Auteur: Annette de Graaf

Haaaaaallleeeeloejaaaaaa… Halleeloejaa, halleeloejaa. (hoor je het mij zingen?)

What a day. What a day. What a day. (hoor je het mij puffen?)

Vandaag was een heuvelachtige dag. Maar gelukkig scheen het zonnetje ook in het dal en konden we de weg omhoog steeds weer vinden. 

_______________________________________________________________

Nadat Pippa de nacht van Eerste op Tweede Kerstdag ziek was geworden (lees: nachtje doorhalen), was ze later op de dag weer redelijk opgeknapt. Een goede nacht inclusief uitslapen tot 9 uur volgde (YES!)

Deze ochtend begon met vuurwerk om de topnacht te vieren. Dacht ik even. Totdat bleek dat de tweeklapper onze driejarige dochter was die naast mijn bed stond en als een knalpijpje tekeer stond te gaan. Waarop we allebei compleet in een deuk lagen. Ook Pippa werd van ons lawaai wakker en Jools vroeg haar: “Pips, hebben mijn scheetjes jou ook wakker gemaakt?” “Jaaaaa sfeetjes!” riep Pippa blij….

Bij het ontbijt gingen 2 bekers melk volledig over de tafel, vloer, kerstkaarten en kookboek heen. Op dat soort momenten heb ik de aller-allergrootste moeite om m’n geduld te bewaren. M’n primaire reactie is behoorlijk fel en ik moest vanuit m’n tenen zoeken naar het zonnetje. Die bleek niet ver bij die tenen vandaan, op de grond, in de vlek melk verstopt te zitten: Die vlek met alle spetters leek wel een kunstwerk!
Het moppen van de vloer was uiteindelijk het leukste van de ochtend. De meiden vonden het helemaal fantastisch!

Overgrootoma Corry en oma Monique (mijn schoonmoeder) kwamen ’s ochtends gezellig even op de koffie en knutselden met Jools en Pippa mee.

All good. All good. 

12.30 uur = Auto in op weg naar Enkhuizen: MOMspiration’s Kerstuitje in SprookjesWinterland met lieve vriendin en collega Tessa en mini-vriendinnetje Lauren it isssss!

All good. All good. (afgezien van het feit dat er eerst 5 paar schoenen en jassen aan en uit en aan en uit gingen en ik dit en dat en dit en dat vergat voordat we écht gas konden geven -maar dit is dagelijkse kost = niet anders dan anders-)

Ik hoopte van harte dat Pippa even een slaapje zou gaan doen in de auto, want het plan om haar een vroege middagslaap te laten doen was compleet in duigen gevallen nadat ze pas om 9.00 uur wakker werd. Het was 1 uur en 10 minuten rijden naar Enkhuizen, dus je zou denken dat ze dan wel even lekker weg zou doezelen. En dat deed ze. Precies 5 minuten voor aankomst. 

Dusssss. Probeerde ik met man en macht een nogal cranky madammeke vanuit de autostoel de wandelwagen in te krijgen. Gelukkig was de parkeerplaats naast onze auto vrij en kon ik Pippa zo vlot mogelijk verschepen. Jools ernaast, tas uit de auto, oh nog wat vergeten, krijsend kind proberen te sussen, oh de autosleutel ligt nog in de auto, maar waar, krijsend kind proberen te sussen, oh goodness, waaarrrrrr, oh tussen de autostoel en de handrem, oh waar is m’n portemonnee, oh hier. Je kent het.

Hè hè. We hebben alles en iedereen. Adem in. Adem uit. We gaan. Op naar Tessa en Lauren!

Dat er een auto voor de door mij bezette parkeerplaats stond te wachten had ik totaal niet door. Totdat we wegliepen richting de kassa: Toen zag ik dat er een auto de lege parkeerplek opdraaide. Niet aan het handje zou je denken.

Maar……

Hoor ik toch bij dat weglopen een mevrouw zwaar tekeer gaan over die irritante moeder met die roze kinderwagen met twee kinderen erin die de hele tijd in de weg stond en maar gewoon uitgebreid de tijd nam op een hele parkeerplaats waar daardoor geen enkele andere auto kon parkeren en zij dus moest wachten. 

