Auteur: Tessa

Tessa Bonhof-Regnerus is echtgenote van Henk Bonhof en moeder van Lauren en Pippa. Woonachtig in de polder en leerkracht van beroep. Tessa vormt samen met Annette de Graaf en Marjolijn Vreeburg en Anouk Boetzer Team Momspiration.nl; een blog voor (wannabe) heppie mama’s. Door positief in het leven te staan en vooral te focussen op de mooie en dankbare dingen in het leven inspireert zij moeders (en overige geïnteresseerden) om op een vrolijke, enthousiaste, nuchtere, smakelijke, gezonde en gezellige manier door de dag te fietsen. ‘What you see is what you get’ is volledig van toepassing op Tessa. Niks meer, niks minder. Gewoon precies zoals het is. Daar horen natuurlijk ook minder leuke dingen bij maar met een positieve insteek in het leven gaat het zonnetje altijd weer schijnen!

Van Italië naar het Nijntje museum en van Parijs naar Natuurpark Lelystad. Spontane acties? Natuurlijk! Maar heel soms…

Je kent het vast wel: je wordt ‘sochtends wakker en staat bol van de geniale spontane plannen voor die dag. Hupsakee, je jumpt onder de douche, klimt in je skinny jeans, trekt een shirt uit de kast en GO! I love it! Nou ik had dus zo’n ochtends. 35 weken zwanger, ik voel me prima vandaag dus tijd voor ACTIE! De dag begon om 06.00 uur dus uren genoeg om leuke dingen te doen! Maar dan…

Voordat ik moeder werd had ik spontane acties in overvloed. Ik kon ‘sochtends bedenken dat ik het weekend ging vieren met m’n vriendin in Parijs. Hup in de Thalys, ‘savonds heerlijk eten in een typisch Frans restaurantje, wijn in overvloed en daarna de tent afbreken in de taxi (Je suis désolé mister capdriver). De weekenden stonden bol met feestjes en reizen deed ik maar wat graag. Twee maanden onbetaald verlof opnemen om door de V.S. te cruisen en om Tahiti te bewonderen. Gewoon, omdat het kon.

En sinds we Lauren hebben kan dat nog steeds hoor! Toen Lauren 10 weken was scheurden we met de caravan naar Italië om twee weken op een camping aan het Gardameer te genieten. Lekker primitief, blote voeten en genieten van het heerlijke weer en het lekkere eten. Mensen verklaarden ons voor gek om met zo’n klein kindje naar Italië te reizen maar geloof me, ik kan het iedereen aanraden. Waarom zou je stoppen met ondernemend zijn en spontane acties wanneer je kids krijgt? Nergens voor nodig!

Terug naar vanochtend. Een spontane actie om lekker de hele dag op pad te gaan samen met Lauren. Een spontane actie passend bij haar en bij een hoogzwanger olifant. Ik besloot om naar het Nijntje Museum in Utrecht te gaan, aangezien Lauren de hele dag ‘Nijntje’ roept en alles van Nijntje werkelijk FANTASTISCH vindt. Ik dacht, nu kan het nog, over een paar weekjes is het zó druk en dan is het met de spontane acties wel even gedaan. Dus hup eruit, Lauren in bad (Dat was natuurlijk feest), ik gauw onder de douche om me vervolgens in m’n zwangerschapsbroek te wurmen (damn die zwangerschapskilo’s…). GELUKT! Op naar beneden voor een broodje, even spelen, de tas pakken en gaan met die banaan.

Maar daar dacht Lauren anders over… ‘Nee eten, nee broodje, nee fles, nee nee nee’. En vervolgens alleen maar huilen, met haar speen en haar konijn in de weer. Hmm…ik had het toch echt anders in m’n hoofd. Met m’n dikke buik stortte ik mezelf op het speelkleed om samen te gaan spelen. Ook daar had ze geen zin in. Boos ging ze op de grond liggen om vervolgens weer op te staan, te knuffelen, weer te huilen en op de grond te gaan liggen. Niet veel later veranderde het dreinen in enorm krijsen, bij de kast staan en zeuren om koekjes en vlokken.

