Categorie: The Flying Dutch Family

Mijn kind heeft een trauma. En dat heb ik veroorzaakt. Wauw, dat ik nog al een uitspraak hè? Ik zou willen dat het niet waar was. Maar dat is het helaas wel.

Even twee maanden terug in de tijd (al voelt het als twee dagen). Midden juli, hartje zomer. Het zonnetje scheen heerlijk! We genoten net als heel Nederland van deze mooie zomer. Alles leek zoveel leuker en fijner met het heerlijke weer. De meeste mensen liepen vrolijk rond, de zonnestralen tintelden op hun huid. Niet voor iedereen was dit prettig weer, sommige mensen vonden het té warm. Maar wij niet, wij genoten volop!

En waar gingen we naar toe met dit prachtige weer? We zochten het water lekker op. Spetteren en spelen, rennen en water gooien. Gegarandeerd feest voor iedereen. Tenminste, wel voor onze dochters. Lauren en Pippa waren dol op water. Samen in bad hadden ze ook altijd de grootste lol en met het mooie weer gingen ze los in de zwembadjes in de tuin. Tot die dag in juli. De dag die zo mooi en stralend begon…

We besloten naar Giethoorn te gaan. Lauren, Pippa, mijn vriendin en ik. Lekker bijkletsen en spelen op het strandje met elkaar. Hup, badpakken in de tas, speelkleedje erbij, wat lekkers mee om te eten en drinken. We vertrokken al zingend vanaf huis. We troffen elkaar bij het strandje, ik trok de meiden hun badpakjes aan. Lauren liep  naar de waterkant, zwaaide vrolijk naar de eendjes en spetterde wat met haar voetjes in het water.

En in een flits ging het mis. In een seconde, in een vingerknip. En ik heb het niet gezien, ik was druk met Pippa… Ik heb niet gezien hoe Lauren in paniek moet zijn geweest, hoe bang ze was. Hoe ze geprobeerd heeft om boven water te komen… Ik hoorde mijn vriendin ineens heel hard schreeuwen, keek opzij… daar dreef Lauren, op haar buik. Meters verderop.

Dat beeld. Dat beeld wat alleen voor komt in je grootste nachtmerries. Dat beeld wat je alleen ziet in films en waarvan je hoopt dat je het nooit meemaakt. Dat beeld zit in mijn hoofd. Iedere dag. Wanneer ik ‘snachts droom, wanneer ik overdag naar Lauren kijk wanneer ze speelt. Het onbevangen meisje was ze was, is ze niet meer. Fysiek heeft ze er niks aan overgehouden maar mentaal…Lauren wil niet meer in bad en niet meer onder de douche. Lauren is panisch geworden voor water. Hoe vaak heb ik niet de gedachte: ‘Had ik maar dit, had ik maar dat… Hoe heb ik zo stom kunnen zijn om haar geen zwembandjes om te doen. Ik, die altijd zo goed voorbereid ben en altijd aan alles denkt!’ En ja, toch is het ons overkomen. De schaamte die hier bij komt kijken is zo groot. Het voelt enorm als falen. ‘Hoe kon ik toch…’

Mijn kind heeft een trauma. En dat heb ik veroorzaakt.

Maar deze gedachten en dit beeld wil ik kwijt. En het ALLER belangrijkste; de angst bij Lauren, het trauma, dat moet verdwijnen. Natuurlijk heb ik thuis van alles geprobeerd. Spelen met een teiltje water, de poppen wassen, samen in bad gaan. Maar dit was niet de oplossing en gaf ook niet het resultaat wat ik zo hoopte, namelijk een blij meisje wat weer over haar angst heen durfde te stappen. Daarom heeft de huisarts ons doorverwezen naar een coach waar Lauren EMDR zal krijgen. Tijdens de intake werd al heel snel duidelijk hoe ze dit trauma via EMDR aan gaan pakken. Zelf heb ik ook ervaring met EMDR maar ik heb nooit geweten dat dit zelfs al op hele jonge leeftijd toe te passen is. Ben je nieuwsgierig wat EMDR precies inhoudt en/of hoe dit uitgevoerd wordt bij kinderen? Check dan eens deze site https://www.emdr.nl/wat-is-emdr/

Mijn kind heeft een trauma. Maar WE are going to BEAT THIS!

We laten het er niet bij zitten, we pakken dit aan. En dat doen we SAMEN. Samen gaan we ervoor zorgen dat ons meisje weer loskomt van deze angst en daar gaan we alles aan doen.

Liefs ❤

Thee voor m’n neus, de meiden in bed. Tijd om weer eens lekker te gaan schrijven en te vertellen waar ik mij op dit moment mee bezig houd. En als je mij een beetje kent, dan is dat vaak veel. Heul veul! Ik ben een bezige bij, ben graag op pad, onderneem het liefste de hele dag allerlei leuke dingen. Maar…

Naar aanleiding van één van mijn laatste blogs over balans vinden tussen werk en privé heb ik besloten om maar eens een mooi prio lijstje te maken. Je weet wel, zo’n lijstje waarbij je heel bewust kiest wat nou écht belangrijk voor je is, waar je de focus op wilt leggen. Dingen die voor jou prioriteit hebben. Dat was nog best even puzzelen, want zo’n bezige bij als ik vind werkelijk alles leuk. Inmiddels is voor mij wel duidelijk dat ik op die voet niet meer verder kan en wil gaan, wil ik de balans gaan vinden in mijn leven. Ik zal dus ook nee moeten gaan zeggen tegen dingen/activiteiten. En believe me, ik ben goed op weg. Yeeeey!