Wacht. Wat????????

Rechtsommekeer. Eropaf.

Mevrouw. Heeft u het toevallig over mij?

“Ja. Je stond de hele tijd in de weg!”

“Was dat zo vervelend voor u?”

“Ja! Je liet iedereen maar wachten!”

“Nou, wat naar voor u dat u zich daar zo druk over maakt zeg. Dat was absoluut niet mij bedoeling. Ik heb u niet gezien of gehoord. Was dit wel het geval geweest, dan was ik zeker voor u met heel veel liefde aan de kant gegaan.

“Je moet gewoon beter opletten! Het draait niet allemaal om jou! Je kant toch niet zomaar twee parkeerplekken bezet houden! Egoïstisch noemen ze dat! Je houdt met niemand rekening en denkt alleen maar aan jezelf!

“Oké mevrouw. Ik wens u nog een hele stralende dag en ontzettend veel plezier in het Sprookjeswonderland. Ik hoop dat u ervan zult genieten.”

En toen zijn we weggelopen. Nu echt op weg naar de kassa. Maar wat er toen gebeurde… De waterlanders kwamen keihard opzetten. Ik kon ze met geen mogelijkheid meer tegenhouden. Dus met een betraande en beschaamde kop kocht ik verontschuldigend entreetickets en liep Tessa tegemoet. Ik dacht die zal minstens denken dat er iets verschrikkelijks is gebeurd ofzo. Maar nee hoor. Tessa dacht dat ik last van de zon had….! Dat maakte mij gelukkig wel weer aan het lachen. MOMspiration all over: Sunny Side Up! 

Nou, geen last van de zon dus, maar wel last van een lastige mevrouw. Met horten en stoten vertelde ik het verhaal. Lange tijd om te evalueren over ‘dit soort mensen’ hadden we niet, want Tessa’s dochter Lauren gaf code ‘bruin’ af. En niet zo’n beetje ook. Tot aan het nekske…. (p)OEPS! Gelukkig heb ik altijd voor 5 dagen eten, drinken én kleding in m’n Marry Poppins tas en hoefde Lauren niet met haar blote billetjes van de glijbaan.

Daarna kon het alleen maar beter gaan en dat ging het ook. Wat hebben we plezier gehad met elkaar. De vervelende mevrouw en de Stinky Flood waren we al snel vergeten.

’s Avonds thuis aangekomen zou je toch denken dat beide meisjes inspiratie hadden opgedaan bij Doornroosjes en zoetjes in slaap zouden vallen. Helassement. Ik denk dat er iemand XTC in Pippa haar drankje heeft gestopt, want om 21.30 uur stond ze nog al dansend en zingend te stuiteren. Ze ging zelfs voor een 2e ronde sperziebonen samen met papa Thaddeus die net uit zijn werk kwam. En dat ze haar spiegelbeeld in de pan ontdekte was om te gillen zo grappig.

Om 22 uur was eindelijk de rust wedergekeerd in Huize Knops-de Graaf.

Je begrijpt dat m’n wijntje nu uitmuntend smaakt.

Oh wacht, ik hoor boven weer een deur.

Damnnnn….

Over de schrijfster van dit artikel:

Annette de Graaf (33 jaar) is vriendin van manueel en sportfysiotherapeut Thaddeus Knops, mama van dochters Jools (3) en Pippa (1,5) en woonachtig in Nieuw Vennep. Zij is naast lerares Nederlands en Engels op de Internationale School van Amsterdam ook eigenaresse van MOMspiration.nl; een blog voor (wannabe) heppie mama’s

Door te laten zien dat het leven veel leuker is met The Sunny Side Up inspireert zij moeders (en overige geïnteresseerden) om blij, gek, gezellig, genietend, luchtig, sportief, reizend, fashionable en gezond de dagen door te brengen. Maarrrr het is ook oké om soms even keihard te klagen. Hoort er ook bij! Zolang het niet te lang duurt….

Disclaimer
Annette & haar collega Tessa bloggen alleen over dingen die ze zelf meemaken of producten die zij zelf (hebben) gebruikt. Zij geven hierover ‘slechts’ hun persoonlijke mening.