Vanbinnen voel ik het dan gaan borrelen. Ik vind het soms zo lastig wanneer Lauren zo boos kan worden, kan dreinen, driftig kan worden. Ik tel tot 10: 1, 2, 3…bam, klap op mijn neus. Ik zucht en bedenkt me dat ik nu twee dingen kan doen: toegeven aan mijn ‘ik kan hier niet tegen’ gevoel of rustig blijven en haar knuffelen en bij me nemen. Ik koos voor het laatste. Ze is gewoon niet happy vandaag. Die dagen hebben we allemaal wel eens alleen wij kunnen ons verwoorden en een dreumes niet. Groot worden is niet altijd makkelijk. Want hoe irritant is het dat je moeder je niet begrijpt wanneer je je niet fijn voelt??

Lauren slaapt inmiddels alweer een uur. Dat zegt genoeg denk ik! Vandaag dus maar geen spontaan bezoek aan het Nijntje Museum. Geeft helemaal niks, we maken er hoe dan ook een leuke dag van! Denken in oplossingen en nieuwe plannen bedenken! Het is mooi weer, het zonnetje schijnt en we hebben een prachtig Natuurpark in Lelystad. Zijn jullie daar al eens geweest? Écht een aanrader.

Fijne dag iedereen, maak er een feestje van, hoe de dag ook komt!

Over de schrijfster van dit artikel:

Tessa Bonhof-Regnerus (36 jaar) is echtgenote van Henk Bonhof, moeder van Lauren (1,5) en hoopt eind februari 2017 te bevallen van een tweede dochtertje. Woonachtig in Lelystad. Zij is naast studiecoach bij Studiecentrum Lelystad ook werkzaam als docent Plustijd op vier verschillende basisscholen. Tessa vormt samen met Annette de Graaf Team Momspiration.nl; een blog voor (wannabe) heppie mama’s.

Door positief in het leven te staan en vooral te focussen op de mooie en dankbare dingen in het leven inspireert zij moeders (en overige geïnteresseerden) om op een vrolijke, enthousiaste, nuchtere, smakelijke, gezonde en gezellige manier door de dag te fietsen. ‘What you see is what you get’ is volledig van toepassing op Tessa. Niks meer, niks minder. Gewoon precies zoals het is. Daar horen natuurlijk ook minder leuke dingen bij maar met een positieve insteek in het leven gaat het zonnetje altijd weer schijnen!

Disclaimer:

Annette en haar collega Tessa bloggen alleen over dingen die ze zelf meemaken of producten die zij zelf (hebben) gebruikt. Zij geven hierover ‘slechts’ hun persoonlijke mening.

27 januari 2017

TessaPlaats een reactie

Slipgevaar

Nu zal je vast denken dat deze blog gaat over de afgelopen dagen, ijs en gladheid. Nou, nee. Dat bedoel ik dus niet met slipgevaar. Ik hoor je weer denken: ‘wacht, ze bedoelt vast slipgevaar met het oog op gezondheid. Het dichtslibben van aderen en dergelijke door slechte voeding en nu komt ze vast met tips over wat héél gezond is om het dichtslibben van je aderen te voorkomen’. Uhm, nee dus. Ook dat bedoel ik niet met slipgevaar.

Tijdens mijn vorige zwangerschap, ik was zo’n 29 weken zwanger en volop in de gloria. Ik voelde me super en vond mezelf prachtig! M’n zwangere buik ging je nu echt goed zien enne m’n boobs…laat ik zeggen, ik was dik tevreden. Ik zat op m’n roze wolk en níks kon me van m’n apropos brengen..

De bel ging. Ik was boven de was aan het opvouwen dus ik sprintte naar beneden en deed de deur open. Onze vriendelijke pakketbezorger die de laatste tijd wel heel vaak langs kwam -want ja, je bent zwanger, staat bol van de hormonen en online shoppen voor je baby is compleet het einde- groette me vriendelijk en zei: ‘kijk eens? Een mooi pakket voor jou!’ Hij keek me wel heel erg blij aan. Je snapt wel, ik werd argwanend. Ik nam de doos aan, zei vriendelijk gedag, snelde de woonkamer in en zette de doos op de tafel. Daar stond de doos. Nee ik zeg het niet goed; daar stond dé doos. Met grote gele letters stond het erop: kraampakket. Ineens gingen mij verhalen dagen van vriendinnen die al kinderen hadden en dit ‘fantastische’ kraampakket ook hadden gekregen. Ik twijfelde even…zal ik de doos openmaken? Mijn nieuwsgierigheid won het dus ik deed het, ik maakte de doos open. Zo erg kon het toch niet zijn.

