Auteur: Annette de Graaf

Donderdagochtend, 7.30 uur. Na welgeteld 3 uur slaap word ik wakker gemaakt door het geluid van gezellig gebrabbel van onze jongste dochter Pippa (6,5 maand), wat klinkt als ‘mamamamamamamamamamamamama’. Zelfs wanneer de wallen tot aan je knieën hangen en je ogen dichtgeplakt voelen tovert dit en vervolgens de aanblik op haar stralende gezicht wanneer ze haar mamamamamamamama ziet de vrolijkste glimlach op mijn gezicht. It’s a good thing they’re so damn cute zullen we maar zeggen. Dat we die nacht met z’n tweetjes van 00.30 tot en met 4.30 samen op de bank hebben gezeten zodat Miss Pieterburen niet de rest van het huis wakker hoestte en proestte en ze rechtzittend hier iets minder last van had is haar alweer vergeven. Hoppakee: flesje erin, aankleden, zwemtas inpakken en andere gup wakker maken. Actie in de trage taxi. Man, ik ben echt heel heel moe. Maar dan ook echt heel heel moe. In de spiegel kijken sla ik deze morgen maar over. Geen tijd voor en daar word je dan toch niet erg vrolijk van. De douche in het zwembad doet straks vast wonderen. We gaan vandaag naar een ander zwembad dan waar we vaste prik op maandag de zwemlessen voor de meiden volgen, aangezien het vakantie is. En bij dit zwembad gaan de lessen gewoon door. Het is iedere week weer zo ontzettend genieten van hoe blij Jools en Pippa reageren op het liedjes zingen, de spelletjes die er gespeeld worden, maar vooral ook hoe ze uitgedaagd worden nieuwe skills te ontwikkelen en leren om risico’s te durven nemen waar je achteraf super trots op bent. Het is mooi hoe te zien in hoezeer dit vertrouwd voelen in het water zich bij Jools al ontwikkeld heeft vanaf toen ze met 4 maanden samen met mij aan de lesjes begon. Ze voelt zich letterlijk als een vis in het water en ziet het zwembad als een groot speelparadijs.

Voorbeeld van hoe watervrij ze is (dit was met 1 jaar en 9 maanden):

Maar vandaag heeft ze nergens zin in. Yep, dit is hét voorbeeld van de fase Ik-ben-twee-en-ik-zeg-nee aka Peuterpuberteit aka The Terrible Two’s. En wat je al in de blog Let it go, Let it go kon lezen heeft dit gevecht aangaan TOTAAL geen zin. Afleiding of lekker laten gaan is vaak het beste medicijn. Natuurlijk laten we niet over ons als ouders heenlopen en kiezen we zorgvuldig uit wanneer we welke tactieken toepassen. Dat voel je zelf als beste aan. Vandaag voelde dat aan als een huilend koalabeertje. Vastgeklampt aan mama, zo af en toe zichzelf laten afleiden op de momenten dat ze vergeten was expres opstandig te zijn, maar voornamelijk niets anders willen dan niet doen wat er van haar verwacht wordt. De juffen die we wekelijks zien weten dat dit gewoon hoort bij de leeftijd en laten dit oplossen door mama, papa, opa of oma, maar vandaag was dat even andere koek.