Het prio lijstje wat in de afgelopen weken ontstaan is ziet er als volgt uit:

1. Gezin
2. Werk
3. MOMspiration
4. Bezuinigen/sparen

Hé, ik hoor je denken. Bezuinigen en sparen? Ja, bezuinigen en besparen. Iets waar ik jaren geleden heel erg goed in was! En wat gezien de situatie van toen ook echt nodig was. Ik kon zo ontzettend goed sparen, was heel creatief in zuinig leven maar toch ook fijn leven en niks tekort komen. Er stonden altijd goede en gezonde maaltijden op tafel. En ergens was ik er ook nog trots op dat ik het steeds weer voor elkaar kreeg.

Ja we hebben het goed. We hebben beide een baan, gezonde kinderen, een fijn huis en altijd genoeg te eten. We komen niks tekort, we genieten van het leven, gaan naar feestjes, kopen cadeautjes, geven geld aan goede doelen, kopen kleding wanneer het nodig is en gaan op vakantie. Iets wat niet voor iedereen weggelegd is en dat realiseer ik me maar al te vaak. We are blessed! Maar in de vakantie ben ik  me ook gaan realiseren dat het best wel wat zuiniger mag. We are living the good life. En dat is mooi, maar een stukje bewustwording en  nadenken over wat je waaraan uitgeeft kan geen kwaad. Oh… en een groeiende spaarrekening is ook niet verkeerd!

Dus ben ik me eens gaan verdiepen in onze uitgaven en waar we op konden bezuinigen. En ik moet zeggen dat ik behoorlijk verrast was. Ik zag het al helemaal voor me: uitgaven aan kinderkleding zou vast torenhoog zijn! Of aan lunch hier, uit eten daar of wijntjes met vriendinnen op het terras. Maar dat was niet het geval. De grootste uitgaven zaten ‘m in de boodschappen. Ja serieus, de gewone dagelijkse boodschappen. Ik telde alles eens bij elkaar op en schrok eigenlijk behoorlijk! Dat was toch een flink bedrag wat er uit ging per maand aan eten en drinken.

Dat moest dus anders. Maar hoe dan?

1. Ik maak nu een weekplanning voor het avondeten. Op deze planning staat wat we per avond eten. En soms eten we ook 2 avonden hetzelfde. Vinden wij geen probleem en de meiden ook niet. Daarnaast vul ik het aan met de gewone boodschappen. Ik neem dus mijn lijstje mee naar de winkel en haal alleen dat wat er op mijn lijstje staat.
2. Ik koop geen merkproducten meer. Huismerk wel, maar niet meer de dure merken.
3. Ik bekijken van tevoren de aanbiedingen. Wat is er in de aanbieding? Kan ik dit inplannen in de avondmaaltijd?
4. Ik shop heel bewust en heb een budget per week van wat ik wil uitgeven.

En het werkt! Super tof om te zien hoe ik onder mijn budget blijf, ik heerlijke gezonde maaltijden op tafel zet, genoeg fruit in huis heb en ook gewoon wat snaaierij. Het leuke is dat het gewoon een sport wordt. Ik huppel nog net niet de winkel uit wanneer ik mijn weekboodschappen weer binnen heb en ik blij word van de bon in mijn handen.

Waar het mij vooral om gaat is een stukje bewustwording.

Niet zomaar leven zonder na te denken, maar bewust nadenken over wat ik belangrijk vind in mijn/ons leven. En dat geldt ook voor de uitgaven in ons leven. Dat willen wij onze kinderen ook meegeven. Je krijgt niet altijd alles wat je wilt hebben. Je zult er toch ook voor moeten sparen. Dat leggen we Lauren nu ook uit wanneer ze op televisie reclames voorbij ziet komen van allerlei speelgoed. Vaak roept ze dan: “Dat is zo leuk mama, wil jij dat wel voor mij kopen?” Lauren is er maar druk mee. Misschien is dit wel het moment om te gaan starten met zakgeld?

Anyway, het voelt fijn om weer bewust bezig te zijn met deze belangrijke dingen in mijn leven. Om weer duidelijk op orde te hebben waar mijn prioriteiten liggen, waar ik nu vooral de meeste energie in wil steken.

En jij? Wat zijn jouw prioriteiten? En ben jij bewust bezig met zuiniger/bewuster leven? Heb je nog mooie bezuinigingstips die je met ons wilt delen?