 

 

Als Miss MOMspiration pur sang is het bij mij biiiijjjjna altijd Sunny Side Up. Glas halfvol, alles kom reg, etc, ect. M’n brain is goed getraind om in oplossingen te denken ipv problemen. Maar die zon schijnt hier natuurlijk zeker niet 24/7 en zit ‘ie wel eens verstopt achter dikke vette grijze wolken. En ook ik tover deze niet altijd 1,2,3 zuurstokroze.

Vanochtend vlogen wij vanaf Eindhoven Airport naar Lissabon. Daar ging heel wat aan vooraf en heel wat tussenin. Kleine en grote obstakels kwamen op ons zwaar bepakte en bezakte pad. Een ware Test je Chill Skills Challenge! 

Wat waren de obstakels en hoe gingen we ermee om?

• De meisjes om 4.15 uur wakker maken, aankleden en met een licht ontbijt in de auto zetten.
  > Behoorlijk relaxed. Ik denk dat we nog een beetje half sliepen allemaal en geen energie hadden om ons druk te maken. Daardoor ging het misschien een beetje té relaxed en namen we té uitgebreid de tijd. 
• Totdat we erachter kwamen dat de ETA bij Eindhoven Airport om 6.50 uur zou zijn en de check-in balie om 7 uur zou sluiten.
  > Gas op die lolly en bidden dat het verkeer mee blijf zitten
• Totdat we erachter kwamen dat Lang Parkeren P5 best ver van de terminal was. En we 2 trolleys, 1 backpack, 1 buggy, 1 rugzak, 4 losse jassen en 2 kids hadden en er vanaf daar nadat we een parkeerplaats gevonden hadden maximaal 5 minuten over mochten doen om nog de check-in op tijd te halen.
  > Verstand op nul en RACEN. Don’t ask, maar we hebben het gehaald. En we bleven nog steeds lief tegen iedereen en elkaar. 
• Door de douane heen met 2 kids van 1 en 3 jaar, 1 buggy, 1 rugtas en een 2 trolleys.
  TIP VAN DE DAG: Neem zo min mogelijk handbagage mee wanneer je met kids reist. Het is het geld om ruimbagage bij te boeken meer dan waard. 
  > We bleven rustig. In het hoofd en het lijf. Ook wanneer er een soort van ‘druk’ op komt te staan wanneer de rij achter je enorm is en je allerlei jassen, tassen, laptops, iPads, cameras, riemen, etc op de band moet leggen en je 1-jarige kind niet meer achter slot en grendel in een buggy zit. In de rij voor ons waren de ouders van een gezin met 1 baby door alle stress behoorlijk tekeer aan het gaan tegen elkaar en dat begrijp ik ZO! Op dit soort momenten wordt je geduld ook als een malle op de proef gesteld. En dan hebben we het nog niet eens over de organisatie skills die hierbij komen kijken. En dan hebben we het nog niet eens over de andere kijk  die de wederhelft op deze -volgens jou superhandige- organisatie skills kan hebben. DE ultieme relatietest?? Dit dus. 
• Er bij het boarden achterkomen dat we 2 trolleys lichter zijn.
  > Oeps. Sprintje naar de douane getrokken waar de schatten nog keurig stonden te wachten om mee naar Portugal te mogen. 
• Een smal gangpad door met alle bovengenoemde attributen. En daarbij bedoel ik ook of vooral de kiddies.
  > De mensen voor, achter of naast je wachten maar even. Het gaat nu eenmaal niet zo vlot in deze samenstelling. Dat ene minuutje zal niet al te veel uitmaken. Toch? Relaxxxxx.
• 2,5 uur met z’n viertjes op 2 vierkante meter doorbrengen.
  > Eigenlijk vinden wij dat dus wel gezellig. Natuurlijk niet iedere minuut van de 2,5 uur is chill, maar met een beetje tekenen, kleuren, Nijntje kijken en het wolkenspel spelen is die tijd eigenlijk zo voorbij. De Storio Max (met Finding Dory spel – of course) is trouwens echt een topding. Beide meiden kunnen zich hier heerlijk mee vermaken. 
  TOPtip: Zorg altijd voor noodvermaak. Iets waarvan je zeker weet dat je kind er helemaal blij en/of rustig van wordt. Bijvoorbeeld een lekkere snack waar ze wel even zoet mee zijn. Wij hadden blauwe besjes en ontbijtgranen (Jools en Pippa denken dat dit chips is) die het laatste half uur uitkomst boden. Oh ja, en Nijntje de Film natuurlijk. 
  