De gezelligheid begon al toen we met z’n drietjes het zwembad betraden. Pippa vrolijk rondspetterend met in babyeendjesbadpak en gele zwemband en Jools in bloemetjes mini-kini  zonder vleugeltjes omdat dit zo hoort bij de BPK (Baby, Peuter, Kleuter) zwemlessen. We werden hartelijk verwelkomd door de zwemjuf: “Ach gossie, arm mannetje, wat een lelijke plek heb jij op je hoofd!” Plots stonden m’n nog door slaap dichtgeplakte ogen wagenwijd open en stamelde een soort van: “Sorry, wat bedoel je?” uit. Ze doelde op de rode plek op onze zoon, die dus eigenlijk een dochter is, zijn hoofd. Volgens de dermatoloog (die overigens veel weg had van Wolter Kroes, maar dit terzijde) is het een soort van moedervlek die we goed in de gaten moeten houden. Na een korte versie van deze uitleg kon dan eindelijk de eerste liedjes aanvangen. De tophits  ‘Wij gaan zwemmen’, ‘Het regent, het regent’ en ‘Helikopter’ werden nog vriendelijk ontvangen en uit volle borstjes meegezongen door het Knops-De Graaf trio, maar daarna was de middelste van de 3 er toch wel klaar mee. Springen vanaf de kant? Nope. Op de rug zwemmen met je oren in het water? Echt niet! Zelfs de lampjes aan  plafond deden zijn werk niet als bliksemafleider en ook de gekste liedjes gingen er niet meer in. De zwemjuf kwam polshoogte opnemen: “Je moet zelf ook niet zo gespannen zijn en gestrest doen, dan zal het veel beter gaan. Jouw kind voelt jouw spanningen en dat neemt zij over.” Na m’n ogen volgde nu ook een open (ongepoetste -sorry, geen tijd-) mond. Normaal gesproken zou ik hier wel een woordje op klaar hebben, maar ik was simpelweg te verbaasd om ook maar een zinnige ‘ja maar’ uit te kramen. Het werd iets van: “Ze kan het wel hoor…” ofzo. Daar had de juf geen boodschap aan en terwijl ze alweer door naar de volgende ging zei ze: “Gewoon die oortjes in het water en jij relaxen!” Nou oké, met ons beste beentje vooruit nog maar eens proberen dan. Een half baantje persten we samen eruit en toen was het toch wel echt klaar met de rugslag die meer weg had van spartelende kat die ik met alle macht onder controle probeerde te houden zonder daarbij zelf krassen of een blauw oog op te lopen. Daarna was het tijd voor ‘het gat’. Ook daar had madammeke vandaag zekerstewetenabsoluut geen zin in. Dit heb ik wel vaker met haar meegemaakt en wanneer ze eenmaal gemotiveerd raakt doordat ze de andere kinderen ook ziet gaan, ze eenmaal in de rij staat en er doorheen gezwommen is, viel het natuurlijk reuze mee. Maar vandaag zekerstewetenabsoluut niet. Dussss. Een krijsend kind door het gat heen duwen leek me chlootwaterinslikkendtechnisch gezien niet zo’n strak plan en dacht dat we het voor vandaag maar lekker lieten zitten. Van de 1,5 jaar waarbij ze zo goed als iedere week een aantal maal door het gat gegaan is (vanaf halfjaar oude baby af aan; Pippa doet het nu ook al!), dus dat is een stuk of 80 keer in haar nog zo korte leventje. Dat ik het voor vandaag wel gescheten vond (gelukkig niet letterlijk deze week, dat is namelijk wel een soort van traditie van mijn meisjes -blijkbaar is het zwembad heel ontspannend en heeft het een laxerende werking op hen-), daar was de zwemjuf aka my New BFF het klaarblijkelijk niet mee eens. “Je moet nu even doorzetten, anders ontwikkelt ze watervrees. Laat haar maar door het gat gaan terwijl het niet onder water is, dat helpt haar om zich over haar angsten heen te zetten.” Een weerwoord zat er bij mij deze ochtend niet in (het al twee jaar durende slaaptekort heeft duidelijk invloed op m’n ruggengraat) en met een “Oké Jools, één keertje als een dolfijntje door de hoepel” dook ze als een ware Inge de Bruijn door hét beruchte gat. “Klaar!” riep Jools blij. “Klaar!” dacht ik opgelucht. Maar helaas deelde de zwemjuf aka my inmiddels pain in the ass deze mening niet. “Nee, nu moet je juist doorzetten. Je moet dat negatieve gedrag van haar niet belonen. Wanneer je nu daaraan toegeeft, dan zal je steeds een loopje met je nemen!” En.Toen.Was.Het.GENOEG. Finito. Done. Basta. Dikke Vette Doei. “Grrrrrrrrrrrrr” was waar de woorden of eigenlijk dus geluiden die in mij opkwamen nog het meeste op leken. Thank goodness kon ik nog iets van wijsheid/waardigheid ergens uit m’n tenen vandaan oproepen en zwommen we om de lieve vrede te bewaren (lees: boosheid als weeën wegpuffend) een rustig ommetje. Ze riep nog iets achter ons aan, maar ik deed maar net of we het niet hoorden. Jools bleef zeggen met zeer serieuze blik: “Zwemjuf is een beetje boos. Djoes wil niet door het vat.” M’n hart brak. We zijn om de sfeer om te keren in de waterspeeltuin lekker gek gaan spelen inclusief 10.000 kusjes en knuffels, hebben daarna met uitzicht op de 65+ aquarobics-les heerlijk samen pepernoten gesmuld en genoten van alle aandacht die we van de gezellige opaatjes en omaatjes kregen. Het viel me op dat Jools het later in de auto en thuis nog steeds over de boze zwemjuf had, dus heb geprobeerd uit te leggen dat er soms ook wel eens niet zulke aardige mensen zijn. Maar dat juf Aline en juf Malilelle (Mariëlle…) wel heel lief zijn en die zien we gelukkig veel vaker! Ze ging er zelf verder op door door alle juffies die ze kent op te noemen en zeggen dat die allemaal heel lief zijn, dus de focus ging van 1 boze juf naar veel meer lieve exemplaren. En zo is het: High Five voor alle meelevende en meedenkende topjuffen!

