Gisteren was het dan eindelijk zover! Menig kind kon er al weken niet van slapen. Maanden geleden viel de speelgoedgids van Intertoys al op de mat en werden verlanglijstjes driftig samengesteld. Afgelopen week waren de kinderen dagen in spanning over wat er allemaal op het Sinterklaasjournaal voorbij zou komen. Met gespannen koppies zaten ze voor de tv. Áls het allemaal maar goed zou gaan met Sinterklaas, de gekke pieten en vooral alle cadeautjes die meegekomen zijn uit Spanje! En daar was hij gisteren dan eindelijk! Hordes mensen stonden in weer en wind te wachten op het grote moment, gekleed als sint of piet. Duizenden blije gezichtjes! Dat het koud was maakte de kinderen niks uit natuurlijk. Áls ze maar een glimp van de Sint konden opvangen óf piet een handje mochten geven! Per boot, trein, paard, snelle auto of helikopter kwam de goedheilig man aan in dorpen en steden. Het grote kinderfeest van Nederland kan nu ein-de-lijk beginnen. Ouders kunnen weer los met dit kinderspel. Cadeautjes in schoentjes, briefjes bij het ontbijt, 3 keer per dag het Sinterklaasjournaal bekijken en het spel natuurlijk meespelen. Want Sinterklaas? Die bestaat natuurlijk écht! Daar is geen twijfel over mogelijk.
In huize Bonhof was het gisteren stil. Geen schoentjes, geen Sinterklaasversiering, geen Sinterklaasjournaal. Helemaal niks, nada, noppes. Wij vieren geen Sinterklaas. Ik hoor jullie denken…‘Niet!? Vieren jullie geen Sinterklaas!? Nou jaaaaa, wat zielig voor de kinderen, het leukste feest van Nederland! Dat wil je ze toch gewoon meegeven??’ Dat klopt. Wij vieren het niet. En nee, dat is niet zielig voor onze kinderen. Het zou pas zielig zijn voor onze kinderen wanneer we het wèl zouden vieren. De Sint hysterie in huis halen, spanningen, schoentjes zetten in afwachting of er cadeautjes in zitten, (nog) slechte(re) nachten. Nee, dat zien wij niet zitten voor onze kinderen.
En ik zal vertellen waarom. Om de hele simpele reden dat wij volop in een verhuizing zitten! Jaaaaaa, we hebben ein-de-lijk de sleutel van ons huis gekregen!En ooooh wat zijn we daar blij mee, maar ook ontzettend druk. Klussen, dozen inpakken in ons huurhuis, spullen opruimen, de dagen aftellen tot we écht gaan verhuizen. Het huis wordt steeds leger en leger. And you know what? Ik vind het heeeeeerlijk!
Maar onze dochter Lauren vindt het minder geslaagd. Ze begrijpt er nog niet veel van. Wat doen papa en mama toch allemaal met al die dozen? Waarom gaan de dozen naar het andere huis? We betrekken Lauren overal bij, al vanaf het begin. We pakken samen haar spulletjes in en ik leg uit waar we de spulletjes naar toe gaan brengen. Op de kalender tellen we de dagen af. Maar het blijft zo lastig voor haar om te begrijpen. Ze is snel moe en zit in haar doos in de woonkamer met haar eigen favoriete spulletjes. Ze zeult de hele dag met haar konijnen en speen. Het is dus allemaal wel even GENOEG voor haar. Om nu ook het hele Sinterklaasgebeuren erbij te betrekken vinden wij helemaal GEEN goed idee. We nemen onze kids in bescherming door zoveel mogelijk de rust te bewaren voor zover dit kan. Gisteren zei ik tussen neus en lippen door dat Sinterklaas vandaag in de stad kwam. Ze keek me aan maar reageerde er eigenlijk niet op. Ze is er dus zelf ook totaal niet mee bezig. Dikke prima!