  

  
• Jools die voor de veertiende keer haar stiften, eten, drinken, boek en weet-ik-veel-wat van haar tafeltje af stoot of laat rollen.
  > Grrrrrrr…. Hier had ik even wat moeite om een redelijke moeder te blijven. Dat arme kind doet het ook niet expres en zo’n tafeltje is hartstikke onhandig. Maar na de 7e keer onder datzelfde tafeltje en tussen alle stoelen met je kop omlaag op zoek te gaan naar allerlei shizzle was voor mij om 8 uur ’s ochtends iets te veel van het goede. Grrrrr…. Het duurde een paar positieve-vies-berichten-sturende  blikken van vriendlief, maar toen vond ook ik m’n geduld weer terug. 
• Een buggy die je tot aan de gate mee mag nemen, waarvan je er vanuit gaat dat je deze bij het verlaten van het vliegtuig weer terugkrijgt, maar ergens bij bagageband 14 (oversized luggage) op mag halen. TOP.
  > Tja, je zou als een malle kunnen gaan klagen. En dat heb ik ook stiekem een ietsjebeetje gedaan. Maar wat heb je eraan? Niks. Vergeten en doorgaan. 

En hé! Wat was het een avontuur! We hebben geprobeerd alles tijdens goed uit te leggen en uitgebreid toe te lichten: het inchecken, duty free shoppen (dat je altijd een lekker luchtje opspuit), door de douane gaan, boarden, opstijgen, het werk van de stewards en stewardessen, piloten, landen waar we overheen vlogen, dat we zo hoog boven de wolken waren, het uitzicht op de besneeuwde toppen van de bergen, het landen, in een nieuw land aangekomen zijn, etc, etc. Jools is nu net 3 geworden eind september en dan zijn dit soort dingen zo ontzettend leuk én leerzaam.

En hé! Ook dit hebben wij als papa en mama weer maar mooi even geflikt. Kunnen wij gewoon! Haha, toch best trots op onszelf en elkaar!

Op Lissabon Airport werden we met welkomstbordje en al ontvangen door onze privé chauffeur. In een mooi busje, met 2 autostoeltjes (–> 1 voor het kind van 1,5 jaar en 1 voor het kind van 3 jaar – vertelde hij) én met een film naar keuze! Goh, welke film koos Jools???

Reis en bleef je het digitaal met ons mee??

En nu zijn we hier bij Martinhal Family Resort in Cascais. En wat is het hier bizar gaaf. En wat worden wij en de kids verwend. Niet normaal. Maar daarover later meer! Nu is het tijd voor (hopelijk) een goede nacht….!

Over de schrijfster van dit artikel:

Annette de Graaf (33 jaar) is vriendin van manueel en sportfysiotherapeut Thaddeus Knops, mama van dochters Jools (3) en Pippa (1,5) en woonachtig in Nieuw Vennep. Zij is naast lerares Nederlands en Engels op de Internationale School van Amsterdam ook eigenaresse van MOMspiration.nl; een blog voor (wannabe) heppie mama’s

Door te laten zien dat het leven veel leuker is met The Sunny Side Up inspireert zij moeders (en overige geïnteresseerden) om blij, gek, gezellig, genietend, luchtig, sportief, reizend, fashionable en gezond de dagen door te brengen. Maarrrr het is ook oké om soms even keihard te klagen. Hoort er ook bij! Zolang het niet te lang duurt….

Disclaimer
Annette & haar collega Tessa bloggen alleen over dingen die ze zelf meemaken of producten die zij zelf (hebben) gebruikt. Zij geven hierover ‘slechts’ hun persoonlijke mening.

Nadat we als een stel maffies ons al slingerend, ballen knallend, koppierrollend en hartverzakkend achteruitglijdend hadden uitgeleefd bij Monkey Town in Warmond, móést ik om 18.30 uur echt éventjes vlug vlot een supermarkt in om melk en yoghurt te halen.