MOMspiration’s Annette is voor een conference voor leerkrachten van internationale scholen 6 dagen in Casablanca, Marokko. Lees nu in deel 2 van haar reisblog hoe dat haar zo zonder kroost bevalt. 

Of lees eerst deel 1!
Zaterdag 17 oktober 7.00-17.00 

De tweede nacht ging al wat beter dan de eerste, maar het om de 2 á 3 uur wakker worden zit té vast ingebakken in mijn slaapritme. Maar wanneer je de dag begint met een FaceTime gesprek met je drie allerliefsten dan ben je in een tel weer helemaal fris en fruitig! 

  

Vandaag weer een dag vol met heel heel veel informatie, interessante discussies, zonnige breaks met heerlijk eten en drinken en razendveel nieuwe ideeën die ik volgende week allemaal met m’n team, de Lower School Language Department van de Internationale School van Amsterdam, ga delen. 

  

17.30 uur

Jaaaaaaaaaa tijd voor onszelf! Dat is wat je noemt ‘mixing business with pleasure!’ We springen als jonge honden de bus in om eindelijk op ontdekkingstocht door Casablanca te gaan. M’n twee partners in crime (Nederlandse Indra en Spaanse Ana die op de Internationale School van Madrid werken) vliegen zondagavond al naar huis en willen in deze paar uur dus zoveel mogelijk zien en meemaken. En daar slaagden we met vlag en wimpel in: we kregen de ‘Full Morrocan Experience‘ in nog geen 6 uur tijd. 

18.00 uur

Dankzij wat tips van Amerikaanse collega’s die hier in Marokko werken was onze eerste bestemming Quartier Habous aka de nieuwe Medina. Voordat we überhaupt in de taxi zaten vanaf het hotel waren we al een half uur verder aangezien de meeste taxi’s ons óf niet mee wilden nemen óf de tiendubbele prijs wilden laten betalen. Gelukkig vonden we een vriendelijke ‘Petit Taxi’ chauffeur die ons voor 10 Dirham (minder dan een euro) incl educatieve program naar het shopping walhalla wilde brengen. 

    

Quartier Habous

Afgezien van de standaard toeristenwinkeltjes, -waar je los kunt gaan wanneer je geïnteresseerd bent in sieraden, lampen, kleden, schalen, schoenen, kaftans, magneten (jaaa!!! Spaar ik!!), tajines, Koranhouders en noem maar op- was er verder niet heel veel te beleven en vertrokken we al snel met redelijk goedgevulde tassen naar de volgende ‘must see’: De Hassan II Moskee’. 

            
Mooie taxi-gesprekken in een mix van Frans, Spaans, Engels en Nederlands!   

 
 Decisions, decisions….
    