Met de schaar roetsjte ik langs het plakband. De doos knalde nog net niet zelf open, zo bomvol zat ie. Ik deed de flappen aan de bovenkant van de doos open. Om het leuk te maken lag er bovenin een schattig babybordje. De kleuren grijs met wit. Hmm, beetje saai dacht ik nog. Dat het pakket alles behalve saai was ontdekte ik niet veel later. Man, wat zat er allemaal in!? Onderleggers, zeil, ontsmettingsmiddel, my goodness wat waren ze allemaal van plan joh!?

Toen gebeurde het. Daar lag het. Drie grote pakken. Het staarde me aan en zei nog net niet ‘you need me girl!’

Matrassen. Gróte matrassen. En dan bedoel ik dus ook écht groot. Nee, niet één waar je je vriendin op laat crashen na een avond bruut stappen, nee één voor in your undy’s. Daar stond ik dan. Met in m’n hand een matras en in gedachten was ik bij m’n lade vol strings.. ‘Houston we have a problem’. Want hoe krijg ik die matrassen in vredesnaam in m’n strings!? Het gevreesde woord kwam boven. Dit is een typisch gevalletje ‘slipgevaar’. Goed..dusssss…..oma-onderbroeken. Ik zag mezelf al lopen in zo’n enorme Granny tent. ‘Dit komt nooit meer goed!’ dacht ik nog.

Okay daar ging ik dan: op Granny-underwear jacht. Vol goede moed reed ik richting het dorp. Ze noemen het hier een stad maar na 14 jaar in Utrecht te hebben gewoond is Lelystad echt een dorp. Tijdens de rit kon ik maar aan één ding denken; één van m’n favoriete films; Bridget Jones. Bij het zien van die film heb ik gezworen nóóit zo’n slip te kopen! Zucht..

De Hema. ‘Bingo!’ daar moest het vast lukken dacht ik met mijn eeuwige positiviteit. Ik liep naar binnen, gelijk linksaf naar de afdeling ‘undy’s’. Ik liep langs de schappen. ‘Oeh, leuke strings en shorts! Oh nee daar kwam ik niet voor’. Met het gevoel volledig verdwaald te zijn kwam ik dan aan bij de onderbroeken. ‘Goed, witte en huidkleurige tenten. Waar zouden ze hangen?’ Ik dacht nog ‘go Tessa, you can do this!’

Tot mijn grote verbazing hoefde ik niet lang te zoeken. Hoera! Ik had ze gescoord! En niet eens in het wit of huidkleurig en zowaar ook niet in het formaat tent. Tevreden en voldaan liep ik de deur uit (natuurlijk wel eerst ff betaald).

Eenmaal thuis dacht ik, laat die bevalling maar komen, dat klusje klaren we wel ff.

Geloof me, ik ben nog nooit zo blij geweest met Granny underwear én matrassen. En, zo erg als ik dacht dat het was…het valt allemaal reuze mee 😉

Sterker nog, nu met mijn tweede bevalling om de hoek ben ik heel blij dat ik weer zo’n kraampakket heb gekregen van mijn zorgverzekeraar die mij door de bevalling en de eerste week gaat helpen!

Het komt steeds dichterbij en oh wat kijk ik er naar uit dat ons kleine meisje komt! Of ik me zorgen maak over de bevalling? Soms. Niet omdat ik er tegenop zie maar omdat ik nu bij de tweede keer weet wat me te wachten staat. En zelfs dat kan compleet anders zijn.

We gaan het zien, aftellen geblazen!!

Over de schrijfster van dit artikel:

Disclaimer:

Annette en haar collega Tessa bloggen alleen over dingen die ze zelf meemaken of producten die zij zelf (hebben) gebruikt. Zij geven hierover ‘slechts’ hun persoonlijke mening.

23 januari 2017

TessaPlaats een reactie

Spaghetti met nijntjekoekjes, chocoladevlokken en soepstengels. Lekker? NEE!!