Merkvaste moi kennende werd dat de eerste de beste Appie die we vanuit Warmond naar Nieuw Vennep tegenkwamen. Natúúrlijk wilden de meiden allebei een karretje (pas op uw kuiten mensen), moest Jools opeens meganodig plassen en werd er een mini-bios gespot waar de film Tangled te zien was. Te doen, te doen. Dagelijkse kost. Niet anders dan anders.

Maarrrr…. Er werden nog een dikke BONUS 20 minuten aan deze shop-experience vastgeplakt, want aan het voeteinde van de kassa’s stond dit miniatuur bergdorpje in kerstfeest.

 

Mét een rondjes rijdende trein…. TE leuk! En daardoor werd bedtijd TE laat. Tja, wat weegt zwaarder?

TE leuk dit keer!

Over de schrijfster van dit artikel:

Annette de Graaf (33 jaar) is vriendin van manueel en sportfysiotherapeut Thaddeus Knops, mama van dochters Jools (3) en Pippa (1,5) en woonachtig in Nieuw Vennep. Zij is naast lerares Nederlands en Engels op de Internationale School van Amsterdam ook eigenaresse van MOMspiration.nl; een blog voor (wannabe) heppie mama’s

Door te laten zien dat het leven veel leuker is met The Sunny Side Up inspireert zij moeders (en overige geïnteresseerden) om blij, gek, gezellig, genietend, luchtig, sportief, reizend, fashionable en gezond de dagen door te brengen. Maarrrr het is ook oké om soms even keihard te klagen. Hoort er ook bij! Zolang het niet te lang duurt….

Disclaimer
Annette & haar collega Tessa bloggen alleen over dingen die ze zelf meemaken of producten die zij zelf (hebben) gebruikt. Zij geven hierover ‘slechts’ hun persoonlijke mening.

 

Nou zeg, wat daar gisteren gebeurde was wel echt even zuur. Een hele dag een enorm down gevoel waar ik niet vanaf kwam. Pas vanochtend voelde ik mij weer mezelf.

Ondanks dat gisteren dus echt een rotdag was, hield ik het vertrouwen dat het wel weer goed zou komen. Geen idee wanneer -hopelijk zo snel mogelijk-, maar hoe dan ook zou ik weer m’n Sunny Side Up Me worden.

BIJNA had ik m’n workout date met vriendin Elles afgezegd. BIJNA. Gisteravond moest ik zowat huilen bij het idee om ’s morgens van 8.45-10.00 te gaan sporten voor de vergadering op m’n werk om 10.45 zou beginnen.

THANK GOODNESS dat vanochtend het fijne en blije gevoel weer helemaal terug was: YAY! Zin in deze dag! Laten we lekker los gaan in de gym!

En zo geschiedde….

Weer genoeg energie opgedaan voor een week of 10. Wat een heerlijk mens is Elles toch ook. Zo positief, zo gezellig, zo lekker gek. Ennuhhhh ook goede billen hahaha! Sorry, kon het niet laten om er even op te petsen toen ze langs kwamen zwieren!

En we lieten onze trainer Thaddeus natuurlijk ook even hard werken. 62 kg schoon aan de haak!

 

Hè fijn: een echt goed begin van de kerstvakantie! 3 weken lang genieten van leuke dingen doen samen. Met als Kick-Off: Maandag naar zonnig PORTUGAL!!!! Een voorproefje vind je via deze link.

 

Fijn & Blij weekend lieve allemaal! En thanxxxx voor alle lieve berichtjes gisteren….

Over de schrijfster van dit artikel:

Annette de Graaf (33 jaar) is vriendin van manueel en sportfysiotherapeut Thaddeus Knops, mama van dochters Jools (3) en Pippa (1,5) en woonachtig in Nieuw Vennep. Zij is naast lerares Nederlands en Engels op de Internationale School van Amsterdam ook eigenaresse van MOMspiration.nl; een blog voor (wannabe) heppie mama’s

Door te laten zien dat het leven veel leuker is met The Sunny Side Up inspireert zij moeders (en overige geïnteresseerden) om blij, gek, gezellig, genietend, luchtig, sportief, reizend, fashionable en gezond de dagen door te brengen. Maarrrr het is ook oké om soms even keihard te klagen. Hoort er ook bij! Zolang het niet te lang duurt….