Liefs! ❤

Oké. Dit geloof je misschien niet, maar het is echt waar: Tessa, Marjolijn, Anouk en ik zijn dikke vette vriendinnen. Figuurlijk dan hé. Oh, kan beter ‘niet-letterlijk’ zeggen misschien. Of? Nou, uh, laat maar. Sorry girls. Het wordt er nog niet veel beter op. Maar wat ik dus zeggen wilde is dat wij viertjes heel close zijn. Dat ook niet letterlijk, want we zien elkaar vrij weinig. Jeetje, echt een goed verhaal dit. Begrijp jij het nog? Van wie ik wel weet dat ze het sowieso begrijpen, dat zijn Tessa, Marjolijn en Anouk. Dit chaotische geklets is namelijk exact wat ons typeert. We kunnen blind de belangrijke boodschap tussen de regels doorlezen. Heb jij ‘m al gevonden in dit eerste stuk tekst? Zo ja: YEAH! Zo nee: dan volgt nu de minder cryptische omschrijving van mijn idee van vriendschap. 

Vroegah, toen we nog jong en onbezonnen en heeeeeel veel vrij waren, hadden we mega veel sociale contacten. Althans ik wel. Op wie z’n verjaardag kwam ik niet? Bij mensen uit korfbalteams, collega’s van bijbaantjes, vrienden van vrienden van vrienden, studiegenoten van kennissen en de zoon van de buurvrouw haar vader (oh wacht, dat is dus haar broer). Nou, bij iedereen dus ongeveer van wie ik de naam wist. En met plezier hè. Net als allerlei andere feestjes. We reden met gemak naar Voorburg om daar een legendarisch korfbalfeest bij te wonen of gingen met ALO klasgenoten beljatten in Tilburg op donderdagavond. Vrijdagochtend zaten we dan -zo brak als een tientje- weer in Amsterdam bij het college Biomechanica te doen alsof we aan het opletten waren. Bij de judoles die hierop volgde moesten we flink ons best doen alle versnaperingen van die nacht netjes binnen te houden. Ja jongens, dat was vroegah. Ik had energie voor 10. 

Mijn hemel, daar moet ik nu toch echt niet meer aan denken. HELP. No way José. De laatste 2 keer heb ik met Oud en Nieuw niet eens de jaarwisseling gehaald. Dat is nu de stand van zaken.

En met de sociale contacten ligt het á la moment ook efkes heel, heel anders. Toen Jools nog een baby’tje was hopten we samen nog best van hot naar her en dat was helemaal prima. Heel langzaam maar zeker werd dat steeds een stukje minder. Heel geleidelijk en natuurlijk werd onze kring van belangrijke mensen en dingen kleiner. Duidelijker ook. Zeker toen Pippa erbij kwam en we nog minder tijd en energie hadden voor allerlei externe factoren. We gingen heel, heel goed nadenken over wat we willen en vooral ook wie we willen.

Ja, we willen elkaar. Gelukkig! En onze familie. Ohhhh we houden zoveel van onze familie.

Waar ik ontzettend veel over na heb gedacht op reis en tijdens het Mom in Balance Be The Best You Weekend is: wie zijn eigenlijk mijn vriendinnen? Ik heb letterlijk een lijstje gemaakt: Wie zijn mijn vriendinnen en waarom?

Dat ‘waarom’ was enorm verhelderend. Deze vriendinnen (naast Tessa, Marjolijn en Anouk ;-)) hebben namelijk allemaal iets met elkaar gemeen:

• Ze zijn van nature positief ingesteld
• Ze denken oplossingsgericht
• Ze geven mij energie
• Ik hoef nooit na te denken over hoe ik een verhaal vertel, hoe ik een berichtje typ of hoe ik mij in hun bijzijn gedraag: de manier waarop iets overkomt is ook precies zoals ik het bedoel en dit is zoooo relaxed
• Ze gunnen mij het allerbeste
• Ze durven eerlijk tegen mij te zijn, wetende dat ik dan ten zeerste waardeer. Draai er niet omheen, zeg precies wat je voelt, denkt en wilt. Dan komen we ergens.
• Ze inspireren mij. Gewoon met hoe ze zijn. Wat dan juist helemaal niet gewoon is.
• Mijn rare en zelfs idiote karaktereigenschappen en trekjes weten zij om te buigen in iets waar ik dan opeens trots op leer te zijn.
• Bij hen voel ik mij gewoon mentaal groeien
• Zij zijn er voor mij wanneer ik ze nodig heb. Ze voelen precies aan wanneer dat is.
• We hoeven elkaar niet persé vaak te spreken of zien om onze vriendschap in stand te houden.
• Wanneer we samenzijn is het magisch…. Een liefdevolle knuffel, ogen die stralen… Yes! Ik ben zo blij met jou in m’n leven!

Ohhhh m’n hartje klopt. M’n hartje klopt zo blij. Wát een rijkdom om meiden vriendinnen te mogen noemen die al bovenstaande punten -en deze TE GEKKE quote- keihard rocken. Ja echt, ze bestáán!

Zo…. die quote komt in een lijstje in ons nieuwe huis te hangen. L O V E!!!

Wat is voor jou belangrijk op het gebied van vriendschap? Zijn bovenstaande punten ook belangrijk voor jou, of kijk je daar totaal anders tegenaan? Deel het met ons op Facebook, Instagram of hieronder.

liefs,

heel veel liefs,

Annette