Een korte omschrijving van de start van ons gezellig samen eten als gezin. De tafel is gedekt, ik heb weer de keukenprinses uitgehangen, het ruikt heerlijk in huis en vol trots zet ik de maaltijd op tafel. En dan… Op mijn meest enthousiaste manier roep ik Lauren (je weet wel, met zo’n over-enthousiaste piepstem): ‘Lauren, kom we gaan aan tafel, lekker eten!’ Ik zet Lauren in haar kinderstoel, ze kijkt met grote ogen, roept onafgebroken ‘eten eten eten!’ en ‘mmmmmm!’. Ik denk nog; ‘Wauw wat een waardering van m’n kleine dreumes, dit kan niet mis gaan!’

Ik schep Lauren haar bordje vol en nog steeds is ze boven verwachting enthousiast. Maar dan maak ik een GRUWELIJKE FOUT. Zo één die onvergeeflijk is bij een dreumes. Ik schep haar lepel vol en maak de beweging naar haar mond… Binnen een fractie van een seconde verandert haar enthousiaste gezicht in een enorme donderwolk, ik kijk naar rechts en zie de spaghetti op de muur zitten. Ik kijk naar Lauren. Ze hangt ondersteboven en roept ‘NEE! NEE! NEE!!’ Goed, wat ging hier zojuist fout? My goodness, dit kind is sneller dan het licht.

Nog zo’n leuke conversatie:

‘Lauren, wil je wat drinken?’ NEE FLES! (woest hoofd). ‘Lauren, kom je gezellig met mama spelen op het kleed?’ NEE! (woest hoofd). ‘Lauren, wil je een koekje?’ NEE KKKKKKoek! (eigenwijs hoofd en nee schudden). ‘Lauren, kom we gaan naar boven, lekker slapen.’NEEEEEEEEE!!! (stort zich te aarde). ‘Lauren, we gaan nu geen vlokken uit de kast pakken’. NEEEEEE (stort zich ter aarde en rolt 3 keer rond). ‘Lauren wat doe je daar in de voorraadkast?’ (heeft inmiddels het pak met chocoladevlokken te pakken en een lading vlokken ligt op de grond terwijl ze begint met smullen). Ik loop naar Lauren toe en zodra ze me ziet hoor ik, je raadt het al… NEEEEEEEEEE!! (begint met een woest hoofd door de lading vlokken heen te vegen met haar handjes).

Dreumes-puberteit. Ook wel pré-peuterpuberteit genoemd. Ik lees overal over de PEUTER-puberteit maar de dreumes-puberteit, daar hoor ik toch erg weinig over. Vast om moeders zoals ik in bescherming te nemen. Je baby is net baby-af, (Mag ik dat eeeeven verwerken?) maar in je ogen is ze nog steeds zo lief, klein, schattig als dat ze was toen ze net geboren was. Niks is minder waar. Mevrouw krijgt in rap tempo een eigen willetje en dat is overduidelijk. Conflicten aangaan, drammen en manipuleren. Ik dacht toch echt dat ik nog een half jaar had voordat Lauren het woordje ‘Nee’ zou ontdekken!? Het is toch de ‘twee is nee’ fase? Overduidelijk is deze fase er om ouders voor te bereiden op de peuterpuberteit. Maar geloof me, deze pré-peuterpuberteit is ook niet mis.

En als je denkt dat dit soort dingen alleen thuis gebeuren? Nou nee hoor! De supermarkt is een uitgelezen plek om even heerlijk los te gaan met haar favoriete woordje ‘NEE!’ Gillen en protesteren wanneer ze de boodschappen niet zelf in de kar mag gooien. Een doos eieren niet in de kar mogen gooien? Nou jaaaaaa zeg, wat denkt die moeder van mij wel niet!! Dat moet IEDEREEN weten. Op zo’n moment kan ik wel door de grond zakken. Mijn lieve oh zo makkelijke meisje is ontpopt in een ongelooflijke draak.