Disclaimer
Annette & haar collega Tessa bloggen alleen over dingen die ze zelf meemaken of producten die zij zelf (hebben) gebruikt. Zij geven hierover ‘slechts’ hun persoonlijke mening.

Zo. Even een potje klagen. Mag best toch?

Na een niet zo fijne nacht (zachtjes uitgedrukt) -met dochter Jools van 3 die iedere 5 minuten huilend, half slapend en in paniek allerlei onsamenhangende verhalen over magneten die ze niet op een kast kan gooien brult- beloofde de te vroeg gekomen ochtend niet al te veel goeds. Lief Pippaatje werd gelukkig wel redelijk vrolijk wakker en probeerde haar grote zus op een gezellige manier wakker te maken. Dit is meestal nogal een dingetje, want Jools is bepaald geen ochtend mens en Pippa dus wel. Maar gelukkig voelde Pips aan dat Jools altijd wel te porren is voor een Dennenboom Duet en zo klonken de eerste klanken van de ochtend veelbelovend:

Oh dennenboom, oh dennenboom. Wat zijn uw kakken hondeschoon. Ik heb uw laaaaaars in ’t bos zien staan. Toen zaten er twee kaarsjes aan. Oh dennenboom, oh dennenboom. Wat zijn uw kakken hondeschoon.

En dan uit 2 volle borstjes. Te schattig.

Totdat Jools de chocoladekerstballen spotte die de meiden het afgelopen weekend van mijn oma Nelly van 92 hadden gekregen. Aangezien er al genoeg choco loconess had plaatsgevonden de afgelopen weken, had ik deze vlek-en-sugar-rush-gegarandeerde vriendjes even uit het zicht gehouden. Helaas peanut butter, want mevrouw heeft een chocospeurneus. Zelfs onderin een sporttas wist ze ze te vinden. Of ze er alsjealsjealsjeblieft 1tje mocht opeten. Nee natuurlijk niet, we moeten eerst nog ‘gewoon’ ontbijten. Probeerde ik nog. Maar ik denk dat de meiden weten dat met weinig slaap, haast en weinig geduld deze mama prima over te halen is met een paar keer krijsen.

Nou vooruit. Omdat het bijna kerst is. Eén kerstbal mag. Maar ook goed je yoghurt eten straks bij het ontbijt!

Gelukt. Iedereen een soort van blij.

Totdat de jassen en schoenen aangetrokken moesten worden en beide meiden opeens deden alsof ze verstand hadden. Met modepolitie attitude incluis

NEEEEE!!! Niet die laarzen! Neeeeeee!!!! Niet die jas!!!! Zó leeeeeeluk!

Ok. Zoek ’t uit met je roze jas en rode broek. Gelukt. Iedereen EEN jas en een paar schoenen aan.

Totdat er een wild gekrijs vanuit de gang klonk. Jools probeerde verwoed een rugtas op haar rug te krijgen. Maar dat lukte dus niet. Dus moest haar jas uit. En haar rugzak op. En daarna wilde ze haar jas niet aan. Waar ik dan weer geen boodschap aan had, want je kan willen wat je wilt, je jas moet aan. Het is veel te koud buiten om in je truitje te lopen.

Alsof ik haar ik weet niet wat aandeed. Die rugtas MOEST op haar rug blijven en de jas uit. Tranen met tuiten. Snot. Snot. Snot. Nog meer tranen en nog meer wild gesnik.

Watskebizzieburt????

Zoals m’n lieve vriendin en supermama Jonne als advies gaf: “Pick your battles”. Dus na een paar keer boos gezegd te hebben dat ze ‘normaal’ moest doen (dat klinkt zo belachelijk wanneer ik mezelf dat zo hoor zeggen… schaam schaam) zei ik: “Ok. We gaan naar de auto. Hoe dan ook. Met of zonder jas aan. Ik met 2 logeerkoffers (de meiden gaan op donderdag uit het kdv vandaan naar opa en oma), 1 sporttas, 1 schooltas voor mij, een jas van Jools, 1 fles melk en 3 half afgekloven boterhammen met pindakaas in mijn armen en Pippa hangend aan m’n been probeerde ik de voordeur op slot te doen met de sleutels die nog op het aanrecht lagen. Of course.