Maar los van onze verhuizing zet dit hele Sinterklaasfeest mij aan het denken. Want hoe willen wij onze kinderen opvoeden rond het hele Sinterklaasgebeuren. Gaan we mee met het hele Sinterklaas spel? Vertellen we onze kinderen dat Sinterklaas écht bestaat? Gaan we mee in de Sinterklaashysterie en overladen we onze meisjes met een hoop cadeaus?
Jaren heb ik les gegeven in de kleuterklas. Aan de ene kant is het ontzettend leuk om te zien hoe de kinderen op gaan in het Sinterklaasfeest. Sinterklaas is echter dan echt! Maar dit alles had ook een overduidelijke keerzijde. De kinderen waren soms enorm van slag, sliepen slecht, ik moest iedere dag wel een aantal plasbroeken verschonen bij kinderen die normaal nooit in hun broek plasten. Kinderen huilden sneller of vielen in slaap in de klas omdat ze de nachten zo slecht sliepen. Het Sinterklaasjournaal werd gekeken in de klas en dat was spannender dan spannend. Regelmatig vroeg ik me af waar we toch eigenlijk allemaal mee bezig waren. En dan nog maar niet te spreken over special needs kinderen of gewoon hele gevoelige kinderen. Voor hun was het eigenlijk helemaal geen feest. Maar ja, in hun omgeving en op school werd het gevierd dus moesten ze erin mee gaan. Ik vond het vaak maar zielig…
Hoever ga jij in deze Sint hysterie? Kijk je naar wat iedereen doet en wat ‘normaal’ is omdat iedereen het doet of kijk je naar wat goed is voor je kind? En wat nou als je je kind opvoed met dat Sinterklaas niet bestaat, is de kans dan groot dat je kind het ‘verpest’ voor andere kinderen en ouders die wèl op gaan in dit spel?
Wij kiezen ervoor om onze kinderen op te gaan voeden met dat Sinterklaas niet bestaat. We willen onze kinderen meegeven dat Sinterklaas wel heeft bestaan en dat we het nog steeds vieren met een heel leuk en groot kinderfeest waarbij je cadeautjes krijgt. Want een leuk feest is het zeker! Mijn man heeft dit als kind ook meegekregen en genoot net zo hard van het Sinterklaasfeest alleen dan zonder de extra spanningen. Onze oudste is een gevoelig meisje dat veranderingen en drukte best lastig vindt. Wij denken dat dit voor haar prettiger zal zijn. Van onze Pips weten we het natuurlijk nog niet maar ik geloof niet dat ze er schade van zal oplopen wanneer ook zij leert dat het een spel en een feest is 😉
Wat maken jullie je kids wijs? Genieten jullie kinderen ook enorm van het Sinterklaasfeest of hebben ze er juist moeite mee? Wat je ook doet, niks is goed of fout. Het is jouw keuze, jij weet wat het best is voor jouw kind. Geniet van dit leuke kinderfeest!! Ik ga weer verder met het inpakken van dozen, samen met Lauren. Ciao!
Volgen jullie al onze avonturen al via Instagram? Kijk op lieve_lauren_en _pippa
Over de schrijfster van dit artikel:
Tessa Bonhof-Regnerus (37 jaar) is echtgenote van Henk Bonhof, moeder van Lauren (2) en Pippa (0). Woonachtig in de polder. Zij gaat na de zomer een nieuw avontuur starten als leerkracht groep 5/6. Tessa vormt samen met Annette de Graaf en Marjolijn Vreeburg Team Momspiration.nl; een blog voor (wannabe) heppie mama’s.
Door positief in het leven te staan en vooral te focussen op de mooie en dankbare dingen in het leven inspireert zij moeders (en overige geïnteresseerden) om op een vrolijke, enthousiaste, nuchtere, smakelijke, gezonde en gezellige manier door de dag te fietsen. ‘What you see is what you get’ is volledig van toepassing op Tessa. Niks meer, niks minder. Gewoon precies zoals het is. Daar horen natuurlijk ook minder leuke dingen bij maar met een positieve insteek in het leven gaat het zonnetje altijd weer schijnen!
1. 
4. 
The Flying Dutch Family 