Wat een drift zit er toch in zo’n klein grietje. Wat kan ze woest worden als ze haar blokken niet goed door de vormpjes kan duwen. Ze smijt ze met een woest hoofd door de woonkamer. Het leed van een gefrustreerde dreumes. Want laten we eerlijk zijn, het leven is ook niet altijd makkelijk als je nog zo klein bent. ‘Hoezo mag ik niet zelf mijn tanden poetsen? En waarom moet ik met een vork of lepel eten? Waarom mag ik mijn bord niet van tafel smijten wanneer ik geen eten meer wil? Waarom moet ik naar bed, dat is toch nergens voor nodig? Hoezo mag ik niet gewoon het pak vlokken leeg eten? En sowieso eten, wie heeft dat óóit bedacht. Ik kan toch best gewoon de hele dag chips eten? En kkkkkoek?’

Als ik dan ‘savonds op de bank hang met m’n big belly en terug denk aan de dag vol emoties en gekkigheid van mijn kleine draak, dan lig ik regelmatig in een deuk. Wat stellen die kleine boefjes je soms op de proef en het maakt ze niks uit waar, wanneer, hoe en waarom. En zo gek is het niet. Op deze leeftijd ontwikkelen kiddo’s in duizelingwekkende sneltreinvaart. Kletsen, lopen, benoemen, grapjes maken, ontdekken en op avontuur gaan. En wat dacht je van anderen nadoen en kleine dramastukjes opvoeren? En daar hoort dus ook het opzoeken van grenzen bij.

Laat ik het vooral van de zonnige kant bekijken: Mijn lieve, kleine net baby-af meisje is becoming a big girl. Ze wordt een mensje met een eigen wil, zoekt grenzen op en leert. Zo klein als ze zijn, het avontuur begint al vroeg! Wat bof ik dat ik dit samen met haar mee mag maken en ik haar hierin mag helpen. Never a dull moment!!

Over de schrijfster van dit artikel:

Disclaimer:

Annette en haar collega Tessa bloggen alleen over dingen die ze zelf meemaken of producten die zij zelf (hebben) gebruikt. Zij geven hierover ‘slechts’ hun persoonlijke mening.

10 januari 20173 juni 2017

Tessa1 reactie

Van 24/7 voor je klaar staan tot de meest fantastische spelletjes. Grandparents ROCK! Serious, THEY DO!

Soms heb je van die dagen. Dagen dat je er doorheen zit, je mega moe bent, alles even tegen zit en ‘the Sunny Side Up’ even ver weg lijkt te zijn. Vandaag was zo’n dag. Terwijl ik in mijn meest NIET sexy badjas met hartjes rond waggel met mijn geitenwollensokken aan, gaat de bel. En wie staat daar voor het raam te zwaaien? Mijn moeder, mijn reddende engel op deze dag! Lauren blij, ik blij! Mijn moeder komt Lauren ophalen om gezellig te komen spelen. Grandparents Rock! Serieus, THEY DO!

Terwijl ik mijn bed weer in kruip om nog wat slaap in te halen, voel ik ons kleine meisje draaien en schoppen. Zooo leuk vind ik dat! Ik besef me dat ook dit kleine meisje straks boft met een lieve opa & oma en pake & oma. Maar laten we eerlijk zijn, zo vanzelfsprekend is het niet. Niet iedereen heeft zijn of haar ouders om de hoek wonen en niet iedereen heeft even goed contact met zijn of haar ouders. Ook niet iedereen heeft zijn ouders nog. Wij zijn gewoon enorme LUCKY BASTARDS.

Ode aan de opa’s en oma’s!! Waarom? Opa’s en oma’s zijn tegenwoordig niet meer zo oud en grijs als ik vroeger als jong meisje altijd dacht. Ze springen bij op de momenten dat het hard nodig is, passen op als mommy en daddy moeten werken, verschonen, geven flesjes, lopen trots achter kinderwagens. En iedere keer weer zie ik happy faces wanneer onze dochter, neefjes of nichtjes opa en oma zien. Hoe mooi is dat! GRANDPARENTS ARE AWSOME!!

