Categorie: The Flying Dutch Family

Na een ochtend in het Nijntjemuseum, pannenkoek eten bij Theehuis Rhijnauwen én kuikentjes knuffelen op de biologische kippenboerderij van onze vrienden, hadden Lauren en ik dan vanavond ons eerste echte gesprekje samen. En ik kan je vertellen, ik hield het niet droog!

Zoals bijna iedere avond bracht ik Lauren vanavond naar bed. Op het potje, tanden poetsen en dan hup haar bedje in met haar 3 konijnen en speen. Zoals iedere avond zongen we liedjes en dankten we voor de mooie dag.

Terwijl ik haar haren uit haar gezicht streek vroeg ik: “Heb je een leuke dag gehad vandaag lieverd?” Lauren keek me met haar grote blauwe ogen aan en zei: “Ja mama, Nijntjefeest leuk! Kuikentje aaien…Lauren huilen”. Ik zei: “Mama zag dat je moest huilen. Waarom moest je huilen dan..?” Ze keek bedenkelijk, keek even weg en zei: “Lauren huilen.., kuikentjes, bang!” Ik zei: “Ja er waren ook wel veel kuikentjes hè?” Lauren keek me met grote ogen aan en zei: “Ja, véél kuikentjes! 10!!”

Dan is het even stil. Lauren blijft me observerend aankijken en zegt: “Mama zo lief..”

Op dat moment sprongen de tranen in m’n ogen. Verbaasd om het feit dat Lauren haar eerste echte gesprek met mij voerde waarin ze uitlegde waarom ze moest huilen. Overdonderd door haar lieve, oprechte en pure woorden aan het eind.

Ik kan je vertellen, hier kan niks tegenop. Wat voel ik me ongelooflijk rijk ❤

Volgen jullie al onze avonturen al via Instagram? Kijk op lieve_lauren_en _pippa

Over de schrijfster van dit artikel:
Tessa Bonhof-Regnerus (37 jaar) is echtgenote van Henk Bonhof, moeder van Lauren (2) en Pippa (0). Woonachtig in de polder. Zij gaat na de zomer een nieuw avontuur starten als leerkracht groep 5/6.  Tessa vormt samen met Annette de Graaf en Marjolijn Vreeburg Team Momspiration.nl; een blog voor (wannabe) heppie mama’s.
Door positief in het leven te staan en vooral te focussen op de mooie en dankbare dingen in het leven inspireert zij moeders (en overige geïnteresseerden) om op een vrolijke, enthousiaste, nuchtere, smakelijke, gezonde en gezellige manier door de dag te fietsen. ‘What you see is what you get’ is volledig van toepassing op Tessa. Niks meer, niks minder. Gewoon precies zoals het is. Daar horen natuurlijk ook minder leuke dingen bij maar met een positieve insteek in het leven gaat het zonnetje altijd weer schijnen!

Ohhhh…. zo spannend! Onze peuter Pippa gaat vannacht voor de derde keer zonder luier slapen. De eerste keer was drie weken geleden: toen we erachter kwamen dat de luiers ergens helemaal onder alle koffers in de auto lagen en we ‘dit’ dan maar ‘het moment’ moest zijn om ervoor te gaan. Het ging die nacht goed, maar de nacht erna besloten we toch het zekere voor het onzekere te nemen (of het gemak voor het nachtelijke ongemak) en deden we haar voor het slapen gaan een luier om. Twee weken geleden zei ze zelluf dat ze ook ’s nachts geen babyluier wilde en probeerden we het weer. Dit werd helaas een natte nacht en de weken erna heeft ze steeds een luier omgehad. Maar vanavond gaan we er weer voor, vanavond is poging 3!

Zwaar overtuigd vertelde Pippa ons net voor het slapen gaan dat ze nu echt geen baby meer is en echt geen luier om wilt. Tijdens haar middagslaapje vanmiddag was het ‘als een groot meisje’ goed gegaan en daarom kon ze het (volgens zichzelf) ook de hele nacht droog houden: “Want ik heb als het morgend is altijd een doge luier, dus ik kan ook zonder luier slapen hoor!”

Noem me een slechte moeder, maar ik vertrouw het dus voor geen cent. Heb haar net wel 4 keer voor het slapen gaan op de wc gezet om haar een ‘dikke plas’ te laten doen, maar over de hoeveelheid was niet naar huis te schrijven. Toen ik haar toch maar een luier om wilde doen zei ze dat ze het écht zonder wilde doen: “Dat kan ik wel hoor, mama.”

 ’s Nachts nog een keer wakker maken om te gaan plassen is voorgaande keren geen succes gebleken, want mevrouw zet de boel op stelten wanneer je haar slaap onderbreekt.

Dat wordt dus duimen draaien.

