Categorie: The Flying Dutch Family

Nee, nee, schrik niet: DE baby boy is nog niet geboren. Maar…. we wonen sinds gistermiddag niet meer met z’n viertjes in ons nieuwe huis. We hebben er welgeteld 3 nieuwe gezinsleden bij. Ze worden wakker met een wijsje, zijn erg gezellig en tegelijkertijd ook heerlijk rustgevend. We stellen met liefde aan jullie voor: Sterre, Zon & Maentje!

Vóór gistermiddag 13 uur, hield ik al 9 jaar de boot af: Thaddeus zijn parkietenwens kon hij op z’n buik schrijven. Want: Wat moet je nou met een vogel? En: tot 2 jaar geleden hadden we nog poes Mexx met wie een vogel mij geen topcombi leek. Wat er nu precies gebeurd is dat er nu 3 parkieten in onze keuken op een stokje aan het kwetteren zijn? Uhhh… Blame it on the hormones???

Nadat we gisterochtend van een ontzettend gezellige Baby Brodur Sjouwur Pouwur -georganiseerd door Jools & Pippa- hadden genoten met mijn liefste mama, schoonmama, tante Elly, schoonzus Cindy, Jools, Pippa & Mason, ontstond er een spontane after-party in de kinderboerderij. Vlak voor we naar het huis van opa en oma (mijn ouders) gingen, wasten we onze handen in de schuur van de kinderboerderij. En opeens stond daar een bordje met: vogels te koop. Het waren hele schattige kleine vogeltjes met rode snaveltjes, een stukje rood gezicht, zwarte lijfjes en witte spikkeltjes. Voor ik het wist zei ik tegen Jools: “Ahhh… zullen we papa daar mee verrassen?” Waarop Jools mij met grote ogen aankeek, gevolgd door een razendsnelle: “JAAAAA!!!”

Het meisje die op dat moment aan het werk was op de kinderboerderij kon ons vertellen dat de vogeltjes 5 euro per stuk kosten, maar verder wist ze er niets vanaf. Een extra hok had ze niet in de aanbieding. Dus: schoonzus Cindy, neefje Mason, Pippa, Jools en ik raceten naar het huis van mijn ouders, werden door mijn ouders voor gek verklaard (ze zeiden het niet, maar ze dachten het vast ;-)), sprongen in de auto en reden naar de dierenwinkel in het dorp. Waar ze helaas geen vogelkooien verkochten. Nou ja, eentje. Maar die was een soort roomwit, mega groot en best lelijk. Cindy en ik hadden al bedacht dat een zwarte super mooi in de keuken zou passen.

Google deelde mede dat de volgende dichtstbijzijnde dierenwinkel in Koog aan de Zaan was. Hop, de auto weer in, op naar Rentenaar in Koog aan de Zaan voor een kooi.

Daar hadden ze de prachtigste kooien. Maar ook: een enthousiaste verkoper met verstand van vogels. En: 6 kooien vol vogeltjes. Waaronder parkieten. Jools was op slag verliefd op een blauwe. Pippa op een gele met groene vlekjes. De meiden wilden er ook eentje voor hun broertje. We zagen dat de blauwe onafscheidelijk aan het knuffelen was met een witte, dus die keus was snel gemaakt. Niet veel later stonden we buiten met 3 kartonnen doosjes met 3 parkieten, een mooie zwarte kooi en allerlei vogelverzorgingsproducten. Hoppa: koppen met spijkers.

We reden terug naar Wormer, knuffelden nichtje Lily en ome Mies, brachten een bliksembezoek aan mijn omaatje en zoefden daarna naar Lisse om onze gevederde familieleden hun nieuwe thuis te laten zien.

Toevallig kwam Thaddeus precies tegelijk met ons aan in de straat (hij had een middagje geMegaBlubberMountainBikePowerRaced en werd thuisgebracht door een collega) en trof ons met kooi en al aan in de auto:

Het was ZO leuk om met z’n viertjes het nieuwe huisje in ons thuisje voor de vogeltjes voor te bereiden. En het is goed gelukt! De 3 vogelvriendjes zitten prinsheerlijk op hun stokje te genieten van alle aandacht en de smakelijke stukjes fruit die ze toegeschoteld krijgen.

En wie denk je dat het eerst begroet werden na het wakker worden vanochtend? Juist, dat waren niet Thaddeus en ik!