Niemand houdt zoveel van je kind als oma. Oma heeft zoveel geduld, zingt en neuriet je kiddo in slaap, knuffelt wanneer je kind om wat voor reden dan ook verdrietig is. Oma leest eindeloos boekjes voor, over and over again. Wanneer je denkt ‘serieus, weer Nijntje?’ leest oma het boekje gerust nog 6 keer voor. En wanneer oma het boekje al heel vaak heeft voorgelezen dan is daar opa. Samen op de bank lezen ze het boekje gewoon nog een paar keer. En daarna? Dan klimmen de kleinkinderen op opa zijn rug en gaan ze paardje rijden. Hoe gekker hoe leuker! Spelen op de grond, op het kleed, kruipen, klimmen, opa doet het allemaal. Oma cijfert zichzelf met alle liefde weg. Lauren kan uuuuuren bij oma op de arm op de bank slapen. Ze loopt naar oma, doet haar armpjes in de lucht, kruipt op schoot en valt in slaap. Moet oma naar de wc? Dan wacht ze totdat Lauren wakker is. Als dat geen liefde is… Een onverwachte afspraak of spoed tussendoor? Ja hoor, de kleinkinderen zijn welkom. Blijven slapen? No problemo. Lauren heeft zelfs een eigen kamertje en ledikant bij opa en oma. Mee eten? PRIMA, oma trekt haar pannen uit de kast en maakt een heerlijke maaltijd waar de kids van smullen. Opa’s houden ook van lekker eten. Wanneer opa de keuken in gaat en Lauren hoort een krakende zak, dan weet ze niet hoe snel ze de keuken in moet komen. Er valt lekkers te halen! Bij opa is niks te gek.

En als klap op de vuurpijl? Oma houdt ook mij in de gaten. ‘Gaat het wel goed met je? Trek je het allemaal nog een beetje? Slaap je wel voldoende? Als ik wat voor je kan doen…’

En dan heb ik het nog niet eens over de FANTASTISCHE spelletjes die ze bij opa en oma doen. Het kan niet gek genoeg zijn. Bij deze mijn top 5:

Alle kussens op de vloer gooien en daarna vanaf de bank in de berg met kussens springen. My goodness, het dak gaat eraf!
Met z’n allen op het kleed gaan liggen en opa of oma trekt het kleed door de woonkamer. Gegarandeerd BIG FUN!
Een bak met kranten in de woonkamer zetten en eindeloos scheuren tot de hele woonkamer vol ligt. Daarna de hele boel weer aanvegen. Dikke pret!
Schilderen. Nee niet zomaar schilderen natuurlijk. Schilderen op je dikke buik, of schilderen op oma haar gezicht. Een waar feestje!
Een speurtocht door het huis. Oma hangt overal briefjes/geeltjes op met vragen en opdrachten, de kinderen voeren het uit. Hoe gekker hoe leuker natuurlijk!

Waar zouden we zijn zonder onze ouders. Ook dat mag wel eens benoemd worden toch!? 🙂

Over de schrijfster van dit artikel:

Disclaimer:

Annette en haar collega Tessa bloggen alleen over dingen die ze zelf meemaken of producten die zij zelf (hebben) gebruikt. Zij geven hierover ‘slechts’ hun persoonlijke mening.

4 januari 20174 januari 2017

TessaPlaats een reactie

Happy 2017! Een nieuw jaar, helemaal voor JOU!

Jaaaaa 2017 is begonnennnn! WHOOPWHOOP! Een heel nieuw jaar voor je met allemaal lege bladzijden die je zelf mag gaan vullen. Hoe leuk is dat! Een jaar om nieuwe herinneringen te maken met alle mensen om je heen. Een jaar om nieuwe dingen te leren over jezelf, over anderen, over het leven. Een jaar om weer te genieten van alles wat er op je pad komt! Wauw wat een bofkonten zijn we, Lucky bastards.

Processed with MOLDIV

Aan het einde van het jaar kijk ik altijd graag even terug. Dat is vast herkenbaar. Terwijl ik door mijn instagramaccount scrol kijk ik naar wat we allemaal hebben meegemaakt, gedaan, geleerd. En dat zijn nogal wat foto’s aangezien ik behoooorlijk instagram verslaafd ben. Waar hebben we intens van genoten en waar hebben we wat minder van genoten? Dat vind ik het leuke aan instagram, al die leuke momenten die je er gedurende het jaar op zet! De aaaaaah’s en oooooh’s en verliefde blikken kan ik niet verstoppen wanneer ik mijn foto’s bekijk. De ooooooh’s vooral bij de foto’s van mezelf in mijn pyjama met een VERKREUKELD hoofd, uitgroei en wallen tot m’n knieën. Maar hé, ook dat hoorde bij het afgelopen jaar! Wat heb ik dit jaar intens genoten van het MOEDERSCHAP en alles wat erbij komt kijken! Het maakt me DANKBAAR, ook voor de korte nachtjes en het daardoor vele knuffelen. Maar ook de momenten dat ik dacht KAK zeg…Het maakt het leven compleet.