 Hassan II Moskee & De Drie Mosketiers

De op twee na grootste moskee van de wereld. Die moesten we natuurlijk een bezoekje brengen. Al van zeer grote afstand is deze heilige plaats te bewonderen, aangezien de minaret wel 200 meter hoog is en daarmee de hoogste van de wereld. Helaas waren de bezoektijden van die dag al voorbij, dus mochten we de moskee niet betreden. Er was wel 1 deur open zodat we de enorme zalen toch even konden bekijken. En terwijl we ons vergaapten aan het prachtige interieur, vroeg een bewaker of we de hammam die bij de moskee hoort wilden zien. Ondanks dat het officieel geen openingstijd was. Uhhhh nou, oké! De Drie Mosketiers hadden daar wel oren naar, al was het toch wel vreemd dat we met z’n vieren in het pikkedonker deze massale ruimte betraden en hij speciaal voor ons alle lichten aandeed. We kregen een uitgebreide toer door de gangen van de niet in gebruik zijnde prachtige hammam en konden allerlei vragen stellen over de werking van alles. Waar we geen duidelijk antwoord op kregen en nu dus nog steeds niet begrijpen is waarom deze hammam niet in gebruik is. Wanneer je hier iets over vraagt aan andere Marrokanen, bijvoorbeeld taxichauffeurs blijven ze hier heel vaag over of zeggen ‘no comments’. Vreemd! 

               
    
   
Wat we eigenlijk wel hadden kunnen verwachten was dat Meneer de Vriendelijke Bewaker geld van ons wilde. Wij dachten zelf aan iets van 20 Dirham, wat je voor een taxi ook ongeveer betaald, maar dat vond hij te weinig. Het reguliere tarief was 120 DH per persoon, dus dat wilde hij hebben. Na een aantal keer ‘nous ne savions pas’ zijn we er maar snel vandoor gegaan….

Volgens Ana was het maar een klein stukje lopen naar onze volgende place to see & be, namelijk het beroemde Rick’s Café uit de nog beroemderdere film Casablanca. Ana was over the moon excited om hier een bezoekje aan te brengen en Indra en ik durfden bijna niet te zeggen dat we 1: deze beroemde film nog nooit gezien hadden en 2: geen enkel idee had waar het over zou moeten gaan, laat staan wat Rick zijn café hier mee te maken had. Het kleine stukje lopen bleek 35 minuten te duren en met het zweet tussen de samengeknepen billetjes snelwandelen we door de meeste louche buurt tussen de zwerfhonden, zwervers, toeterende en stoppende auto’s met naar ons roepende passagiers. Damn, wat waren wij blij toen we eindelijk de deur van het restaurant bereikten en ons weer veilig voelden… Het was allemaal goed afgelopen en we hadden een stoer verhaal te vertellen. Helaas bleken onze collega’s die hier een drankje zouden doen hier niet aanwezig te zijn en zijn we na een groupie-waardige fotoshoot van Ana in ‘haar’ café richting restaurant Sqala gegaan. Heerlijk gegeten en genoten van de fijne Marokkanse ambiance. 

   
   
   
Zondag 18 oktober 7.00-13.00 uur

Wat 200% meevalt is hoe ik mij voel. Doordat de dagen zo volgepland staan en zo snel voorbijgaan is er geen tijd om m’n allerliefsten te erg te missen. Ik heb het echt ontzettend naar m’n zin, ontmoet superleuke mensen, heb de interessantste gesprekken, begrijp veel meer van het written, taught en assessed PYP curriculum, lach me rot, leer een nieuwe cultuur kennen en geniet echt als een malle van alles.

  
Nog één ochtend bikkelen ‘in de schoolbanken en dan zit de conference erop. Gedag zeggen tegen degenen die vanmiddag al gelijk het vliegtuig instappen en uitjes plannen met al wie blijft. Maarrrrrr eerst gaat deze madame zich laten verwennen in….. de spaaaaaa!!! 

 
Oké, deze total body massage was er één in de categorie ‘interessant’…. En laten we het daar maar op houden! 

20.00-2.30 uur

Yeahhhh! Sjiekdefriemel uit eten en de heerlijkste drankjes drinken in Rick’s (wie kent ‘m niet) Café  samen met collega Grade 5 leraar, papa van 2 kleine mannetjes die precies even oud als onze meiden zijn én professional skiër genaamd Martin. Hij is helemaal knotsgek, superintelligent, is op zijn 16e uit de Amish gestapt (TLC in het eggie), woonde in New York en Londen en is pas verhuisd naar Zwitserland. Genoeg stof in ieder geval om urenlang te kletsen. Een avond om in te lijsten!

  

 
Tot zover deel 2…. 

To be continued! 

PS: Weet nu nog steeds niet waar dé film over gaat. Misschien toch maar even Googeltje doen.