Een hele fijne zondag voor jou toegewenst.

liefs,

Annette

PS: Hier zijn nog wat foto’s van de Baby Brodur Sjouwur Pouwur bij de Huiskamer in Wormer. Georganiseerd door Jools & Pippa ter ere van hun brodur ;-).

YES! Het kamertje van de baby is klaar! We hadden van te voren geen plan (goh, verrassend…) en het inrichten is daardoor een heel organisch proces geworden. De ene keer kwamen we tijdens het shoppen iets tegen wat heel erg bij ons gezin past of we kregen een lief cadeau van familie en vrienden wat we graag in de babykamer wilden zetten. Soms voegde Jools opeens wat toe en een andere keer Pippa: ZO tof om terug te kijken op hoe we met z’n allen op die manier een heel fijn plekje voor ons nieuwe gezinslid samen hebben gesteld. Tijdens mijn verlof zit ik hier regelmatig en kijk dan om me heen naar alle bijzondere spulletjes die stuk voor stuk een verhaal met zich meebrengen. Het is denk ik daarom dat dit babykamertje zo heerlijk voor ons voelt. Jools zei van de week: “Ik ga iedere dag even kijken in het kamertje van ons broertje en dan denk ik eraan dat hij het heel mooi gaat vinden.” LOVE, LOVE, LOVE!!!

Waar ik ook heel veel liefde voor heb, is voor jullie. De berichtjes die ik dagelijks via Instagram of Facebook krijg waarin interesse getoond wordt in het verloop van de zwangerschap, hoe Jools & Pippa het allemaal vinden, maar ook met de vraag of ik het babykamertje wil laten zien, vind ik zo leuk en lief! Dus daarom -om die laatste vraag te beantwoorden-, heb ik speciaal voor jullie een digitale rondleiding gecreëerd.

Klaar voor de start?? Daar gaan we!

Liefs,

Annette

Voordat je zwanger bent begint de onzekerheid al: zal het lukken? Is alles in orde met mijn vruchtbaarheid en die van mijn partner? En als dat magische wonder zich dan voltrokken heeft en er bewijs te zien is in de vorm van een positieve zwangerschapstest, dan kan het echte ademhalen pas beginnen na het zien van een kloppend hartje en een rondzwemmend lijfje met armpjes en beentjes. Daarna leef je uit naar de 20 weken echo en hoop je met heel je hart en ziel dat je daar een lekker gemiddelde baby te zien krijgt. Kortom: tijdens de gehele zwangerschap (en dus daarvoor) kun je je behoorlijk onzeker voelen. Er blind op vertrouwen dat alles maar goed gaat zou een hele geruststellende oplossing kunnen zijn, maar dat vind ik zelf gemakkelijker gezegd dan gedaan. Zelfs nu, in de laatste fase van mijn zwangerschap van ons derde kindje, vloog de angst mij gisteren opeens naar de keel….

’s Morgens had ik nog wat heerlijke wiebelbillen- en trappelvoetenmomentjes gehad met onze baby boy in mijn buik. Toen ik ’s avonds in bed lag, realiseerde ik mij opeens dat in die gehele tussenliggende periode, ik de baby helemaal niet meer gevoeld had. Ik deelde deze beginnende en nog redelijk lichte zorgen met Thaddeus. Met zijn hand en mijn hand op m’n buik hoopte ik van harte dat meneertje wat zou gaan bewegen en we gerustgesteld in slaap konden vallen.

Thaddeus had weinig moeite met in slaap vallen. Het kostte hem een minuut of 5. Bij mij daarentegen, groeide de onrust doordat ik nog steeds niets voelde in mijn buik. Normaal gesproken begint de baby gelijk lekker te bewegen zodra ik rustig ga liggen of zitten. Aangezien liggen niets scheen op te leveren, ben ik rechtop gaan zitten. Handen strategisch geplaatst op de bol en wachten maar.

Tijdens dat wachten in het donker -wat als mega lang voelde- kwamen allerlei donkere gedachten m’n hoofd doorspoken. Zó niet Annette Style, maar er was geen houden aan: ik bleef maar niets voelen en dat gebeurt nooit. Mijn meneertje is altijd actief als ik rust. Kom op, doe iets. Iets!

Waarschijnlijk duurde het niet langer dan een half uur, maar voor m’n gevoel heb ik daar uren als een boeddha met de meest ongunstige scenario’s m’n hoofd doorkruisend en m’n handen om m’n buik gevouwen in het donker gezeten.