Maar nu is 2017 begonnen! Na een fantastische oudejaarsavond vol FROZEN champagne (best lekker spul moet ik zeggen), gezelligheid, hysterie, hapjes en Kahoot quizzen (kennen jullie dat? Echt FANTASTISCH!), vuurwerk en een heeeeel kort nachtje kan het nieuwe jaar beginnen. En man hé WAT HEB IK DAAR VEEL ZIN IN!

Een kleine terugblik naar nieuwjaarsochtend, heel vroeg. Na 3 uurtjes slaap is de dag alweer begonnen (YEAH! mompowerrrrr). Lauren dartelt door de woonkamer vol energie. Heerlijk speelt ze op het speelkleed. Ik hang op de bank met wallen tot m’n kin en een enorme grijns op mijn gezicht, nagenietend van oudjaarsavond. En dan ineens schiet het door mijn hoofd: GOEDE VOORNEMENS. Daar had ik eigenlijk nog helemaal niet zo over nagedacht…

Maar vanochtend kwam ik deze tekst tegen en ik vind m mooi! Wil ‘m graag met jullie delen!

GOEDE VOORNEMENS. Ik ga ze dit jaar DROMEN noemen. Mijn dromen voor dit nieuwe jaar?

intens genieten van al het moois met mijn gezin.
Meer knuffelen!
Meer aandacht voor anderen en klaar staan voor anderen.
Sporten! (#nietomdathetmoet maar gewoon #omdatikerblijvanwordenveelenergievankrijg).
Heel veel leuke en inspirerende blogs schrijven voor MOMspiration.

En verder? Ik laat het open, pak dit jaar met beide handen aan en ga volop genieten van al het moois wat dit jaar mag brengen!

Ik wens jullie allemaal een fantastisch nieuw jaar toe!! Een jaar waarin je mag genieten van al het moois om je heen, van alle lieve mensen, de kleine en de grote dingen. Een jaar waarin je mag zijn precies zoals je bent! Keep the Sunny side up en pak het leven met beide handen aan! Liefs!

Over de schrijfster van dit artikel:

Disclaimer:

Annette en haar collega Tessa bloggen alleen over dingen die ze zelf meemaken of producten die zij zelf (hebben) gebruikt. Zij geven hierover ‘slechts’ hun persoonlijke mening.

2 januari 2017

TessaPlaats een reactie

TEAM meeting MOMspiration: ons kerstbedrijfsuitje met alles erop en eraan.

Eindelijk was het vandaag dan zover: onze MOMspiration meeting! En niet zomaar een meeting, maar gezellig met onze kiddo’s erbij. Aan het begin van de middag gooiden we onze auto’s vol en reden we naar Enkhuizen voor een heerlijke middag SprookjesWINTERwonderland! Ben je benieuwd hoe onze middag eruit zag? Lees dan gauw verder!

Lauren en ik waren er al op tijd. Dat is ook niet zo vreemd, voor ons was het een stukje korter rijden. Bij aankomst had ik al snel door dat het súper druk was. Dat mocht de pret natuurlijk niet drukken. We parkeerden een stuk verder, liepen het terrein op en sloten netjes aan in de rij. Eenmaal een kaartje gekocht, konden we naar binnen. Het grote plein was prachtig versierd met een mega grote kerstboom vol lichtjes en kerstballen. Prachtig! Lauren ging heerlijk aan de wandel en ik hobbelde er achteraan. Het zonnetje scheen, het was nu al een heerlijke middag!

Na een tijdje besloot ik dat het tijd werd dat Lauren weer in de buggy ging. Annette zou er bijna zijn met de girls en wij zouden op het bankje wachten. Nou mooi niet dat Lauren dat wilde en ze zette het op een krijsen. Ik pakte gelijk mijn noodmiddelen (lees: knuffel en speen) en Lauren ging hiermee akkoord.