Duimen jullie mee????

liefs,

Annette

Serieus. Als iemand hét antwoord op bovenstaande vraag heeft dan wil ik je nu alvast bedanken. Want het lijkt mij toch zo’n geweldig idee om bij het ruiken van je kussen al bijna naar Dromenland te zijn vertrokken: Ogen dicht en slapen maar tot de volgende ochtend. En wanneer mensen dan vragen of je lekker geslapen hebt jij kunt zeggen: “Ja heerlijk! Als een blok.” Dat wil ik ook, dat wil ik ook, dat wil ik ook!

Al 34 jaar ben ik een slechte slaapster. Een jaar of 3 kon de schuld in de schoentjes van onze 2 kleine guppies worden geschoven, maar sinds zij allebei goed doorslapen ben ik toch echt weer the one to be blame. Zelfs een yoga/meditatie retreat in Nepal mocht niet baten: zodra mijn hoofd dat kussen raakt bloemen er opeens duizenden ideeën op en lukt het mij niet om deze stroom te stoppen. Dit varieert van kinderboeken schrijven tot een sport app ontwikkelen en van nog te versturen e-mails tot nieuwe blog topics. Regelmatig schrijf ik die blogs in mijn hoofd al uit en ben ze dan de volgende ochtend alweer vergeten. Inmiddels heeft de klok aardig wat uurtjes geslagen.  
Slapen is daardoor echt een DING geworden. Ik wil het zó graag en raak regelmatig gefrustreerd wanneer het niet lukt. Uren wakker liggen in bed is niet leuk. 

DE tip om gewoon aan niets te denken heeft tot nu toe niet geholpen. Aan niets denken vind ik behoorlijk uitdagend. Net probeerde ik een meditatie oefening om van 108 naar beneden te tellen, te focussen op ademhaling en ‘soham’ in je hoofd te zeggen. Bij 99 was ik de tel kwijt en besloot dit blog te schrijven. En tussendoor (afgeleid en al) de Instagram accounts van alle Miss Nederland kandidaten (ja echt) van boven naar beneden door te scrollen. Wat eigenlijk heel zen werkt. 

I’m the worst yogi ever

Soms lukt het wel en gaat in slaap vallen helemaal vanzelf (YESSSS!!!!) Maar wat het verschil maakt weet ik niet goed. Misschien de aanloop naar de nacht toe? Heeft het met de events van de dag te maken? De lengte van de to do list? Te veel prikkels voor het slapen gaan? 

Echt, wanneer er een knop zou zijn…. Give it to me, baby. Want ik wil NU slapen! 

Welterusten (hoop ik), 

Annette 

Deze week is het “de Week tegen Eenzaamheid”. Een week waarin landelijk de focus wordt gelegd op eenzaamheid. Is dat nou echt zo nodig? Helaas wel ja..

Meer dan een miljoen Nederlanders voelt zich sterk eenzaam. Ken jij het gevoel van eenzaamheid? Ik hoop van harte dat je dit gevoel niet kent. Bij eenzaamheid voelen mensen het gemis van verbondenheid met anderen. Eenzame mensen ervaren het gemis aan een hechte, emotionele band met anderen. Eenzaamheid kan ook ontstaan wanneer je minder contact hebt met andere mensen dan dat je eigenlijk graag zou willen. Iedereen voelt zich wel eens eenzaam. In veel gevallen verdwijnt dat eenzame gevoel vanzelf als je weer beter in je vel zit. Eenzaamheid is vooral een probleem voor mensen die het sterk of langdurig voelen. De gevolgen van eenzaamheid zijn groot. Het heeft een negatief effect op je gezondheid, je welbevinden en in het meedoen in de samenleving. En daarom is eenzaamheid ook zo’n urgent probleem. Als je mij vraagt hoe eenzaamheid voelt dan moet ik flink graven in mijn hoofd. Het is gelukkig een hele tijd geleden dat ik eenzaamheid heb gevoelt.

Maar als ik terug denk aan dit gevoel dan krijg ik direct een steen in mijn maag en een vieze smaak in mijn mond. Eenzaamheid. Het meest nare gevoel wat ik ooit heb gevoeld. Pijn in mijn hart. Donker. Verdriet. Iedere dag weer begon ik aan de dag. Ik lachte mezelf door de dag heen maar op de fiets naar huis huilde ik. In mijn meest eenzame periode had ik een droom. Ik droomde dat ik in een donkere kamer lag. Op de grond, tussen stenen en dode vliegen. Het was ijzig koud. Ik lag daar en huilde. Maar niemand hoorde mij of zag mijn eenzaamheid en verdriet. Ik had de kracht niet om te roepen. Als ik terug denk aan deze donkere periode dan kan me dat nog steeds erg raken. De eenzaamheid kwam voort uit de situatie waar ik op dat moment in leefde. Gelukkig ben ik uit deze situatie gekomen en heb ik mijn gevoel van eenzaamheid kunnen verruilen voor enorm veel geluk, blijdschap en liefde.