Hoe voelt het om heulemaal in je uppie zonder guppies en vriendlief 6 dagen op reis te zijn? MOMspiration’s Annette, mama van Jools (2) en Pippa (6 maanden) is op dit moment in Casablanca, Marokko, voor een conferentie voor leerkrachten en deelt haar ervaringen in deze reisblog.

 

10.15 uur – Donderdag 15 oktober

Op reis. Alleen. Over een paar uurtjes. Alleen. Status backpack: leeg. Armen: vol. Met babybillen en snotneusjes. Kan wel janken. Is de oppas voor maandag geregeld? Is er genoeg flesvoeding? Stop. Pak je tas in.

10.30 uur

Tas ingepakt. Nooit eerder gebeurde dit zo snel! Dat betekent meer knuffeltijd met m’n kleine meisjes. Eentje net op bed gelegd en 10.000 kusjes gegeven. Daar moet ze het mee doen tot en met dinsdagavond. Gelukkig is ze nog zo klein dat ze toch niet echt doorheeft dat mama er niet is. Iedereen die haar aandacht geeft en naar haar lacht is haar BFF, dus dat komt helemaal goed. De ander is druk met kleuren, Zoef Zoef Zoo dieren, opa bewonderen die op een ladder verfresten van het raam staat te krabben en talloze andere dingen waar je het druk mee kunt hebben wanneer je 2 jaar bent. En ik. Ik bekijk het allemaal van een kleine afstand en probeer het zo goed mogelijk in me op te nemen. Oke, het klinkt nu alsof het een reis gaat worden van 6 jaar in plaats van 6 dagen, maar dammmnnnnn wat mis ik ze nu al!

12 uur

Kusjes, kusjes, knuffeltjes, even ruiken aan haar haren, en het allerliefste ‘gesprek’ ooit voeren: ‘Doei lieviepievie Jools’, ‘Doei lieviepievie mama’, ‘Doei lieviepievie Jools’, ‘Doei lieviepievie mama’, ‘Doei lieviepievie Jools’, ‘Doei lieviepievie mama’, ‘Doei lieviepievie Jools’, ‘Doei lieviepievie mama’ (x 30), waarbij onze neuzen elkaar raken en ik niets anders zie dan haar grote blauwe ogen. Zo heerlijk. Hier moet en gaat deze lieviepievie mama nog dagenlang op teren. Oké, nu moet ik echt gaan. Vriendlief staat erbij en kijkt erna en oma is klaar om Jools over te nemen. Ik verwacht nog wel iets van een huilend: ‘Mama niet weggaan!’, maar niets is minder waar. Ze zwaait nog 1 keer in de armen van oma en is veel geïnteresseerder in een rondje fietsen dan een dramatisch afscheid. Nou, dat scheelt mij ook weer tranen en met een soort van gerust hart stap ik de auto in.

12.30 uur

Daar sta je dan. Moederziel alleen op Schiphol. Met niemand om voor te zorgen of op te letten behalve me, myself & I. Een backpack en een rugtas als handbagage. Jeetje, wat niet normaal relaxed! Ik ben stiekem al begonnen met genieten en probeer al niet te veel te denken aan m’n drie allerliefsten die ik best wel een beetje lang niet ga zien. Als afleiding helpt shoppen natuurlijk altijd fantastisch. Hippe zonnebril en BOEK (jaaaaa! een BOEK! hoe lang geleden is het dat ik een BOEK gelezen heb..?) gescoord, royaal duur anti-rimpelcrèmetje opgesmeerd, luchtjes getest en koffietje gedronken. Ready for take-off? Absozekerlutely!!!!

20.15 uur

Behoorlijk wat later dan gepland en met een kleffe vliegtuigmaaltijd in de mik landen we op Schiphol Casablanca aka Mohammed V Airport. Rijendik staan we bepakt en bezakt (respect voor de Marokkaanse families met 4 kinderen op sleeptouw én 600 stuks handbagage – natuurlijk heb ik ze een handje of 6 geholpen om de vloeiende doorgang van de rij te bevorderen) te wachten bij de douane. Ieder kwartier verlaten de douaniers op hun dooie gemak hun houten hokje zodat een interieurverzorgster ook daar haar werk kan doen. Heerlijk om gelijk al ondergedompeld te worden in belevenissen die we in ons eigen landje nooit aan zouden treffen. Met een glimlach bekijk ik het hele tafereel en het komt niet eens in mij op om geïrriteerd te raken aan het lange wachten. Het echte reisgevoel is al weer helemaal terug!