En ja hoor, daar was Annette met haar meiden! Wat een onthaal, dikke tranen over haar wangen. Ik zei tegen Annette: ‘Nou wat lief, wat een emotioneel onthaal!’ Maar al snel bleek dat niet de reden te zijn voor haar tranen. Een mevrouw op de parkeerplaats vond het nodig om uit haar dak te gaan tegen Annette omdat haar dubbele kinderwagen ‘in de weg stond’. De vrouw was woest en ging tekeer. Bizar…en dat in een sprookjespark waar het vooral draait om kinderen. Jammer…de vrouw had ook gewoon een handje kunnen helpen..just saying.

De tranen werden geveegd en we huppelden het park in. Pippa nog half slapend en Lauren die ook wat stil was. Jools zag de trein en wilde daar dolgraag in! En wat is er leuker dan een blij kind? Niks natuurlijk! Dus op naar de trein. Eenmaal bij de trein haalden we de kids uit de wagens. Ik dacht: ‘…wat ruik ik..?’ Oh (letterlijk) kak. Lauren moest een schone luier, en wel NU. Dus hup (sorry Jools) op naar de wc’s en even snel verschonen. Maar dat ‘even snel verschonen’ verliep een beetje anders.

Vanuit het verschoonhok brulde ik: ‘ANNETTE!!! I need help. NOW!’ Okay. Ik had een serieus #poeptotaanhetplafond probleem. Het was me dan ook gelijk helder waarom Lauren niet meer in haar buggy wilde zitten, arm kind. En, natuuuuurlijk was ik juist op deze dag een extra set kleding vergeten. Zal je altijd zien hè, heb je het nodig, is het er niet…zucht. Anyway, mijn reddende engel Annette had een extra set kleding mee en na flink poetsen en wassen had Lauren weer schone, warme kleertjes aan.

Poging nummer 2: op naar de trein! Een waar feestje door het park en 5 blije gezichtjes in een wagon. Wat een heerlijk knus, kneuterig en overzichtelijk park is dit zeg. En wat leuk dat het nu ook helemaal in kerst/wintersferen is. Dat maakt het nog gezelliger! We besloten dan ook lekker lang te blijven zodat we konden genieten van alle mooie lampjes en gezelligheid.

Ik weet nou niet wie er meer genoten van het sprookjesbos: Annette en ik of de meiden. Wat ontzettend schattig zeg, de kleine huisjes met daarin de sprookjes die verteld werden met bewegende poppen en liedjes. De kinderen en ook wij keken onze ogen uit. En ook deze huisjes waren in kerstsferen gebracht (wat een klus om die mini huisjes zo leuk te versieren!)

Tussendoor genoten we nog van een heerlijke chocolademelk met slagroom. De meisjes smulden van hun paddenstoelentaartjes en wij konden even lekker bijkletsen zonder dat we achter de kids aan moesten rennen 😉 We hadden een hoop bij te kletsen! We hadden elkaar tenslotte voor het laatst gezien toen we zwanger waren van Lauren en Pippa.

Opgeladen en wel gingen we weer verder. De tijd vloog voorbij en Jools wilde nog heeeeel graag in de bootjes. De bootjes waar zowel Annette en ik als kind ook in gezeten hebben. Zeg je sprookjeswonderland, dan denk je gelijk aan de lieveheersbootjes! We moesten er even voor in de rij staan (logisch want wie wil er nu niet in deze leuke bootjes) maar dat maakte natuurlijk niks uit! Lauren sliep inmiddels al bijna en Jools en Pippa klommen gauw in hun bootje. Dat was genieten!

De start van onze middag was wat turbulent maar hé, wij laten onze dag natuurlijk niet verpesten. We hebben enorm genoten in dit super gezellige park. Zeker een aanrader om eens naar SPROOKJESWONDERLAND te gaan.

Eenmaal op de terugweg sliep Lauren direct. Bij Annette liep het iets anders…iets met een stuiterende peuter en dreumes…zie hieronder. Sterkte Annette! 😉 xx

Over de schrijfster van dit artikel:

Disclaimer:

Annette en haar collega Tessa bloggen alleen over dingen die ze zelf meemaken of producten die zij zelf (hebben) gebruikt. Zij geven hierover ‘slechts’ hun persoonlijke mening.

27 december 2016

TessaPlaats een reactie