Maar dat kan niet iedereen. Veel mensen denken dat vooral oude mensen eenzaam zijn. Oude mensen die op hun kamer zitten of in hun huisje. Waarvan veel mensen in hun omgeving niet meer langs komen. Deze oudere mensen zí’jn ook echt eenzaam. Wat zou het toch mooi zijn als deze mensen gezien worden en ze zich niet meer eenzaam hoeven te voelen. Mijn hart breekt als ik hoor dat een oudere dame van 78 jaar vorig jaar voor het laatst visite heeft gehad van een kennis…op haar verjaardag. Dan denk ik, hoe kan dat toch?!

Maar ook jonge mensen, mensen van jouw leeftijd, van mijn leeftijd, pubers, tieners, studenten zijn eenzaam. Mensen die dagelijks onder veel andere mensen komen. Mensen waaraan je het niet ziet of waar je het niet direct aan merkt. Mensen zoals jij en ik. Er wordt ook weinig gepraat over eenzaamheid. Ik zie mezelf nog zo tussen mijn vriendinnen staan. Feestjes vieren, drankjes drinken, lachen en plezier maken. Maar van binnen had ik pijn en verdriet. Eenzaamheid is trouwens niet hetzelfde als alleen zijn. Het valt wel regelmatig samen.

Maar hoe kom je er dan achter dat mensen eenzaam zijn wanneer ze wel gewoon overal naar toe gaan en meedoen? Praat met elkaar. Praat oprecht met elkaar. Wees een luisterend oor. En al je eenzaam bent? Maak het bespreekbaar. Zoek een vertrouwenspersoon.

Tijdens de Week tegen Eenzaamheid vraagt men aandacht voor dit probleem en zegt men: KOM ERBIJ! Want eenzaamheid aanpakken begint met het leggen van contact. De Week tegen Eenzaamheid is van donderdag 21 september tot zondag 1 oktober. Door het hele land zijn deze week honderden Kom erbij-activiteiten. Deze activiteiten vinden plaats in verschillende steden en dorpen. Ben je benieuwd en wil jij je inzetten voor mensen die dit zo hard nodig hebben? Kijk dan eens op de website http://www.samentegeneenzaamheid.nl

Ken jij eenzame mensen in je omgeving? Wat doe jij om deze mensen een fijne dag te bezorgen of heb jij tips over hoe je eenzame mensen kunt helpen? Deel ze dan met ons zodat we samen iets moois kunnen doen!  ❤

Volgen jullie al onze avonturen al via Instagram? Kijk op lieve_lauren_en _pippa

Over de schrijfster van dit artikel:
Tessa Bonhof-Regnerus (37 jaar) is echtgenote van Henk Bonhof, moeder van Lauren (2) en Pippa (0). Woonachtig in de polder. Zij gaat na de zomer een nieuw avontuur starten als leerkracht groep 5/6.  Tessa vormt samen met Annette de Graaf en Marjolijn Vreeburg Team Momspiration.nl; een blog voor (wannabe) heppie mama’s.
Door positief in het leven te staan en vooral te focussen op de mooie en dankbare dingen in het leven inspireert zij moeders (en overige geïnteresseerden) om op een vrolijke, enthousiaste, nuchtere, smakelijke, gezonde en gezellige manier door de dag te fietsen. ‘What you see is what you get’ is volledig van toepassing op Tessa. Niks meer, niks minder. Gewoon precies zoals het is. Daar horen natuurlijk ook minder leuke dingen bij maar met een positieve insteek in het leven gaat het zonnetje altijd weer schijnen!

Een tijdje terug schreef lieve Marjolijn een blog over het omzetten van je ‘to do’ lijst naar een ‘I did’ lijst. Geen druk meer van alles wat moet maar vooral kijken naar wat je allemaal gedaan hebt. Wat een fantastisch idee! Nu is het zo dat ik alle dingen die ik doe al jaren opschrijf in mijn agenda. Jaja, ik ben nog onwijs ouderwets, ik heb nog een papieren agenda. En dat vind ik HEERLIJK! Wat is het leuk om terug te bladeren en te zien wat voor leuke dingen we allemaal gedaan hebben. Inmiddels heb ik daar ook al zo’n 1,5 jaar Instagram bij. En dat vind ik ge-wel-dig. Niks leuker dan alle foto’s weer eens terug te kijken.