 

23.00 uur

En wat doe je wanneer je dan eindelijk in je hotel aangekomen bent? Natuurlijk een lokaal biertje scoren op het dakterras op de 17e verdieping!

1.00 uur Vrijdag 16 oktober

Wakker. Waar ben ik? Huh? Hoor ik een kind huilen? Flesje maken. Oh nee dat kan helemaal niet! Just me, myself and I! Ohhhhhhh ik kan nog zooooooveel uur slapen! Wat een heerlijk vooruitzicht.

3.00 uur

Wakker. Waar ben ik? Huh? Hoor ik een kind huilen? Flesje maken. Oh nee dat kan helemaal niet! Just me, myself and I! Ohhhhhhh ik kan nog 4 uur slapen! Wat een heerlijk vooruitzicht.

4.30 uur

Wakker. Waar ben ik? Huh? Hoor ik een kind huilen? Flesje maken. Oh nee dat kan helemaal niet! Just me, myself and I! Ohhhhhhh ik kan nog 2,5 uur slapen! Wat een heerlijk vooruitzicht.

6.30 uur

Damnnn. Weer wakker. Nog maar een half uurtje. Maar toch. Een heel half uur slapen. Heerlijk.

7.00 uur

Tingeltangeltringtrongtringpingpongpang, tingeltangeltringtrongtringpingpongpang, tingeltangeltringtrongtringpingpongpang, tingeltangeltringtrongtringpingpongpang. Waar komt dat geluid vandaan?? Tingeltangeltringtrongtringpingpongpang, tingeltangeltringtrongtringpingpongpang. Oh ja, dat is het geluid van, hoe heet dat ook al weer??? Yep, dat is hoe een wekker klinkt ipv een wekkend kind. Pfffff mooooeeeeeee!!!!!!!

7.15-8.15 uur

Best.And.Slowest.Shower.And.Breakfast.Ever…..

8.15-18.30 uur

Zeer intensieve, maar razend interessante eerste cursusdag. Zal verder niemand vermoeien met de inhoud ervan!

18.30-23.00 uur

Liquid Dinner. Gotta love it! Eens kijken of alcohol een positieve invloed heeft op de kwaliteit van slaap…

Conclusie tot nu toe: Hersenen doen pijn van het denkwerk, maar geniet ook volop van de enorme dosis me-time die mij gegund is. Nog niet heel veel van de stad of het land kunnen zien, behalve het uitzicht vanaf het dakterras, mijn hotelkamer en tijdens de rit naar de school waar de workshops worden gegeven.

 

To be continued….

 

 

 

 

Vraag jezelf eens af wat jij zou antwoorden wanneer aan jou gevraagd wordt: ‘Hoe was je dag?’ Of: ‘Hoe gaat het op je werk?’ Heel veel uitgebreider dan ‘goed’, ‘redelijk’ of ‘z’n gangetje’ zal je reactie niet zijn, omdat de vraag behoorlijk algemeen is. En toch stellen we ‘m bijna dagelijks zelf aan onze kids en vinden we het jammer dat ze geen gedetailleerd verslag uitbrengen van alle belevenissen op school (of de opvang of sportclub). 

Om een leuk gesprek op gang te brengen zul je specifiekere en uitdagendere vragen moeten stellen. Natuurlijk helpen wij jou hierin een handje mee:

1 Wat was het liefste dat je vandaag voor iemand gedaan hebt?

2 Wie had er de gaafste schoenen aan/het bijzonderste haar/de vrolijkste trui? 

3 Waar ben je het meest trots op van wat je gedaan hebt? 

4 Welke regel vond je moeilijk om te volgen? 

5 Met wie zou je graag vriendjes willen worden, maar heb je nog niet eerder mee gespeeld? 

6 Geef je dag eens een cijfer van 1-10. Waarom geef je dat cijfer? 

7 Als jij de juf of meester mocht zijn, wat zou je dan anders doen? Wat zou jij de kinderen willen leren? 

8 En als iemand anders uit jouw klas de leraar zou mogen zijn, wie zou je dan kiezen en waarom? 

9 Wat heb je gespeeld tijdens de pauze? En met wie?

10 Wie had het lekkerste pauzehapje of lunch mee?

11 Wie zou vandaag de prijs hebben gewonnen van aardigste kind van de klas? En wie was het stoutst? Waarom?

12 Wat is het leukste dat je gekeerd hebt vandaag? 

13 Heeft er iemand uit z’n neus gegeten? En liet er iemand een windje? 

14 Wie heeft je laten lachen vandaag? 

15 Wat is de belangrijkste regel in de klas? 

16 Waar wil je graag beter in worden? 

17 Wie lijkt het meest op jou van je klasgenoten? Van binnen en van buiten? 

18 En wie juist helemaal niet? Waarom niet? 

19 Wat vond je moeilijk vandaag? Is het toch gelukt? Hoe deed je dat? 

20 Wat was het gezelligste moment van de dag? 

21 Wat denk je dat de juf of meester over jou zou zeggen als ik haar of hem vraag hoe jij in de klas bent? 
Veel plezier met kletsen!!!!

  
Geïnspireerd door Sarah Goldstein van oddlywelladjusted.com 

Zit je gup (lees: monster) in een fase waarbij je het gevaarte in kwestie het allerliefste achter het behang zou willen plakken? Om deze periode (ja écht, het is ‘alleen maar’ een periode) zo goed mogelijk door te komen zetten wij deze TOPtips voor jou op een rijtje:

1: Zing in je hoofd (of gezellig hardop) het liedje: ‘Let it go, let it gooooooo’. Hoe valser hoe beter, want je gaat er vanzelf om lachen!

2: Adem in. Adem uit. Herhaal.

3: Zeg tegen jezelf: ‘Het is een fase. Ook deze fase gaat voorbij.’ Herhaal.

4: Word niet boos. Dit maakt je kind alleen maar gefrustreerder en de situatie erger dan nodig. Natuurlijk ben je wel duidelijk en stel je grenzen –> nee, de kat kan echt niet mee naar het strand, het nieuwe slagersmes is zeer ongeschikt om zelluf je broodje mee te smeren en 50 km per loopfiets naar opa en oma is ietwat te opportunistisch…

5: Zorg voor achterlijke afleiding: Zeg of zing, de raarste dingen terwijl je met een onderbroek op je hoofd op z’n kop door de kamer huppelt. ‘Het hondje van de bakker’ of ‘De conducteur is gek’ doen het (bijna) altijd goed.

6: Zoom even uit en kijk neer op de situatie. Best hilarisch toch? En dat je kind persé in haar slaapzak en met speen in de mond (die trek je er op een onoplettend moment later snel uit) naar de zwemles wilt is eigenlijk ook niet echt het einde van de wereld voor jou. Voor haar helaas wel wanneer je het niet toestaat. En oh ja, de poppendekentjes en kleurpotloden en het memoryspel moeten ook mee. En de neusspray en kledingstickers en de leeggelopen ballon van papa zijn 30e verjaardagsfeestje. Daarna krijgen we de strijd niet de auto in te willen om er vervolgens bij de eindbestemming niet meer uit te willen. De muziek moet een beetje harder, of zachtst en niet dát liedje, néé andere! Enzovoort, enzovoort, enzovoort… (Herhaal nu ook de punten 1,2,3,4,5.)

7: Bedenk dat deze momenten zeer geschikt zijn om als anekdote te vertellen tijdens het ‘Sweet Sixteen’ feestje of wanneer jouw kids later zelf kinderen hebben en hetzelfde mogen ondergaan. Schrijf ze dan ook op!

8: Relativeer: er zijn echt ergere dingen. Je kids zijn gezond, de stembanden werken op en top, traanbuizen worden goed doorspoeld en er wordt geoefend met het tonen van emoties.

9: You.Are.Not.Alone. Álle, maar dan ook álle ouders mogen deze gezellige fase doorstaan. Als kers op de taart van het ouderschap zitten we allemaal vroeg of laat in hetzelfde schuitje. Gedeelde smart is halve smart. Toch?!

10: Laat de boel even lekker de boel en ‘let it all out’ tijdens een uurtje sporten bij bijvoorbeeld Mom in Balance. Wat kun je daarvan opknappen en het gevoel krijgen dat je de hele wereld (en vooral je monstertjes) weer aankunt!