Tot ik voorzichtig wat beweging voelde en in 1 klap ALLE duisternis verdween. Pffffffffffffffffewwwwww. WAT een opluchting. Wat een geruststelling. Hij doet het nog. Hij beweegt. Hij leeft. Dank dank dank!

Zo, tijd om Thaddeus zijn voorbeeld te volgen. Tijd om ontspannen in slaap te vallen. Zelfs dat steeds actiever wordende getrappel in m’n buik weerhield mij daar niet van. Trappel jij maar lekker door, lief klein meneertje.

liefs,

Annette

PS: Ik zit dit hier nu -tijdens m’n verlof en 37 weken zwanger- op de bank te typen onder het genot van een kop thee én een gezellig actieve baby. Zo, zo, zo, ZO fijn!

Geen idee hoe/wat/waarom, maar rond een uur of 13 vanmiddag veranderde ik in een opgefokte draak. De ochtend was gezellig met de meisjes: we hadden geschilderd en waren gestart met afscheidscadeautjes maken voor de kleuterjuffen. Thaddeus vergezelde ons om 11 uur, nadat hij eerst lekker gesport had in de duinen en op het strand. Twee uur later veranderde mijn bui als donderslag bij heldere hemel: de muren leken op mij af te komen en m’n lontje kon niet korter. WHHHAAAAA!!!!

Heb je dat ook wel eens? Dat je echt NIETS, maar dan ook niets kunt hebben. Waar je normaal gesproken de 100e ‘MAMAAAA’ in een uur met liefde beantwoordt, zat ik nu bij ieder hulpgeroep tegen het plafond. Oké, misschien gaat frisse buitenlucht helpen. Laten we naar het bos gaan ofzo.

Het bos haalden we niet, want een afslag daarvoor stond namelijk een bord met ‘Mercado de Ibiza – linksaf’. TOP, doe mij die maar. Jools, Pippa en ik belandden dus bij Strandplaats Nederzandt, waar we een warme stroopwafel scoorden, een Ibiza Style naambordje beschilderden en in de nieuwe speeltuin speelden. Yesssss. Dit was fijn. Ik kon weer een beetje rustig ademhalen.

Toch bleef het opgefokte gevoel. M’n lontje had vrij weinig vuur nodig om tot ontploffing te komen. Wat ik dan natuurlijk met alle kracht onder controle probeerde te houden. Wat dan weer dat opgefokte gevoel vermenigvuldigde.

AHHHH is deze dag al voorbij??

Thaddeus bracht de meisjes naar bed, zodat ik wat mindful vaatwasseropruimdingen kon doen. Dat is waar ik op hoopte. Normaal vind ik dat heerlijk. Maar nu werkte het niet: Als een Woeste Willem droogde ik de plastic bordjes en bakjes af (waarom stoppen we die dingen uberhaupt in de vaatwasser, want ze komen er altijd weer zeiknat uit) en propte de koffiebekers terug in de kast (doe de deur niet open, want dan vallen ze er allemaal weer uit).

Boven aangekomen zaten Thaddeus, Jools & Pippa in een tegenovergestelde mood super cute een boek te lezen. Ik smolt.

Dit bleek hét wapen om de draak weg te jagen. Liefde. Liefde is altijd het antwoord.

Oh en koffie, chocola en wijn. Die helpen ook.

(in dat laatste heb ik trouwens echt zin > nog maar 2,5 week: Yes!)

liefs en welterusten,

Annette

Naar school gaan. Er gaat een wereld voor Lauren open. Ze geniet volop van het aanbod in de klas, het spelen met de andere kinderen, het gymmen, samen eten, gezelligheid en het ontdekken. Ontdekken van nieuwe leerstof, het ontdekken van vriendschappen, het ontdekken van haar eigen kunnen, haar grenzen én de grenzen van haar mama…

Ja. Je leest het goed. Het ontdekken van mijn grenzen. Want er gaat niet alleen een wereld open voor Lauren sinds ze op school zit, maar ook voor mij. En vandaag werd mijn grens aardig bereikt.

Sinds Lauren op school zit heeft ze haar vocabulaire behoorlijk aangevuld. Ze leert steeds meer nieuwe woorden, kletst erop los, komt met hele andere vragen en verhalen en is ineens heel goed in schelden. Ja. Schelden ja.