Anyway, ik dwaal af. De ‘to do’ lijst dus omzetten naar een ‘I did’ lijst. Goed idee! Ik weet niet hoe het met jullie zit maar na de blog van Marjolijn ben ik extra bewust alles op gaan schrijven wat ik al gedaan had. De blog kwam aan het begin van de zomervakantie. Tijd om veel leuke dingen te doen! Samen als gezin, maar ook alleen met de meiden wanneer Henk werkte of met familie en vrienden. Intussen schreef ik alles vrolijk op en vol enthousiasme zei ik overal ‘ja hoor’ op. In de vierde week van mijn vakantie ontdekte ik dat ik best wel wat kribbig was. Ik had het gevoel dat ik wel de hele dag kon slapen. Had eigenlijk helemaal geen zin meer om dingen te doen. Ja, wel met m’n meisjes maar verder wilde ik rust.

Wanneer ik dat gevoel krijg dan weet ik dat het tijd is om terug te gaan naar de kern. Wat ik daarmee bedoel? Terug naar mijn binnenste, mijzelf eens achter m’n oren krabben en me afvragen hoe het komt dat ik me zo voel. En vooral, wat ik eraan ga doen om dit gevoel te veranderen.

De meisjes deden hun middagslaapje en ik bladerde de afgelopen weken eens door. En ik kwam tot de conclusie dat ik eigenlijk in die vier weken geen dag thuis was geweest. Ik was overal heen gevlogen en had de nodige kilometers op mijn teller verzameld. Vriendinnen, hapje hier, drankje daar, theetje hier, lunch daar. Met m’n meisjes iedere dag een dagdeel weg. Gezellig natuurlijk want normaal heb ik daar heel weinig tijd voor. Een drukke baan, tropenjaren binnen het gezin, actief binnen de kerk. En heel eerlijk, ik geniet ook altijd enorm van deze super gezellige uitjes! Dus NEE zeggen komt niet vaak voor in mijn woordenboek.

Maar wat nou als je ‘I did’ lijst zó groot wordt doordat je geen ‘nee’ kunt zeggen? Hoe zorg je ervoor dat er ook balans komt in je ‘I did’ lijst? En wanneer je altijd heel snel ‘ja’ zegt zoals ik (die eeuwige enthousiasmuuuuuh), hoe kun je er dan voor zorgen dat je hier niet in doorslaat? Hoe kun je jezelf hierin in bescherming nemen? Dit heeft bij mij in het verleden altijd goed geholpen. Want je snapt wel, dit is een terugkomend iets, dat niet ‘nee’ kunnen zeggen. Herkenbaar? Je zou dit kunnen doen:

Geef niet direct antwoord, ook niet wanneer je direct heel enthousiast bent. Vraag of je er even over mag nadenken. Check bij jezelf of in je agenda hoe je week eruit ziet. Heb je tijd en ruimte voor een activiteit? Is het haalbaar? Vergeet niet dat ook leuke dingen veel energie kosten. Evelien Aarten is coach en heeft een coachingspraktijk voor werkende moeders. Zij heeft de onderstaande handige zinnen om ‘NEE’ te kunnen zeggen samengesteld. http://www.evaacoaching.nl

Ik kom ook steeds meer tot de conclusie dat we nu in een fase zitten met twee kleine kinderen waarin ik gewoon niet meer overal ‘ja’ op kan zeggen omdat er simpelweg geen 28 uren in een dag zitten. Mijn dochter van 2 zegt continu NEE. Ik ben 37 en ik kan nog steeds vaak geen NEE zeggen met als gevolg dat ik mezelf voorbij ren. Ook dit mooie lijstje van Evelien Aarten kwam ik tegen, waarin duidelijk wordt dat ‘nee’ zeggen juist ook veel kan opleveren.

Heb jij nou ook last van het ‘ik kan geen NEE zeggen’ syndroom en heb je goeie tips om dit meer in balans te krijgen? Ik ben heel benieuwd! Altijd fijn om van elkaar te kunnen leren.

Liefs! ❤

Volgen jullie al onze avonturen al via Instagram? Kijk op lieve_lauren_en _pippa

Over de schrijfster van dit artikel:
Tessa Bonhof-Regnerus (37 jaar) is echtgenote van Henk Bonhof, moeder van Lauren (2) en Pippa (0). Woonachtig in de polder. Zij gaat na de zomer een nieuw avontuur starten als leerkracht groep 5/6.  Tessa vormt samen met Annette de Graaf en Marjolijn Vreeburg Team Momspiration.nl; een blog voor (wannabe) heppie mama’s.
Door positief in het leven te staan en vooral te focussen op de mooie en dankbare dingen in het leven inspireert zij moeders (en overige geïnteresseerden) om op een vrolijke, enthousiaste, nuchtere, smakelijke, gezonde en gezellige manier door de dag te fietsen. ‘What you see is what you get’ is volledig van toepassing op Tessa. Niks meer, niks minder. Gewoon precies zoals het is. Daar horen natuurlijk ook minder leuke dingen bij maar met een positieve insteek in het leven gaat het zonnetje altijd weer schijnen!