Jools stond al blij zonder jas en met tas om klaar om de auto in te gaan. Toen Pippa, alle bagage en ik daar ook aangestrompeld kwamen besloot Pippa dat het nu haar beurt was. Ammehoelanooitniet zou zij in haar autostoeltje gaan zitten. Waar ik de kracht vandaan haalde weet ik niet, maar aan het einde van deze idiote worstelwedstrijd op nog geen kubieke meter werd ik als winnaar aangewezen.

Dat daarna de kerstliedaanvragen binnen bleven stromen kon mij even niet schelen. Sorry, maar kon even geen Ernst Bobbie en de Rest aanhoren. Stille ochtend, heilige ochtend. Please.

Op het kinderdagverblijf aangekomen liet ik vandaag 2 huilende meisjes bij hun lieve juf achter. Het liefst had ik nog veel langer geknuffeld, maar ik moest echt opschieten om nog een beetje op tijd op m’n werk te komen.

Wat precies lukte. Tegelijk met m’n kids racete ik de klas in en was blij met wat gezellige afleiding.

Totdat een leerling nogal hardop tegen een ander zei: “She’s here and she’s late again! ”

“Uhhhh. Wát zeg je?? Ga jij maar even hier op een stoel in de gang zitten en denk eens na hoe deze woorden over kunnen komen op iemand.”

Misschien zei ik het iets te streng en zat er iets te veel frustratie in en achter de preek. Kind in tranen en ik vechtend ertegen. Gelukkig spraken we het samen uit. Zij vertelde mij haar verhaal en ik de mijne. De rest van de dag iedere 5 minuten ‘I’m so sorry, juf Annette’ gezegd… Ah gossssss. Terrible timing laten we het maar noemen.

GELUKKIG vertelde de liefste juf van het kdv aan de telefoon dat het al gauw helemaal goed met de meiden ging en dat ze heerlijk blij aan het spelen waren inclusief scheetjesgrapjes. Zo fijn om te horen!

En nu zit ik hier met m’n wijntje op de bank. Met nog steeds een redelijk k*tgevoel. Heb m’n borreldate in A’dam met mijn vriendinnen afgezegd. (= NIETS voor mij) Mis de meiden denk ik! Heb die kleine lijfjes voor m’n gevoel al veel te lang niet geknuffeld. Morgen aan het einde van de middag pas weer… Zelfs de CrossFit workout kon dat gevoel niet wegnemen en blijf echt een emotioneel wrakkie vandaag.

Laten we het please dan bij vandaag houden en morgen weer ‘gewoon’ m’n eigen heppie me zijn. Dat rolt een stuk lekkerder! Misschien dat Tony & Rudolph kunnen helpen? En de chocoladereep die m’n allerliefste Finse student Benjamin speciaal voor mij uit Finland had meegenomen en die niet kon stoppen met gieren toen ik probeerde Chocolade Hazelnotenreep in het Fins uit te spreken. Toch nog iemand aan het lachen gemaakt vandaag!

Ok. Let’s do this: Expeditie Robinson aan, wijntje erbij en……

Alles kom reg!

Over de schrijfster van dit artikel:

Annette de Graaf (33 jaar) is vriendin van manueel en sportfysiotherapeut Thaddeus Knops, mama van dochters Jools (3) en Pippa (1,5) en woonachtig in Nieuw Vennep. Zij is naast lerares Nederlands en Engels op de Internationale School van Amsterdam ook eigenaresse van MOMspiration.nl; een blog voor (wannabe) heppie mama’s

Door te laten zien dat het leven veel leuker is met The Sunny Side Up inspireert zij moeders (en overige geïnteresseerden) om blij, gek, gezellig, genietend, luchtig, sportief, reizend, fashionable en gezond de dagen door te brengen. Maarrrr het is ook oké om soms even keihard te klagen. Hoort er ook bij! Zolang het niet te lang duurt….

Disclaimer
Annette & haar collega Tessa bloggen alleen over dingen die ze zelf meemaken of producten die zij zelf (hebben) gebruikt. Zij geven hierover ‘slechts’ hun persoonlijke mening.