Voorbeeldje: twee weken geleden zaten we aan de eettafel. Lauren had geen zin in de pasta die ik gekookt had. Ze moest van mij toch wel wat eten en ik  zei: “Je bent 4 jaar dus je eet in ieder geval 4 happen van je avondeten. Ik weet zeker dat jij deze super pasta lekker zal vinden. Je krijgt er spierballen van!” Lauren keek me woest aan en zei ineens: “Nee, domme kont!” Ik keek haar vol verbazing aan, voelde lachkriebels tegelijk en dacht HUH? Hoe komt ze hier nou weer bij?? Ik vroeg Lauren of ze wist wat een kont was. “Ja hoor!” riep ze. Ik vroeg haar dit uit te leggen. Ze zei: “Een domme kont is een, een, een… een niks!” Ik vertelde haar dat een kont je billen zijn. Ze schoot in de lach en zei: “Ik ben echt grappig.” Goed, ik probeerde het verder maar te negeren. Ze at intussen haar bord leeg.

De dagen die daarna verstreken merkte ik dat ze uitdagend gedrag vertoonde. Op alles wat ik zei, zei ze: “Nee hoor, echt niet hoor!” En wanneer ze Pippa plaagde en Pippa ging huilen riep ze direct: “Nee hoor, echt niet hoor, ik deed niks!” Natuurlijk weet ik dat kinderen veranderen wanneer ze naar school gaan. Ze zien andere kinderen, leren van andere kinderen, gaan zichzelf ontwikkelen en dus ook hun eigen grenzen opzoeken en grenzen ontdekken van anderen.

Vandaag bereikte ze dus mijn grens. Na schooltijd kwamen we thuis, dronken we wat en aten we een koekje. Lauren riep op alles: “Echt niet, lekker puh!” en stak haar tong uit. Pippa had haar net verteld dat ze Lauren zo gemist had. Lauren zei weer: “Nee hoor, echt niet! Ik jou lekker niet.” Ik greep in en zei dat ik dit niet lief vond. Pippa zei tenslotte iets heel liefst tegen haar. En zo ging het de middag door. Lauren had al op de mat gezeten, op de trap gezeten, een paar stevige gesprekken met mij gehad. Maar ze bleef door gaan. Pesten, uitdagen en lelijk doen. Tot ze de deur dicht sloeg voor Pippa haar neus en haar vingers tussen de deur kwamen. Lauren moest van mij voor straf naar boven, nadenken over waarom ze zo stout deed. Ik pakte haar hand, nam haar mee de trap op en eenmaal op de helft liet ik haar zelf lopen. Ze rende naar haar deur, draaide zich om, keek mij heel brutaal aan en riep: “Doei doei!” Ze smeet de deur dicht en schreeuwde: “STOMME KOT!!” 

Wauw…mij dochter van net 4 is lekker bezig. #sarcastisch Ik stond met grote ogen op de trap naar de deur te staren en kon alleen maar denken aan een filmpje van Lauren als klein baby’tje. Waar is mijn blije vrolijke meisje gebleven? Het meisje met haar vrolijke kraaien, geluidjes en gilletjes? Ik moest even slikken. Ik hoor de laatste tijd eigenlijk alleen nog maar ‘lelijke’ woorden. Nou ja, ze roept eigenlijk maar wat, het zijn niet eens bestaande woorden. Of het zijn verbasteringen van bestaande woorden. Maar ze vindt het ineens maar wat interessant om brutaal te doen en ik geloof niet dat ik daaraan wil wennen.

Maar ja, naast vermoeidheid, lange dagen, veel indrukken, nieuwe dingen, vriendschappen etc. horen grenzen zoeken (bij anderen) er ook gewoon heel erg bij denk ik…hoop ik…haha.

Hoe het afliep? Toen Lauren weer naar beneden mocht hebben we geknuffeld. Ze huilde ontroostbaar. Ik vroeg haar waarom ze zo moest huilen. Ze zei: “Want ik heb heel stout gedaan mama. Dat mag niet.” De boodschap was dus wel overgekomen. We hebben gepraat over waarom mama niet wil dat ze dit soort woorden zegt. Ik had mijn zin nog niet afgemaakt of ze zette het keihard op een brullen. Ik was in de veronderstelling dat we het uitgepraat hadden. Maar intussen was er iets anders aan de hand… “Pippa is stout mama!! Ze heeft mijn make up doos gepakt!” Ik keek om en zag dat Pippa haar kans had gegrepen in de tijd dat Lauren boven was en ik in de keuken aan het koken was….