schrijfster van dit artikel:

Annette de Graaf (33 jaar) is vriendin van manueel en sportfysiotherapeut Thaddeus Knops, mama van dochters Jools (3,5) en Pippa (2) en woonachtig in Nieuw Vennep. Zij is naast lerares Nederlands en Engels op de Internationale School van Amsterdam ook eigenaresse van MOMspiration.nl; een blog voor (wannabe) heppie mama’s
Door te laten zien dat het leven veel leuker is met The Sunny Side Up inspireert zij moeders (en overige geïnteresseerden) om blij, gek, gezellig, genietend, luchtig, sportief, reizend, fashionable en gezond de dagen door te brengen. Maarrrr het is ook oké om soms even keihard te klagen. Hoort er ook bij! Zolang het niet te lang duurt….

Annette en haar gezinnetje verhuizen 28 juni 2017 voor 14 maanden naar Zuid Afrika om o.a. vrijwilligerswerk te gaan doen. En natuurlijk om lekker veel van dit bizar mooie land te zien en beleven.

Disclaimer

Annette & haar collega Tessa bloggen alleen over dingen die ze zelf meemaken of producten die zij zelf (hebben) gebruikt. Zij geven hierover ‘slechts’ hun persoonlijke mening.